Konferensi perlindungan anak online suwene 16 dina wis dianakake wiwit 29 Januari 2025.
Kanthi slogan: "Kita padha ngadeg. Bareng-bareng kanggo keamanan anak-anak kita. Amarga perlindungan anak ora bisa
ditawarake!" tim kongres ngwawancarai para pembicara kondhang babagan macem-macem topik perlindungan anak.
Kanthi loro tujuan: nglindhungi bocah-bocah lan maringi daya marang wong tuwa.
Sugeng rawuh, lan matur nuwun wis mèlu kita.
Video iki kanggo sapa waé sing kepéngin melu ing perlindungan bocah lan masa depan anak-anak kita,
Masalah-masalah sing suwé dadi tabu utawa ditindhes saiki saya katon.
Apa sampeyan ngerti yèn ing Jerman waé, luwih saka 100.000 bocah mung ngilang saben taun?
... Jumlah penyakit mental utawa fisik ing bocah-bocah saya mundhak kanthi cepet. […]
Wektu wis teka kanggo nglanggar tabu lan miwiti gerakan sing ora bisa dicegah. […]
Gerakan para wong tuwa sing waspada, wicaksana, lan wani.
Amarga ora ana sing kurang saka masa depan anak-anak kita, lan mula uga masa depan umat manungsa sakabehe, sing dipertaruhkan
Ora gampang ngadhepi masalah angel kaya seksualisasi dini, perdagangan bocah, perundungan, utawa kekerasan marang bocah.
Perdagangan manungsa saiki ngasilake luwih akèh dhuwit tinimbang perdagangan narkoba utawa senjata.
Angel tenan, ya? Kabeh goroh lan manipulasi ing donya, lan kenapa kabeh kuwi? […]
Wawancara kasebut disedhiyakake gratis sajrone 24 jam ing dina siaran lan nawakake macem-macem
pendekatan kanggo solusi ing pirang-pirang bidang.
Kanggo sawetoro pangerten, Kla.TV wis diparingi ijin eksklusif dening tim konferensi kanggo nerbitake
wawancara ing ngisor iki kanggo sampeyan sajrone konferensi:
Dr Michael Nehls babagan topik: "Bohongan Lithium".
Lithium minangka unsur jejak bisa nglindhungi saka Alzheimer, depresi, lan sapiturute.
Ing Éropah, wis dilarang dadi suplemen panganan, nanging aluminium sing toksik isih
diidini ing permen bocah – apa sing salah kéné?
Sugeng rawuh, para pamirsa, ing Kongres Perlindhungan Anak.
Apik banget sampeyan bali maneh kanggo topik penting iki, amarga bebarengan kita padha guyub rukun
kanggo keamanan lan perlindungan anak-anak kita.
Dina iki aku ana wong sing istimewa banget karo aku.
Aku rumangsa banget kinurmatan amarga dhèwèké wis nyisihaké wektu.
Dheweke saiki lagi nulis buku anyar lan wektu banget winates.
Dr Michael Nehls, sugeng rawuh.
Ya, halo Bu Feist. Aku uga seneng banget amarga sampeyan wis ngajak aku.
Aku uga krasa terhormat amarga aku pracaya yèn apa sing sampeyan garap iku masalah sing pancèn banget penting.
Lan yen aku bisa nyumbang kanggo kuwi, sanajan mung sethithik, aku bakal banget seneng.
Ya, kanggo sawetara wong sing durung kenal sampeyan.
Sampeyan dhokter, ahli genetika molekuler, lan panulis buku paling laris.
Antarane liya-liyané, padha melu banget ing cara kerja otak lan pengaruh modern marang kesehatan mental kita.
Sampeyan nulis buku "Otak sing Didekati", "Konspirasi Litium".
Lan sampeyan sacara dhasar mbukak carane pamikiran kita dimanipulasi lan sepira wigatine
peran unsur jejak iki ing ketahanan mental kita.
Lan ing diskusi kita dina iki ing konferensi, kita bakal ngrembug apa tegese panemuan iki kanggo anak-anak kita lan kepiye carane
kita bisa paling apik ndhukung anak-anak kita ing pangembangane.
Matur nuwun sanget wis ana ing kene.
Inggih, matur nuwun sanget malih amarga panjenengan sampun ngundang.
Dadi ya, buku "The Lithium Conspiracy" durung ditulis; aku saiki lagi nggarap.
Aku durung nerbitake kuwi.
Direncanakake bakal dirilis ing pertengahan Mei 2025.
Dadi kuwi isih ana ing ngarep kita, bakal mbutuhake wektu sakedhik, sawetara wulan, nanging aku lagi nulis kanthi intensif.
Lan tema utama buku iki yaiku aku nyoba mbuktekake, utawa luwih tepaté aku yakin bisa mbuktekake, lan sejatine
aku wis mbuktekake, yèn litium iku penting. Bab sing relevan wis ditulis lan meh 100 kaca dawa.
Lan aku kerep ditakoni bab iki nalika ceramah, amarga aku wis maringi akèh ceramah babagan topik iki.
Lan aku tansah ditakoni, piye karo bocah-bocah?
Apa uga penting kanggo bocah-bocah?
Aku kandha, ya, iki dudu spesies sing beda.
Dadi penting.
Lan iki menarik tenan, amarga nalika aku ngomong yèn vitamin C iku penting, ora ana sing bakal
mikir nambahake, "ya, malah kanggo bocah-bocah."
Nanging litium iku anyar, gagasan manawa bisa dadi penting lan, kaya sing saiki tak buktèkaké ing buku iki, pancèn penting.
Lan iki uga bakal ngetokake revolusi amarga pancen wigati banget kanggo kesehatan mental.
Tembung revolusi uga dadi jeneng, Lithium Revolution, saka sawijining seri ceramah sing bubar iki kita rencanakake.
Dadi kita bakal ngunjungi sepuluh kutha gedhe sakupenge... sawisé liburan Paskah taun 2025, watara
pungkasan April, lan ngumumaké revolusi litium iki.
Dadi kuwi intine dina kuwi, kuwi uga dina-dina nalika buku kula muga-muga bakal ana ing kana, muga-muga kabeh lancar.
Nanging iki babagan nuduhake yen litium iku penting.
Lan pancen iki salah siji unsur sing kawangun ora suwe sawisé pangriptaan.
Dadi, apa kowe pracaya marang Big Bang utawa ora, ing sawijining wektu donya iki wis diciptakaké, bisa diomongké.
Lan sawetara menit sawisé pangriptaan, dianggep yèn sacara murni fisik, litium kabentuk lan nyebar ing saindenging jagad raya.
Iki salah siji saka sawetara unsur ing awak kita sing ora asalé saka bledug lintang, nanging sejatine wis
ana wiwit wiwitan, malah sadurungé lintang-lintang ana.
Lan uga ana gandhèngané karo asal-usulé urip.
Dadi sanajan sadurunge urip seluler muncul, nalika kita isih ngomong babagan sing diarani donya RNA, ing ngendi ana asam
nukleat kaya DNA, bahan genetik kita, uga ana RNA, sing kita kenal saka SARS-CoV-2, umpama,
saka virus RNA sing bahan genetike dumadi saka RNA.
