масъулияти коллективӣ
Вақте ки ман имрӯз дар бораи ҷазои коллективӣ ҳарф мезанам, аввал дар пушти мо ларзиш мегузарад.
Рефлексҳои назоратнашаванда фавран ба мо нишон медиҳанд, ки чизе монанди ҷазои коллективӣ дигар имрӯз вуҷуд дошта наметавонад.
Ҳамчун як ҷомеаи равшанфикр, мо бешубҳа аз фоҷеаҳои асрҳои миёна гузаштаем!
Тафаккурҳои муосир моро ба ёд меоранд саҳнаҳои фоҷеабори ҷазои гурӯҳӣ дар давраи нацистӣ дар солҳои 1930-ум ва 1940-ум.
Ё ҷазои гурӯҳӣ, ки ҳукумати Исроил дар солҳои 1980-ум татбиқ мекард.
Ё боз поксозии рӯҳонӣ дар Шимоли Корея дар солҳои 1950-ум таҳти раҳбарии Ким Ил Сунг.
Пас чаро бояд ақли худро бо андешаи ҷазои гурӯҳӣ сарбор кунем?
Шояд дуруст бошад, ки бо вуҷуди ҳамаи чораҳои амниятӣ зидди неофашизм, «парвандаи Филипп Шейдеманн» такрор намешуд.
Тасаввурнопазир аст, ки Гестапое монанди он, ки 13 июли 1933 буд, боз баргардад, то хешовандони шахси айбдоршударо
ба таври маҷбурӣ ҳаммаслаҳат донад ё онҳоро маҷбур созад.
Аммо ман мепурсам: Оё шумо воқеан комилан бовар доред, ки «ҷомеаи мӯд»-и мо дигар ҳеҷ иртиботе бо масъулияти коллективӣ надорад?
Ҳоло биёед ҳушёрии шуморо нисбат ба ин ҳақиқат тезтар кунем, ки ҳамаи намунаҳои қаблии ҷазои гурӯҳӣ дар таърихи
башарият дар муқоиса бо он чизе, ки мо имрӯз дар ҳама ҷанбаҳои ҳаётимон таҳаммул мекунем, танҳо як чизи ночиз буданд.
Ва, аҷиб он аст, ки аксари мардум ҳатто намефаҳманд, ки чӣ рӯй медиҳад.
Аввалан, бояд боз як бор дурнамои маъмулӣ ва майдони назари шуморо васеъ кунам, то шумо беихтиёр истилоҳи «Sippenhaft»
(масъулияти хешовандӣ)-ро танҳо бо ҳолатҳое, монанди онҳое, ки дар ноябри соли 1939 рух додаанд, робита надиҳед.
Сиппенхафт на танҳо он вақт аст, ки Гестапо пас аз нокомии ҳамлаи эътирофшудаи Элсер, масалан ҳамла ба
Адолф Гитлер, фавран тамоми оилаи ӯро боздошт мекунад.
Ё, мисли баҳори соли 1945, вақте ки дувоздаҳ узви оилаи Штауффенберг ва гурӯҳи тақрибан 100 маҳбус дар
лагери консентратсионии Бухенвальд ҷамъ оварда шуда буданд.
Имрӯз мо низ аз ҳар гуна робита бо моҳи июли соли 2002, вақте Додгоҳи Олии Исроил иҷозаи рабудани аъзои оилаи гумонбарони
терроризмро дод, то онҳоро аз Ғарби дарёи Урдон ба Сектори Ғазо ҳамчун сипарҳои зинда ихроҷ кунанд, худро дур мегирем.
Не, версияҳои постмодерни масъулияти коллективӣ, ки мо ҳоло дар бораи онҳо сӯҳбат мекунем, аз масъулияти мост дар тамоми низоми
харобшуда ва ҷиноятии тандурустӣ ва иқтисод то ба низомҳои иттилоотии мо, ки ба онҳо беадолатӣ кардаанд, фаро мегиранд.
Онҳо масъулияти молиявии моро барои ҳар як абсурдҳои илмӣ ва ҳар як амали пинҳонии террористӣ
алайҳи табиат ва муҳити зист дар бар мегиранд.
Ва, албатта, онҳо инчунин тамоми бюрократияи нолозим ва тамоми девонагиҳои фарҳангӣ,
идеологӣ ва умумии таълимиро дар бар мегиранд.
Бале, мо низ барои бепоён фаъолиятҳои пинҳонии созмонҳои махфӣ ва хадамоти махфӣ, ки бо ҳадафҳои сиёсӣ пинҳон шудаанд
ва бо триллионҳо андозҳои ҳатмӣ сурат гирифтаанд, масъулем.
Бо ин амал мо низ бо вафодорӣ тамоми механизми додгоҳиро, ки онҳо ба он ворид шудаанд, бо захираҳои молиявӣ
таъмин мекунем, новобаста аз он ки он аз дер боз ва ба таври возеҳ аз ҷиҳати ҳуқуқӣ банкрот аст.
