یک کنفرانس آنلاین ۱۶ روزه دربارهٔ حفاظت از کودکان از ۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵ در حال برگزاری است.
با شعار «ما می‌ایستیم. با هم برای ایمنی فرزندان‌مان. زیرا حفاظت از کودکان غیرقابل مذاکره است!» تیم کنگره با سخنرانان
برجسته درباره موضوعات مختلف حفاظت از کودکان مصاحبه می‌کند.
با دو هدف: محافظت از کودکان و توانمندسازی والدین.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ خوش آمدید و از اینکه به ما پیوستید سپاسگزاریم.
این ویدیو برای همه کسانی است که می‌خواهند در حمایت از کودکان و آینده فرزندانمان مشارکت کنند،
مسائلی که مدت‌ها تابو یا سرکوب شده بودند، اکنون آشکار می‌شوند.
آیا می‌دانستید که تنها در آلمان، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ کودک هر سال ناپدید می‌شوند؟
... تعداد بیماری‌های روانی یا جسمی در کودکان به‌سرعت در حال افزایش است. […]
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ وقت آن است که تابوها را بشکنیم و جنبشی را آغاز کنیم که متوقف‌شدنی نیست. […]
جنبشی از والدین هوشیار، روشن‌فکر و شجاع.
زیرا چیزی کمتر از آینده فرزندان ما، و در نتیجه بشریت به طور کلی، در خطر نیست
برخورد با موضوعات دشوار مانند جنسی‌سازی زودهنگام، قاچاق کودکان، زورگویی یا سوءاستفاده از کودکان آسان نیست.
قاچاق انسان اکنون درآمد بیشتری نسبت به تجارت مواد مخدر یا اسلحه ایجاد می‌کند.
سخت است، این‌طور نیست؟ تمام دروغ‌ها و دست‌کاری‌ها در دنیا، و چرا همهٔ این‌ها؟
مصاحبه‌ها به‌صورت رایگان برای ۲۴ ساعت در روز پخش مربوطه در دسترس قرار می‌گیرند و رویکردهای مختلفی برای
حل مسائل در حوزه‌های موضوعی گوناگون ارائه می‌دهند.
برای اندکی بینش، Kla.TV از سوی تیم کنفرانس مجوز انحصاری برای انتشار مصاحبه زیر در طول کنفرانس برای شما دریافت کرده است:
۱۲۳۴۳۲۱ دکتر مایکل نلز در موضوع: «دروغ لیتیم».
لیتیوم به‌عنوان یک عنصر کمیاب می‌تواند در برابر بیماری آلزایمر، افسردگی و غیره محافظت کند.
در اروپا به‌عنوان مکمل غذایی ممنوع شده است، اما آلومینیوم سمی در شیرینی‌های کودکان مجاز است – چه چیزی اشتباه است؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ به برنامه کنگره حمایت از کودکان خوش آمدید، بینندگان عزیز.
خوشحالم که برای این موضوع مهم دوباره در کنار ما هستید، زیرا ما در کنار هم برای ایمنی و حفاظت از فرزندان‌مان متحد هستیم.
امروز یک فرد بسیار ویژه را با خود دارم.
من واقعاً مفتخرم که او وقت گذاشت.
او در حال حاضر در حال نوشتن یک کتاب جدید است و زمان بسیار محدودی دارد.
۱۲۳۴۳۲۱ دکتر مایکل نلز، خوش آمدید.
بله، سلام خانم فایست. من هم از اینکه مرا دعوت کردید خوشحالم.
من همچنین مفتخرم چون معتقدم آنچه روی آن کار می‌کنید مسئله‌ای بسیار بسیار مهم است.
و اگر بتوانم حتی اندکی در این زمینه کمک کنم، بسیار خوشحال می‌شوم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، برای آن چند نفری که هنوز شما را نمی‌شناسند.
شما یک پزشک، یک ژنتیک‌دان مولکولی و یک نویسنده پرفروش هستید.
از جمله سایر موارد، آنها به‌طور گسترده در عملکرد مغز و تأثیرات عوامل مدرن بر سلامت روان ما درگیر هستند.
شما کتاب «مغز تلقین‌شده» و «توطئه لیتیم» را نوشتید.
و شما اساساً نشان می‌دهید که چگونه تفکر ما دست‌کاری می‌شود و این عنصر کمیاب چه نقش حیاتی‌ای در تاب‌آوری ذهنی ما ایفا می‌کند.
و بحث امروز در کنفرانس بر این خواهد بود که این یافته‌ها برای فرزندان ما چه معنایی دارند و چگونه
می‌توانیم بهترین حمایت را از آن‌ها در رشدشان داشته باشیم.
خیلی ممنون که اینجا هستید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، بار دیگر از دعوت شما بسیار سپاسگزارم.
پس بله، کتاب «توطئه لیتیم» هنوز نوشته نشده است؛ من در حال حاضر روی آن کار می‌کنم.
من هنوز آن را منتشر نکرده‌ام.
قرار است در اواسط ماه مه ۲۰۲۵ منتشر شود.
پس این هنوز در پیش رویمان است، کمی طول می‌کشد، چند ماه، اما من با شدت در حال نوشتن هستم.
و موضوع اصلی کتاب این است که من در تلاش هستم، یا بهتر بگویم مطمئنم که می‌توانم ثابت کنم، در واقع قبلاً ثابت کرده‌ام که لیتیم
ضروری است. فصل مربوطه قبلاً نوشته شده و تقریباً صد صفحه طول دارد.
و اغلب در سخنرانی‌ها از من در این باره سؤال می‌شود، زیرا سخنرانی‌های زیادی در این موضوع ارائه کرده‌ام.
و همیشه از من می‌پرسند، تکلیف بچه‌ها چه می‌شود؟
آیا برای کودکان نیز ضروری است؟
من می‌گویم خب، این گونه‌ای متفاوت نیست.
پس ضروری است.
و در واقع جالب است، چون وقتی می‌گویم ویتامین C ضروری است، هیچ‌کس به ذهنش نمی‌رسد اضافه کند: «بله، حتی برای کودکان.»
اما لیتیم جدید است؛ ایده‌ای که ممکن است ضروری باشد و همان‌طور که اکنون در کتاب ثابت می‌کنم، ضروری است.
و همچنین نویدبخش انقلابی خواهد بود، زیرا برای سلامت روان فوق‌العاده مهم است.
واژه «انقلاب» همچنین نام سلسله‌مواعظی است به نام «انقلاب لیتیم» که ما همین‌الان برنامه‌ریزی کرده‌ایم.
پس ما ده شهر بزرگ را در حوالی… پس از تعطیلات عید پاک در سال ۲۰۲۵، در اواخر آوریل، بازدید
خواهیم کرد و این انقلاب لیتیم را اعلام خواهیم کرد.
خب، این اساساً همان روز است؛ آن روزها کتابم هم امیدوارم آنجا باشد. دست به دعا بردارید که همه‌چیز خوب پیش برود.
اما موضوع نشان دادن این است که لیتیم ضروری است.
و واقعاً یکی از عناصری است که اندکی پس از آفرینش به وجود آمد.
پس، چه به انفجار بزرگ باور داشته باشید یا نه، در مقطعی جهان، به اصطلاح، آفریده شد.
و چند دقیقه پس از آفرینش، فرض می‌شود که لیتیم صرفاً از نظر فیزیکی آفریده شده و سراسر جهان را فراگرفته است.
این یکی از معدود عناصری است که در بدن ما وجود دارد و از گرد و غبار ستاره‌ای نشأت نگرفته، بلکه از
همان ابتدا، حتی پیش از ستارگان، وجود داشته است.
و همچنین برای ظهور حیات نیز مرتبط بود.
بنابراین حتی پیش از پیدایش حیات سلولی، زمانی که هنوز از دنیای به‌اصطلاح RNA صحبت می‌کنیم، جایی که اساساً اسیدهای نوکلئیک مانند
DNA، ماده ژنتیکی ما، وجود داشتند، RNA نیز وجود داشت؛ RNAهایی که ما از ویروس کرونا (SARS-CoV-2) و به‌طور کلی از ویروس‌های
RNA، که ماده ژنتیکی‌شان از RNA تشکیل شده است، می‌شناسیم.
و فرض بر این است که RNA واحد اصلی اطلاعات بوده و ناقل اطلاعات برای تکثیر مولکول‌ها بوده است،
که سپس در مقطعی به اصطلاح مبنای حیات سلولی شد.
و حتی گفته می‌شود که لیتیم در این نقش داشته است.
بنابراین از آغاز زندگی ضروری بوده است.
و عجیب‌ترین نکته این است که مردم این ضرورت را تشخیص نمی‌دهند.