Lan dianggep yèn RNA iku unit informasi asli, pembawa informasi kanggo réplikasi molekul, sing banjur ing
sawijining wektu dadi dhasar urip seluler, bisa diomongaké.
Lan malah diomongake yèn litium wis nduwèni peran ing iki.
Mulane wis dadi penting wiwit wiwitaning urip.
Lan sing paling edan yaiku wong-wong ora ngakoni pentinge iki.
Sanajan ana bukti sing cetha, ing bukuku waé aku wis ngira-ngira sewu panaliten ilmiah
sing mbuktekake pentinge, utamané kanggo otak.
Lan nalika sampeyan ndeleng kabèh penyakit sing disebabake kurangé litium, aku ngomongaké litium sing penting kéné, dudu
jinis sing digunakaké kanggo terapi, iki sejatiné malah dadi alangan kanggo pangerten, amarga sampeyan mung
ngerti babagan cara terapi nganggo litium, utamané kanggo apa sing dikenal minangka gangguan bipolar.
Lan dosis sing digunakake, yaiku dosis obat, pancen dhuwur banget nganti sejatine wis mlebu ing kisaran racun.
Lan mulane litium mung dikenal minangka racun.
Nanging nalika kowe weruh carane sanajan jumlah sing paling sithik, bedane sethithik ing banyu minum bisa duwe pengaruh –
contone, yen kowe begja manggon ing panggonan sing banyu minume ngandhut sithik litium, bocah-bocah sing gedhe
ing kana bakal luwih sithik kamungkinan ngalami gangguan jiwa ing sawijining wektu sajrone uripe.
Lan kuwi pancen nyakup saka neurosis lan gangguan kecemasan nganti gangguan bipolar lan skizofrenia.
Lan penyebut umum saka kabèh penyakit iki yaiku apa sing diarani neuroinflamasi.
Lan neuroinflamasi iki minangka fenomena sing nyebar ing meh kabèh penyakit iki, sing sejatine wiwit saka
autisme nganti Alzheimer, lan nyakup sakabehe umur manungsa.
Lan kabèh lara iki sing mengaruhi kesehatan mental kita lan pungkasane sistem kekebalan mental kita, kaya
sing tak sebut, yaiku kemampuan kita kanggo ngadhepi lingkungan lan kanggo ngembangaké lan merenung.
Sistem kekebalan mental—nalika fungsié ilang amarga kurangé litium, aku nyebut kuwi sindrom imunodefisiensi mental.
Lan kuwi saktenane istilah kolektif kanggo sak rentang diagnosa klinis, saka autisme nganti Alzheimer.
Nanging ora mung penyakit psikiatrik sing cetha utawa penyakit neurodegeneratif, nanging uga
neurosis, sindrom kecemasan, contone, utawa ADHD.
Dudu manawa penyakit-penyakit iki nduwé panyebab liya, nanging kurangé litium sacara
signifikan nambah kamungkinan ngalami penyakit kasebut.
Nanging kowe lan aku padha ngerti yen kita butuh pendekatan sistemik lan saiki kita ora
kena nganggep litium minangka obat panyembuh.
Iku bakal dadi bencana sing pancen nggegirisi. Sawetara dhokter wis maringi tandha marang aku bab iki.
Lithium iku penting, lan luwih menarik amarga isih anyar ing pamanggihé, sing tak
upayakaké supaya bisa tak sampaikan marang donya.
Nanging euforia sing nyenengake banget sing muncul bareng karo lithium ora kena nutupi kasunyatan yèn iki dudu panacea.
Iku mung sawijining kakurangan liyane sing dialami wong.
Lan yen kowe pancen pengin nggayuh asil sing lumrah, kowe kudu ndeleng kabeh kekurangan.
Lan iki ora mung ditemokake ing panganan, mesthi wae uga ditemokake ing sakabehe spektrum urip, apa iku interaksi
sosial, apa iku makna urip, apa iku... apa iku aktivitas fisik.
Kabeh iki nduweni peran lan kabeh relevan nalika nerangake neuroinflamasi.
Ya, bali maneh marang litium.
Ya, sing mlebu ing pikiran... konsep kagum sing muncul, amarga nalika kowe ngomong yèn litium pancèn... ... utamane nalika
sampeyan mikir sacara sistemik lan nganggep manawa iku salah siji unsur pisanan ing planet iki, yen sampeyan ngalihake kuwi,
sampeyan saktenane wis bisa mangerteni... ya, saktenane nyekel pentinge, apa tegese kanggo urip lan kanggo pangembangan bocah.
Amarga, kaya sing kowe kandha, pancen iku penting.
Lan ing kono beda karo unsur-unsur liyane, amarga iku salah siji sing paling sepisanan, bisa diomongake.
Iku, sakjane, bisa dianggep manawa, amarga konferensi kasebut uga ngrembug kanthi jembar babagan meteng lan nglairake.
Apa sing bisa kita lakoni supaya kita bisa nglairake anak sing sehat?
Iki ateges wong bisa nganggep yèn yèn ana wanita utawa wong tuwa sing kepéngin ngandhut lan wis ngonsumsi litium ing jumlah jejak,
ing kisaran sing cilik banget, kaya sing panjenengan kandhakake, ora toksik nanging pancen sithik, iki
banjur bisa migunani kanggo anak utawa calon bayi.
Apa sampeyan bisa menehi komentar babagan iku?
Ya, iki bisa digunakake kanthi langsung lan ora langsung.
Dadi mesthi wae iki penting kanggo bocah amarga kita wis ngerti kuwi, lan mulane iki
banget penting kanggo sistem kekebalan mental.
Sistem kekebalan mental adhedhasar kemampuan pusat memori autobiografi kita, kaya sing wis tak gambarke kanthi
rinci ing ceramah lan wawancara liyane ing meh kabèh bukuku.
Lan saiki maneh, iki adhedhasar kemampuan hippocampus, pusat memori autobiografi kita,
kanggo ngasilake sel otak anyar saben dina.
Iki mekanisme dhasar sing nglindhungi kita saka Alzheimer, nanging uga maringi kita kemampuan kanggo merenung, supaya nduwé
memori sing apik sajrone urip kita, lan dadi tahan banting, sing penting banget uga kanggo perkembangan
bocah, supaya kita ora cepet-cepet ngasilaké informasi saraf nalika ana stres ing endi waé.
Lan mesthi wae rasa penasaran, sing penting banget kanggo kita sinau lan kepengin sinau wiwitane.
Lan iki ditrapake sajrone urip kita kabèh, diwiwiti saka bocah cilik, nanging uga nalika wis
diwasa lan, luwih saka kabèh, nalika wis tuwa.
Lan kemampuan hippocampus kanggo ngasilake sel anyar, sing dikenal minangka proliferasi sel saraf anyar, multiplikasi
sel saraf, mbutuhake apa sing diarani aktivitas telomerase.
Iki ateges saben sel mbage, kromosom dadi rada cendhak amarga ana mekanisme biologi molekuler.
Lan nalika padha alon-alon kelangan cekaké, utawa dawaé, bisa diomongké, ana titik sing diarani minimum utawa maksimum Heflig.
Iki ateges yèn sel nduwèni semacam jam internal.
