Krizat e refugjatëve dhe e koronavirusit kanë ngritur pyetje dhe shqetësime mes pjesëve të mëdha të popullatës.
Për shumë njerëz, besimi i tyre themelor në politikë është tronditur.
Censura gjithnjë e më e dukshme e opinioneve dhe zbulimi i mangësive në gjyqësor dhe në sistemin penal po ngrejnë dyshime në
rritje nëse politikanët vërtet po veprojnë në interesin më të mirë të popullsisë me kufizimet dhe masat koercive që po vendosin.
Marrëdhënia midis politikës dhe njerëzve që ajo supozohet t'i përfaqësojë është prishur dukshëm në shumë fusha.
Prandaj, gjithnjë e më shumë njerëz po dalin në rrugë për të demonstruar.
Ata ndihen të keqkuptuar nga politikanët, nga "ata në majë", dhe për këtë arsye nuk përfaqësohen si duhet.
Për të ilustruar më mirë këtë situatë, le të konsiderojmë këto tre shembuj:
1_Modeli i biznesit për krizën e refugjatëve
Kriza e refugjatëve është gjithashtu një barrë e jashtëzakonshme financiare për Gjermaninë:
Strehimi i kërkuesve të azilit, refugjatëve të luftës dhe kërkuesve të azilit të refuzuar, por megjithatë
të toleruar, kushton rreth 50 miliardë euro në vit.
Vetëm shteti i Berlinit paguan gati një miliard euro në vit – më shumë se 2.7 milionë euro në ditë.
Kush përfiton nga kjo krizë?
Merrni shërbimet e sigurisë, për shembull: numri i punonjësve u rrit në 280,000 në vitin 2023.
Zëdhënësja e BDSW*, Silke Zöller, ka përshtypjen se "strehimi i refugjatëve është bërë një makinë për të bërë para".
Është e qartë se jo gjithçka është ligjore në një atmosferë të tillë të nxitimit për ar:
Vitin e kaluar, Zyra Shtetërore e Policisë Kriminale të Berlinit kontrolloi 514 punonjës nga 204
kompani sigurie në 85 strehimore për refugjatë.
Përfundim: 300 nga 514 punonjësit kishin precedentë penalë, nuk kishin marrë asnjë trajnim ose ishin nën moshën 18 vjeç.
Duke marrë parasysh këto kushte katastrofike, a nuk duhet që përgjegjësit, deri në nivelet më të larta të
qeverisë, të hetohen plotësisht dhe të mbahen përgjegjës?
2_A "Këshilli i qytetarëve" për të kontrolluar opinionin publik
Zyra e Brendshme e Nancy Faeser pagoi gati 60,000 euro nga paratë e tatimpaguesve për planet e censurës.
"Forumi kundër falsifikimeve" i subvencionuar, i cili gjithashtu mbështetet nga Fondacioni Bertelsmann, ndër të
tjera, themeloi "Këshillin e Qytetarëve" më 15 mars 2024.
Ky komitet i errët me 120 anëtarë kundër "dezinformimit" dëshiron që qeveria të prezantojë edukim ligjërisht të detyrueshëm
për qytetarët, mbikëqyrje të mediave dhe kontroll të internetit.
Për më tepër, rekomandohet autocensura paraprake.
Çdo tekst i postuar nga gazetarët dhe qytetarët në platformat e mediave sociale duhet të kontrollohet paraprakisht nga
inteligjenca artificiale dhe të fshihet nëse është e nevojshme.
Kushdo që shkel këtë rregull mund të përfundojë madje edhe në gjykatë.
Po kërkohet një shtet autoritar që zyrtarisht vendos se çfarë është e drejtë apo e gabuar –
plotësisht në përputhje me Agjendën 2030 të OKB-së.
A duan vërtet të gjithë qytetarët këtë këshill totalitar të qytetarëve me anëtarë të përzgjedhur
me dorë dhe kontroll nga inteligjenca artificiale?
