די פליטים־ און קאָראָנאַווירוס־קריזיסן האָבן אַרויסגערופֿן פֿראַגעס און זאָרגן בײַ גרויסע טיילן פֿון דער באַפֿעלקערונג.
פֿאַר פילע איז זייער יסודדיקער צוטרוי צו פּאָליטיק געשאַקלט געוואָרן.
די אַלץ מער אויפֿפֿאַלענדיקע צענזור פֿון מיינונגען און די אַנטפּלעקונג פֿון חסרונות אין דער געריכט־ און תּפֿיסה־סיסטעם
רופֿן אַרויס וואַקסנדיקע ספֿקות, צי די פּאָליטיקער טוען טאַקע האַנדלען לטובֿת דער באַפֿעלקערונג מיט די
באַגרענעצונגען און געצוווּנג־מיטלען וואָס זיי פֿירן אײַן.
די באַציִונג צווישן פּאָליטיק און די מענטשן וואָס זי זאָל רעפּרעזענטירן, האָט זיך אין פילע געביטן באַמערקבאַר צעבראָכן.
דעריבער גייען מער און מער מענטשן אַרויס אויף די גאַסן צו דעמאָנסטרירן.
זיי פילן זיך נישט פֿאַרשטאַנען דורך פּאָליטיקער, דורך "די אויבן", און דערפֿאַר נישט געהעריק רעפּרעזענטירט.
צו בעסער אילוסטרירן די סיטואַציע, לאָמיר באַטראַכטן די דרײַ ביישפּילן:
1_געשעפט־מאָדעל פליטים־קריזיס
דער פליטים־קריזיס איז אויך אַ ריזיקע פינאַנציעלע לאַסט פֿאַר דײַטשלאַנד:
די אונטערברענגונג פֿון אַסיל־זוכערס, מלחמה־פליטים און אָפּגעװײַזטע אָבער טראָץ דעם געדולדיקטע
אַסיל־זוכערס קאָסטן בערך 50 ביליאָן אייראָס פּער יאָר.
דער שטאַט בערלין אַליין צאָלט כּמעט איין ביליאָן אייראָס אַ יאָר – מער ווי 2.7 מיליאָן אייראָס אַ טאָג.
ווער נוצט פֿון דעם קריזיס?
נעמט די זיכערהייט־דינסטן, למשל: די צאָל אָנגעשטעלטע איז געשטיגן צו 280,000 אין 2023.
די BDSW* ספּאָקספּערזאָן זילקע צאָלער האָט דעם אײַנדרוק אַז "די אונטערברענגונג פֿון פליטים איז געוואָרן אַ געלט־מאַשינע".
עס איז קלאָר אַז נישט אַלץ איז לעגאַל אין אַזאַ גאָלד־ראַש אַטמאָספֿערע:
לעצט יאָר האָט דער ברלינער שטאַטלעכער קרימינעל־פּאָליציי־אָפיס איבערגעקוקט 514 עמפּלוייער פֿון 204
זיכערהייט־פֿירמעס אין 85 פליטה־אונטערקונפֿט־אָנלאַגעס.
מסקנא: 300 פֿון די 514 אָנגעשטעלטע האָבן געהאַט אַ פּאָליציי־רעקאָרד, האָבן נישט געהאַט קיין
טרענירונג, אָדער זענען געווען אונטער 18 יאָר אַלט.
אין ליכט פֿון די דאָזיקע קאַטאַסטראָפֿאַלע באַדינגונגען, צי זאָל מען נישט דורכפֿירן אַ גרונטלעכע אויספֿאָרשונג
פֿון די פֿאַראַנטוואָרטלעכע, אַרײַנגערעכנט די רעגירונג, און זיי האַלטן פֿאַראַנטוואָרטלעך?
2_A "בירגער־ראַט" צו קאָנטראָלירן די ציבורדיקע מיינונג
דער היים־אָפיס פֿון נאַנסי פֿייזער האָט באַצאָלט כּמעט 60,000 אייראָ אין שטייער־געלט פֿאַר צענזור־פּלאַנען.