Ва ин аст он чи масъулияти ҷамъии ҳозираи мо дар тафсилот ва рақамҳои тахминӣ ба назар мерасад – танҳо
барои номбар кардани дувоздаҳ соҳаи масъулияти молиявӣ:
1. Гарчанде васоити ахбори умум – ки ман онҳоро васоити ахбори ҷангҷӯ меномам – рӯз ба рӯз ба мо дурӯғ мегӯянд ва моро
фиреб медиҳанд, мо маҷбурем ҳар моҳ ҳаққи масъулияти ҷамъии GEZ ва SERAFE-ро пардохт кунем. Оё ин дуруст аст?
Дар Швейтсария ин ба 1,37 миллиард франки Швейтсария дар шакли ҳаққи солонаи масъулияти
муштарак, ки ба SERAFE пардохт мешавад, баробар аст.
Дар Олмон ҳар сол 8,5 миллиард евро пардохтҳои ҳатмии иҷозатномаи GEZ ҷамъоварӣ мешаванд.
2. Азбаски дар барномаҳои дигар аллакай роҳҳои ҷиноятие, ки тавассути онҳо қарзи миллии мо ба вуҷуд омадааст,
таъкид кардаем, ҳоло мо ба масъулияти коллективие, ки ҳоло бар дӯши мо аст, чизҳои зеринро илова мекунем.
Дар Швейтсария ин рақам дар соли 2023 ба 141,687 миллиард франк баробар буд.
Дар Олмон дар соли 2024, 2 635,1 миллиард евро. Ин 2,63 триллион евро аст.
Танҳо барои ин ду кишвар ин ба маҷмӯи нисбатан кам, тақрибан 2,78 триллион, мерасад.
Фақат фикр кунед, ки он рақам чӣ маъно дорад: он 2 780 × 1 миллиард евро аст.
Ва, эҳтимол, аз мактаб ёд доред, ки 1 миллиард евро аз 1 000 миллион евро иборат аст.
Ҳеҷ кадоме аз мо наметавонад ин маҷмӯи гуноҳи ҷамъиро, на аз ҷиҳати маънавӣ ва на аз ҷиҳати молиявӣ, дарк кунад ё ҳал кунад.
Дар ин ҷо танҳо як ҳалли қобили амал вуҷуд дорад, дӯстони азиз: эълони бекоркунии пурраи қарзҳои ҷаҳонӣ.
Мо метавонем ба осонӣ чунин раъйпурсиро дар раъйпурсии демократии ҷаҳонӣ эълон кунем.
Ин дар доираи қудрат ва салоҳияти мардум аст, зеро онҳо ҳокимияти собитшуда мебошанд.
Ҳамчунин, дар Китоби Муқаддас Худо фармудааст, ки ҳар 50 сол як бор қарзҳо бе ягон шарт ва
комилан бахшида шаванд, ки онро «соли бахшиш» меноманд.
Биёед инро якҷоя хонем: «Ва шумо соли панҷоҳумиро муқаддас доред ва дар саросари кишвар
барои ҳамаи сокинонаш озодиро эълон кунед.»
Ин сабаби шодмонӣ хоҳад буд, ва аз ин рӯ ҳар яки шумо ба моликияти худ бармегардад ва ҳар кас ба қабилаи худ бармегардад.
Агар ин сабаби шод шудан набошад!
3. Сеюм, биёед баррасӣ кунем, ки мо барои ҳар нафар дар як сол чӣ қадар андоз «маҷбур» мешавем пардохт кунем:
дар соли 2023 дар Швейтсария ин маблағ ба 74,784 миллиард франки Швейтсария баробар буд.
Дар Олмон, €915,8 миллиард – танҳо аз андозҳо.
Дар муқоиса бо соли гузашта, ин дар Олмон афзоиши 20 000 × 1 миллион евроро нишон дод.
4. Мо дар доираи принсипи масъулияти коллективӣ ба Иттиҳоди Аврупо чанд пардохт анҷом додем?
Дар Швейтсария мо дар соли 2024 танҳо барои созишномаҳои дуҷониба 1,7 миллиард франки Швейтсария пардохт кардем.
Дар Олмон ҳамин «андози хонаводагӣ» ба Иттиҳоди Аврупо дар ҳамон сол ба 29,874 миллиард евро баробар буд.
5. Пас мо ҳама бо андозҳои спиртӣ ва тамоку маҳкам мешавем.
Дар ин лаҳза баъзе одамон табиатан эътироз мекунанд ва мегӯянд: «Як лаҳза – ман на машрубот менӯшам ва на сигор мекашам – ин андоз
ба таври одилона ба онҳое, ки масъуланд, бор карда шудааст.»
Аммо мо инро нодида мегирем, ки дар натиҷа ҷолибтарин бахшҳои иқтисоди мо зарари назаррас мебинанд.
Масалан, аз он сабаб, ки бисёре аз тамокукашон ва нӯшокандагон барои ғизои солим маблағи зарурӣ
надоранд, чӣ расад ба фаъолиятҳои варзишӣ ё сайёҳӣ.
Бисёре аз одамон ҳамеша якхела либос мепӯшанд ва дар натиҷа ин иқтисод зарар мебинад.
Метавонӣ бепоён давом диҳӣ, медонӣ?
Ва ҳар шахси солим, ки мехоҳад як бори хуб аз як пиёла шароб лаззат барад, имрӯз дар тарабхонаи Цюрих барои шароби
миёна ва ҳатто бадсифат — сурх ё сафед — барои ҳар декалитр, масалан, 9–12 франки Швейтсария пардохт мекунад.
