ardurazkidetza
Gaur egun zigor kolektiboaz hitz egiten dudanean, gure bizkarrezurrak izotz hotz batez betetzen dira.
Kontrolatu ezin diren erreflexuek berehala adierazten digute gaur egun kolektibo zigorrak
bezalako zerbait ezin dela gehiago existitu.
Gizarte argitu gisa, zalantzarik gabe Erdi Aroko tragediak gainditu ditugu!
Gaur egungo hausnarketa gehiago 1930eko eta 1940eko hamarkadetan Nazional Sozialismoaren pean egindako
zigor kolektiboen eszena tragikoak gogorarazten dizkigute.
Edo 1980ko hamarkadan Israelgo gobernuak praktikatutako zigorrik kolektiboa.
Edo, berriz, 1950eko hamarkadako Ipar Koreako Kim Il-Sungen espiritu-garbiketak.
Beraz, zergatik kargatu behar ditugu gure buruak zigor kolektiboaz pentsatzearekin?
Agian egia da, neonaziismoaren aurkako segurtasun-neurri guztiak kontuan hartuta, "Philipp
Scheidemann kasua" ezin zitekeela errepikatu.
Ulertezina da 1933ko uztailaren 13ko Gestapo bezalako bat inoiz itzuli eta akusatu baten senideak
batera erantzule izatera behartzea edo haiek behartzea.
Baina galdetzen dut: benetan ziur al zaude gure "joerako gizarteak" ez duela jada
ezer zerikusirik erantzukizun kolektiboarekin?
Orain, arreta zorrotz jar dezagun giza historian aurreko kolektibo-zigor guztiak gaur egun gure bizitzako arlo
guztietan jasaten dugunarekin alderatuta hutsalak izan zirela.
Eta, bitxia bada ere, gehienek zer gertatzen ari den konturatu ere egin gabe.
Lehenik eta behin, ordea, berriro zabaldu behar dut zure ohiko ikuspegia, zure ikus-eremua, 'Sippenhaft'
(senideen erantzukizuna) terminoa 1939ko azaroaren bezalako egoerekin bakarrik erreflexu moduan ez lotzeko.
Sippenhaft ez da soilik Gestapok, Adolf Hitlerri egindako huts egindako atentatu saiakeraren ondoren, berehala Elser
izeneko atentatzaile aitortuaren familia osoa atxilotzea.
Edo, 1945eko udaberrian, Stauffenberg familiako hamabi kide eta ehun inguruko preso-talde bat
Buchenwaldeko kontzentrazio-esparruan bildu zirenean.
Gaur, halaber, 2002ko uztailarekin lotutako edozein harremanetik urruntzen gara, Israelgo Auzitegi Gorenak terrorismo susmagarrien
senideak bahitzeko baimena eman zuenean, Mendebaldeko Erribera utzi eta Gazarako Zerrendan gizaki-babesle gisa deportatzeko.
Ez, orain hitz egiten ari garen erantzukizun kolektiboaren postmodernoko bertsioek gure osasun- eta ekonomia-sistema osoa,
okertua eta kriminala denaren erantzukizun finantzarioetatik gure informazio-sistema
abusatuetaraino bitarteko tartea hartzen dute.
Haiek barne hartzen dute gure erantzukizun finantzarioa zientzia-absurdo bakoitzarengatik eta naturaren eta ingurumenaren
aurkako terrorismo ekintza ezkutatu bakoitzarengatik.
Eta, noski, beharrezkoak ez diren burokrazia guztiak eta kultura-, ideologia- eta
hezkuntza-orokorreko zoroaldi guztiak ere barne hartzen dituzte.
Bai, guk ere erantzukizuna dugu zenbakirik gabeko, politikoki kamuflatuta dauden elkarte sekretu eta zerbitzu
sekretu jardueren trilioika derrigorrezko zergen aurrean.
Horrela eginez, infiltatu duten epaitegi-aparatu osoari ere leialki elikatzen ari gara, nahiz eta haren
luzaroan iraun duen eta nabarmena den lege-bankarrota.