דער סובסידירטער "פֿאָרום קעגן פֿאַלשערונגען", וואָס ווערט אויך געשטיצט דורך דער בערטעלסמאַן־פֿונדאַציע, צווישן
אַנדערע, האָט דעם 15טן מערץ 2024 געגרינדעט אַ "בירגער־ראַט".
דער אומקלאָרער קאַמיטעט מיט 120 מיטגלידער קעגן "דיסאינפֿאָרמאַציע" וויל, אַז די רעגירונג זאָל
אַרײַנפֿירן געזעצלעכע, פֿאַרפֿליכטענדיקע בירגער־בילדונג, מעדיע־אויפזיכט און אינטערנעץ־קאָנטראָל.
דערצו ווערט פֿאָרויס־צענזור רעקאָמענדירט.
יעדער טעקסט וואָס ווערט אַרויפֿגעשטעלט דורך זשורנאַליסטן און בירגער אויף געזעלשאַפֿטלעכע מידיאַ־פּלאַטפֿאָרמעס
זאָל פֿריִער דורכגעקוקט ווערן דורך קינסטלעכע אינטעליגענץ און, אויב נייטיק, אויסגעמעקט ווערן.
ווער עס ברעכט דעם כּלל, קען אפילו ענדיקן אין בית־משפט.
וואָס מען פֿאָדערט איז אַן אויטאָריטאַרער שטאַט וואָס באַשליסט אָפֿיציעל וואָס איז ריכטיק אָדער פֿאַלש –
אינגאַנצן אין איינקלאַנג מיט דער יו־ען'ס אַגענדע 2030.
צי ווילן טאַקע אַלע בירגערס דעם טאָטאַליטאַרישן בירגער־ראַט מיט האַנט־אויסגעקליבענע
מיטגלידער און קינסטלעכע אינטעליגענץ־קאָנטראָל?
3_די אוממענטשלעכע טורמע־באַדינגונגען פֿון רײַנער פֿילמיך
די שרעקלעכע באַדינגונגען פֿון ד״ר רײַנער פֿולמיכ'ס אַרעסט אין דער הויך־זיכערהייט־טורמע אין ראָסדאָרף, געטינגען, זענען
אַנטדעקט געוואָרן בעת אַ אינטערוויו מיט זײַנע אַדוואָקאַטן.
די אויסזאָגן זענען געווען שאָקירנדיק, ווײַל קיינער האָט זיך נישט געקענט פאָרשטעלן אַז
אַזעלכע זאַכן זײַנען מעגלעך אין דייטשישע טורמעס.
די געזעץ־אויפֿפּאַסונג־באַאַמטע האָבן דעם אַדוואָקאַט ד״ר פֿולמיך געזאָגט, אַז זיי האָבן קיינמאָל פֿריִער נישט געזען אַ באַשולדיקטן
ווי אים, וואָס איז געהאַלטן געוואָרן אין אַליין־איינזאַמקייט פֿאַר 11 חדשים פֿאַר אַ פּשוטן עבירה און געבראַכט
געוואָרן צו געריכט־זיצונגען מיט זײַנע הענט און פֿיס אין קייטן.
ווען ער קומט צוריק פֿון געריכט, איז ד״ר פֿולמיך גאָר אויסגעצויגן, כּדי דורכצופירן אַ גרונטלעכע און פֿאַרשעמנדיקע גוף־זוך.
פֿאַר 11 חדשים איז דער אינטערנאַציאָנאַל־אָנערקענטער אַדוואָקאַט אונטערגעשטעלט געוואָרן צו אַליין־האַפֿט.
ד״ר פֿולמיך איז שטרענג פֿאַרבאָטן צו רעדן מיט אַנדערע איינגעזעסענע.
זיין איינציקער קאָנטאַקט מיט דער אויסערער וועלט איז זיין אַדוואָקאַט.
ד״ר ריינער פֿולמיך מעג נאָר דרײַ שעה פּער חודש פֿאַר באַזוכן אָדער טעלעפֿאָן־רופֿן מיט זײַן משפּחה.