Инчунин дар инҷо шарҳи мухтасари андозҳои ҷории тамоку оварда шудааст:
Дар Швейтсария онҳо дар соли 2023 ба 2,025 миллиард франки Швейтсария баробар буданд. Дар Олмон онҳо
дар соли 2020 ба 14,6 миллиард евро баробар буданд.
Ман ин масъаларо зикр мекунам, зеро ба мо далелҳо пешниҳод шудаанд, ки роҳбарони мо махфӣ бо саҳмгузориҳои
нафақаи мо дар бозори саҳҳомӣ қимор карда, дар натиҷа даҳҳо миллиард долларро талаф кардаанд.
Шумо дар бораи он ҳеҷ чиз намедонед? Барномаеро, ки дар пасзамина нишон дода мешавад, тамошо кунед.
Онҳо бо андозҳои мо аз машрубот ва тамоку чӣ кор мекарданд?
Чизе, ки мо ба он ниёз дорем, дӯстони азиз, назорати ҳамаҷонибаи ҳамаи ҷараёнҳои пулӣ ва гардиши нақдӣ аст!
Ва ин назорат бояд аз А то Я аз ҷониби шахсони бетараф дар ҳама соҳаҳо анҷом дода шавад.
Ҳама чиз бояд бодиққат аз ҷониби мақомоти воқеан бетараф тафтиш карда шавад.
Варна мо аз ҳамаи сӯистифодаҳои пинҳонии қудрат то ҳалокат хун мерезем.
6. Ман ба саҳмгузориҳо дар масъулияти муштарак дар соҳаи муҳити зист мерасам: дар он ҷо андозҳои ҳатмӣ то чӣ андоза баланданд?
Шумо медонед, дар асл ҳамааш хеле баландтар аз ин аст, зеро инҳо танҳо рақамҳои расмӣ мебошанд.
Дар Швейтсария ин дар соли 2023 ба 16,2 миллиард франки Швейтсария баробар буд. Дар Олмон андозҳои экологӣ
дар соли 2022 ба 966,698 миллиард евро баробар буданд.
7. Ва ҳоло ба яке аз бузургтарин сохторҳои ҷазои коллективӣ, ки ман баъдтар ба таври муфассалтар баррасӣ хоҳам
кард: низоми тандурустӣ – саҳмҳои ҳатмии суғуртаи тиббии мо.
Дар Швейтсария дар соли 2022 мо 91,482 миллиард франкро ба соҳаи тандурустӣ сарф кардем – ин
баробар ба 10 428 франк барои ҳар як шаҳрванд аст!
Чанд даҳсола пеш ин рақам ба чандсад франки швейтсарӣ баробар буд.
Ба ибораи дигар, ин 11,7% маҷмӯи маҳсулоти дохилии кишвар буд. Дар соли 1960 он ҳанӯз ҳам 4,5% буд.
Дар ҳамин давра Олмон 497,7 миллиард евро даромад ба даст овард, ки ба ҳар як сокин 5 939 евро рост меояд.
Ин нишондиҳанда афзоиши иловагии пардохтҳои ҳатмиро ба андозаи 4,8% дар муқоиса бо соли гузашта ифода мекард!
Мебинед, мо бештар ва бештар пардохт мекунем ва бемортар ва бемортар мешавем. Ҳамин аст ҳамааш.
Ман дигар намехоҳам дар ин ҷазои коллективӣ зиндагӣ кунам.
Дар бораи масъулияти коллективӣ нисбат ба тадқиқоти илмӣ, ки аз ҷиҳати рақамҳо аксаран хеле абсурд аст, чӣ гуфтан мумкин?
Пас, масалан, пардохтҳои ҳатмии мо барои саёҳати кайҳонӣ, ЦЕРН дар Швейтсария ва дигар муассисаҳо?
8. Ҳиссагузориҳо ба ЦЕРН дар соли 2024 ба маблағи зерин буданд: - 45,8 миллион франкҳои Швейтсария - 258,2 миллион евро дар Олмон
9. Барои саҳмгузориҳои охирин ба ESA, яъне Агентии фазоии Аврупо, Швейтсария боз 600 миллион франки
швейтсарӣ ва Олмон боз 951,6 миллион евро пардохт кард.
10. Дар Швейтсария тақрибан 3% ММД (маҳсулоти дохилии ғайрихолис), яъне беш аз 20 миллиард франки
Швейтсария, ҳар сол барои тадқиқоти умумӣ сарф мешавад, ва ин танҳо барои тадқиқоти бунёдӣ ва рушд аст.
Аммо мо мебинем, ки ин дар асл ба чӣ меорад: технологияҳои назоратии торафт мураккабтар ва дигар чизҳо. Мефаҳмед?
Онҳо танҳо дар соли 2022 аз шумо, олмонҳо, барои як чиз 121,4 миллиард евро гирифтаанд.
11. Фарҳанги рӯз ба рӯз бештар шубҳанок моро низ ба мисли як қабила пурра ғорат мекунад.
Танҳо дар соли 2021 дар Швейтсария он барои ҳар як сокин 343 франк Швейтсария моро арзиш дошт.
Ҳиссаи ҳатмии Олмон тақрибан 14,5 миллиард евроро ташкил медод.
12. Аммо механизмҳои маҷбурии низомии мо низ бояд ҳамчун ҷазои гурӯҳӣ баррасӣ шаванд.