Eta hona hemen gure egungo erantzukizun kolektiboaren itxura xehetasunez eta zenbaki hurbiletan –
finantza-arduraren hamabi arlo besterik aipatzearren:
1. Hedabide nagusiak – nik gerra sustatzen duten hedabideak deitzen dizkiet – egunero gezurrak esaten dizkigute eta
engainatzen gaituzte, eta hilero GEZ eta SERAFE erantzukizun kolektiboko tasak ordaintzera behartuta gaude. Hori al da zuzena?
Suitzan, honek SERAFEri urtean ordaintzen zaizkion 1,37 mila milioi CHF-ko erantzukizun bateratuko tasetan balio du.
Alemanian, urtean 8,5 mila milioi euroko derrigorrezko GEZ lizentzia-kuotak biltzen dira.
2. Beste programetan jada azpimarratu ditugun modurik kriminalenak, gure zor nazionala nola sortu den
erakusten dutenak, orain honako hau ekartzen dugu gaur egun guregan pisatzen duen erantzukizun kolektiboari.
Suitzan, kopurua 141.687 mila milioi CHFkoa izan zen 2023an.
Alemanian 2024an, 2.635,1 mila milioi euro. Hori 2,63 bilioi euro da.
Bi herrialde hauentzat bakarrik, honek guztira 2,78 bilioi inguru suposatzen du.
Pentsa besterik gabe zenbaki horrek zer adierazten duen: 2.780 × 1.000 milioi euro dira.
Eta eskolan ziurrenik gogoratzen duzun bezala, 1.000 milioi eurok osatzen dute 1.000 milioi euro.
Inork ez du gai gure erru kolektiboaren kopuru hau ulertzeko edo konpontzeko, ez burutik, ezta diruz ere.
Hemen soluzio bakarra dago bideragarria, lagun maiteok: zor global eta osoaren ezeztapenaren aldarrikapena.
Erraz deklara dezakegu halako erreferendum bat mundu mailako erreferendum demokratiko batean.
Hau herritarren esku dago, izan ere, haiek dira ziurtatutako subiranotasuna.
Bide batez, Bibliaren arabera, Jainkoak zorren barkamena zorrotza agindu du 50 urtero, barkamen-urtea izenez ezaguna.
Irakurg dezagun hau elkarrekin: "Eta berrogeita hamargarren urtea santifikatuko duzue, eta lurralde osoan
askatasuna iragarriko diozue bertako biztanle guztiei."
Pozteko arrazoia izango da, eta, beraz, zuen bakoitzak bere ondasunetara itzuliko da eta bakoitzak bere klanera itzuliko da.
Hori ez bada txalo egiteko arrazoia!
3. Hirugarrenik, ikus dezagun urtean biztanle bakoitzeko zenbat zerga ordaintzera "behartuta" gauden:
2023an, Suitzan kopuru hori 74.784 milioi CHFkoa izan zen.
Alemanian, €915,8 mila milioi – zergak soilik.
Aurreko urtearekin alderatuta, honek Alemanian 20.000 x 1 milioi euroko igoera suposatu zuen.
4. Zenbat ordainketa egin genizkion EBri erantzukizun kolektiboaren printzipioaren arabera?
Suitzan, 2024an bakarrik bi aldeko akordioetarako 1,7 mila milioi CHF ordaindu genituen.
Alemanian, maitasunez izendatutako etxeko tasak EBri 29.874 milioi euroko zenbatekoa izan zuen urte berean.
5. Orduan, denok alkoholen eta tabakoaren gaineko zergetan itsatsita geratzen gara.
Une honetan, batzuek naturalki aurka egingo dute eta esango dute: "Itxaron pixka bat – ez dut erretzen ez
edaten – zerga hau arduradunei bidezko moduan pasa zitzaien."
Hala ere, kontuan hartu gabe uzten dugu gure ekonomiaren erakargarrienak diren
ataletan ondorioz nabarmen galerak jasaten direla.
Adibidez, erretzaile eta edari-kontsumitzaile askok ez dute osasungarri den janaria erosteko beharrezko
dirurik, eta are gutxiago kirol- edo turismo-jardueretarako.
Jende askok beti jantzi berberak daramatza, eta horren ondorioz ekonomia kaltetuta geratzen da.
Jarraian eta jarraian joan liteke, badakizu?