Lan nalika sel-sel wis ngalami paméran sing cukup, bisa diomongaké, lan pucuké ora terus-terusan didandani,
iki nyuda jumlah siklus sel, bisa diomongaké, lan pungkasane nyuda kemampuan sel-sel iki kanggo ngembang biak.
Padha malah mati amarga iki nyebabake gangguan pangaturan mekanisme seluler.
Lan telomerase, amarga telos tegesé pungkasan lan smeros tegesé bagean lan partikel pungkasan sing ana ing sistem awak kita, yaiku
telomerase, lan bisa ndandani pungkasan-pungkasan mau maneh.
Lan kita ngerti yèn telomerase dipengaruhi déning litium.
Iki sababé, umpamané, konsentrasi litium paling dhuwur ing otak ditemokaké ing hippocampus.
Hippocampus iku wilayah otak sing nglumpukake litium.
Kenapa? Amarga ana kumpulan sel saraf iki sing kudu terus-terusan ngembang supaya kita bisa njaga kapasitas mental kita.
Lan mekanisme iki, ing ngendi jaringan sing lagi proliferasi nduwèni aktivitas telomerase sing dhuwur nanging uga mbutuhake
akèh litium kanggo njaga, ora ditrapake ing wong diwasa, contone ing hippocampus, nanging ing bocah-bocah
sing lagi tuwuh, iki ditrapake ing sakabèhé organisme.
Dadi 20 taun kepungkur, 30 taun kepungkur, wis ditemtokake yèn konsentrasi litium paling dhuwur ana ing embrio lan janin.
Akumulasi litium kedadeyan.
Iki ateges awak ngerti yèn sel-sel saiki kudu ngalami akèh pambagian sel, lan ora ana embrio sing
bakal tuwuh dadi bocah yèn pambagian sel iki ora mlaku.
Contone, ing eksperimen kewan – sing saktenane mung bisa ditindakake kanthi etis marang kewan, ing kahanan sing
bisa dianggep pantes, mangkono – 30 utawa 40 taun kepungkur, jumlah lithium ing pakan kewan mung dikurangi.
Lan anak-anak sing... Ya, anak-anaké, padha nindakake kuwi karo tikus, karo tikus putih, karo wedhus, lan jumlah anak-anaké luwih
sithik banget, lan bayi-bayi sing lair uga luwih cilik banget, lan kamungkinan yèn padha bisa slamet nganti setaun
pisanan uripé dikurangi 50, 60, ing sawetara kasus 80, 90 persen, gumantung sepira jumlah litium sing dikurangi.
Ora dikurangi nganti nol; sacara teknis, kuwi ora mungkin amarga litium ditemokake ing endi-endi ing jumlah cilik.
Nanging pangurangané pancen cetha banget, saéngga panaliten iki nyimpulake yèn iku pancen penting.
Lan ora ana alesané babar pisan kanggo nganggep yèn iku ora penting maneh ing manungsa.
Iki ateges uga penting kanggo pangembangan manungsa, loro ing kandungan lan mesthi sawisé bocah lair.
Apa sebab kapindho kenapa iki penting? Aku wis ngomong kanthi langsung lan ora langsung, langsung
barusan... Ing kandungan, nanging uga kanthi ora langsung.
Amarga mesthi wae, kanggo wanita sing lagi meteng, karo kabeh kuwatir apa kabeh bakal lancar karo
anak lan owah-owahan karir, uripe bisa rada keganggu.
Mesthi wae, kabeh iki anyar, lan kanggo ngalami bab-bab anyar kanthi proaktif lan wani,
kowe butuh sistem kekebalan mental sing sehat.
Lan yen ana kurangé proliferasi ing hippocampus, litium ora siji-sijiné faktor sing melu peran.
Aku wis nulis buku sakabehe sing judhule The Algae Oil Revolution.
Yen sampeyan kurang omega-3, sampeyan bakal ngalami masalah sing padha.
Dadi ora ana nutrisi penting sing bisa ditinggalake dening hippocampus.
Nanging litium iku salah sijiné. Lan litium iku dhasar banget.
Yen kuwi ora ana, mula kita duwe disfungsi biologi molekuler ing hippocampus, kepiye carane nerangake, sing
ing siji sisih nyuda proliferasi sel-sel iki lan ing sisih liyane nambah neuroinflamasi.
Kahanan iki, bisa diomongake, wis pra-radang, lan saben kedadeyan sing sanajan sethithik nyebabake stres bakal nimbulake
hiperinflamasi, sing banjur ngeculake zat-zat sing sayange kabeh liwat plasenta menyang bayi sing lagi tuwuh.
Lan banjur, mesthi wae, iki uga njamin yèn proliferasi sel ing otak bocah dihambat.
Iki ateges kita duwe loro lingkaran setan ing kene, sing saktenane gampang banget dipecahake, utawa luwih
tepaté bisa dicegah kanthi njamin pasokan litium sing cukup.
Lan cukup pancen ora akèh.
Ing bukuku, saiki aku wis nyedhiyakake perkiraan adhedhasar apa sing diusulake dening sakabèhé panaliten.
Lan aku nganggep yèn siji miligram, sing saktenané siji sewu saka gram, bakal ora katon ing sendhok tèh yèn iku litium murni.
Angel dideleng nganggo mripat telanjang. Ora kaya butiran uyah.
Siji miligram mbok menawa cukup.
Kita ngerti yèn jumlah mikrogram, yaiku siji sewu saka jumlah kuwi, wis cukup kanggo nyebabake efek. Contone, yèn kowe ngombe
mung siji liter banyu minum sing ngandhut sawetara mikrogram luwih akèh tinimbang ing désa liya, ing kono,
kebeneran, bisa uga ana sithik kurang litium ing banyu minum.
Bedane gedhe banget, saka depresi nganti ADHD... Nganti kowe dadi ora stabil sacara mental. Agresi ing
kalangan para mudha, nganti ngurangi pangarep-arep umur urip.
Mung ana bedane sawetara mikrogram.
Iku ateges kita pancen ngomong babagan jumlah minimal sing adohé nganti pirang-pirang kilometer. Sejatine aku duwé grafik ing
bukuku sing nggunakake logaritma kanggo nerangake jarak antarane dosis penting lan dosis terapeutik sing kabèh wong padha wedi.
Lan sanadyan rentang sing penting mung amba sawetara sentimeter, bisa diomongaké, rentang dosis iku panggonan sing pancen kita
mlebu kabèh, ya, kabèh wis apik. Kuwi sing kita butuhaké. Banjur kanggo nentokaké rentang terapeutik, aku
sejatine ana loro utawa telung kilomèter menyang tengen.
Lan amarga bukuku ora ambané telung kilomèter, aku kudu makarya kanthi cara logaritma supaya kabèh bisa muat ing siji grafik.
Iku ateges kita adoh banget saka dosis sing mbebayani.
Lan efeké kanggo bocah iku banget, banget, banget migunani.
Nalika sampeyan ngomong kaya ngono, sing pisanan mlebu ing pikiran yaiku mung sithik banget wong sing
ngerti babagan pangembangan sel utawa apa sejatine sel iku.
Mitokondria bisa dadi tembung sing lagi populer saiki, nanging sejatine meh ora ana sing ngerti apa tegese.