Бо вуҷуди он ки миллионҳо одамони дӯстдори сулҳ ошкоро барои сулҳ эътироз мекарданд, мо, швейтсарҳои бетараф, бори дигар дар соли
2023 маҷбур шудем 5,7 миллиард франки швейтсарӣ саҳм гузорем. Ва олмонҳо, ки намехостанд ба ҷанг раванд, дар
соли 2024 маҷбур шуданд боз 72 миллиард евро саҳм гузоранд.
Танҳо бо назардошти ҳамин 12 соҳаи масъулияти коллективӣ, хароҷоти умумӣ барои Швейтсария тақрибан 24 000
франки швейтсарӣ барои ҳар як нафар дар як сол аст – ҳатто кӯдакони хурдсолро низ дар бар мегирад.
Дар Олмон бори молиявӣ барои ҳар як нафар дар як сол то 32 000 евро мерасад.
Ва ба ғайр аз ин андозҳои ҳатмии солона, ки аллакай зикр шуданд, мо инчунин бо қарзи миллии ҷиноятӣ бори сангин мекашем.
Дар Швейтсария ин маънои онро дорад, ки барои ҳар нафар, аз ҷумла навзодон, 16 000 франки Швейтсария илова мешавад.
Дар Олмон ин ба тақрибан 32 000 евро бештар барои ҳар як нафар баробар аст.
Агар ин рақамҳоро ҷамъ карда, танҳо ба соли 2024 назар кунем, пас ҳар як шаҳрванди Швейтсария ва Олмон ҳоло ба
ҳисоби миёна 60 000 франки швейтсарӣ ё евро – ки тақрибан баробар аст – дар қарзи умумӣ дорад.
Ва дар ин ҳисоб мо, албатта, як қатор дигар намунаҳои дигари ҷазои ҷамъиро нодида гирифта, бинобар ин онҳоро нодида мондем.
Бо вуҷуди ин, саволи мантиқӣ ба миён меояд: инсонияти фиребхӯрда дар асл бар зидди ҳамаи
чунин рушдҳои даҳшатнок чӣ кор карда метавонад?
Дар ниҳоят, ӯ ба ҳамон тақдир гирифтор мешавад, ки ҳамсари Одиссей, ки дар давраи набудани тӯлонии шавҳараш маҷбур буд
бечора тамошо кунад, чӣ гуна ҷамъияти серталаби даъвогарони беинсоф моликияти шавҳарашро
мехӯрданд – ба қавли мифологияи юнонии Гомер.
Аммо дар ин суханронӣ ман ба имконоти нисбатан муътадил ва роҳҳои баромадан аз ҷазои ҷамъӣ ишора мекунам, ки нисбат
ба онҳое, ки Одиссей истифода кардааст, камтар шадиданд.
Ба ҳар ҳол, чун маълум аст, ҳангоми бозгашташ ӯ бе ягон мурофиа ҳамаи даъвогаронеро, ки аз Пенелопаи ӯ
сӯиистифода карда буданд, қатл кард ва ба ин васила ҳокимияти худро бар Итака барқарор намуд.
Ҳоло бигзор як модели маблағгузории хеле одилона ва, дар ҳақиқати калима, судмандтарро бо истифода аз мисоли
масъулияти коллективии мо дар низоми тандурустӣ пешниҳод кунам.
Мо ҳоло танҳо бо идеяҳо бозӣ мекунем, бидуни ягон мажбурият.
Ба ман гӯш кунед. Зеро маҳз дар низомҳои тандурустии мо беадолатии беш аз ҳама
абсурдтарини ҷазои ҷамъиятӣ ба осмонҳо фарёд мезанад!
На танҳо пайистагони содиқи пиетизм ва афкори покдоман маҷбур мешаванд, ки дар маблағгузории абортҳо саҳм гузоранд, балки
ҳоло онҳоро маҷбур мекунанд, ки ҳама гуна ҷарроҳии ивазсозии ҷинсро барои шахсони аз ҷиҳати ҷинсӣ норозӣ маблағгузорӣ кунанд.
Бале, ҳамон лаҳзае ки онҳо дигар ба пенис шавқ надоранд ва ба ҷояш вагинаи сунъӣ ва синаҳои пурра насб мекунанд, аз мо
мепурсанд, ки хароҷотро пардохт кунем – ва, албатта, тамоми ин амалро дар ҳар самт баръакс кардан мумкин аст (ҷарроҳии баръакс).
Аммо низоми тандурустии мо дар ҳар ҷиҳат даҳсолаҳо боз ба таври шабеҳ ноодилона будааст:
Одамони камхӯр ва боэҳтиёт ҳанӯз ҳам бераҳмона маҷбур мешаванд, ки барои зарари паёмоворе, ки аз ҳадди зиёд
хӯрдан ва нӯшидани дигарон ба вуҷуд меояд, нархҳои рӯз ба рӯз болоравандаро пардохт кунанд.
Шикастнопазир, бояд таъкид кард.
Бепоён одамоне, ки зиндагии оддӣ ва қариб покдомона доранд, маҷбур мешаванд оқибатҳои амалҳои ҷинсӣ-педофилӣ
ва ҳамаи бемориҳо, занбӯруғҳо ва бемориҳои тавассути алоқаи ҷинсӣ гузарандаи онҳоро пардохт кунанд.