با وجود شواهد روشن، تنها در کتاب خودم حدود هزار مطالعهٔ علمی را برآورد کرده‌ام که ضرورت آن را، به‌ویژه برای مغز، اثبات می‌کنند.
و وقتی به همهٔ بیماری‌هایی که ناشی از کمبود لیتیم هستند نگاه می‌کنید، منظورم لیتیم ضروری است، نه نوع مورد استفاده در درمان؛
این در واقع مانع درک موضوع شده است، چون در آن صورت فقط با این روش درمانی لیتیم، عمدتاً برای
آنچه به اختلال دوقطبی معروف است، آشنا می‌شوید.
و دوزهای مصرفی دارویی آن‌قدر فوق‌العاده بالا هستند که عملاً در محدوده سمی قرار دارند.
و به همین دلیل لیتیم تنها به‌عنوان یک سم شناخته می‌شود.
اما وقتی ببینید حتی کمترین مقادیر و جزئی‌ترین تفاوت‌ها در آب آشامیدنی چگونه می‌تواند تأثیر بگذارد – برای مثال، اگر آن‌قدر
خوش‌شانس باشید که در جایی زندگی کنید که مقدار اندکی لیتیم بیشتر در آب آشامیدنی وجود دارد، کودکانی که در آنجا بزرگ می‌شوند به‌طور
قابل‌توجهی کمتر احتمال دارد در مقطعی دچار بیماری روانی شوند.
و این واقعاً از نوروزها و اختلالات اضطرابی تا اختلال دوقطبی و اسکیزوفرنی گسترده است.
و عامل مشترک همهٔ این بیماری‌ها چیزی به نام نوروآتش‌زدگی است.
و این التهاب عصبی پدیده‌ای فراگیر در تقریباً همهٔ این بیماری‌هاست که عملاً از اوتیسم تا آلزایمر را در
بر می‌گیرد و اساساً کل طول عمر انسان را شامل می‌شود.
و همهٔ این بیماری‌ها که بر سلامت روان ما و در نهایت بر سیستم ایمنی ذهنی ما، آن‌طور که من آن را می‌نامم، تأثیر
می‌گذارند؛ یعنی توانایی ما برای مواجهه با محیط و رشد و بازتاب.
سیستم ایمنی ذهنی—وقتی به‌دلیل کمبود لیتیم عملکرد خود را از دست می‌دهد، من آن را سندرم نقص ایمنی ذهنی می‌نامم.
و این اساساً اصطلاحی کلی برای طیف وسیعی از تشخیص‌های بالینی، از اوتیسم تا آلزایمر است.
اما نه فقط بیماری‌های روان‌پزشکی یا تحلیل‌برندهٔ عصبی واضح، بلکه نوروزها، سندرم‌های
اضطراب، برای مثال، یا اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی.
نه اینکه این بیماری‌ها علل دیگری نداشته باشند، اما کمبود لیتیم احتمال ابتلا به آن‌ها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌دهد.
با این حال، تو به خوبی من می‌دانی که ما به یک رویکرد سیستمی نیاز داریم و در این مرحله
نباید لیتیم را به‌عنوان درمان در نظر بگیریم.
این کاملاً فاجعه‌بار خواهد بود. چند پزشک قبلاً این را به من گوشزد کرده‌اند.
لیتیوم مهم است و به‌ویژه به این دلیل جالب است که در درک آن تازگی وجود دارد، و من در تلاش هستم تا این را به جهان منتقل کنم.
اما این شادی سرشار و سرمستی ناشی از لیتیم نباید این واقعیت را پنهان کند که آن یک درمان همه‌جانبه نیست.
این فقط یک کمبود دیگر است که مردم از آن رنج می‌برند.
و اگر واقعاً می‌خواهید به نتیجه‌ای معقول دست یابید، باید همهٔ کاستی‌ها را در نظر بگیرید.
و این‌ها تنها در غذا یافت نمی‌شوند، بلکه البته در سراسر طیف حیات نیز یافت می‌شوند، چه در تعاملات
اجتماعی، چه در معنای زندگی و چه در فعالیت بدنی.
تمام این موارد نقش دارند و هر چیزی در مورد التهاب عصبی اهمیت دارد.
بله، بار دیگر به لیتیم بازمی‌گردیم.
خب، چه چیزی به ذهن می‌آید... مفهوم وقار به ذهن می‌آید، در این که وقتی می‌گویید لیتیم واقعاً... ... به‌ویژه وقتی به‌صورت سیستمی فکر
می‌کنید و فرض می‌کنید که لیتیم یکی از اولین عناصر روی این سیاره بوده است، اگر آن را منتقل کنید، عملاً می‌توانید
اهمیت آن را درک کنید... خب، اساساً اهمیت آن را درک کنید، اینکه برای زندگی و برای رشد یک کودک چه معنایی دارد.
چون، همان‌طور که گفتی، واقعاً ضروری است.
و اینجاست که از سایر عناصر متمایز می‌شود، زیرا به اصطلاح یکی از اولین‌هاست.
یعنی اساساً می‌توان فرض کرد که، زیرا کنفرانس همچنین به طور گسترده به بارداری و زایمان می‌پردازد.
چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم تا مطمئن شویم فرزندان سالمی به دنیا می‌آوریم؟
این بدان معناست که می‌توان فرض کرد اگر زنی یا والدین بخواهند باردار شوند و در حال حاضر لیتیم را در این مقادیر جزئی و در
این بازهٔ بسیار کوچک مصرف می‌کنند، همان‌طور که گفتید نه سمی بلکه بسیار اندک، این می‌تواند برای کودک یا جنین مفید باشد.
آیا می‌توانید در این مورد اظهار نظر کنید؟
بله، هم به‌طور مستقیم و هم به‌طور غیرمستقیم عمل می‌کند.
پس، البته برای کودک مهم است، چون ما این را می‌دانیم و به همین دلیل برای سیستم ایمنی ذهنی بسیار مهم است.
سیستم ایمنی ذهنی بر پایهٔ ظرفیت مرکز حافظهٔ خودزندگی‌نامه‌ای ماست، همان‌طور که من در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های
دیگر و در تقریباً همهٔ کتاب‌هایم به تفصیل شرح داده‌ام.
و اکنون بار دیگر، این بر پایه توانایی هیپوکامپوس، مرکز حافظه خودزندگی‌نامه‌ای ما، برای تولید سلول‌های جدید مغزی هر روز است.
این سازوکار پایه‌ای است که ما را در برابر آلزایمر محافظت می‌کند، اما همچنین به ما توانایی تفکر، داشتن حافظه‌ای خوب در طول
زندگی و تاب‌آوری را می‌دهد که برای رشد کودکان نیز بسیار مهم است، تا وقتی دچار استرس می‌شویم، به‌سرعت دچار نورو-اطلاعات نشویم.
و البته کنجکاوی که برای ما بسیار مهم است تا در وهلهٔ اول یاد بگیریم و بخواهیم یاد بگیریم.
و این در تمام طول زندگی ما صدق می‌کند، از دوران کودکی گرفته تا بزرگسالی و بالاتر از همه، در دوران پیری.
و این توانایی هیپوکامپ در تولید سلول‌های جدید، که به آن تکثیر سلول‌های عصبی جدید یا تکثیر سلول‌های عصبی
گفته می‌شود، به چیزی به نام فعالیت تلومراز نیاز دارد.
این بدان معناست که هر بار که یک سلول تقسیم می‌شود، کروموزوم‌ها در نتیجه یک مکانیسم مولکولی زیستی کمی کوتاه‌تر می‌شوند.
و هنگامی که آنها به‌تدریج کوتاهی‌شان یا طول‌شان را، به اصطلاح، از دست می‌دهند، نقطه‌ای به نام حداقل یا حداکثر هفلیگ فرا می‌رسد.
این بدان معناست که سلول‌ها نوعی ساعت درونی دارند.
و هنگامی که سلول‌ها، به اصطلاح، تقسیمات کافی را پشت سر گذاشته و انتهاها به‌طور مداوم ترمیم نمی‌شوند، این امر تعداد
چرخه‌های سلولی را، به اصطلاح، کاهش می‌دهد و در نهایت توانایی این سلول‌ها برای تکثیر را کاهش می‌دهد.
آن‌ها حتی می‌میرند زیرا این امر منجر به بی‌نظمی در سازوکارهای سلولی می‌شود.
و تلومراز، چون «تلو» به معنای پایان است و «سمروس» به معنای بخش و انتهاست؛ این ذرات در سیستم بدن ما وجود دارند،
یعنی تلومراز، و می‌تواند این انتهاها را دوباره ترمیم کند.
و می‌دانیم که تلومراز تحت تأثیر لیتیم قرار می‌گیرد.
به همین دلیل، برای مثال، بالاترین غلظت لیتیم در مغز در هیپوکامپ یافت می‌شود.