Eta osasuntsu dagoen edozein pertsonak, aldaketa baten bila ardo kopa ona gozatu nahi badu, gaur egun Zurichen jatetxe batean,
adibidez, ertaineko edo kalitate txarreko ardoagatik (gorria ala zuria) dezilitroko 9 eta 12 CHF bitartean ordaindu beharko du.
Hona hemen egungo tabako-zergen laburpen bat:
Suitzan, 2023an CHF 2.025 mila milioi izan ziren. Alemanian, 2020an €14.6 mila milioi izan ziren.
Gai hau aipatzen dut, izan ere, froga batzuk aurkeztu dizkigute, gure buruzagiek gure pentsio-ekarpenekin
burtsan isilean apustuak egin dituztela, eta horretan hamarka mila milioi galdu dituztela.
Ez dakizu ezer horretaz? Begiratu atzealdean agertzen den programa.
Gure alkohol eta tabako zergak zer egingo lituzkete?
Gure behar duguna, lagun maiteok, diru-fluxu eta diru-kopuru-fluxu guztien jarraipen zabala da!
Eta jarraipen hau A-tik Z-ra bitartean pertsonek neutralek egin behar dute. Eremu guztietan.
Dena benetan inpartzialak diren agintari batzuek xehetasunez aztertu behar dute.
Bestela, boterearen azpijoko ustelkeria guztiengatik odola isuri eta hil egingo gara.
6. Ingurumen arloko erantzukizun partekatuari egindako ekarpenetara heltzen naiz:
han derrigorrezko tasak zenbatekoak dira?
Badakizu, egiaz, dena hori baino askoz handiagoa da, izan ere, hauek soilik dira ofizialki emandako datuak.
Suitzan, 2023an kopuru hori 16,2 mila milioi CHF izan zen. Alemanian, 2022an
ingurumen-zergak 966,698 mila milioi € izan ziren.
7. Eta orain, kolektibo zigorraren egitura handienetako batera pasatzen naiz, eta hori geroxeago xehetasun
gehiagorekin aztertuko dudana: osasun-sistema – gure derrigorrezko osasun-aseguruko ekarpenak.
Suitzan, 2022an osasun arloan 91.482 milioi CHF gastatu genituen – herritar bakoitzeko 10.428 CHF!
Duela hamarkada batzuk, kopuru honek ehunka Suitzako franko inguru zen.
Beste modu batera esanda, honek barne produktu gordinaren %11,7 zen. 1960an, kopuru hori %4,5 besterik ez zen.
Aldi berean, Alemaniak 497,7 mila milioi euro irabazi zituen, edo 5.939 euro biztanle bakoitzeko.
Honek aurreko urtearekin alderatuta derrigorrezko ordainketen %4,8ko igoera gehiago suposatu zuen!
Ikusten duzuenez, gero eta gehiago ordaintzen ari gara eta gero eta gaixoago gaude. Hori da guztia.
Ez dut gehiago bizitu nahi zigorrik kolektibo honetan.
Zenbakietan maiz agertzen den zientzia-ikerketaren absurdua kontuan hartuta, zer
esan daiteke erantzukizun kolektiboari buruz?
Beraz, adibidez, espazio-bidaientzako gure derrigorrezko ordainketak, Suitzako CERN eta beste erakunde batzuk?
8. 2024an CERNi egindako ekarpenak honakoak izan ziren: - Suitzan 45,8 milioi CHF - Alemanian 258,2 milioi €
9. ESAri, hau da, Europako Espazio Agentziari egindako azken ekarpenetarako, Suitzak beste 600 milioi
CHF eman zituen, eta Alemaniak beste 951,6 milioi €.
10. Suitzan, BPGaren (barne produktu gordina) %3 inguru, hau da, 20.000 milioi CHF baino gehiago, urtean
ikerketa orokorrerako gastatzen da, eta hori oinarrizko ikerketa eta garapenerako soilik da.
Baina ikus dezakegu honek, besteak beste, gero eta sofistikatuagoak diren
zaintza-teknologietan nola eragiten duen. Ulertzen al duzu?
2022an bakarrik, gauza beragatik, 121,4 mila milioi euro kendu dizkizue alemaniarrei.
11. Gero eta zalantzazkoagoa den kultura honek ere klan baten moduan lehortzen gaitu.
Suitzan, 2021ean bakarrik biztanle bakoitzeko 343 CHF kostatu zitzaigun.