Одамоне, ки дар ҳама ҷиҳат бодиққат ва риоягари гигиена ҳастанд, маҷбур мешаванд зарари натиҷавиеро, ки аз
тарафи ҳамзамононе, ки мисли хук зиндагӣ мекунанд ва аз омӯхтан саркашӣ мекунанд, пардохт кунанд.
Онҳо одатан танҳо ҳамеша бемор мешаванд, зеро онҳо хеле суст ҳастанд, то ки ифлосиро
аз баданҳояшон ва аз хонаҳояшон тоза кунанд.
Аз тарафи дигар, ҳассостарин нафсҳо маҷбур мешаванд рафтори аз ҳад зиёди нашъамандон, машруботхӯрон,
капсулхӯрон ва дигар шахсони зиддиҷамъиятиро таҳаммул кунанд.
Ҳамаи одамони саркаш, ки намехоҳанд чизеро омӯзанд.
Илова бар ин азоби моҳона, инчунин баҳси абадӣ ва ҳамадонӣ байни ҳизбҳои ростгаро ва чапгаро, байни либералҳо ва консерваторон,
байни гурӯҳҳои динӣ ва ғайридинӣ ва ғайра вуҷуд дорад.
Ва маҳз дар ҳамин баҳсҳои доимӣ ва худписандона ман имконияти як низоми нави комилан
одилонаи тандурустиро эҳсос мекунам, азизони ман:
Мувофиқи мақол «Паррандагони якпорча бо ҳам ҷамъ мешаванд» ё тибқи қонуни исботшуда, ки монандҳо ҳамдигарро ҷалб
мекунанд, одилона мебуд, агар мо маблағгузории низоми тандурустии худро дақиқан бар асоси ҳамин меъёрҳо ташкил кунем.
Ман фикр мекунам, ки як озмоиши таҷрибавӣ ҳеҷ зарар намерасонад. Ман ҷонибдори раъйпурсии демократӣ ҳастам, ки дар он
мо барои дастгирии лоиҳаи пилотӣ дар ин замина раъй медиҳем.
Ҳамаи иштирокчиёни ихтиёрӣ бояд ба осонӣ аз ҳамаи ӯҳдадориҳои қаблӣ ба ҳар гуна фонди суғуртаи тиббӣ ё ҳар гуна
қоидаҳои мавҷудаи тандурустӣ дар давраи амали ин лоиҳаи пилотии расман тасдиқшуда озод карда шаванд.
Ба забони содда, ин маънои онро дорад, ки, масалан, ҷони чап низоми тандурустии худро
идора мекунад ва ҷони рост низ ҳамин тавр.
Ҳеҷ як тарафдори чап набояд иҷозат дода шавад, ки ба занҷираи таъминоти тарафдорони рост ворид шавад, ва ҳеҷ як
тарафдори рост набояд иҷозат дода шавад, ки ба системаи қатрагии тарафдорони чап пайваст шавад, агар маънояш ҳамин бошад.
Ҳамин тавр, либералҳо бояд низоми ғамхорӣ ва маблағгузории худро дошта бошанд, инчунин онҳое, ки
эътиқодоти динӣ ё дигар эътиқодҳои якхела доранд.
Ҳар кас бояд озод бошад, ки бо ҳар гурӯҳе, ки мехоҳад, муттаҳид шавад, аммо он бояд гурӯҳи ҳамсолони ӯ бошад.
Ин хеле равшан мекунад, ки кадоме аз ин ҳама донишмандҳои ҳамдигарро паст мезананд, воқеан солимтарин тарзи ҳаётро доранд.
Дар ин лаҳза бояд боз як бор равшан таъкид шавад, ки аксарияти бемориҳо танҳо ба тарзи ҳаёти ғайритабиӣ
ва усулҳои ғайритабии зиндагӣ вобастаанд, мефаҳмед?
Зарари умумӣ ба аҳолӣ, ки аз радиатсияи телефонҳои мобилӣ, оби ошомиданӣ ифлосшуда, смог ва ғайра ба вуҷуд
меояд, дар низоми нави молиявӣ ҳамчунон ба таври баробар дар байни ҳамаи гурӯҳҳо тақсим мешавад.
Дар ниҳоят, ҳама баробар осеб мебинанд, новобаста аз он ки огоҳанд ё не.
Мутаассифона, табобати тиббӣ, ки дар асрҳои гузашта рӯз ба рӯз гаронтар шудааст, бештар ба табобати
нишонаҳо тамаркуз мекунад, на ба сабабҳои бемориҳо.
Ин нодонӣ ва беэътиноии ҷинояткорона нисбат ба муносибатҳои асосӣ ва қонунҳои табиат табиатан барои духтурон ва
ширкатҳои бузурги фармацевтӣ фоидаҳои астрономиро ба бор овард.
Пас аз чанд даҳсолаи кори иҷтимоӣ бо нашъамандон, алкоголикҳо ва дигар шахсони гирифтори бемориҳои равонӣ, метавонам бо итминон
бигӯям, ки маҳз ҳамон гурӯҳҳое, ки бештар гап мезананд, ба низомҳои иҷтимоӣ ва тандурустии мо бештар зарар мерасонанд.