Ora ana sing ngerti babagan telomerase uga.
Iki pancen kawruh sing wigati kanggo urip kita, ya, kawruh sing wigati.
Dadi, sakjane iki ora akèh sing ngerti, lan mesthi ora akèh sing ngerti yèn, kaya sing panjenengan kandhakake, iki
uga ngandhut unsur jejak penting, contoné, utawa, kaya sing panjenengan kandhakake, zat-zat vital.
Apa sing nyegah kuwi?
Dadi kenapa kawruh iki ora kasedhiya?
Sawise kabeh, utamane nalika sampeyan ngomongake babagan litium, iku bakal ateges lega gedhe
lan manfaat kesehatan gedhe kanggo kabèh manungsa.
Ya, mesthi. Maksude, Pak Schellenberg, dhèwèké dhokter anak, Christian Schellenberg, sing mbok menawa uga bakal tampil
ing konferènsi bareng sampeyan, bisa diomongaké, minangka ahli.
Kancaku sing apik banget, sing uga nggunakake lithium marang bocah-bocah, kandha yèn efek sing didelengé kuwi nggumunake.
Lan dheweke ora nggunakake litium ing kene minangka langkah terapi, dheweke mung nyoba ngatasi kakurangan.
Lan kuwi waé wis cukup kanggo ngasilaké asil sing luar biasa.
Lan kita loro sarujuk manawa iki ora mung penting kanggo bocah-bocah sing saiki lagi nuduhake masalah
prilaku, nanging uga ngganti urip kanggo kabeh wong, kalebu bocah-bocah sing durung nuduhake masalah apa-apa.
Dheweke uga duwé parabel sing éndah banget, sing saiki wis tak lebokaké ing buku, mesthi waé kanthi idiné.
Dheweke kandha... Iku kaya numpak sepeda bané kempes, utawa luwih tepaté meh kempes.
Kowe praktis... Kowe ngliwati urip kaya ngono, nanging kowe mung... Iku mung rada luwih kesel. Lan kuwi mujarab.
Ya, nanging masalahé yèn ana bolongan ing dalan, kowe numpak sepedha mlebu bolongan kuwi, lan aku dhéwé ngalami merga
aku asring numpak sepedha, banjur kowe kena sing diarani 'gigitan ula' amarga ban nabrak jari-jari, banjur bané kempes.
Ing kahanan paling ala, kowe malah bisa tiba lan nabrak sirahmu.
Dadi sakjane, yen kowe nganggep iki minangka metafora, dumadakan ana sawijining wektu, sawijining kedadeyan ing
uripmu, nalika kowe ora bisa nerusake maneh karo ban datar, nalika stresé dadi kakehan lan kowe ambruk.
Banjur kowe ngalami sindrom kecemasan, kowe ngalami depresi utawa malah, yen kowe tiba,
mung sacara kiasan, gangguan stres pasca-trauma.
Lan mulane pancen ora sehat ngliwati urip kanthi kekurangan-kekurangan iki, sanajan kowe durung lara
abot lan durung mriksa dhokter, bisa diomongake. Aku yakin saben bocah bakal entuk manfaat saka iki.
Kanthi syarat, mesthi wae, yen iku manggon ing kahanan kekurangan.
Nanging kuwi pancen banget kamungkinan yen kowe ora manggon ing Andes, ing sisih lor Chili utawa sisih lor Argentina, ing kana
kowe pancen ngonsumsi patang, lima, nganti sepuluh miligram litium saben dina, sing luwih akeh tinimbang sing
dibutuhake, amarga iku wilayah vulkanik lan litiumé durung kabasuh sajrone yuta-yuta utawa milyar-milyar taun sajarah Bumi.
Nanging ing wilayah kaya Éropa, umpama, meh ora ana wilayah sing sugih litium, kajaba umpama kowe ngetung Tenerife, sing aku ora
yakin manawa isih bisa dianggep bagéan saka Éropa. Ing Kapuloan Canary, kadar litium ing panganan lan banyu
omben-omben dhuwur banget amarga aktivitas vulkanik.
Ya.
Sampeyan nyebutake ketahanan lan saiki nyebutake metafora iki, tanpa ngomong, kaya sing uga sampeyan kandhakake, manawa litium
iku obat kanggo kabeh. Apa kita bisa mbayangake manawa nalika kita ngonsumsi litium, saliyane liya-liyane – sampeyan uga
nyebutake omega-3, umpama – ana faktor liya, nanging nalika kita njupuk lithium, iku nambah kemampuan kita kanggo ngadhepi alangan
lan masalah lan uga, kaya sing sampeyan sebutake barusan, gangguan stres pasca-trauma, umpama, mula sanajan ing kahanan
sing banget angel utawa akibaté, nalika kita nemokake awake dhewe ing kono, lithium pancen nyedhiyakake
dhasar, bebarengan karo liyane, sing ngidini kita luwih bisa ngadhepi kabeh, karo badai urip?
Ya, mesthi. Lithium pancen... Aku bubar rampung nulis sawijining bab lan aku nyebut lithium
minangka saraf vagus ing antarane unsur jejak.
Sacara prinsip, sakabehe sistem kita rada dilemasi dening litium.
Nanging sistem sing hiperaktif, lan ora mung saiki ing ranah psikologis, nanging nganti ing tingkat molekuler.
Mula molekul-molekul sinyal ing sel kita, sing diatur déning litium nalika dadi hiperaktif, yaiku molekul-molekul iki sing uga
tak sebut target litium, yaiku molekul sasaran kanggo litium. Sasaran iku tujuane, lan litium ngenali
sasaran-sasaran iki, sesambungan karo mau lan ngganti fungsine.
Lan nalika litium ora ana, padha dadi hiperaktif.
Lan nalika padha hiperaktif, padha nyebabake, contone, neuroinflamasi, yaiku radang sing nyusup ing saindenging awak,
kalebu otak, nanging pungkasane nyebar ing saindenging awak.
Lan neuroinflamasi utawa hiperaktivitas saka target-target iki, aku bakal nyebut siji, yaiku GSK3, jenenge ora penting,
nanging nalika GSK3 dadi hiperaktif, mesthine iku molekul sentral ing kahanan hiperaktif kanggo kabèh penyakit gaya urip.
Mula saka iku uga dadi sasaran utama industri farmasi.
Nanging saiki padha ora gelem nembak target nganggo litium, amarga regane murah banget lan ora bisa dipatenake.
Padha kepengin nembak target iki nganggo peluru ajaibé.
Peluru ajaib sejatine istilah kanggo obat-obatan sing banget efektif.
Sukses ing pangertèn yèn saiki durung mesthi bisa nyembuhaké apa-apa, sing mung sawatara sing pancèn bisa, nanging luwih amarga
padha ngasilaké penjualan paling dhuwur saka segi pemasaran.
Iki peluru ajaib, lan peluru ajaib iki dimaksudake kanggo ditembakake marang target-target litium iki.
Lan target utama saka industri farmasi kabèh ana ing metabolisme iki utawa ing jalur sinyal iki, sing dikontrol déning litium.
Lan jalur sinyal iki tanpa litium nyebabake macem-macem penyakit kronis, kabeh penyakit gaya
urip, nanging mung nalika ana kekurangan litium.