Alemaniaren derrigorrezko ekarpenak 14,5 mila milioi euro inguru izan ziren.
12. Baina gure mekanismo militar koertitiboak ere zigor kolektibo gisa hartu behar dira.
Pazaliozale milioika pertsona gero eta gehiago modu irekian bakea aldarrikatzen ari diren arren, 2023an guk, neutralak garen
suitzarrok, berriro ere 5,7 mila milioi CHF ordaindu genituen zerga gisa. Eta Alemaniakoek, gerrara joateko prest ez daudenek,
2024an beste 72 mila milioi € ordaindu zituzten zerga gisa.
Erantzukizun kolektiboaren 12 eremu hauei bakarrik begiratuta, Suitzako kostu osoa urtean pertsona bakoitzeko
24.000 CHF ingurukoa da – haurtxoak barne, kontuan izan.
Alemanian, karga pertsonako eta urteko 32.000 euroraino iristen da.
Eta derrigorrezko urteko zerga hauei, jada aipatu bezala, nazio-zor kriminalak ere zama eragiten digu.
Suitzan, honek pertsona bakoitzeko 16.000 CHF gehigarri esan nahi du, jaioberriak barne.
Alemanian, hori pertsona bakoitzeko 32.000 euro inguru gehiago da.
Hau batuz eta 2024ari bakarrik begiratuta, Suitzako eta Alemaniako herritar bakoitzak gaur egun batez beste 60.000
CHF edo euro – gutxi gorabehera berdina – zor kolektiboan du.
Eta kalkulu honetan, zalantzarik gabe, beste hainbat kolektibo-zigorraren adibide
nabarmen ahaztu eta, beraz, baztertu ditugu.
Hala ere, galdera logikoa sortzen da: iruzur egindako gizateriak benetan zer egin
dezake halako garapen beldurgarri guztien aurka?
Azken finean, Odiseoren emaztearen antzeko patua jasaten du; hark, senarraren epe luzeko desagertzealdian, esku hartzerik gabe
ikusi behar izan zuen nola eskuzabalik gabeko eta kontzientziarik gabeko pretendente multzo batek senarraren ondasunak
irentsi zituen – Homero-ren greziar mitologian aipatutakoa.
Hala ere, hitzaldi honetan, Odiseoak hartu zituen baino kolektibo-zigorretik irteteko aukera
eta bide moderatuagoei egiten diet erreferentzia.
Azken finean, dakigunez, itzuli zenean berehala hil zituen Penelopea ustiatzen ari ziren eskutailu
guztiak, eta horrela Itakako agintea berreskuratu zuen.
Orain, askoz bidezkoagoa eta hitzaren benetako zentzuan onuragarriagoa den finantzaketa-eredu bat
proposatu nahi dut, osasun-sistemako gure erantzukizun kolektiboaren adibidea erabiliz.
Oraindik ideiekin jolasten ari gara, inolako betebeharrik gabe.
Entzun nazazu. Izan ere, gure osasun-sistemetan da zehazki kolektibo zigorraren
injustizia absurdoena zeruari oihukatzen diona!
Ez dira bakarrik pietista fedetsuenak eta buru garbiko pertsonak abortuak batera finantzatzera behartzen, orain, gainera,
sexu-asetasunik gabeko pertsonentzako sexu-berrantolaketa ebakuntza mota guztiak
ere batera finantzatzera behartzen dituzte.
Bai, zakila bat nahi izateari utzi eta, horren ordez, bagin artifizial bat eta bular beteak jarri ondoren, faktura
ordaintzeko eskatzen digute – eta, jakina, guztia edozein norabidetan atzera buelta daiteke (atzerako ebakuntza).
Hala ere, gure osasun-sistema hamarkada luzez alderdi guztietan antzera bidegabea izan da:
Gehien neurtu eta kontsideratzaileak diren pertsonak ere, zorrotz behartuta daude oraindik prezio gero eta
altuagoak ordaintzera, gehiegi jaten eta edaten dutenek eragindako ondoriozko kalteengatik.
Apurtezina dela azpimarratu behar da.
Mugarik gabeko pertsona askok, bizimodu xume eta ia birjina daramatenek, sexu-perbertsioen ondorio guztiak –
haien gaixotasun, onddo eta sexu bidez transmititutako gaixotasun guztiak – ordaindu behar dituzte.