Аммо дар амал онҳо такрор ба такрор тавонистанд нақши бештар ҳукмронро дар сиёсат ба
ӯҳда гиранд ва ба мо ҳама чизро фармуданд.
Ҳаминҳоянд, ки пайваста қонунҳои беасосро рӯз аз рӯз бештар ба мо таҳмил мекунанд.
Аммо дар ниҳоят, чунин намудҳо омода мешуданд, ки тарзи ҳаёти худро тағйир диҳанд, ба қонунҳои
табиат ё ҳатто ба ӯҳдадориҳои ахлоқӣ тобеъ шаванд.
Ва мебинед, ки ман дар ин ҷо ягон доираи мушаххас ё номҳоро зикр намекунам.
Ҳоло ин танҳо масъалаи принсип аст. Ин танҳо масъалаи таҳияи як низоми нави молиявӣ аст, ки дар
он ҳар кас дар амал бояд бо намуди худ бимонад.
Барои озмоиш мо бояд муваққатан системаҳои ҳозираи суғуртаи тиббиро маҳдуд кунем ба онҳое, ки воқеан онро мехоҳанд.
Аммо ба ҳамаи дигарон бояд озодии муваққатан тарк кардан дода шавад.
Ман бар онам, ки дар давоми як то се сол мо хеле возеҳ хоҳем дид, ки кадом гурӯҳҳо маҷбур хоҳанд шуд тарзи
ҳаёти худро ба таври радикалӣ тағйир диҳанд, то аз оқибатҳои молиявӣ нафасашон баста нашавад.
Ман инро як қадам пештар мебарам: фарзияи нав ин аст, ки ҳар шахс бояд бо ҳадди ақал 1 000 то 2 000 нафар
ҳамфикр, ки худаш интихоб мекунад, муттаҳид шавад, то як низоми ягонаи тандурустиро ташкил диҳад.
Дар ҳолати идеалӣ, ин давраҳо метавонистанд бидуни зарурати сохтани биноҳои махсус бо тамоми ороишҳо
воҳидҳои маъмурӣ ё кумитаҳои худро муайян кунанд.
Аз хона шумо метавонед ҳолатҳои бемориро сабт карда, сипас онҳоро дар гурӯҳҳои идорашаванда тавассути
конфронсҳои телефонӣ ё ҳар василаи дигар коркард кунед.
Барои ин танҳо иштирокчиёни ростқавл ва ошкоркор лозим буданд, чун дар судҳои мардумии гузашта, яъне
судҳои ҳайъати ҳакамон ё трибуналҳои мардумӣ, маъмул буд.
Мисли як оила, шумо мухтасаран сарҳоятонро ба ҳам меовардед, ҳолатҳои бемориро баррасӣ мекардед ва сипас
қарор мегирифтед, ки кадом курси табобатро интихоб кунед.
Ин танҳо бартараф кардани миллиардҳо доллар хароҷоти бюрократия ва инфрасохторро имкон медиҳад.
Дар марҳилаи ибтидоӣ, гарчанде ки нархҳои суғуртаи тиббӣ метавонанд мисли пештара ситонида шаванд, маошҳои
маъмуриро бояд аввал то ҳадди имкон паст нигоҳ доранд.
Танҳо вақте ки захираи умуман итминонбахши пардохти маоши беморӣ ҷамъоварӣ шуда бошад, бояд маошҳои маъмуриро афзоиш дод.
Баъзе чизҳо метавонанд дигар бошанд, аммо шумо мефаҳмед, ки аввал бояд хуб андеша кунед.
Ва сипас маошҳои маъмурӣ танҳо дар ҳамон андоза афзоиш меёбанд, ки боқимондаҳои
бадастомадаро ташкил медиҳанд, монанди системаи бонус.
Ҳамчунин хеле судманд мебуд, агар, мисли Чин дар давраи қадим, табибон дар низоми нави тандурустӣ танҳо пас аз он ки бо
ҳунари худ воқеан натиҷаҳои намоён ба даст меоварданд, маош мегирифтанд; вагарна ҳар кас метавонист табиб шавад.
Идоракунии ихтиёрӣ, албатта, болои торт мешуд. Ман танҳо ба садо баланд фикр мекардам.
Ин бартарии бузург дошт, ки ҳама чиз аз аввали кор хеле зудтар коркард мешуд.
Ва ҳар як исрофи беандозаи пул ва ҳар як фоидаи буҳронӣ, ки лоббигарон барои он талош кардаанд,
дар як шабонарӯз ба поён мерасад, бовар кунед.
Ҳар қадар изофаҳо зиёд бошанд, суғуртаи тиббӣ барои ҳама арзонтар мешавад.
Ин ҳамаро ҳавасманд месозад, то беҳтарин роҳи барқароршавиро интихоб ва пайдо кунанд.
Дастаи маъмурияти ихтиёрӣ метавонад аз вақт ба вақт тағйир ёбад, то ки ҳарчӣ бештари иштирокчиён тавонанд
дарки амиқтаре аз низоми тандурустии мо пайдо кунанд.
Ва ман медонам, ки ин шакли нави маъмурият, албатта, боз як намуди ҷазои ҷамъӣ хоҳад буд – аммо ман бовар дорам,
ки он нисбат ба низоми қаблӣ хеле адолатмандтар хоҳад буд.