Iki ateges yen kekurangan litium wis rampung diatasi, target-target mau bakal
kelangan wigatine kanggo industri farmasi.
Lan kuwi salah siji panjelasan kenapa lithium A ora dianggep minangka unsur jejak penting.
Lan sing luwih parah, malah ora diijini didol minangka suplemen diet ing Eropa, umpama.
Dadi kowe bisa ngimpor, nanging kowe ora bisa adol kanthi resmi.
Miturut arahan Uni Éropa, dilarang masarké litium minangka suplemen diet.
Iku ora ateges ana wong-wong sing ora nindakake.
Dadi aku ora perlu 100 layang utawa 1.000 balesan sing kandha, "Pak Nehls, aku nemokake iki ing internet."
Iku resmi diijini, nanging aku wis nggawe videone.
Ngomong-ngomong, kowe uga bisa nonton ing saluran aku.
Kanthi pengacara sing ahli ing babagan iki.
Lan dheweke kandha manawa, sacara prinsip, pasar ireng wis muncul ing kana. Lan kuwi pancen nggegirisi.
Iki pasar ireng sing ora dikontrol sing saiki praktis makili litium.
Lan kowe tansah sikilmu siji ana ing panjara.
Dadi, yen ana apa-apa, dheweke malah ngandhani aku yen aku ana ing Amerika Serikat, umpama, sing dadi siji-sijine
negara sing tak ngerti sing bisa didol kanthi bebas lan resmi.
Yen aku pesen partai gedhe kanggo kabeh keluargaku, aku meh dadi pedagang.
Ya, amarga iki pasar gelap, iki ilegal.
Lan kuwi pancen edan tenan, yèn soko sing séhat kanggo otak saktenané wigati kanggo kasehatan otak.
Ora mung ora dianggep penting, nanging sejatine malah dilarang.
Mulane buku iki dijenengi The Lithium Conspiracy.
Nanging sing luwih licik maneh yaiku aluminium, umpama, diijini dadi suplemen diet sanajan iku mbebayani kanggo otak.
Ya, ya, iki uga dadi bagéan saka kabèh vaksinasi sing diwènèhaké marang bocah-bocah.
Dadi luwih saka 50 persen vaksin ngandhut aluminium, lan aluminium kuwi mlebu menyang otak.
Lan aluminium nyebabake neuroinflamasi ing otak.
Dadi unsur jejak sing nyebabake neuroinflamasi diijini.
Aku yakin ana selusin E-nomer, utamane kanggo panganan manis bocah-bocah.
Iku ngandhut aluminium.
Aluminium ana ing kabèh suntikan sing dipasarake minangka vaksinasi.
Lan kabèh iku diijini.
Nanging unsur jejak penting sing paling ora bisa dianggep minangka penawar durung diakoni kaya ngono lan malah dilarang.
Lan kuwi pancen edan tenan, nanging uga nuduhaké yèn ana struktur kuwasa licik sing ana ing mburiné, sing nduwé kapentingan kanggo
njamin yèn, ya, maksudku, iki logis: industri sing makmur saka wong-wong sing lara mesthi nduwé kabèh sarana lan kapentingan,
uga sumber daya finansial, pengaruh politik lan mesthi waé pengaruh media kanggo njamin supaya
prakara kaya ngéné iki ora tenan dadi kondhang.
Lan obrolan sing saiki lagi kita lakoni kene mbokmenawa ora bakal ditutupi dening media arus utama; ora ana ARD utawa ZDF
ing Jerman sing bakal nganakake obrolan kaya ngene karo aku.
Iku bakal mokal. Aku malah ora bisa mbayangake.
Ana sawijining cara sing diarani Seven Layers Deep, sing nglibatake mlebu pitung lapisan jero. Lan kuwi banget menarik.
Kabeh sing kok omongake sejatine mung nyimpulake yen riset isih terus dilakoni.
Dadi, umpama, dhokterku maringi aku obat.
Kenapa aku diwènèhi resep iki? Mula kowe tansah takon, kenapa? Kenapa aku diwènèhi resep iki?
Apa sing ana ing mburine? Apa sing ana ing mburine?
Mula saka iku, miturutku, nalika kowe ngomongake bab kabeh iki, kowe kanthi otomatis mlebu ing tingkat molekuler.
Sampeyan uga nyebutake molekul sinyal, sing saktenane kita wis dikondisikake supaya tansah ndeleng menyang njaba kanggo kabeh.
Lan ing ukuran lan kabeh sing gedhe, sing kuat, sing ditampilake marang kita ing iklan, kuwi sing kudu mbantu.
Nanging ayo padha ndeleng apa sing ana ing mburine, ing mburine maneh, lan ing mburine maneh.
Lan kowe mlebu ing rentang cilik, sing menarik uga mlebu ing rentang nyata, yaiku ing rentang miligram.
Ya, pancen ing tingkat molekuler nalika kowe ngomong yèn butiran uyah litium sing cilik
banget kuwi bakal migunani ing banyu omben.
Ya, iki ora bisa dipercaya.
Dadi, apa sing sampeyan omongake babagan pitung lapisan... Aku ora ngerti istilah kuwi, nanging pas banget karo critaku dhéwé,
amarga buku pisanan sing tau tak tulis, "The Methuselah Strategy," sejatine ngrembug bab kuwi; tema pokoké
yaiku sampeyan ora kena mandheg takon pitakon "ngapa".
Dadi, iku tema utama saka buku iki, loro saka segi psikologis lan filosofis.
Lan banjur aku takon marang awaké dhéwé kenapa litium, amarga aku nemoni litium ing riset Alzheimer, amarga wong sing kena
gangguan bipolar nduwé risiko enem kaping luwih dhuwur kanggo ngembangaké Alzheimer kajaba yèn dirawat nganggo litium.
Lan perawatan lithium ora ngganti proses penyakit, amarga iku mung perawatan, dudu terapi, nanging kamungkinan sampeyan
ngalami Alzheimer bali menyang tingkat normal, sanajan ora sehat, nanging menyang tingkat rata-rata normal ing populasi.
Lan ing sawijining wektu, ditemokake manawa efek sing padha bisa digayuh mung nganggo siji per sewu saka dosis.
Lan banjur dumadakan kita padha ngomong babagan lithium sing di-microdose.
Lan mangkono aku nemoni litium, banjur aku takon marang awakku dhéwé: kenapa?
Ya, mula kenapa ora diijini, kenapa ora ditambahake ing banyu omben?
Amarga ing banyu omben-omben, kita ngerti yèn yèn aku cukup begja manggon ing panggonan sing nduwèni litium luwih akèh, lan kita
pancèn ngomong babagan jumlah mikro kéné, mula aku nduwèni risiko Alzheimer sing luwih murah lan risiko depresi sing luwih murah.
Lan kenapa kuwi ora bisa?
Dadi kenapa? Lan banjur, kenapa iku dilarang?
Lan pitakonan kenapa, kaya sing tak kandhakake, malah nggawa aku bali menyang Big Bang, sejatine menyang wiwitaning urip.
Lan kuwi ndadekake lelampahan sing saiki wis tak lakoni liwat bukuku iki dadi banget nyenengake.