هیپوکامپ ناحیه‌ای از مغز است که لیتیم را ذخیره می‌کند.
چرا؟ چون این تودهٔ سلول‌های عصبی را دارد که باید به‌طور مداوم تکثیر شوند تا ما بتوانیم ظرفیت ذهنی‌مان را حفظ کنیم.
و این سازوکار که در آن بافت در حال تکثیر فعالیت بالای تلومراز دارد اما برای حفظ آن به مقدار زیادی لیتیم نیازمند است، در
بزرگسالان، برای مثال در هیپوکامپ، اعمال نمی‌شود، اما در کودکان، در کودکان در حال رشد، در سراسر بدن اعمال می‌شود.
پس ۲۰ سال پیش، ۳۰ سال پیش، قبلاً مشخص شده بود که غلظت لیتیم در جنین و رویان بالاترین میزان را دارد.
تجمع لیتیم رخ می‌دهد.
این بدان معناست که بدن می‌داند سلول‌ها اکنون باید تقسیم سلولی زیادی را پشت سر بگذارند و اگر این تقسیم
سلولی انجام نشود، هیچ جنینی به کودک تبدیل نخواهد شد.
برای مثال، در آزمایش‌های حیوانی – که در واقع تنها در مورد حیواناتی که انجام آزمایش بر آن‌ها از نظر اخلاقی
موجه است، قابل انجام است – ۳۰ یا ۴۰ سال پیش، مقدار لیتیم در خوراک حیوانات به سادگی کاهش داده شد.
و بچه‌هایی که... خب، این آزمایش روی موش صحرایی، موش خانگی و بزها انجام شد، و تعداد بچه‌ها به طور قابل توجهی کمتر بود، و بچه‌هایی
که به دنیا می‌آمدند نیز به طور قابل توجهی کوچک‌تر بودند، و احتمال اینکه حتی از سال اول زندگی خود جان سالم به در
ببرند، ۵۰، ۶۰، و در برخی موارد تا ۸۰ درصد کاهش یافته بود، ۹۰ درصد، بسته به میزان کاهش لیتیم.
آن به صفر کاهش نیافت؛ از نظر فنی این امکان‌پذیر نبود، زیرا لیتیم در همه جا به مقدار اندک یافت می‌شود.
اما کاهش آن‌چنان واضح بود که این مطالعه به این نتیجه رسید که قطعاً ضروری است.
و هیچ دلیلی وجود ندارد که فرض کنیم در انسان‌ها ضروری بودن آن متوقف می‌شود.
این بدان معناست که برای رشد انسان نیز ضروری است، هم در رحم و هم، البته، پس از تولد کودک.
دلیل دوم اینکه چرا ضروری است چیست؟ من به‌طور مستقیم و غیرمستقیم گفتم، مستقیماً همین الان… در رحم، اما به‌طور غیرمستقیم هم.
چون، البته، برای زنی که باردار است، با تمام نگرانی‌ها درباره اینکه آیا همه چیز در مورد فرزند و تغییرات شغلی به
خوبی پیش خواهد رفت یا نه، زندگی ممکن است کمی مختل شود.
البته، همه‌ی این‌ها جدید است و برای تجربه‌ی فعالانه و با شجاعت چیزهای جدید، به یک سیستم ایمنی روانی سالم نیاز دارید.
و اگر تکثیر در هیپوکامپ کم باشد، لیتیم تنها عامل دخیل نیست.
من یک کتاب کامل با عنوان «انقلاب روغن جلبک» نوشته‌ام.
اگر امگا-۳ نداشته باشید، با همان مشکل مواجه خواهید شد.
بنابراین هیچ ماده مغذی ضروری وجود ندارد که هیپوکامپ بتواند بدون آن کار کند.
اما لیتیم یکی از آن‌هاست. و لیتیم یکی از پایه‌ای‌ترین آن‌هاست.
اگر این مورد وجود نداشته باشد، ما یک ناکارآمدی مولکولی–بیولوژیکی، چگونه بگویم، در هیپوکامپوس داریم که از یک سو تکثیر این سلول‌ها
را کاهش می‌دهد و از سوی دیگر التهاب عصبی را افزایش می‌دهد.
یکی، به اصطلاح، از پیش التهابی است و هر رویدادی که حتی اندکی استرس‌زا باشد، باعث التهاب بیش‌ازحد می‌شود که به
نوبه خود منجر به آزادسازی موادی می‌شود که متأسفانه همگی از طریق جفت به کودک در حال رشد منتقل می‌شوند.
و سپس، البته، این نیز تضمین می‌کند که تکثیر سلول‌ها در مغز کودک مهار شود.
این بدان معناست که ما در اینجا با دو چرخه معیوب مواجه هستیم که در واقع به‌راحتی قابل شکستن هستند، یا بهتر
بگوییم، با تأمین کافی لیتیم می‌توان از آن‌ها جلوگیری کرد.
و واقعاً کافی چندان زیاد نیست.
در کتابم، اکنون بر اساس آنچه کل مجموعه پژوهش‌ها نشان می‌دهد، برآوردهایی ارائه کرده‌ام.
و من فرض می‌کنم که یک میلی‌گرم، که در واقع هزارم یک گرم است، اگر لیتیم خالص باشد، روی یک قاشق چای‌خوری نامرئی خواهد بود.
دیدن آن با چشم غیرمسلح دشوار است. کمتر شبیه یک دانه نمک است.
احتمالاً یک میلی‌گرم کافی است.
ما می‌دانیم که مقادیر میکروگرمی، یعنی هزارم آن مقدار، برای ایجاد اثر کافی است. برای مثال، اگر تنها یک لیتر آب آشامیدنی بنوشید
که چند میکروگرم بیشتر از آب یک روستای دیگر دارد، جایی که به طور اتفاقی شاید کمی لیتیم کمتری در آب آشامیدنی آن وجود دارد.
تفاوت بسیار عظیم است، از افسردگی تا اختلال کم‌توجهی… طوری که دچار ناپایداری روانی
می‌شوید. خشونت در میان جوانان، تا حتی امید به زندگی.
فقط چند میکروگرم تفاوت دارد.
این یعنی ما در واقع در مورد مقادیر حداقلی صحبت می‌کنیم که فاصله‌ی بسیار زیادی با هم دارند. در واقع من در کتابم نموداری
دارم که در آن از لگاریتم‌ها استفاده می‌کنم تا تفاوت بین دوز ضروری و دوز درمانی که همه از آن می‌ترسند را نشان دهم.
و در حالی که محدودهٔ ضروری، به اصطلاح، تنها چند سانتی‌متر عرض دارد، محدودهٔ دوز همان جایی است که ما کاملاً در آن قرار داریم؛
بله، همه چیز خوب است. این همان چیزی است که نیاز داریم. سپس برای ترسیم محدودهٔ درمانی،
من واقعاً دو یا سه کیلومتر به سمت راست هستم.
و چون کتابم سه کیلومتر عرض نداشت، مجبور شدم به‌صورت لگاریتمی کار کنم تا همه‌چیز را در یک نمودار واحد جای دهم.
این بدان معناست که ما مایل‌ها از دوز سمی فاصله داریم.
و اثرات آن برای کودک بسیار، بسیار، بسیار مفید است.
وقتی این‌طور مطرح می‌کنید، اولین چیزی که به ذهن می‌آید این است که افراد بسیار کمی دربارهٔ رشد سلول‌ها
یا اینکه سلول‌ها در واقع چه هستند، چیزی می‌دانند.
میتوکندری ممکن است در حال حاضر یک واژهٔ پرطرفدار باشد، اما در نهایت تقریباً هیچ‌کس نمی‌داند معنای آن چیست.
هیچ‌کس هم در مورد تلومراز چیزی نمی‌داند.
این در واقع دانش ضروری برای زندگی ماست، بله، دانش ضروری.
پس در اصل، این موضوع به‌طور گسترده شناخته‌شده نیست، و قطعاً این حقیقت که، همان‌طور که شما می‌گویید، همچنین حاوی
این عناصر کمیاب ضروری، برای مثال، یا همان‌طور که شما می‌گویید، مواد حیاتی است، شناخته‌شده نیست.
چه چیزی مانع آن می‌شود؟
پس چرا این دانش در دسترس نیست؟
به هر حال، به‌ویژه وقتی درباره لیتیم صحبت می‌کنید، این به معنای تسکین عظیم و فواید بهداشتی عظیم برای تمام بشریت خواهد بود.
بله، قطعاً. منظورم این است که آقای شلنبرگ، او یک پزشک اطفال است، کریستین شلنبرگ، که احتمالاً او هم به‌عنوان
کارشناس در کنفرانس همراه شما حضور خواهد داشت، به نوعی.
