Ang krisis sa mga refugee at ang krisis sa coronavirus ay nagdulot ng mga tanong at
pag-aalala sa malalaking bahagi ng populasyon.
Para sa marami, nanginig ang kanilang pangunahing tiwala sa politika.
Ang lalong kapansin-pansing sensura sa opinyon at ang pagbubunyag ng mga kakulangan sa hudikatura at sa sistema ng bilangguan ay
nagdudulot ng lumalaking pagdududa kung talagang kumikilos ang mga pulitiko para sa pinakamabuting interes ng
populasyon sa pamamagitan ng mga paghihigpit at mapilit na hakbang na kanilang ipinapataw.
Ang ugnayan sa pagitan ng pulitika at ng mga taong dapat nitong kinakatawan ay kitang-kitang nasira sa maraming aspeto.
Dahil dito, mas marami nang tao ang lumalabas sa mga kalye upang magdemonstrasyon.
Naramdaman nilang hindi sila nauunawaan ng mga pulitiko, ng "mga nasa tuktok", at dahil
dito ay hindi sila naaangkop na kinakatawan.
Upang mas mahusay na mailarawan ang sitwasyong ito, isaalang-alang natin ang tatlong halimbawa na ito:
1_Modelong pangnegosyo ng krisis ng mga refugee
Ang krisis ng mga refugee ay isa ring napakalaking pasanin pinansyal para sa Alemanya:
Ang pagbibigay ng tirahan sa mga naghahanap ng asylum, mga refugee ng digmaan, at sa mga tinanggihan ngunit
tinatanggap pa rin na naghahanap ng asylum ay nagkakahalaga ng humigit-kumulang 50 bilyong euro bawat taon.
Ang estado ng Berlin lamang ay nagbabayad ng halos isang bilyong euro bawat taon – higit sa 2.7 milyong euro bawat araw.
Sino ang nakikinabang sa krisis na ito?
Halimbawa, sa mga serbisyong pangseguridad: tumaas ang bilang ng mga empleyado sa 280,000 noong 2023.
May impresyon si Silke Zöller, tagapagsalita ng BDSW*, na ang pabahay para sa mga refugee ay naging makina ng pagkakakitaan.
Malinaw na hindi lahat ay legal sa ganitong atmospera ng paghahabol sa ginto:
Noong nakaraang taon, sinuri ng Berlin State Criminal Police Office ang 514 na empleyado mula sa 204 na
kumpanyang pangseguridad sa 85 na kanlungan para sa mga refugee.
Konklusyon: 300 sa 514 na empleyado ay may kriminal na rekord, walang pagsasanay, o wala pang 18 taong gulang.
Sa harap ng mga mapaminsalang kalagayang ito, hindi ba dapat masusing imbestigahan at panagutin ang mga may
pananagutan, hanggang sa pinakamataas na antas ng pamahalaan?
2_A "payo ng mga mamamayan" upang kontrolin ang opinyong publiko
Nagbayad ang Tanggapan sa Bahay ni Nancy Faeser ng halos €60,000 mula sa pera ng mga
nagbabayad ng buwis para sa mga plano sa sensura.
Ang pinondohan na "Forum laban sa Peke", na sinusuportahan din ng Bertelsmann Foundation at iba pa, ay
nagtatag ng "Konseho ng mga Mamamayan" noong 15 Marso 2024.
Ang hindi transparenteng komite na ito na binubuo ng 120 miyembro laban sa "disinformasyon" ay nagnanais na ipatupad ng
pamahalaan ang legal na sapilitang edukasyon para sa mamamayan, pagmamanman sa media, at kontrol sa internet.
Bilang karagdagan, inirerekomenda ang paunang sensura.
Ang bawat teksto na ipinapaskil ng mga mamamahayag at mamamayan sa mga plataporma ng social media ay dapat suriin nang maaga
ng artipisyal na intelihensiya at burahin kung kinakailangan.
Sinumang lalabag sa patakarang ito ay maaaring mapunta pa sa korte.
Ang hinihiling ay isang awtoritaryong estado na opisyal na nagpapasya kung ano ang tama o
mali – ganap na alinsunod sa Agenda 2030 ng UN.
Talaga bang gusto ng lahat ng mamamayan ang totalitaryong konseho ng mamamayan na ito na
may mga piniling miyembro at kontrol ng AI?