Nanging kowe bisa mbangun maneh kabèh saka ngisor nganti ndhuwur, kaya ngono, lan nggawe donya anyar kanggo awakmu dhéwé.
Dadi, nalika kowe wis nyilem jero banget nganti tekan wiwitané, bisa diomongké ngono, nganti pitakon 'ngapa' ora ana
gunané maneh amarga kowe ora bisa takon luwih jero maneh, amarga pitakon sabanjuré bakal dadi, ngapa jagad raya ana?
Nanging aku ora bisa menehi jawaban maneh, nanging kowe bisa mbalèk lan ngomong, oke, adhedhasar kuwi, saiki aku
bakal mbangun donya anyar kanggo diriku sing ngemot litium.
Lan nalika aku mbayangake donya iki, aku weruh revolusi ing babagan kedokteran, nanging
aku uga weruh revolusi ing interaksi manungsa.
Ing April 2024, aku diundang déning Kementerian Luar Negeri Swiss kanggo rawuh ing konferensi gedhé sing
diikuti luwih saka 1.500 wakil saka luwih saka 100 negara.
Lan aku kuduné maringi ceramah utama lan sajrone 15 menit mangsuli pitakon apa sing
dibutuhaké otak supaya bisa mikir kanthi tentrem.
Iku konferensi perdamaian, lan aku kudune mangsuli kuwi sajrone 15 menit.
Aku nerangake sistem kekebalan mental, mesthi wae, lan banjur aku uga nampilake ing gambar pungkasan
yen litium iku molekul kunci kanggo mikir tentrem.
Amarga kuwi pancen sing ngidini kita mikir lan rada luwih santai nalika ana konflik.
Tentrem iku dudu mung ora ana perang, nanging kemampuan kanggo mikir kanthi tentrem, nahan konflik, mbahas konflik, njupuk
posisi wong liya, kanthi tembung liya, ngganti sudut pandang.
Lan aku nyimpulake kabeh iki ing sangisore istilah 'sistem kekebalan mental'.
Lan litium pancen molekul kunci kanggo sistem kekebalan mental, sing ndadekake luwih licik amarga kita dilarang nduwé.
Saiki aku duwe pitakon siji maneh, lan iki lagi populer banget saiki, aku bakal ngomong.
Dadi ing endi-endi kowe krungu bab logam abot, keracunan logam abot, lan yen kowe ndelok sakupenge lan rada waspada, kowe bakal
langsung nyadari – kowe mung weruh yen kita lagi diracun ing pirang-pirang tingkat, ora mung sacara fisik,
nanging uga sacara mental, kaya sing wis kowe terangake.
Lan apa peran sing bisa... bisa uga dimainake dening litium ing kene?
Aku ora pengin ngomong detoksifikasi, amarga saiki lagi tren, nanging luwih becik ngomong yèn logam
abot ing awak dikurangi utawa kelangan efektifitasé.
Kaloro. Ana panaliten sing nuduhake, umpama, yèn ekskresi merkuri mundhak nalika litium diwènèhaké.
Umumé logam abot, uga plastik lan sapituruté, ngalangi neurogénesis ing hippocampus, yaiku pambentukan sel
otak anyar, sing ngparalisa sistem kekebalan mental kita.
Ing babagan iki, neuroinflamasi iku kunci, lan litium mbantu ing kene.
Ana uga zat-zat liyane, mula apa wae sing ngurangi kinerja mental, yaiku sistem kekebalan mental, iku dadi masalah.
Lan aku bakal menehi conto, ora saka konteks litium, nanging uga saka bukuku The Algae Oil Revolution.
Sing menarik, aku nemokake manawa wong Inuit, sing umume mangan iwak, kanthi alamiah
ngonsumsi akèh logam abot amarga ana ing iwak.
Mula aku neliti kamungkinan kena Alzheimer, amarga logam abot nyebabake Alzheimer.
Nanging kurangé unsur jejak penting lan zat vital sing ditemokaké ing iwak uga nyebabaké penyakit Alzheimer.
Dadi piye carane padha bisa nglawan siji lan sijine?
Dadi saiki apa sing kelakon yen aku ngonsumsi barang sing wigati kanggo zat-zat penting, nanging ing wektu sing
padha aku uga ngonsumsi barang sing mbebayani kanggo aku?
Lan sing nggumunake yaiku zat-zat penting lagi menang.
Iki ateges wong Inuit, sing nduwé risiko paling cilik kena Alzheimer, yaiku sing seda kanthi Alzheimer sing
sithik utawa malah ora ana, kanthi menarik nduwé konsentrasi logam abot paling dhuwur ing otaké.
Nanging padha durung kena Alzheimer amarga uga nduwèni konsentrasi zat penting paling dhuwur ing otak.
Iki ateges awak kita ora bisa ngimbangi kekurangan, yen diomongake.
Nanging yen kita ngimbangi kekurangan iki dhéwé liwat diet sing wicaksana, mula kita bakal luwih toleran, ora mung marang bebaya
saka njaba, perang lan tentrem, diskusi, lan stres sosial.
Kita uga luwih tahan marang racun.
Iku ora ateges yen racun iku apik, lan kuwi ora dadi masalah babar pisan.
Nanging mesthi wae bakal luwih becik yen ora ana racun, mung ana zat-zat penting.
Nanging gabungan loro-lorone, lan ing bukuku sing anyar aku nyebut iku njaga homeostasis,
bisa diomongake, iku topik, keseimbangan gaya.
Lan aku duwe loro undang-undang. Aku nyebut bab kapisan undang-undang
"Undang-undang alam babagan sistem kekebalan mental".
Lan undhang-undhang alam iki yaiku undhang-undhang minimal lan undhang-undhang maksimal.
Maksimum iku, bisa diomongake, jumlah paling akeh sing bisa tak konsumsi sadurunge pancen wiwit ngaruhake
aku kanthi ala. Kanthi tembung liya, saka segi racun.
Iki kalebu logam abot, mesthi wae, nanging uga gula lan alkohol. Aku bisa kakehan ing apa wae.
Dadi kabeh dadi racun ing sawijining wektu. Litium uga, mesthi.
Lan ing sisih liyane, ana hukum minimal. Dadi, paling ora aku butuh apa supaya sehat?
Kabeh iki babagan zat-zat penting.
Nanging ora mung kuwi, uga gerakan, kontak sosial lan sapiturute.
Lan ing antarane hukum minimum lan hukum maksimum ana homeostasis.
Nanging luwih akeh zat penting sing tak duwé, luwih kuwat aku bisa tahan.
Dadi keseimbangan kekuwatan tetep terjaga tinimbang nalika zat-zat penting kurang.
Niku wektu aku duwe mobil. Aku bisa nglewati kapasitasé, sing ora apik kanggo mobil.
Nanging yen ana zat penting sing ora ana, mula ora bakal bisa digunakake babar pisan.
Ya, mbok menawa kuwi carane kowe bisa mbayangake.
Dadi aku bisa luwih tahan.
Aku bisa nggawa luwih akeh ing uripku.
Aku isa nampa luwih akeh.
Nanging minimal iku hukum utama saka loro.
Iku kabar sing banget nyemangati sing kowe barengake.