Зеро ҳоло ҳамаи ҳамҷинсгароён, лесбиянкаҳо, ҳамаи квирҳо ва дигар тарафдорони ЛГБТИҚ метавонанд дар байни
худ низоми тандурустии худро ташкил карда, идора кунанд.
Бо транссексуалҳо ва ҳамаи онҳое, ки дар озодии бемаҳдуд чунин шодмонӣ мебинанд, онҳо метавонистанд доираҳои таҷрибаеро ташкил
кунанд, ки бениҳоят судманд ва беамон маҳкамкунанда мебуданд.
Низомҳои ҳозираи суғуртаи тиббии мо, ки ҳамеша ҳамаро якҷоя мекарданд, бояд ҳадди ақал муваққатан ҳамаи
гурӯҳҳои озмоиширо пурра истисно кунанд; ин шарти зарурӣ аст.
Дар қонун бояд муқаррар карда шавад, ки дар ин давра ҳар гуна ҳамла аз ҷониби онҳое, ки назари
монанди назари моро надоранд, қобили қабул нест.
Ҳадди ақали шумораи 1 000–2 000 нафар афроди ҳамфикр – ин танҳо як пешниҳоди ибтидоӣ аст – низ бояд дар қонун
ҳатмӣ карда шавад, то ҳеҷ кас ногаҳон пурра танҳо намонад.
Ва ман метавонам ба шумо итминон диҳам, ки аз даҳсолаҳо кори иҷтимоӣ ин мукаммалтарин ва зудтарин роҳ
барои расонидани ҷомеаи мо ба саломатии беҳтар хоҳад буд.
Ҳар гуна маҷбуркунии қаблӣ барои муроҷиат ба духтурони қонунӣ ва ширкатҳои бузурги дорусозӣ
дар марҳилаи озмоишӣ комилан бардошта мешавад.
Дар ин давра ҳар шахс бояд ҳуқуқи кафолатдодашударо ба гирифтани хизматрасонии тиббӣ бо интихоби худ дошта бошад.
Ин истисно низ дар байни одамони ҳамфикр ҳеҷ мушкилӣ эҷод намекунад.
Ҳар касе, ки мехоҳад боварӣ ба «Биг Фарма»-ро идома диҳад, метавонад аз ҳамин манбаъ нӯшиданро идома диҳад.
Аммо онҳое, ки ба усулҳо ва воситаҳои табиии шифоёбӣ таъкид мекунанд, бояд ин роҳро бо ҳамсолони худ паймоянд.
Аммо ҳар як қабилае, ки худашон интихоб кардаанд, албатта, бояд то охирин тин барои
хароҷоти саломатӣ ва тиббии худ масъул бошанд.
Ман фикр мекунам, ки чунин бозсозии низоми тандурустӣ барои таълими ҳадафмандонаи тамоми оилаи инсонӣ дар давраи
ибтидоӣ, ки аз як то се сол идома мекунад, пурра кофӣ хоҳад буд.
Пас вақти гузаронидани арзёбии ибтидоии расмӣ ва муқоисаи объективӣ байни ҳамаи гурӯҳҳо
мерасад, то ки солимтарин гурӯҳ ошкор шавад.
Ин ҳамон аст, ки хароҷоти тандурустиаш аз ҳама камтар аст.
Ба ин гурӯҳ бояд сипас ваколатҳои сиёсӣ оид ба рушди тамоми низоми тандурустӣ дода шаванд,
масалан тавассути афзоиши ҳуқуқҳои раъйдиҳӣ ва ғайра.
Пас, ниҳоят, онҳое, ки дар амал бештар пешниҳод доранд, боз як бор сухан хоҳанд гуфт.
Мутаассифона, аммо, чун аллакай зикр шуд, ҳоло баръакс ҳанӯз ҳам ҳодис мешавад.
Ҳамчунин, ҳар як корманди соҳаи тандурустӣ ё иҷтимоӣ дар ҳар гӯшаи ҷаҳон метавонад инро тасдиқ кунад, агар онҳо кори
худро бо чашмони боз ва ҳассосиятҳои ҳушёр анҷом дода бошанд.
Ҳоло ман бояд поёнравии худро оғоз кунам:
Барои наҷоти ҷаҳони мо аз тасарруфи умумии наздик ва нодуруст тарҳрезишуда, ҳоло ба мутахассисони ботаҷриба аз ҳамаи
соҳаҳои зиндагӣ, ки дар ин суханронӣ зикр шудаанд, ниёз дорем.
Шумо медонед, ки ман аллакай дар аввалин муроҷиатам ба мардум, ки дар пушти саҳна нишон дода шудааст, шумо, коргарони
маҳоратмандро, даъват кардам, ки фаъолона муқовимат кунед.
Аммо садҳо ҳазор мутахассисони пешсаф дар бораи ин фиреби ҷаҳонӣ хомӯшӣ ихтиёр мекунанд,
гарчанде ки онҳо дақиқ мебинанд, ки чӣ рӯй медиҳад.
Масалан, вақте ки сухан дар бораи нооромии Ковид меравад, бешумор духтурон, инчунин олимон, коршиносони молиявӣ,
эпидемиологҳо, кимиёдонҳо, физикҳо ва ғайра хомӯш мемонанд.