یکی از دوستان بسیار خوبم که روی کودکان هم از لیتیوم استفاده می‌کند، می‌گوید اثراتی که می‌بیند شگفت‌انگیز است.
و او در اینجا لیتیوم را به‌عنوان یک اقدام درمانی مصرف نمی‌کند، بلکه صرفاً در تلاش است کمبود را جبران کند.
و همین به تنهایی برای دستیابی به اثرات عظیم کافی است.
و هر دوی ما موافقیم که این نه تنها برای کودکانی که در حال حاضر مشکلات رفتاری دارند مهم است، بلکه برای همه، از جمله
کودکانی که هنوز هیچ مشکلی از خود نشان نداده‌اند، زندگی‌ساز است.
او همچنین تمثیلی بسیار زیبا دارد که البته با اجازهٔ او اکنون در کتاب گنجانده‌ام.
او می‌گوید... مثل رکاب زدن با دوچرخه‌ای است که لاستیکش پنچر شده، یا بهتر بگویم، تقریباً پنچر شده.
تو عمل‌گرایی... با این روش از زندگی عبور می‌کنی، اما فقط... کمی خسته‌کننده‌تر است. و جواب می‌دهد.
خب، بله، اما مشکل اینجاست که اگر جایی یک چاله باشد، با دوچرخه‌ات به آن می‌خوری، و خودم این را می‌دانم چون زیاد
دوچرخه‌سواری می‌کنم، و بعد چیزی به نام «گاز گرفتن مار» اتفاق می‌افتد چون به رینگ برخورد می‌کند. بعدش لاستیک پنچر می‌شود.
در بدترین حالت ممکن است حتی بیفتی و سرت به زمین بخورد.
در اصل، اگر این را به‌عنوان یک استعاره در نظر بگیرید، ناگهان لحظه‌ای فرا می‌رسد، رویدادی در زندگی‌تان، که
دیگر نمی‌توانید با یک لاستیک پنچر ادامه دهید؛ جایی که استرس بیش از حد می‌شود و شما از پا می‌افتید.
سپس دچار سندرم اضطراب می‌شوید، افسردگی پیدا می‌کنید یا حتی، اگر به زمین بیفتید، صرفاً به طور استعاری، اختلال استرس پس از سانحه.
و به همین دلیل قطعاً سالم نیست که با این کمبودها زندگی کنید، حتی اگر هنوز به شدت بیمار نشده‌اید و، به اصطلاح، به دکتر
مراجعه نکرده‌اید. من معتقدم هر کودکی از این بهره‌مند خواهد شد.
البته به شرطی که در فقر زندگی کند.
اما این بسیار، بسیار محتمل است اگر در آندها، در شمال شیلی یا شمال آرژانتین زندگی نکنید، جایی که واقعاً روزانه چهار، پنج تا ده
میلی‌گرم لیتیم مصرف می‌کنید که به‌طور قابل‌توجهی بیش از مقدار ضروری است، زیرا این منطقه آتشفشانی است و لیتیم در طول
میلیون‌ها یا میلیاردها سال تاریخ زمین هنوز شسته نشده است.
اما در مناطقی مانند اروپا، تقریباً هیچ منطقه‌ای غنی از لیتیم وجود ندارد، مگر اینکه مثلاً تنریف را در نظر بگیرید که مطمئن نیستم بتوان
آن را حتی بخشی از اروپا دانست. در جزایر قناری، به دلیل فعالیت‌های آتشفشانی، سطح لیتیم در غذا و آب آشامیدنی بسیار بالا است.
بله.
شما به تاب‌آوری اشاره کردید و اکنون به این استعاره پرداختید، بدون اینکه بگویید، همان‌طور که خودتان هم گفتید، که لیتیم درمان همه چیز
است. آیا می‌توانیم تصور کنیم که وقتی لیتیم مصرف می‌کنیم، در کنار موارد دیگر – برای مثال شما به امگا-۳ هم اشاره کردید – عوامل دیگری
نیز وجود دارند، اما وقتی آن را مصرف می‌کنیم، توانایی‌مان برای مقابله با موانع و مشکلات و همچنین، همان‌طور که همین الان اشاره
کردید، اختلال استرس پس از سانحه، برای مثال، حتی در شرایط بسیار بسیار دشوار یا اثراتشان، وقتی خود را در آن‌ها می‌یابیم، این است
که لیتیوم واقعاً پایه‌ای را، در کنار موارد دیگر، فراهم می‌کند که به ما امکان می‌دهد بهتر
با همه چیز، با طوفان‌های زندگی، کنار بیاییم؟
بله، کاملاً. لیتیم واقعاً... من همین الان یک فصل را تمام کرده‌ام و لیتیم را در میان عناصر کمیاب، عصب واگوس می‌نامم.
به‌طور کلی، کل سیستم ما تا حدی توسط لیتیم مهار می‌شود.
اما سیستمی بیش‌فعال، و نه تنها در حوزهٔ روانی، بلکه تا سطح مولکولی.
پس مولکول‌ها، مولکول‌های سیگنال‌دهنده در سلول‌های ما که وقتی بیش‌فعال هستند توسط لیتیم تنظیم می‌شوند، همان مولکول‌هایی هستند
که من آن‌ها را «هدف‌های لیتیم» می‌نامم، یعنی مولکول‌های هدف لیتیم. «هدف» به معنای مقصد است و لیتیم این اهداف را
شناسایی می‌کند، با آن‌ها تعامل دارد و عملکردشان را تغییر می‌دهد.
و وقتی لیتیم حضور ندارد، آنها بیش‌فعال می‌شوند.
و وقتی بیش‌فعال می‌شوند، برای مثال باعث التهاب عصبی می‌شوند؛ التهابی که به‌تدریج در سراسر بدن، از جمله مغز، گسترش می‌یابد.
و التهاب عصبی یا بیش‌فعالی این اهداف—یکی از آن‌ها را ذکر می‌کنم که GSK3 نام دارد؛ نامش اهمیتی ندارد—اما وقتی GSK3
بیش‌فعال باشد، احتمالاً مولکول محوری در وضعیت بیش‌فعالی آن برای همه بیماری‌های مرتبط با سبک زندگی است.
به همین دلیل، این همچنین هدف اصلی صنعت داروسازی است.
اما آنها دیگر نمی‌خواهند با لیتیم به هدف شلیک کنند، چون خیلی ارزان است و قابل ثبت اختراع نیست.
آنها می‌خواهند با گلوله‌های جادویی‌شان به این هدف شلیک کنند.
گلوله‌های جادویی در واقع اصطلاحی برای داروهای بسیار مؤثر است.
موفقیت آن‌ها به این معناست که لزوماً در حال حاضر شفا نمی‌یابند، که این وضعیت تنها در مورد تعداد بسیار کمی از آن‌ها صادق است،
بلکه به این دلیل است که از نظر بازاریابی بیشترین فروش را دارند.
این‌ها گلوله‌های جادویی هستند و قرار است به سمت این اهداف لیتیم شلیک شوند.
و اهداف اصلی صنعت داروسازی همگی در همین متابولیسم یا در همین مسیر سیگنال‌دهی قرار دارند که توسط لیتیم کنترل می‌شود.
و این مسیر سیگنال‌دهی بدون لیتیم به انواع بیماری‌های مزمن و تمام بیماری‌های مرتبط با سبک
زندگی منجر می‌شود، اما تنها در صورت کمبود لیتیم.
این بدان معناست که به محض رفع کمبود لیتیم، این اهداف اهمیت خود را برای صنعت داروسازی از دست خواهند داد.
و این یکی از توضیحات در مورد دلیل عدم شناسایی لیتیم A به‌عنوان یک عنصر کمیاب ضروری است.
و بدتر از همه اینکه، برای مثال، حتی اجازه فروش آن به‌عنوان یک مکمل غذایی در اروپا را هم ندارند.
پس می‌توانید آن را وارد کنید، اما نمی‌توانید به‌طور رسمی آن را بفروشید.
طبق دستورالعمل‌های اتحادیه اروپا، عرضه لیتیم به‌عنوان مکمل غذایی ممنوع است.
این به آن معنا نیست که بعضی افراد این کار را انجام نمی‌دهند.
پس نیازی ندارم به صد یا هزار پاسخ که بگویند: «آقای نِلس، من آن را در اینترنت پیدا کردم.»
رسماً مجاز است، اما من از آن فیلم گرفتم.
راستی، شما می‌توانید آن را در کانال من هم تماشا کنید.
با وکیلی که در این امور تخصص دارد.
او گفت که اصولاً در آنجا بازار سیاهی شکل گرفته است. و این به سادگی فاجعه‌بار است.
این یک بازار سیاه کنترل‌نشده است که اکنون عملاً نماینده لیتیم است.