Guztietan zehatzak eta higienez bizi diren pertsonek beren garaikide batzuek txerriak bezala bizi eta ikasteari uko
egiten diotenek eragindako kalteengatik ordaindu behar dute.
Normalean etengabe gaixorik egoten dira, beren gorputzetik eta etxetik zikinkeria kendu
ahal izateko lan egiteko alferrikakoak direlako.
Bestalde, arima sentikorrenek droga-mendekotasuna duten pertsonen, alkoholikoen, pilulak hartzen
dituztenen eta beste gizarte-aurkako pertsonen portaera gehiegizkoak jasaten behar izaten dituzte.
Ezer ikasi nahi ez duten burugogor guztiak.
Hileko tortura honi gainera, eskuineko eta ezkerreko alderdien, liberalen eta kontserbadoreen, erlijiosoen eta erlijiorik gabeko
taldeen arteko betiko, dena dakitenen eztabaida ere badago.
Eta hain zuzen ere, etengabeko eta dena dakitenen eztabaida honetan sumatzen dut guztiz berria eta, beraz, erabat
bidezkoa den osasun-sistema baten potentziala, maiteak:
Esan ohi denez, "Ile berdeko hegaztiak elkarrekin hegan egiten dute", edo frogatutako lege baten arabera antzekoa antzekoa
erakartzen duenez, bidezkoa litzateke gure osasun-sistemaren finantzaketa zehazki irizpide horien arabera antolatzea.
Uste dut saiakera bat ez litzatekeela kaltegarria. Horren aldeko pilotu-proiektu bati bozka
emateko erreferendum demokratiko baten alde nago.
Parte hartzaile boluntario guztiak salbuetsita egon beharko lirateke edozein osasun aseguru funts edo indarrean
dauden osasun arau guztietako aurreko betebehar guztietatik, ofizialki onartutako pilotu-proiektu honen iraupen osoan.
Hitz xumeetan, honek esan nahi du, adibidez, ezkerrek bere osasun-sistema propioa kudeatuko lukeela, eta eskuinak ere bai.
Ezkerreko inor ez luke onartu behar eskuineko hornikuntza-kate batean sartzea, eta eskuineko inor ez luke onartu
behar ezkerreko infusio-hornidurara konektatzea, hala bada.
Era berean, liberalek beren babes- eta finantzaketa-sistema izan beharko lukete, eta halaber,
erlijio- edo bestelako sinesmen berberak dituztenek ere.
Denek askatasuna izan behar dute nahi duten edozein taldearekin elkartzeko, baina taldea beren adinekoena izan behar da.
Honek oso argi eta nabarmen egingo luke elkarri mespretxatzen dioten jakintsu horietako
zeinek daraman osasuntsuena den bizimodua.
Une honetan berriro ere argi eta garbi azpimarratu behar da gaixotasunen gehiengo handia bizimodu eta bizitzeko modu
artifizialekin besterik ez dagoela lotuta, ulertzen al duzu?
Mugikorreko telefonoen erradiazioek, kutsatutako edateko ur hornidurek, smogak eta abarrek biztanlerian
eragindako kalte orokorra finantzaketa-sistema berrian talde guztietan modu berean banatuko litzateke.
Azken finean, denek berdin-berdin jasaten dute eragina, jakin ala ez.
Zoritxarrez, azken mendeetan gero eta garestiago bihurtu den mediku-tratamenduak gero eta gehiago sintomak
bakarrik tratatzera bideratu du, gaixotasunen kausetan baino.
Funtsezko harreman eta naturaren legeei buruzko delitu-mailako ezezagutza honek, naturalki, krisi astronomikoetako
irabazi izugarriak ekarri zizkien bai medikuei bai Big Pharmari.
Droga-mendekotasuna zuten pertsonekin, alkoholikoekin eta beste gaixotasun mental batzuk zituzten pertsonekin hamarkada askotako
gizarte-lanaren ondoren, ziur esan dezaket aho handienak dituzten alderdi horiek direla gure gizarte- eta
osasun-sistemetan kalte handienak eragiten dituztenak.
Hala ere, praktikan behin eta berriro lortzen dute politikako nagusitasun handiena eta dena guri agintzen digute.