Amarga sing asring kita krungu yaiku... Ya, logam abot iki lan detoksifikasi utawa keracunan. Kuwi pancen...
Iki saiki lagi mlebu ing kulawarga. Lan kulawarga utawa wong tuwa kadhangkala gampang panik utawa dadi kuwatir utawa was-was.
Lan saiki kabeh wong, utawa paling ora akèh wong, padha kepéngin detox, detox, detox.
Nanging ana akèh sing bisa salah.
Ya, kuwi uga bisa ngusir akèh zat penting. Lan banjur kowe wis nggayuh persis kosok baline.
Mulané aku ora tenan seneng karo kuwi.
Bab liyane uga... Ayo tak wenehi conto bab imbangan iki saka subyek buku paling anyarku, Indoctrinated Brain.
Intine yaiku, sacara prinsip, virus sing dirancang minangka senjata biologis nanging ing wektu sing padha uga
diwenehake minangka mRNA, sing sacara prinsip ngemot komponen senjata biologis, yaiku protein lonjakan sing ngowahi.
Lan protein spike iki, sing wis dimodifikasi, ngaktifake neuroinflamasi ing otak.
Lan kuwi neurotoksik kanggo hippocampus.
Lan banjur wong-wong terus takon marang aku, ya, apa suntikan iku mbebayani utawa apa iku virus?
Aku ngomong ora, virus iki ora mung mbebayani, nanging uga mbebayani amarga kuwi persis sing dikandhutake.
Nanging ya, apa iku ala yen kowe entuk kuwi?
Aku ngomong, ora, aku uga wis kena Covid, aku yakin tenan.
Aku uga wis ngetes iki, nganggo antibodi saka ndhuwur nganti ngisor, lan uga kanggo mesthekake, supaya aku
bisa kandha marang panguwasa, "delengen, aku wis siyap banget kanggo infeksi sabanjure."
Nanging aku mesthi ngomong yèn aku ora wedi yèn kuwi bakal mengaruhi otakku saiki.
Amarga aku mesthekake otakku bisa mlaku kanthi bener kanthi njupuk nutrisi penting, sakpangertosku.
Mbok menawa isih ana sing kurang, nanging apa sing tak anggep perlu wis diterangake kanthi
cetha ing bukuku. Lan kita uga nglakoni kuwi.
Lan mulane aku ngomong yèn aku ora wedi nandhang karusakan sing langgeng saka infeksi COVID.
Nanging, yen ana sing kurang, yen sistem kekebalan awakku lan kesehatan mentalku wis rusak, yen aku wis ngalami
neuroinflamasi, umpama amarga kurangé lithium, mesthi ana risiko dhuwur yèn infeksi kaya ngono bakal nggawe aku ora bisa bangun.
Lan ora mung akut, yaiku aku kena infeksi lan nandhang sangsara watara seminggu utawa rong minggu, nanging aku saktenane
ngalami Long Covid, ngalami kesel kronis, utawa, nalika isih cilik, ngalami macem-macem masalah, kalebu autisme.
Autisme pungkasane minangka akibat saka neuroinflamasi, utamane nalika fase rentan pangembangan
hipokampus, yaiku ing taun kapisan lan kapindho urip.
Hippocampus ngrembaka nganti mateng sakabehe.
Yen sampeyan ngalami neuroinflamasi abot ing fase iki, ana kamungkinan banget dhuwur yen sampeyan bakal ngembangake
autisme, yaiku disfungsi hippocampus, ing fase urip iki, sing banjur bisa langgeng nganti pungkasaning urip sampeyan.
Lan salah siji pemicu utama, kaya sing kita ngerti, yaiku suntikan sing ngandhut aluminium, umpama.
Mula kowe kudu nyingkiri kuwi, hukum maksimal.
Ing sisih liya, ana ketentuan manawa neuroinflamasi ora kedadeyan babar pisan.
Prinsip paling sithik, yaiku litium, nanging uga asam lemak omega-3 ing banyu, sing mung tak sebut
amarga diet sing sugih iwak ora dadi gagasan sing apik.
Lan siji-sijine sumber sing masuk akal kanggo asam lemak omega-3 ing banyu, yen produk iwak
ora dadi pilihan, yaiku produk lenga ganggang.
Dadi nalika sampeyan nglapor kaya ngene, karo kabèh sing sampeyan ngerti, aku meh kandha yèn saktenané kudu
ana mata pelajaran ing sekolah sing dijenengi NEHLS.
Ora, kudune ditulis "gaya urip sing cocog karo spesies".
Ya, nanging sayangé, kerumitan iki arang dilaporaké, kaya sing panjenengan kandhakake, mulané.
Ya, bojo aku krungu wingi ing Deutschlandfunk, nggebuk aku nganti mati, aku ora ngerti persis ing endi.
Nanging aku kira kuwi stasiun radio, bisa uga Deutschlandfunk utawa sing kaya ngono.
Iki babagan Kennedy, Robert F. Kennedy, sing wis dicalonaké dadi Sekretaris Kesehatan, mula kita isih ngrekam iki sadurungé
dhèwèké entuk jabatan kuwi, bisa diomongké, yèn dhèwèké éntuké, yèn dhèwèké éntuk persetujuan Parlemen ing kana.
Nanging banjur dheweke dilabel minangka tukang tipu amarga dheweke ngaku yen mangan sing sehat iku penting.
Dadi kowe dianggep ahli teori konspirasi yen kowe ngaku yen mangan sehat iku penting,
lan aku nganggep kuwi banget keterlaluan, ya.
Nanging bojoku mikir manawa saka apa sing wis dirungokake, iku ditulis dening sawijining jinis AI.
Ya, sanajan saiki sampeyan nyebutake, saiki ana laporan babagan iki ing media umum ing Jerman.
Ing ngendi pancen dianggep manawa kabèh omongan babagan suplemen diet, unsur jejak, vitamin lan sapituruté iku omong kosong,
amarga awak mung butuh sithik banget nganti ... – kuwi pancen kasebut ing laporan – dadi kanggo vitamin C,
umpamané, vitamin C sing ana ing keripik wis cukup banget.
Dadi kowe bisa kanthi aman ngomong, "Aku nyerahake kabeh liyane, kalebu woh-wohan lan
sayuran. Iku durung ana buktine babar pisan."
Mangan waé keripik, lan kowe bakal entuk dosis vitamin C saben dina.
Ya, ya, kuwi ora kakehan.
Aku wis manggon ing Amerika Serikat pirang-pirang taun, kaping pindho karo keluargaku, malah nganti pirang-pirang taun.
Dadi kita wis pindhah menyang Amerika Serikat kaping pindho, banjur bali maneh lan banjur bali maneh.
Ing kahanan apa waé, padha uga ana ing sekolah.
Lan pancen ana piramida panganan.
Lan aku ora bakal lali nalika anak-anakku mulih karo gambar piramida pangan.
Dadi, piramida iki: apa sing penting, apa sing ora pati penting. Lan jejere ana hamburger.
Lan hamburger sing ana panah uga nuduhake yen kabeh wis kacakup, yen diomongake.
Dadi, mangan hamburger saben dina wis cukup, bisa diomongake, kanggo nyukupi gizi awak miturut ilmu kedokteran paling anyar.