و تو همیشه یک پایت در زندان است.
پس اگر چیزی باشد، او حتی به من گفت که اگر من، مثلاً، در ایالات متحده آمریکا بودم، که تنها کشوری است که
می‌دانم در آن به‌طور رسمی و آزادانه قابل فروش است.
اگر برای کل خانواده‌ام سفارش عمده بدهم، عملاً یک فروشنده می‌شوم.
بله، چون بازار سیاه است، غیرقانونی است.
و این واقعاً دیوانه‌کننده است که چیزی که برای مغز سالم است، در واقع برای سلامت مغز ضروری است.
نه تنها به‌عنوان ضروری شناخته نمی‌شود، بلکه در واقع ممنوع است.
به همین دلیل این کتاب «توطئه لیتیم» نام دارد.
و آنچه حتی فریبکارانه‌تر است این است که آلومینیوم، برای مثال، به‌عنوان یک مکمل غذایی مجاز است، در حالی که برای مغز سمی است.
بله، خب، این هم بخشی از تمام واکسن‌هایی است که به کودکان تزریق می‌شود.
پس بیش از ۵۰ درصد واکسن‌ها حاوی آلومینیوم هستند و این آلومینیوم وارد مغز می‌شود.
و آلومینیوم باعث التهاب عصبی در مغز می‌شود.
پس عناصر کمیابی که باعث التهاب عصبی می‌شوند مجاز هستند.
من معتقدم حدود دوازده شماره E وجود دارد، به‌ویژه در شیرینی‌جات کودکان.
آنها حاوی آلومینیوم هستند.
آلومینیوم در تمام سرنگ‌هایی که به‌عنوان واکسن به بازار عرضه می‌شوند، وجود دارد.
و همهٔ اینها مجاز است.
اما عنصر کمیاب ضروری که دست‌کم می‌توان آن را پادزهر نامید، هنوز به‌عنوان چنین عنصری شناخته نشده و حتی ممنوع است.
و این کاملاً دیوانه‌کننده است، اما همچنین نشان می‌دهد که پشت آن باید یک ساختار قدرت فریبکارانه باشد که منافعش ایجاب می‌کند—منظورم
این است که منطقی است—صنعتی که از بیماری مردم سود می‌برد، طبیعتاً همه ابزارها و منافع و همچنین منابع مالی، نفوذ
سیاسی و البته نفوذ رسانه‌ای را در اختیار دارد تا مطمئن شود چیزی شبیه این واقعاً آشکار نشود.
و گفت‌وگویی که همین حالا اینجا داریم احتمالاً توسط هیچ‌یک از رسانه‌های اصلی پخش نخواهد شد؛ یعنی هیچ‌یک از شبکه‌های
ARD یا ZDF در آلمان چنین مصاحبه‌ای با من انجام نخواهند داد.
این غیرممکن خواهد بود. حتی نمی‌توانم آن را تصور کنم.
روشی به نام «هفت لایه عمیق» وجود دارد که شامل رفتن تا هفت لایه عمیق است. و این بسیار جالب است.
تمام آنچه شما می‌گویید در اصل به این نکته خلاصه می‌شود که تحقیقات در حال انجام است.
پس، برای مثال، دکترم برایم دارویی تجویز می‌کند.
چرا این دارو را برایم تجویز می‌کنند؟ پس شما همیشه می‌پرسید: چرا؟ چرا این دارو را برایم تجویز می‌کنند؟
چه چیزی پشت آن است؟ چه چیزی پشت آن است؟
و بنابراین به نظرم وقتی دربارهٔ همهٔ این مسائل صحبت می‌کنی، به‌طور خودکار وارد سطح مولکولی می‌شوی.
شما همچنین به مولکول‌های سیگنال اشاره کردید که ما در واقع شرطی شده‌ایم تا همیشه برای همه چیز به بیرون نگاه کنیم.
و در اندازه و هر چیزی که بزرگ است، قدرتمند است و در تبلیغات به ما نشان داده می‌شود، همان چیزی است که باید کمک کند.
اما بیایید ببینیم پشت آن و پشت آن و پشت آن چه چیزی نهفته است.
و شما وارد محدودهٔ کوچک می‌شوید، جالب اینکه حتی وارد محدودهٔ واقعی هم می‌شوید، یعنی میلی‌گرم‌ها.
خب، وقتی می‌گویید چنین ذرهٔ کوچکی از نمک لیتیم در آب آشامیدنی بسیار مفید است، واقعاً در سطح مولکولی است.
بله، باورنکردنی است.
خب، آنچه شما همین الان دربارهٔ هفت لایه گفتید... من با این اصطلاح آشنا نیستم، اما کاملاً با داستان خودم همخوانی دارد، چون اولین
کتابی که تا به حال نوشتم، «استراتژی متوشالح»، اساساً دربارهٔ همین موضوع است؛ موضوع اصلی این است
که هرگز نباید از پرسیدن سؤال «چرا» دست بردارید.
پس، این موضوع محوری این کتاب است، هم از نظر روان‌شناختی و هم از نظر فلسفی.
و سپس از خودم پرسیدم چرا لیتیم؟ چون در تحقیقات آلزایمر با لیتیم آشنا شدم، زیرا افرادی که به اختلال دوقطبی مبتلا
هستند، در صورتی که با لیتیم درمان نشوند، شش برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به آلزایمر قرار دارند.
و درمان با لیتیوم روند بیماری را تغییر نمی‌دهد – این یک درمان است، نه درمان قطعی – اما احتمال ابتلای شما به
آلزایمر به حالت عادی بازمی‌گردد، هرچند این وضعیت سالم نیست، بلکه در حد میانگین طبیعی جمعیت است.
و در مقطعی کشف شد که می‌توان همین اثر را تنها با یک هزارم دوز به‌دست آورد.
و سپس ناگهان داشتیم دربارهٔ مصرف میکروdoz لیتیم صحبت می‌کردیم.
و این‌گونه بود که با لیتیم آشنا شدم، سپس از خودم پرسیدم: چرا؟
بله، پس چرا اجازه داده نمی‌شود؟ چرا به آب آشامیدنی اضافه نمی‌شود؟
زیرا در آب آشامیدنی می‌دانیم که اگر خوش‌شانس باشم و در منطقه‌ای زندگی کنم که لیتیم بیشتری در آن وجود دارد، و در
اینجا واقعاً در مورد مقادیر میکرو صحبت می‌کنیم، خطر ابتلا به آلزایمر و افسردگی در من کمتر خواهد بود.
و چرا این امکان‌پذیر نیست؟
پس چرا؟ و بعد، چرا ممنوع است؟
و سؤال «چرا»، همان‌طور که گفتم، مرا حتی تا بیگ‌بنگ و در واقع تا آغاز زندگی بازگرداند.
و این باعث می‌شود سفری که اکنون از طریق کتابم انجام داده‌ام فوق‌العاده هیجان‌انگیز باشد.
اما بعد می‌توانید کل ماجرا را از ریشه بازسازی کنید و برای خودتان دنیایی جدید بسازید.
پس وقتی تا خودِ آغاز فرو رفته‌ای، تا جایی که پرسش «چرا» دیگر معنایی ندارد چون نمی‌توانی آن را عمیق‌تر
بپرسی، زیرا پرسش بعدی این خواهد بود: چرا جهان وجود دارد؟
اما من نمی‌توانم پاسخی ارائه دهم، اما شما می‌توانید برگردید و بگویید: «خب، با تکیه بر آن، حالا می‌خواهم
برای خودم دنیایی جدید بسازم که لیتیم در آن وجود دارد.»
و وقتی این جهان را تصور می‌کنم، انقلابی در پزشکی می‌بینم، اما انقلابی در تعاملات انسانی نیز می‌بینم.
در آوریل ۲۰۲۴، من از سوی وزارت امور خارجه سوئیس برای شرکت در یک کنفرانس بزرگ که بیش از ۱۵۰۰
نماینده از بیش از ۱۰۰ کشور در آن حضور داشتند، دعوت شدم.
و قرار بود سخنرانی اصلی را ایراد کنم و در پانزده دقیقه به این سؤال پاسخ دهم: مغز برای تفکر آرام به چه چیزی نیاز دارد؟
این یک کنفرانس صلح بود و قرار بود من در پانزده دقیقه به آن پاسخ دهم.
من سیستم ایمنی ذهنی را توضیح دادم و سپس در یک تصویر نهایی نشان دادم که لیتیم مولکول کلیدی برای تفکر مسالمت‌آمیز است.
زیرا دقیقاً همین است که به ما امکان می‌دهد هنگام بروز تعارض‌ها تأمل کنیم و کمی آرام‌تر باشیم.