לויט די דאָקטוירים פֿון פֿולמיך, איז זײַן געזונט איצט ערנסט באַשעדיקט.
צי איז די דײַטשישע באַפֿעלקערונג באַוווּסטזיניק פֿון די דאָזיקע אומשטענדן, האָט זי זיי אויסדערוויילט, אָדער וואָלט זי
געוואָלט האָבן אַ וואָרט מיטצוזאָגן וועגן זיי צו פֿאַרריכטן?
מסקנא
גליקליכערװײַז זענען דאָ פֿרידן־אַקטיוויסטן און חזיונער, קעמפֿער פֿאַר גערעכטיקייט און פּיאָנירן, וואָס, אין פּנים פֿון
דורכפֿאַלנדיקער פּאָליטיק, פֿירן די אומצופֿרידענע, טאַקע אַלץ מער כעסדיקע מאַסן אין אַ פֿרידלעכע, קאַנסטרוקטיווע ריכטונג!
ווי אַ וועג אַרויס פֿון פּאָליטישע פֿאַלשע אָפּשאַצונגען דורך דערוויילטע פֿאָרשטייער, האָט דער אַדוואָקאַט ראַלף לודוויג בײַ
דער דעמאָנסטראַציע אין בערלין אין 2024 אָנגעוויזן, אַז די ענדגילטיקע פּאָליטישע באַשלוס־געבנדיקע
אויטאָריטעט און דערמיט די מאַכט מוז ווידער ליגן בײַם פֿאָלק.
דאָס מיינט אַז אין אַלע פּאָליטישע באַשלוסן זאָלן נישט די פּאָליטיקער, נאָר די מענטשן האָבן די לעצטע וואָרט.
דאָ זענען אויסצוגן פֿון דער רעדע פֿון ראַלף לודוויג:
מען זאָגט אַז מיר האָבן אַ דעמאָקראַטיע. אָבער מיר האָבן נאָר אַ רעפּרעזענטאַטיווע דעמאָקראַטיע.
די איינציקע זאַך וואָס רעפּרעזענטאַטיווע דעמאָקראַטיע דערלויבט אײַך צו טאָן איז אויסקלײַבן די וואָס הערשן אײַך יעדע פֿיר יאָר
– אָבער נאָר פֿון אַ קליינעם קרײַז פֿון די וואָס הערשן אײַך.
איר האָט גאָר קיין געלעגנהייט צו באַשליסן וועגן דעם אינהאַלט פֿון פּאָליטיק, וועגן פּאָליטישע מיטלען, וועגן
די כּללים פֿון פּאָליטיק, כאָטש דו און איך זײַנען די באַפעלקערונג פֿון דעם לאַנד.
איך מיין אַז מיר דאַרפֿן דורכגיין די פֿעדעראַלע שטאַטן.
מיר האָבן אונדזער אייגענע קאָנסטיטוציע אין יעדן פֿעדעראַלן שטאַט.
און ווײַל זיי זענען באַזונדערע קאָנסטיטוציעס, דערלויבט יעדער פֿון די קאָנסטיטוציעס אין דער
פֿעדעראַלער מדינה אונדז צו ענדערן די קאָנסטיטוציעס.
דאָס מיינט אָבער אַז מיר קענען נעמען די מאַכט אין די פֿעדעראַלע שטאַטן.
דאָס שליסט אָפּ די באַמערקונגען פֿון ראַלף לודוויג וועגן אַ גאָר לעגאַלן און, איבער אַלץ, פֿרידלעכן וועג
צו אַן אמתער פֿאָלקס־דעמאָקראַטיע, אין וועלכער דאָס פֿאָלק טאַקע האָט אַ וואָרט.
דער וועג, דורך דעמאָקראַטיש באַשטימטע ענדערונגען אין די שטאַט־קאָנסטיטוציעס, איז גאָר ניט־געוואַלדיק און לעגאַל געזונט.
דאָס וואָלט געגעבן די מענטשן פולע אחריות און אַלע מאַכט, וואָס איז, נאָך אַלעס, דער יסודדיקער פּרינציפּ פֿון דעמאָקראַטיע.