Аммо бепоён нерӯҳои амниятӣ дар ҳамаи минтақаҳои зикршуда, кормандони пулис, криминологҳо, прокурорҳо,
додрасҳо ва дигар коршиносони ҳуқуқӣ низ хомӯш мемонанд.
Ҳама хомӯш мешаванд. Онҳо дар пасманзар хомӯш мемонанд.
Ҳарчанд онҳо ҳамеша бо чашмони худ ин геноцид ва ғоратгарии рӯзафзуни мардумро мебинанд.
Ва ман ба шумо, намояндагони қонун, мегӯям: бо ин рафтор шумо қатлкунандагони оммавиро бо вуҷуди донистани
беҳтари худ пинҳон мекунед. Шумо қатлкунандагони геноцидӣ ва вайронгарони ҷаҳонро пинҳон мекунед!
Ман ба шумо мегӯям: фикр накунед, ки агар ба ҳамин тавр идома диҳед, аз ҳукми адолатнок наҷот хоҳед ёфт!
Ҳеҷ кас беҳтар аз шумо намедонад, ки ба чанголи низоми сахти адолат афтидан чӣ маъно дорад!
Аммо то имрӯз шумо танҳо бетараф истода, тамошо мекардед ва ҳатто чораҳое андешидед, то дигар на онҳое, ки дар оташсӯзӣ
даст доштанд ва дастгир шуданд, ба дунбола гирифта ва ҷазо дода шаванд, балки онҳое, ки оташро хабар дода буданд.
Шумо пайваста онҳое, ки ин қатлкунандагони оташзанандаро дуруст ошкор кардаанд ва дар ин
раванд ҷони худро ба хатар мондаанд, таъқиб мекунед!
Ин ба ҳолати вакили ситора Рейнер Фюлмих монанд аст. Ин боздошт, ин муносибат нисбати ӯ ба осмон бӯи беадолатиро мезанад!
Ман аз шумо, мутахассисони ботаҷрибаи ҳама соҳаҳо, илтимос мекунам, ки ниҳоят бархезед ва
ошкоро мавқеи худро нишон диҳед. Бо мо якҷоя.
Каналҳои худро боз кунед ё дар Kla.TV ё дигар васоити ахбори оммавии озоди таълимӣ сухан гӯед. Аммо сухан гӯед!
Ҳар касе, ки беадолатӣ ва геноциди эмгузариро шинохта ва фаҳмидааст, вале ҳанӯз ҳам фармонҳои монанди Штази ин
ҷинояткорони сангинро иҷро мекунад, бебозгашт ҳамдаст ва шарики ҷиноятӣ дар ин гурӯҳи қатлкунанда мебошад.
Фикр накунед, ки вақте ин ҷаҳони нав ниҳоят ба вуҷуд меояд ва шумо ҳоло дар ин соати ҳассостарин ва таҳдидомезтарини таърихи
башарият хомӯш мемонед, шумо ҳанӯз дар он ягон мақом хоҳед дошт.
Пас бо ҳамаи одамони самимӣ ва шуҷоъ дар дарз муттаҳид шавед ва дар паҳлуи мо мубориза баред, то даме ки мо дар ҳамаи 12 соҳаи
зиндагие, ки дар ин ҷо зикр шудаанд, ҷаҳони навро барқарор кунем.
Вақте ки ин пирӯзӣ ба даст оварда шавад, бешубҳа бо ҳамаи тарсончаҳои давраи ҳозира, ки аз худхоҳӣ ва
худмуҳофизат хомӯш мондаанд ё ба ҳар сабабе танҳо бетарафӣ кардаанд, ҳисоботи адолатнок баргузор хоҳад шуд.
Ва аз ҳама бадтар: тарсонҳое, ки ба ҳамдастони фаъоли Штази табдил ёфтанд, он «ҳа»гӯёни бадном, ки дар назари худ танҳо
кори худро иҷро мекарданд, зеро маҷбур буданд – инро дар ҳама ҷо мешунавед – агар намехостанд ба ягон навъ нороҳатӣ дучор шаванд.
Ман ба ту мегӯям, беҳтараш хатарҳои номатлуберо, ки дар ҷаҳони нав интизорат, ба дӯш нагир.
Масалан, даҳҳо ҳазор табибон ва ҳамшираҳои шафқат танҳо ба тазриқ кардани ин инъексияҳои марговари Ковид, ки аз дер боз
беобрӯ шудаанд, ба мардум идома доданд – гарчанде ки онҳо дақиқ медонистанд ва ҳоло ҳам медонанд, ки чӣ кор мекунанд.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки онҳо бо қасд аз худ ва фарзандонашон парасторӣ мекунанд.
Лутфан ба пахшҳои ниҳоии мо муроҷиат кунед.
Ман мегӯям: Ба номи Худо, аз ҳар як шунавандаи худ ва махсусан бори дигар аз ҳамаи мутахассисон ва тамоми ҷаҳони
масеҳият, ҳамаи динҳо хоҳиш мекунам: ҳоло бо шуҷоат ва қатъият дар сафи равшангарони озод истоед.
Зеро агар шумо аз аввали кор бо шуҷоат овозатонро бо мо баланд мекардед, мо аллакай дер боз ғолиб мешудем.
Ман Иво Сасек ҳастам, ки аз соли 1977 дар назди Худо истодаам.