صلح نبود جنگ نیست، بلکه توانایی اندیشیدن به شیوه‌ای مسالمت‌آمیز، تحمل تعارض‌ها، بحث دربارهٔ آن‌ها، قرار
گرفتن در جایگاه دیگری و به عبارت دیگر تغییر دیدگاه است.
و من همهٔ این‌ها را تحت عنوان «سیستم ایمنی ذهنی» خلاصه می‌کنم.
و لیتیم دقیقاً مولکول کلیدی برای سیستم ایمنی ذهنی است، که همین امر آن را بیش از پیش فریبکارانه می‌کند که از ما دریغ می‌شود.
حالا یک سؤال دیگر دارم که به نظرم در حال حاضر بسیار به‌موقع است.
پس هر جا که درباره فلزات سنگین و مسمومیت با فلزات سنگین می‌شنوید، اگر اطراف‌تان را نگاه کنید و کمی هوشیار باشید، به‌طور خودکار
متوجه می‌شوید – به‌سادگی می‌بینید که ما در همه سطوح مسموم می‌شویم، نه فقط از نظر جسمی، بلکه از
نظر ذهنی هم، همان‌طور که شما همین‌الان توضیح دادید.
و لیتیم چه نقشی می‌تواند در اینجا ایفا کند؟
نمی‌خواهم بگویم سم‌زدایی، چون این روزها خیلی مد شده است، بلکه منظورم این است که فلزات سنگین در
بدن کاهش می‌یابند یا اثربخشی‌شان از بین می‌رود.
هر دو. مطالعاتی وجود دارد که نشان می‌دهد، برای مثال، دفع جیوه هنگام تجویز لیتیم افزایش می‌یابد.
اکثر فلزات سنگین و همچنین پلاستیک و امثال آن، نوروژنز در هیپوکامپوس، یعنی تشکیل سلول‌های جدید مغزی را
مهار می‌کنند که اصل سیستم ایمنی ذهنی ما را فلج می‌سازد.
در این زمینه، التهاب عصبی کلید اصلی است و لیتیم در اینجا کمک می‌کند.
همچنین مواد دیگری نیز وجود دارند، بنابراین هر چیزی که عملکرد ذهنی، یعنی سیستم ایمنی ذهنی را تضعیف کند، مشکل‌ساز است.
و برایتان مثالی می‌زنم، نه در زمینه لیتیم، بلکه از کتابم «انقلاب روغن جلبک».
جالب اینکه دریافتم اینوئیت‌ها که عمدتاً ماهی می‌خورند، به‌طور طبیعی مقدار زیادی فلزات سنگین
مصرف می‌کنند، زیرا این فلزات در ماهی وجود دارند.
و بنابراین من احتمال ابتلا به آلزایمر را بررسی کردم، زیرا فلزات سنگین باعث آلزایمر می‌شوند.
اما کمبود عناصر کمیاب ضروری و مواد حیاتی موجود در ماهی‌ها نیز باعث بیماری آلزایمر می‌شود.
پس چطور علیه یکدیگر عمل می‌کند؟
خب حالا چه اتفاقی می‌افتد اگر من چیزی را مصرف کنم که از نظر مواد مغذی حیاتی ضروری است، اما
در عین حال چیزی را مصرف کنم که برای من مضر است؟
و شگفت‌آور این است که مواد حیاتی در حال پیروزی هستند.
این بدان معناست که مردم اینویت، کسانی که کمترین خطر ابتلا به آلزایمر را دارند، یعنی کسانی که با کمترین
یا بدون آلزایمر می‌میرند، به طرز جالبی بالاترین غلظت فلزات سنگین را در مغز خود دارند.
اما آن‌ها به آلزایمر مبتلا نشده‌اند، زیرا بالاترین غلظت مواد حیاتی را در مغز خود دارند.
این بدان معناست که بدن ما، به اصطلاح، نمی‌تواند کمبودها را جبران کند.
اما اگر خودمان این کمبودها را از طریق یک رژیم غذایی معقول جبران کنیم، آنگاه بسیار بردبارتر خواهیم بود، نه تنها در
برابر خطرات بیرونی، جنگ و صلح، بحث‌ها و استرس‌های اجتماعی.
ما همچنین در برابر سموم تحمل بیشتری داریم.
این به این معنی نیست که سموم خوب هستند و اصلاً مشکلی نیست.
اما، البته، بهتر هم خواهد بود که هیچ سمّی وجود نداشته باشد و تنها مواد حیاتی وجود داشته باشند.
اما ترکیب هر دو، و در کتاب جدیدم آن را «حفظ هموستاز» می‌نامم، به نوعی، موضوع همین است: توازن قوا.
و در اینجا من دو قانون دارم. فصل اول را «قوانین طبیعت در رابطه با سیستم ایمنی ذهنی» می‌نامم.
و این قوانین طبیعت، قانون حداقل و قانون حداکثر هستند.
حداکثر، به اصطلاح، بیشترین مقداری است که می‌توانم مصرف کنم قبل از اینکه واقعاً برای
سلامتی‌ام مضر شود. به عبارت دیگر، از نظر سموم.
این شامل فلزات سنگین می‌شود، البته، اما همچنین شکر و الکل. من می‌توانم در همه چیز زیاده‌روی کنم.
پس در نهایت همه‌چیز سمی می‌شود. لیتیم هم البته.
و از سوی دیگر، قانون حداقل. پس، حداقل به چه چیزی نیاز دارم تا سالم باشم؟
همه چیز دربارهٔ مواد حیاتی است.
اما نه تنها این، بلکه حرکت، تماس‌های اجتماعی و غیره.
و بین قانون حداقل و قانون حداکثر، هموستاز وجود دارد.
اما هرچه مواد حیاتی‌تری داشته باشم، بیشتر می‌توانم تحمل کنم.
بنابراین توازن قوا حفظ می‌شود، برخلاف زمانی که مواد حیاتی کم‌بود دارند.
آن موقع است که من ماشین دارم. می‌توانم بار زیادی روی آن بگذارم که برای ماشین خوب نیست.
اما اگر یک ماده حیاتی وجود نداشته باشد، اصلاً کار نمی‌کند.
بله، شاید این یکی از راه‌های نگاه کردن به آن باشد.
پس من می‌توانم به سادگی بیشتر تحمل کنم.
من می‌توانم در زندگی‌ام بار بیشتری را با خود حمل کنم.
می‌توانم بیشتر تحمل کنم.
اما حداقل قانون اصلی این دو است.
این خبر بسیار دلگرم‌کننده‌ای است که شما به اشتراک می‌گذارید.
چون چیزی که زیاد درباره‌اش می‌شنویم این است که… خب، این فلزات سنگین و سم‌زدایی یا مسمومیت. این خیلی…
این در حال حاضر در میان خانواده‌ها در حال گسترش است. و خانواده‌ها یا والدین گاهی به‌راحتی دچار وحشت یا اضطراب یا نگرانی می‌شوند.
و حالا همه، یا دست‌کم بسیاری از مردم، مشتاق سم‌زدایی، سم‌زدایی، سم‌زدایی هستند.
اما چیزهای زیادی ممکن است اشتباه پیش برود.
بله، این می‌تواند بسیاری از مواد حیاتی را نیز دفع کند. و در این صورت دقیقاً نتیجهٔ برعکس را به دست آورده‌اید.
به همین دلیل من واقعاً طرفدارش نیستم.
نکتهٔ دیگر هم هست... بگذارید برایتان مثالی از این تعادل از موضوع آخرین کتابم، «مغز تلقین‌شده»، بزنم.
نکته این است که، از نظر اصول، ویروس که به‌عنوان یک سلاح بیولوژیکی طراحی شده بود، هم‌زمان به‌عنوان mRNA نیز تزریق
می‌شود؛ mRNAی که اصولاً حاوی مؤلفه سلاح بیولوژیکی، یعنی پروتئین اسپایکِ تغییردهندهٔ آن است.
و این پروتئین Spike اصلاح‌شده، نوروآتش‌افکنی را در مغز فعال می‌کند.
و این برای هیپوکامپ سمی عصبی است.
و بعد مردم مدام از من می‌پرسیدند، خب، آیا واکسن خطرناک است یا خود ویروس؟
من می‌گویم نه، ویروس نه تنها به همان اندازه خطرناک است، بلکه به این دلیل هم خطرناک است که دقیقاً همان چیزی را در خود دارد.
اما بله، اگر آن را دریافت کنی بد است؟
می‌گویم، نه، من هم کووید گرفته‌ام، تقریباً مطمئنم.
من همچنین آن را آزمایش کرده‌ام، با پادتن‌ها بالا و پایین، و برای اطمینان خاطر، تا بتوانم به مقامات
بگویم: ببینید، من کاملاً برای عفونت بعدی آماده هستم.