3_Hindi makataong kalagayan sa bilangguan ni Reiner Füllmich
Ang kakila-kilabot na kalagayan ng pagkakakulong ni Dr. Reiner Füllmich sa kulungan na may mataas na seguridad
sa Rosdorf, Göttingen, ay lumabas sa liwanag sa isang panayam kasama ang kanyang mga abogado.
Nakakagulat ang mga pahayag na ito dahil walang sinuman ang makakapag-isip na posible ang mga
ganitong bagay sa mga bilangguan sa Alemanya.
Sinabi ng mga alagad ng batas kay abogado Dr. Füllmich na hindi pa nila kailanman nakita ang isang akusado na tulad niya na
ikinulong nang nag-iisa sa loob ng labing-isang buwan dahil sa isang simpleng paglabag at dinala sa mga
pagdinig sa korte na nakaposas ang mga kamay at paa.
Pagbalik mula sa hukuman, hubad nang lubusan si Dr. Füllmich upang isagawa ang isang masusing
at nakakahiya na paghahanap sa kanyang katawan.
Sa loob ng 11 buwan, ang pandaigdigang kinikilalang abogado ay sumailalim sa nag-iisang pagkakulong.
Mahigpit na ipinagbabawal kay Dr. Füllmich na makipag-usap sa ibang mga bilanggo.
Ang tanging ugnayan niya sa mundo sa labas ay ang kanyang abogado.
Pinapayagan lamang si Dr. Reiner Füllmich na maglaan ng tatlong oras bawat buwan para sa
pagbisita o pagtawag sa telepono sa kanyang pamilya.
Ayon sa mga doktor ni Füllmich, malubha nang nanganganib ang kanyang kalusugan.
Alam ba ng populasyong Aleman ang mga kalagayang ito, pinili ba nila ang mga ito, o nais ba
nilang magkaroon ng boses sa pagwawasto nito?
Konklusyon
Sa kabutihang-palad, may mga aktibista para sa kapayapaan at mga visionaryo, mga mandirigma para sa katarungan at mga tagapanguna
na, sa harap ng nabibigong pulitika, pinamumunuan ang mga hindi nasisiyahan, at lalong nagagalit na
masa, patungo sa mapayapa at konstruktibong direksyon!
Bilang paraan upang makalabas sa mga maling paghuhusga sa politika ng mga halal na kinatawan, itinuro ng abogado na si Ralf
Ludwig sa demonstrasyon noong 2024 sa Berlin na ang huling awtoridad sa paggawa ng desisyon sa politika, at
samakatuwid ang kapangyarihan, ay dapat muling nasa mga tao.
Ibig sabihin nito, sa lahat ng mga desisyong pampulitika, hindi ang mga politiko kundi ang
mga tao ang dapat magkaroon ng huling salita.
Narito ang mga sipi mula sa talumpati ni Ralf Ludwig:
Sinasabing tayo ay may demokrasya. Ngunit kinatawan lamang na demokrasya ang mayroon tayo.
Ang tanging bagay na pinapayagan ka ng demokrasyang representatibo na gawin ay piliin ang mga
namamahala sa iyo tuwing apat na taon – ngunit mula lamang sa isang maliit na bilog ng mga namamahala sa iyo.
Walang ka kahit kaunting pagkakataon na makapagpasya sa nilalaman ng politika, sa mga hakbanging pampulitika, sa mga patakarang
pampulitika, kahit na ikaw at ako ang mamamayan ng bansang ito.
Sa tingin ko kailangan nating dumaan sa mga pederal na estado.
May sarili tayong konstitusyon sa bawat pederal na estado.
At dahil magkahiwalay ang mga konstitusyon, pinapayagan tayo ng bawat konstitusyon sa pederal na estado na baguhin ang mga ito.
Ibig sabihin nito, gayunpaman, na maaari nating kamtan ang kapangyarihang ito sa mga pederal na estado.
Nagtatapos na rito ang mga pahayag ni Ralf Ludwig tungkol sa isang ganap na legal at, higit sa lahat,
mapayapang landas patungo sa tunay na demokratikong bayan, kung saan tunay na may boses ang mga tao.
Ang landas na ito, sa pamamagitan ng demokratikong pinagkasunduang mga amyenda sa mga konstitusyon ng
estado, ay ganap na hindi marahas at ligal na matibay.
Ito ay magbibigay sa mga tao ng buong responsibilidad at lahat ng kapangyarihan, na siyang, sa
huli, ang pangunahing prinsipyo ng demokrasya.