Guri gero eta zentzugabeagoak diren legeak ezartzen jarraitzen diguten berberak.
Azken finean, hala ere, espezie horiek prest egongo lirateke beren bizimodua aldatzeko, naturaren
legeei edo baita betebehar moraliei men egiteko ere.
Eta ikusten duzuenez, hemen ez dut inolako zirkulu edo izen zehatzik aipatzen.
Orain printzipio kontu hutsa da. Finantzaketa sistema berri bat sakon pentsatzea besterik ez da, non
praktikan denek beren antzekoekin egon behar duten.
Proba bat egiteko, gure egungo osasun-aseguru-sistemak behin-behinean mugatu beharko
genituzke benetan nahi dituztenei soilik.
Hala ere, gainerako guztiei aldi baterako alde egiteko askatasuna eman behar zaie.
Uste dut urtebete eta hiru urte bitartean oso argi ikusiko genukeela zein taldek beren bizimodua errotik aldatu
beharko luketen ondorioek diruzko asfixiarik eragin ez dezaten.
Hau urrats bat haratago eramango dut: oinarrizko ideia berria izango litzateke pertsona bakoitzak bere hautuaren arabera
gutxienez 1.000 eta 2.000 arteko pentsaera bereko pertsonekin bat egin beharko lukeela osasun-sistema bakarra osatzeko.
Idealki, zirkulu hauek beren administrazio-unitate edo batzorde propioak ezarri ahal izango lituzkete,
apaingarri guztiekin eraikin bereziak eskuratu beharrik gabe.
Etxetik, gaixotasun-kasuak grabatu eta gero kudea daitezkeen taldeetan prozesatu ahal izango zenituzke
telefono-konferentzien edo bestelako edozein bitartekoren bidez.
Beharrezkoa den guztia zintzo eta irekia den parte-hartzaileak izatea da, iraganeko herri epaitegietan ohikoa zen
bezala, hau da, epaimahaiko epaitegiak edo herri tribunalak.
Familia baten moduan, laburki buruak elkartuko zenituzte, gaixotasunen kasuak aztertuko zenituzte eta
gero zein tratamendu-ildo jarraitu erabakiko zenuketen.
Honek bakarrik burokrazia eta azpiegitura gastuetan miliardoak ezabatuko lituzke.
Hasierako fasean, osasun aseguruaren prezio berberak aurreko moduan kobratu ahal izango liratekeen
arren, administrazio-soldatak hasieran ahalik eta baxuen mantendu beharko lirateke.
Gaixo-ordainsarien orokorrean lasaitasuna ematen duen soberakin bat pilatu ondoren bakarrik
handitu beharko lirateke administrazio-soldatak.
Zenbait gauza bestelakoak izan daitezke, baina ulertzen duzu, lehenik eta behin ondo pentsatu behar duzu.
Eta gero, administrazioko soldatak sortutako soberakinen proportzioan bakarrik
handitzen dira, bonus-sistema baten antzera.
Antzinako Txinan bezala, osasun-sistema berrian medikuek beren artearekin benetan ikusgai den arrakasta lortu
ondoren bakarrik kobratuko balute, oso onuragarria litzateke; bestela, edozein pertsona bihurtu liteke mediku.
Boluntariotzaren kudeaketa, noski, tarta gaineko glasea izango litzateke. Ahoan pentsatzen ari naiz besterik gabe.
Honek abantaila handia izango luke, hasieratik dena askoz azkarrago prozesatuko litzatekeelako.
Eta diruaren xahuketa arduragabe bakoitza eta krisialdiko irabazien alde egindako presio
guztiak gau batez amaituko lirateke, sinetsi.
Gordailu handiagoak izan ahala, osasun-asegurua denontzat merkeagoa izan daiteke.
Honek denak motibatuko lituzke sendapenerako biderik onena aukeratzera eta aurkitzera.
Boluntarioen administrazio-taldea noizean behin alda daiteke, ahalik eta parte-hartzaile gehienek
gure osasun-sistemaren ulermen sakonagoa izan dezaten.
Eta badakit administrazio modu berri honek, noski, kolektibo-zigor baten beste modu bat izango litzatekeela – baina uste dut
aurreko sistemaren aldean askoz bidezkoagoa izango litzatekeela.
