Бегалската и кризата со коронавирусот предизвикаа прашања и загриженост кај големи делови од населението.
За многумина, нивното основно доверување во политиката е разнишано.
Сè поизразената цензура на мислењата и откривањето на недостатоците во судството и казнено-поправниот систем
предизвикуваат сè поголеми сомнежи дали политичарите навистина дејствуваат во најдобар интерес на населението
со ограничувањата и принудните мерки што ги воведуваат.
Односот помеѓу политиката и луѓето кои таа треба да ги претставува значително се наруши во многу области.
Сѐ повеќе луѓе затоа излегуваат на улиците за да демонстрираат.
Тие се чувствуваат неразбрани од политичарите, од "оние на врвот", и затоа не се соодветно застапени.
За подобро да ја илустрираме оваа ситуација, да ги разгледаме овие три примери:
1_Бизнис-модел бегалска криза
Бегалската криза е исто така огромен финансиски товар за Германија:
Згрижувањето на азиланти, воени бегалци и одбиени, но сепак толерирани азиланти чини околу 50 милијарди евра годишно.
Само државата Берлин плаќа речиси една милијарда евра годишно – повеќе од 2,7 милиони евра дневно.
Кој има корист од оваа криза?
Земете ги безбедносните служби, на пример: бројот на вработени се зголеми на 280.000 во 2023 година.
Портпаролката на BDSW*, Силке Цолер, има впечаток дека "сместувањето на бегалците станало машина за правење пари".
Јасно е дека не е сè легално во таква атмосфера на златна треска:
Минатата година, Берлинската државна криминална полициска управа провери 514 вработени од 204
безбедносни компании во 85 прифатилишта за бегалци.
Заклучок: 300 од 514 вработени имаа полициски досие, немаа обука или беа помлади од 18 години.
Со оглед на овие катастрофални услови, зарем не треба темелно да се истражат и да се повикаат на
одговорност одговорните, дури и до највисоките нивоа на власта?
2_A "граѓански совет" за контрола на јавното мислење
Министерството за внатрешни работи на Ненси Фаесер плати речиси 60.000 евра од пари на даночните обврзници за планови за цензура.
Субвенционираниот "Форум против лажни вести", кој, меѓу другото, е поддржан и од Фондацијата
Бертелсман, на 15 март 2024 година основа "Граѓански совет".
Овој непрозирен комитет од 120 членови против "дезинформации" сака владата да воведе задолжително образование за
граѓаните, надзор на медиумите и контрола на интернетот.
Покрај тоа, се препорачува претходна цензура.
Секој текст објавен од новинари и граѓани на социјалните мрежи треба однапред да биде проверен
од вештачка интелигенција и по потреба избришан.
Секој што ќе го прекрши ова правило може дури и да заврши на суд.
Се бара авторитарна држава која официјално одлучува што е правилно, а што погрешно –
целосно во согласност со Агендата 2030 на ОН.
Дали сите граѓани навистина го сакаат овој тоталитарен совет на граѓани со рачно избрани
членови и контрола од вештачка интелигенција?
3_Нечовечките затворски услови на Рајнер Филмих
Ужасните услови на притворот на д-р Рајнер Фулмих во затворот со висок безбедносен режим во Росдорф, Гетинген,
излегоа на виделина за време на интервју со неговите адвокати.
Овие изјави беа шокантни затоа што никој не можеше да замисли дека такви работи се можни во германските затвори.
Службениците за спроведување на законот му рекоа на адвокатот д-р Филмих дека никогаш претходно не виделе обвинет како него, кој
бил држан во самица 11 месеци поради мало прекршување и доведуван на судски рочишта со окован во лисици на рацете и нозете.
По враќањето од судот, д-р Фулмих е целосно гол за да му биде извршен темелен и срамнотен претрес на телото.
Веќе 11 месеци, меѓународно признатиот адвокат е ставен во самица.
На д-р Филмих строго му е забрането да зборува со другите затвореници.
Неговиот единствен контакт со надворешниот свет е неговиот адвокат.
Д-р Рајнер Фулмих има право само на три часа месечно за посети или телефонски повици со своето семејство.
Според лекарите на Фулмих, неговото здравје сега е сериозно загрозено.
Дали германското население е свесно за овие околности, дали ги избрало или би сакало да има збор во нивното коригирање?
Заклучок
За среќа, постојат активисти за мир и визионери, борци за правда и пионери кои, наспроти неуспешната
политика, ги водат незадоволните, па дури и сè по-лутите маси во мирна, конструктивна насока!
Како излез од политичките погрешни проценки на избраните претставници, адвокатот Ралф Лудвиг на демонстрацијата во Берлин
во 2024 година истакна дека конечната политичка одлучувачка власт, а со тоа и моќта, мора повторно да биде кај народот.
Ова значи дека во сите политички одлуки, не политичарите, туку народот мора да има последната реч.
Еве извадоци од говорот на Ралф Лудвиг:
Се тврди дека имаме демократија. Но, ние имаме само претставничка демократија.
Единственото нешто што претставничката демократија ви овозможува да го направите е да ги избирате оние што ве владеат на секои
четири години – но само од тесен круг на оние што ве владеат.
Вие апсолутно немате никаква можност да одлучувате за содржината на политиката, за политичките мерки, за политичките
правила, иако вие и јас ја сочинуваме населението на оваа земја.
- Мислам дека треба да ги поминеме федералните држави.
Во секоја федерална држава имаме сопствен устав.
И бидејќи се одделни устави, секој од уставите во федералната држава ни овозможува да ги менуваме овие устави.
Тоа, сепак, значи дека можеме да ја заземеме оваа моќ во федералните држави.
Со тоа завршуваат забелешките на Ралф Лудвиг за целосно легален и, пред сè, мирен пат кон вистинска
народна демократија, во која народот навистина има збор.
Овој пат, преку демократски договорени измени на државните устави, е целосно ненасилен и правно исправен.
Ова би им дало на луѓето целосна одговорност и целата власт, што, на крајот на краиштата, е основниот принцип на демократијата.