اما من همیشه گفته‌ام که نمی‌ترسم الان روی مغزم تأثیر بگذارد.
چون تا جایی که می‌دانم با دریافت مواد مغذی حیاتی، از عملکرد صحیح مغز خود اطمینان حاصل می‌کنم.
شاید هنوز چیزی کم باشد، اما آنچه من ضروری می‌دانم در کتاب‌هایم به‌خوبی تشریح شده است. و ما نیز بر اساس آن زندگی می‌کنیم.
و به همین دلیل گفتم که از آسیب ماندگار ناشی از عفونت کووید نمی‌ترسم.
با این حال، اگر چیزی کم باشد، اگر سیستم ایمنی و سلامت روانم از قبل آسیب‌دیده باشد، اگر از قبل دچار التهاب عصبی
باشم، برای مثال به دلیل کمبود لیتیوم، آنگاه طبیعتاً خطر بالایی وجود دارد که چنین عفونتی مرا از پا بیندازد.
و نه فقط به صورت حاد، یعنی اینکه آلوده شوم و شاید یک یا دو هفته از آن رنج ببرم، بلکه اینکه در واقع کووید طولانی، خستگی مزمن،
یا در دوران کودکی، انواع مشکلات، از جمله اوتیسم را تجربه کنم.
اوتیسم در نهایت پیامد التهاب عصبی است، به‌ویژه در مرحله آسیب‌پذیر رشد هیپوکامپ، یعنی در سال‌های اول و دوم زندگی.
هیپوکامپوس به بلوغ کامل می‌رسد.
اگر در این مرحله دچار التهاب عصبی شدید شوید، احتمال بسیار بالایی وجود دارد که در این دوره از زندگی به اوتیسم،
یعنی اختلال در عملکرد هیپوکامپ، مبتلا شوید که سپس می‌تواند تا پایان عمر شما باقی بماند.
و یکی از محرک‌های اصلی، برای مثال، تزریق‌های حاوی آلومینیوم شناخته شده است.
پس باید از آن‌ها اجتناب کنید، قانون حداکثر.
از سوی دیگر، این فرض وجود دارد که التهاب عصبی اصلاً رخ نمی‌دهد.
قانون حداقل، یعنی لیتیم، اما همچنین اسیدهای چرب امگا-۳ آبی، که فقط به این دلیل ذکر می‌کنم که
رژیم غذایی غنی از ماهی چندان ایدهٔ خوبی نیست.
و تنها منبع، تنها منبع معقول اسیدهای چرب امگا-۳ آبی، اگر محصولات ماهی گزینه مناسبی نباشند، محصولات روغن جلبک هستند.
پس وقتی شما این‌طور گزارش می‌دهید، با تمام آنچه می‌دانید، تقریباً می‌توانم بگویم که در
مدرسه باید درسی به نام NEHLS وجود داشته باشد.
نه، باید «سبک زندگی مناسب گونه» نوشته شود.
بله، اما متأسفانه پیچیدگی این موضوع به ندرت گزارش می‌شود، همان‌طور که خودتان گفتید، به همین دلیل.
بله، خب، همسرم دیروز در Deutschlandfunk آن را شنید، مرا تا سر حد مرگ کتک زد، دقیقاً نمی‌دانم کجا.
اما فکر می‌کنم آن یک ایستگاه رادیویی بود؛ شاید Deutschlandfunk یا چیزی شبیه آن.
موضوع درباره کندی، رابرت اف. کندی بود که به‌عنوان وزیر بهداشت نامزد شده است؛ بنابراین ما هنوز در حال ضبط آن هستیم،
پیش از آنکه او، به اصطلاح، این سمت را به‌دست آورد، اگر آن را به‌دست آورد و اگر مجلس آنجا به او رأی اعتماد بدهد.
اما او سپس به‌خاطر ادعای اهمیت تغذیهٔ سالم، شارلاتان خوانده شد.
پس اگر ادعا کنی که تغذیه سالم مهم است، تو یک نظریه‌پرداز توطئه هستی، و من این را فوق‌العاده شرم‌آور می‌دانم، بله.
با این حال، همسرم فکر می‌کند که از روی آنچه شنیده، این متن توسط نوعی هوش مصنوعی نوشته شده است.
بله، هرچند حالا که شما اشاره کردید، در حال حاضر گزارشی در این مورد در رسانه‌های عمومی آلمان منتشر شده است.
جایی که در واقع ادعا می‌شود تمام این حرف‌ها دربارهٔ مکمل‌های غذایی، عناصر کمیاب، ویتامین‌ها و امثال آن بی‌معنی است، چون بدن به
آن‌ها نیاز بسیار کمی دارد که حتی … ۱۲۳۴۳۲۱ – این عدد در گزارش ذکر شده بود – بنابراین برای
مثال ویتامین C موجود در چیپس کاملاً کافی است.
پس می‌توانید با اطمینان بگویید: «من از همه چیزهای دیگر، از جمله میوه و سبزیجات، دست می‌کشم. اصلاً اثبات نشده است.»
فقط چیپس بخور و سهمیهٔ روزانه‌ات از ویتامین C را دریافت می‌کنی.
بله، بله، این چندان دور از ذهن نیست.
من چندین سال در ایالات متحده زندگی کردم، دو بار با خانواده‌ام، حتی برای چندین سال.
پس ما دو بار به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردیم، دوباره برگشتیم و دوباره برگشتیم.
در هر صورت، آنها هم در مدرسه بودند.
و در واقع هرم غذایی وجود داشت.
و هرگز فراموش نخواهم کرد وقتی فرزندانم با نقاشی هرم غذایی به خانه آمدند.
پس، هرم: چه چیزهایی مهم‌اند و چه چیزهایی چندان مهم نیستند. و در کنار آن یک همبرگر بود.
و همبرگر با تیرها نیز نشان داد که همه‌چیز، به اصطلاح، پوشش داده شده است.
بنابراین، خوردن یک همبرگر در روز، به اصطلاح، برای تغذیهٔ کافی بدن مطابق با جدیدترین یافته‌های علم پزشکی کافی خواهد بود.
تا جایی که من می‌دانم، تغذیه و آموزش نیز در دست مک‌دونالدز و شرکا است.
پس همه‌چیز در ایالات متحدهٔ آمریکا توسط سازمان‌های بزرگ و شرکت‌ها تأمین مالی می‌شود.
اما در نهایت، اینجا تفاوت چندانی ندارد، زیرا آنها نیز در سیاست و مراقبت‌های بهداشتی نفوذ دارند.
و در کتاب جدیدم با جزئیات فراوان شرح می‌دهم که چگونه این تحول رخ داد.
پس، به نوعی، سبک زندگی مناسب با گونه نیز از برنامه درسی آموزش پزشکی حذف شده است.
چرا قانون حداقل در اینجا اعمال نمی‌شود.
قانون بنیادین زندگی در پزشکی یافت می‌شود ... در پزشکی تدریس نمی‌شود.
تصورش غیرممکن است.
این... منظورم اینه که هر مکانیک ماشینی، بدون اینکه قصد بی‌احترامی داشته باشم، می‌دونه که
وقتی ماشین خراب می‌شه، چند دلیل برایش وجود داره.
اما در آموزش پزشکی، وقتی ماشین، به اصطلاح، متوقف می‌شود، یعنی وقتی افسردگی‌ام تشخیص
داده می‌شود، تنها گزینه داروهای ضدافسردگی است.
سؤال‌های سیستمی وجود ندارد: بله، چرا افسردگی شکل گرفت؟
چرا کودکان مبتلا به ATHS به وجود آمدند؟ چرا اوتیسم رخ می‌دهد؟
و تنها از زمانی که این واکسیناسیون‌ها علیه بیماری‌های دوران کودکی، که اصلاً ضروری نیستند، انجام شده‌اند.
و به همین دلیل مسئله این است که ما باید سؤال «چرا» را بپرسیم.
و شاید اکنون به چند پرسش «چرا» به خوبی پاسخ داده باشیم.
واقعاً بسیار سپاسگزارم.
بله، این... خب، شما به خیلی چیزها اشاره کردید، در واقع این یک حوزهٔ کاملاً جدید و مفصل است.
اینجا هم جایی است که بسیاری از والدین بسیار ناامید هستند.
چرا اوتیسم وجود دارد؟ چرا اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی وجود دارد و غیره؟
این البته فراتر از محدودهٔ این بحث است.
اما ممکن است بتوانم شما را دعوت کنم.
به‌عنوان A، البته کتاب جدیدم پاسخ‌ها را ارائه خواهد داد.
اما من نمی‌توانم کسی را، به اصطلاح، مجبور کنم و نمی‌خواهم کسی را مجبور کنم کتابم را بخرد. در عوض،
می‌خواهم… می‌خواهم مردم را در همه سطوح آموزش دهم.