Orain homosexualek, lesbianeek, queerrek eta beste LGBTIQ zaleek beren osasun-sistema propioa
sortu eta kudeatu ahal izango dute elkarrekin.
Transseksualekin eta mugarik gabeko askatasunean hain poza handia erakusten duten guztiekin batera, orduan
esperientzia-zirkulu oso onuragarriak eta errukagabe lotesleak osatu ahal izango lituzkete.
Gure egungo osasun-aseguru-sistemak, beti denak batera biltzen dituztenak, beharko lukete proba-talde
guztiak guztiz salbu uztea, behintzat aldi baterako; hori izango litzateke aurre-baldintza.
Legean jasota egon beharko litzateke epe honetan, ikuspegi berberik ez dutenek egindako edozein eraso onartezina dela.
1.000–2.000 pentsaera bereko pertsonen gutxieneko tamaina – hau hasierako proposamen bat besterik ez da – legean
derrigorrezkotzat jasota egon beharko litzateke, inork bat-batean erabat bakarrik ez egon dadin.
Eta hamarkada luzez egindako gizarte-lanaren esperientziatik ziurtatu dezaket hau izango litzatekeela gure gizartea
osasun hobe batera eramateko modurik sakonena eta azkarrena.
Legezko medikuei eta farmazia handiei men egiteko edozein aurreko behartze hasieran guztiz
bertan behera geratuko litzateke proba-fasean.
Aldi honetan, pertsona bakoitzak bere hautatutako osasun-arretarako tratamendua
jasotzeko eskubide bermatua izan beharko luke.
Salbuespen honek ere ez luke inolako arazorik eragingo pentsamolde bereko pertsonen artean.
Pharma Handian konfiantza jartzen jarraitu nahi duen edonork iturri honetatik edaten jarraitzeko gonbidatuta dago.
Hala ere, sendabide naturalak eta erremedio naturalak defendatzen jarraitzen dutenek bide hau
beren adinekoekin batera jarraitu beharko lukete.
Baina, noski, bere kabuz hautatutako klan bakoitzak bere osasun- eta mediku-gastuen
erantzukizuna azken zentimoaraino ere hartu beharko luke.
Uste dut osasun-sistemaren halako berrantolaketa bat guztiz nahikoa izango litzatekeela gizaki-familia
osoaren hezkuntza objektiborako, hasierako urtebete eta hiru urte bitarteko epe baterako.
Orduan, hasierako ebaluazio ofizial bat eta talde guztien konparazio objektibo bat egiteko unea izango
litzateke, osasuntsuena den taldea agerian uzteko.
Hori da osasun-kostu txikienak dituena.
Ondoren, talde honi osasun-sistema osoaren garapenerako aginte politikoa eman beharko litzaioke,
adibidez boto-eskubide gehiago emanez, eta abar.
Orduan, azkenik, praktikan eskaintzeko gehien dutenenek berriro ere hitza izango dute.
Hala ere, zoritxarrez, jada aipatu bezala, oraindik ere alderantzizkoa da egungo egoera.
Bide batez, munduko edozein osasun- edo gizarte-langilek hori baieztatu dezake, betiere beren lana
begiak zabalik eta zentzuak adi eginda egin badute.
Orain jaitsiera hasi behar dut:
Gure mundua mehatxu larriko, gaizki asmatutako eta planifikatutako espropriazio totaletik
salbatzeko, orain hitzaldi honetan aipatutako bizitzako arlo guztietako aditu kualifikatuak behar ditugu.
Badakizu, jada deitu nizuen zuen trebetasunari, herrialdeko langile adituok, nazioari zuzendutako nire lehen
hitzaldian aktiboki erresistitzeko, atzealdean ageri dena.
Hala ere, ehunka mila aditu nagusi isilik daude mundu mailako iruzur honi buruz, nahiz eta
zehatz-mehatz ikusten duten zer gertatzen ari den.
Adibidez, Covideko nahasteari dagokionez, zenbakaitz mediku, zientzialari, finantza-adituek, epidemiologoek,
kimikari, fisikari eta abarrek isilik jarraitzen dute.