3 Kushtet çnjerëzore të burgut të Reiner Füllmich
Kushtet e tmerrshme të paraburgimit të Dr Reiner Füllmich në burgun me siguri të lartë në Rosdorf, Göttingen,
dolën në dritë gjatë një interviste me avokatët e tij.
Këto deklarata ishin tronditëse sepse askush nuk mund të imagjinonte që gjëra të
tilla ishin të mundshme në burgjet gjermane.
Zyrtarët e zbatimit të ligjit i thanë avokatit Dr. Füllmich se kurrë më parë nuk kishin parë një të pandehur si ai, i mbajtur në
izolim të vetëm për 11 muaj për një kundërvajtje të thjeshtë dhe i sjellë në seancat gjyqësore me duart dhe këmbët të prangosura.
Pasi kthehet nga gjykata, Dr. Füllmich është krejtësisht i zhveshur për t'i nënshtruar një
kontrolli trupor të hollësishëm dhe të turpshëm.
Për 11 muaj, avokati i njohur ndërkombëtarisht ka qenë i nënshtruar izolimit të vetëm.
Dr Füllmich i ndalohet rreptësisht të flasë me të burgosurit e tjerë.
Kontakti i tij i vetëm me botën e jashtme është avokati i tij.
Dr Reiner Füllmich lejohet vetëm tre orë në muaj për vizita ose thirrje telefonike me familjen e tij.
Sipas mjekëve të Füllmich-it, shëndeti i tij tani është seriozisht i komprometuar.
A është populli gjerman i vetëdijshëm për këto rrethana, a i ka zgjedhur ato, apo do të
dëshironte të kishte një fjalë në korrigjimin e tyre?
Përfundim
Fatmirësisht, ka aktivistë për paqe dhe vizionarë, luftëtarë për drejtësi dhe pionierë që, përballë dështimit të
politikës, po drejtojnë masat e pakënaqura, madje gjithnjë e më të zemëruara, në drejtime paqësore dhe konstruktive!
Si një rrugëdalje nga gabimet politike të përfaqësuesve të zgjedhur, avokati Ralf Ludwig theksoi në demonstratën e vitit
2024 në Berlin se autoriteti përfundimtar i marrjes së vendimeve politike dhe,
rrjedhimisht, pushteti, duhet t'i kthehen sërish popullit.
Kjo do të thotë se në të gjitha vendimet politike, nuk janë politikanët, por populli ai që duhet të ketë fjalën e fundit.
Ja disa fragmente nga fjalimi i Ralf Ludwig:
Pretendohet se kemi një demokraci. Por ne kemi vetëm një demokraci përfaqësuese.
E vetmja gjë që demokracia përfaqësuese ju lejon të bëni është të zgjidhni ata që ju qeverisin çdo katër vjet –
por vetëm nga një rreth i ngushtë i atyre që ju qeverisin.
Ti nuk ke absolutisht asnjë mundësi të vendosësh për përmbajtjen e politikës, për masat politike, për rregullat
politike, edhe pse ti dhe unë jemi popullsia e këtij vendi.
Mendoj se duhet të kalojmë nëpër shtetet federale.
Ne kemi kushtetutën tonë në çdo shtet federal.
Dhe meqë janë kushtetuta të veçanta, secila nga kushtetutat në shtetin federal na lejon t'i ndryshojmë këto kushtetuta.
Kjo do të thotë, megjithatë, se ne mund të marrim këtë pushtet në shtetet federale.
Kjo përmbyll komentet e Ralf Ludwig mbi një rrugë krejtësisht ligjore dhe, mbi të gjitha, paqësore drejt një demokracie të
vërtetë popullore, në të cilën populli me të vërtetë ka fjalën.
Ky rrugë, përmes ndryshimeve të miratuara në mënyrë demokratike në kushtetutat shtetërore,
është plotësisht paqësor dhe ligjërisht i vlefshëm.
Kjo do t'u jepte njerëzve përgjegjësinë e plotë dhe gjithë pushtetin, që,
përfundimisht, është parimi themelor i demokracisë.