البته مصاحبه‌هایی هم در این زمینه وجود دارد. من اخیراً در یک کنفرانس اوتیسم به پرسش‌ها پاسخ
دادم و این به‌زودی در کانال من منتشر خواهد شد.
با این حال، در آستانهٔ کنفرانس، زمان زیادی را صرف تحقیق در مورد یک رویکرد سیستمی برای پیشگیری و درمان اوتیسم کردم
و سپس تمام مطالعات علمی را در سندی چندصفحه‌ای خلاصه کردم.
و شما می‌توانید همه‌ی این‌ها را در وب‌سایت من پیدا کنید.
پس فقط به وب‌سایت من به آدرس www.michael-nehls.de مراجعه کنید و سپس در بخش «اطلاعات»، تمام اطلاعات مرتبط
با این موضوعات و همچنین پشتیبانی لازم را خواهید یافت.
این یعنی که لازم نیست همین الان از من کتابی بخری؛ فقط کافی است نگاهی بیندازی و چند ایده بگیری.
من یک سؤال کوتاه نهایی دارم.
تو خودت پدر هستی، همهٔ دانش و همهٔ بینش‌ها را داری.
و اگر اکنون بتوانید سه نکتهٔ مهم‌ترین را برای ما بیان کنید، چون قبلاً گفتید که ما نیز بر اساس آن‌ها زندگی می‌کنیم.
سه نکته‌ی اصلی که به نظر شما برای ما به‌عنوان یک خانواده و برای فرزندان‌مان ضروری است، چیست؟
ما آن را کاملاً کنار می‌گذاریم، یا آن‌طور زندگی می‌کنیم، یا آن را به وجود می‌آوریم، یا
آن را ترویج می‌کنیم. در این‌باره چه می‌گویید؟
پس، دفعهٔ اول، کاملاً آرام باشید.
پس، به هر حال، در دام این فکر نیفتید که همه‌چیز باید بی‌نقص باشد.
راستش را بخواهید، من فقط حدود بیست یا بیست‌ودو سال پیش به این موضوع پی بردم.
ده تا پانزده سال طول کشید تا پس از اتمام تحصیلات پزشکی‌ام حتی بتوانم بفهمم چگونه، به اصطلاح، تلقین شده
بودم و اینکه باید درک خود از پزشکی را از نو بسازم.
و در آن مدت فرزندانم نیز بزرگ شدند و به سن نوجوانی رسیدند.
این یعنی ما امروز از همه چیزهایی که می‌دانم استفاده نکردیم.
و اگر نوه‌دار باشم، احتمالاً بهتر عمل می‌کنم یا دست‌کم مشاوره‌ی بهتری می‌دهم.
اما من به آن نیازی ندارم، چون در این میان فرزندانم نیز همراه با من آموخته‌اند که چه چیزی اهمیت دارد.
اما چون حالا می‌دانم، البته اگر همه‌چیز را به‌طور کامل انجام ندهی، قطعاً فاجعه‌آمیز نیست؛ و برعکس، اگر بخواهی
همه‌چیز را به‌طور کامل انجام دهی، حتی می‌تواند فاجعه‌آمیز باشد.
این هم خیلی استرس‌زا است، چون خیلی زود وارد حالتی می‌شوی – اسمش چی بود دوباره؟ نورمورکسیا که نه، یک واژه برایش
هست، آنورکسیا هم نیست، اما این… – که سعی می‌کنی همه‌چیز در رژیم غذایی و رفتارت را بی‌نقص کنی.
و بعد زندگی دیگر لذت‌بخش نیست.
و در واقع مهم‌ترین چیز در زندگی همین است که سرگرم‌کننده باشد، بله، اینکه تا حد امکان از آن لذت ببرید.
و وقتی اتفاق بدی می‌افتد، فقط از آن عبور می‌کنی، از آن درس می‌گیری و دوباره شادی را پیدا می‌کنی.
و به همین دلیل واقعاً مهم است که آرام بمانید، واقعاً مهم است، منظورم واقعاً، واقعاً مهم است.
سپس چند چیز کاملاً ضروری وجود دارد که از غذاهای معمولی قابل‌دسترس نیستند.
البته، آنها روی میز ما هستند و من مدام درباره امگا-۳، ویتامین D و لیتیم صحبت می‌کنم.
و بعد در واقع وضعیت شما نسبتاً خوب تأمین می‌شود، البته اگر… بسته به رژیم غذایی‌تان ممکن است هنوز دچار کمبود سلنیوم و روی باشید.
اما این‌ها فقط همین‌طورند.
و البته آنچه غالب است همان چیزی است که من آن را «استراتژی متوشالح» می‌نامم، که یعنی
می‌دانم تغذیه تنها چیزی نیست که برای ما اهمیت دارد.
شما همچنین باید تعامل اجتماعی و اینکه مردم چگونه با یکدیگر رفتار می‌کنند را نیز در نظر بگیرید.
اما وقتی هیچ نقصی نداشته باشید، این کار آسان‌تر می‌شود، زیرا در تعاملاتتان با یکدیگر راحت‌تر هستید.
وقتی کسی نظر متفاوتی دارد، فوراً استرس نمی‌گیرید.
و این بدان معناست که تعامل اجتماعی فوق‌العاده مهم است؛ شما باید مسائل را مطرح کنید،
درباره‌شان بحث کنید و صرفاً آن‌ها را نادیده نگیرید.
و بله، همهٔ ما کمی ورزش می‌کنیم و سعی می‌کنیم فعال بمانیم.
و از آنجا که دنیا این‌قدر بیمار است و ما می‌خواهیم کمی بهتر شود، طبیعتاً در زندگی هدفی داریم.
و همچنین بسیار مهم است که همیشه کاری برای انجام دادن داشته باشید.
واقعاً بسیار سپاسگزارم.
پس، از اینکه ما را در سفر هیجان‌انگیزتان همراه کردید، همان‌طور که خودتان گفتید، و این‌همه توضیح دادید، سپاسگزاریم.
از وقتی که گذاشتید بسیار سپاسگزارم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، متشکرم.
منظورم کنفرانسی است که شما برگزار می‌کنید.
باید اعتراف کنم که وقتی درباره‌اش شنیدم، فوراً قبول کردم، هرچند در حال حاضر همه چیزهای دیگر را رد می‌کنم چون باید کتاب را بنویسم.
اما من نهایت احترام را برای کاری که انجام می‌دهید قائلم و امیدوارم که از طریق مشترکینم، آن را نیز در سایت خود منتشر کنیم.
اینکه ما تا حد امکان افراد زیادی را جذب کنیم که بگویند: «بله، من می‌روم آنجا، به دیگران هم خواهم
گفت» و امیدوار باشیم که تمام دنیا شما را تماشا کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بسیار سپاسگزارم، واقعاً.
و با بهترین آرزوها برای همسرتان، به‌ویژه امروز.
خیلی متشکرم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ متشکرم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ وقتی طوفان در اطراف ما می‌تازد و تردیدها پدید می‌آیند، محکم می‌چسبیم و در زندگی نیرو می‌یابیم.
ما امید را نفس می‌کشیم، پل‌های عشق می‌سازیم، آینده را شکل می‌دهیم، دنیایی بدون جنگ.
ما نسخه‌ها را می‌نویسیم و روی آن‌ها نوشته شده: زندگی، عشق، آزادی، همین‌هاست که اهمیت دارد.
این کار فقط با هم، به‌عنوان یک تیم، امکان‌پذیر است.
نفس‌های نیک به‌طور جادویی به یکدیگر جذب می‌شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ این کار فقط با هم، به‌عنوان یک تیم، امکان‌پذیر است.
در عشق و صلح، دست در دست.
وقتی جهان ما را به چالش می‌کشد، با شجاعت در دل‌ها و ایمان به آن می‌ایستیم.
۱۲۳۴۳۲۱ چراغ‌ها در سایه‌ها راه تغییر جهان را به ما نشان می‌دهند؛ برای این کار هرگز دیر نیست.
موجودات جادویی رنج را شفا می‌دهند.
هم‌اکنون و همیشه با هم، همه ما آماده‌ایم.
ما نسخه‌ها را می‌نویسیم و روی آن‌ها نوشته شده: زندگی، عشق، آزادی – همین‌هاست که اهمیت دارد.
۱۲۳۴۳۲۱ ما فقط می‌توانیم با هم، به‌عنوان یک تیم، این کار را انجام دهیم.
نفس‌های نیک به‌طور جادویی به یکدیگر جذب می‌شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ این کار فقط با هم، به‌عنوان یک تیم، امکان‌پذیر است.
در عشق و صلح، دست در دست.