Baina aipatutako eremu guztietako segurtasun indar ugari, polizia-agenteak, kriminologoak, fiskalak,
epaileak eta beste lege-adituek ere isilik jarraitzen dute.
Denek isilik daude. Atzealdean isilik geratzen dira.
Nahiz eta etengabe beren begiekin genozidio hau eta herritarren gero eta lapurreta gehiago ikusi.
Eta esaten dizuet, legearen ordezkariak: jokabide honekin, zuen barne-epai hoberena baztertuta, masen
hiltzaileak estaltzen ari zarete. Pertsonen hiltzaileak, munduaren suntsitzaileak estaltzen ari zarete!
Esaten dizut: ez pentsa zuen buruan ihes egingo diozuela justu epaiari modu honetan jarraitzen baduzue!
Inork ez daki zu baino hobeto justiziaren gurpiletan harrapatuta geratzeak zer esan nahi duen!
Baina orain arte, soilik alboan gelditu eta pasiboki begiratu duzu, eta, gainera, neurriak hartu dituzu
ziurtatzeko su-jartzaile atxilotuak ez direla gehiago ehizatu eta zigortu, baizik eta sua salatu zutenak.
Etengabe jazarri egiten dituzue eraso-sute hiltzaile hauek zuzen salatu dituztenak, prozesuan beren bizitza arriskuan jarriz!
Hau nabarmen ikusten da abokatu ospetsu Reiner Füllmich-en kasuan. Bere atxiloketa eta jaso duen
tratu sakonki injustuak eta oso gaitzetsgarriak dira.
Eskatzen dizuet, edozein arlotako profesional kualifikatuei, azkenean altxatu eta zuen
koloreak modu irekian erakusteko. Gurekin batera.
Zure kanal propioak ireki edo Kla.TVn edo beste hezkuntza-hedabide libre batzuetan hitz egin. Baina hitz egin!
Vakunazioaren injustizia eta genozidioa aitortu eta ulertu arren, krimen larri horien Stasi moduko aginduei oraindik
ere men egiten dion edonor, atzeraezinez, hilketazko banda honen konplize eta krimen-bazkide bihurtzen da.
Ez pentsa mundu berrian oraindik inolako posiziorik izango duzunik – azkenean hautsi egiten denean – orain
hitz egin ezean, gizateriaren historian inoizko mehatxutsuen unetan isilik jarraitzen baduzu.
Beraz, bat egin arrakala guztietako zintzo eta ausartenekin eta borrokatu gurekin, hemen aipatutako
bizitzako hamabi arlo guztietan mundu berria ezarri arte.
Behin garaipen hau lortuta, zalantzarik gabe, orainaldiko beldurtasun guztiekin kontu zuzena egingo da; haiek, guztiz
norberaren mesedetan eta auto-gordetzearen izenean, gaizto jokoari buruz isilik geratu baitira
edo, edozein arrazoirengatik, pasibo geratu baitira.
Eta okerrena da: Stasiaren konplize aktibo bihurtu ziren beldurtziak, beren buruan lan hori besterik ez zutela egiten uste
zuten bai-esale ospetsuak, lan hori egin behar zutenez – hori nonahi entzuten da – inolako desabantailarik nahi ez zutenak.
Esaten dizut, hobe duzula ez arriskatzea mundu berrian zain dituzun desabantailak.
Adibidez, hamarka mila mediku eta erizainek, jendeari Covidaren heriotza-injekzio luze-desprestigiatu hauek ematen
jarraitu dute – nahiz eta zehazki jakin zuten eta oraindik ere badakiten zer egiten ari ziren eta zer egiten ari diren.
Eta horregatik zaintzen dituzte kontzienteki beren burua eta beren seme-alabak.
Mesedez, informazio gehiagorako, gure emankizun konklusiboetara erreferentzia egin.
Esaten dut: Jainkoaren izenean, nire entzule guztiei, eta bereziki berriro ere profesional guztiei eta Kristautasun
osoari, erlijio guztiei eskatzen diet: orain ausardiz eta irmo aritu zaitezte askatasunaren argitzaileen lerroetan.
Izan ere, hasieratik ausardiaz gurekin batera ahotsak altxatu izan bazenituzte, ziurrenik aspaldi irabaziko genuke.
Ni Ivo Sasek naiz, 1977tik Jainkoaren aurrean nago.