Lan sakpengetahuanku, nutrisi lan pendidikan uga ana ing tangané McDonald's lan Co.
Dadi, kabeh dibiayai dening organisasi gedhe, korporasi, kabeh ing Amerika Serikat.
Nanging ing pungkasané, kéné ora akèh béda, amarga padha uga nduwé pangaribawa ing politik lan layanan kesehatan.
Lan ing bukuku sing anyar, aku nerangake kanthi rinci banget kepiye carane geger iki kelakon.
Dadi, kanthi tembung liya, gaya urip sing cocog karo spesies wis dicopot saka kurikulum, kalebu ing pelatihan medis.
Napa hukum minimum ora ditrapake ing kene.
Undhang-undhang dhasar urip ditemokake ing kedokteran …, nanging ora diajarke ing kedokteran.
Ora mungkin dibayangake.
Iku... maksudku, saben montir mobil, tanpa ana maksud ngremehake, ngerti yen mobil rusak, ana sawetara sebab.
Nanging ing latihan medis, nalika mobil mandheg, bisa diomongake, nalika aku didiagnosa
depresi, siji-sijine pilihan yaiku antidepresan.
Ora ana pitakon sistemik: Ya, kenapa depresi muncul?
Kenapa ATHS ngrembaka bocah-bocah? Kenapa autisme dumadi?
Lan mung wiwit suntikan nglawan penyakit bocah-bocah sing pancen ora perlu iki diwenehake.
Lan mulane masalahé yaiku kita kudu takon pitakon 'ngapa'.
Lan mbok menawa saiki kita wis mangsuli sawetara pitakon "ngapa" kanthi cukup apik.
Matur nuwun sanget.
Ya, kuwi... nah, kowe wis nyentuh akèh bab, iki saktenane dadi wewengkon anyar sakabehe ing rincian.
Mangkono uga ing kono akèh wong tuwa sing banget putus asa.
Kenapa autisme ana? Kenapa ADHD ana, lan sapiturute?
Iku mesthi wae ana ing njaba cakupan diskusi iki.
Nanging aku bisa uga ngajak kowe.
Minangka A, mesthi wae buku anyarku bakal nyedhiyakake jawaban.
Nanging aku ora bisa maksa sapa waé, bisa diomongké, lan aku ora péngin maksa sapa waé tuku bukuku. Tinimbang kuwi, aku péngin...
aku péngin maringi pangerten marang wong-wong ing kabèh tingkat.
Ana uga wawancara babagan topik iki, mesthi wae. Aku bubar mangsuli pitakon ing konferensi autisme, lan
iki bakal kasedhiya ing saluran aku ora suwe maneh.
Nanging, ing persiapan sadurunge konferensi, aku ngentekake akèh wektu nyiapake awakku kanthi sinau pendekatan sistemik
kanggo nyegah lan ngobati autisme, banjur nyimpulake kabèh studi ilmiah ing sawijining dokumen sing dawa sawetara kaca.
Lan sampeyan bisa nemokake kabeh iki ing situs webku.
Mula bukak situs webku ing www.michael-nehls.de, banjur ing bagean Info kowe bakal nemokake kabeh informasi sing
relevan babagan topik-topik iki, uga dhukungan sing cocog.
Iku ateges kowe ora perlu tuku buku saka aku saiki; cukup mung ndelok lan njupuk sawetara gagasan.
Aku duwe siji pitakon cekak pungkasan.
Sampeyan iku bapak, sampeyan nduwé kabèh kawruh lan kabèh wawasan.
Lan saiki panjenengan bisa nyritakake telung poin sing paling penting, amarga panjenengan wis
ngomong sadurunge yen kita uga urip manut kuwi.
Apa telung poin paling penting sing sampeyan anggep penting kanggo kita minangka kulawarga, kanggo anak-anak kita?
Kita ngilangi kuwi sakabehe, utawa kita urip kaya ngono, utawa kita nyebabake kuwi, utawa kita
nyengkuyung kuwi. Kowe bakal ngomong apa bab kuwi?
Dadi, pisanan, tetep santai tenan.
Dadi, ing kahanan apa wae, aja nganti kesandhung ing jebakan mikir yen kabeh kudu sampurna.
Sejujure, aku mung nyadari iki watara 20 utawa 22 taun kepungkur.
Aku butuh 10 nganti 15 taun sawisé ngrampungaké studi medisku kanggo wiwit mangertèni carané aku wis
diindoktrinasi, bisa diarani, lan yèn aku kudu mbangun manèh sakabèhé pangertenku babagan kedokteran.
Lan ing wektu kuwi, anak-anakku uga wis gedhe nganti tekan masa remaja.
Iku ateges kita durung nerapake kabeh sing tak ngerti saiki.
Lan yen aku duwe cucu, mesthine aku bakal luwih apik, utawa paling ora menehi saran sing luwih apik.
Nanging aku ora perlu kuwi, amarga sajrone wektu kuwi anak-anakku uga wis sinau apa sing penting bareng karo aku.
Nanging amarga saiki aku wis ngerti, mesthi wae ora pati mbebayani yen kowe ora nindakake kabeh kanthi
sampurna, lan kosok baline, malah bisa mbebayani yen kowe nyoba nindakake kabeh kanthi sampurna.
Iku uga cukup nyesek, amarga kowe cepet mlebu ing kahanan – jenenge apa maneh, dudu normoreksia, ana tembungé,
dudu anoreksia, nanging iki... – ing ngendi kowe nyoba nggawe sampurna kabèh babagan diet lan prilakumu.
Lan banjur urip ora nyenengake maneh.
Lan kuwi pancen sing paling penting ing urip, yaiku supaya nyenengake, lan kowe seneng-seneng sakabehe.
Lan nalika ana kedadeyan sing ala, kowe mung kudu ngliwati, sinau saka kono, lan nemokake kabungahan maneh.
Lan mulane pancen penting banget tetep santai, pancen penting banget, maksudku pancen pancen penting banget.
Banjur ana sawetara perkara sing pancen penting banget lan sing ora bisa sampeyan entuk saka panganan biasa.
Mesthi wae, iku ana ing meja kita, lan aku terus-terusan ngomongake omega-3, vitamin D, lan litium.
Lan banjur kowe sejatine wis cukup terpenuhi, yen, mesthi wae, saiki… gumantung marang dietmu, kowe isih
bisa ngalami kekurangan selenium lan seng, mesthi wae.
Nanging kuwi mung kaya ngono kahanané.
Lan mesthi wae, sing ditrapake yaiku sing tak sebut strategi Methuselah, sing ateges aku ngerti yen
nutrisi ora mung siji-sijine bab sing penting kanggo kita.
Sampeyan uga kudu nimbang interaksi sosial, wong padha nambani siji lan sijine ... .
Nanging iki dadi luwih gampang nalika kowe ora duwe cacat apa-apa, amarga kowe luwih santai ing sesambunganmu siji lan sijine.
Sampeyan ora langsung stres nalika ana wong sing nduwé panemu béda.
Lan kuwi ateges interaksi sosial iku banget penting, kowe kudu ngatasi masalah, mbahas, lan aja mung nglirwakake.
Lan ya, kita kabeh padha olahraga sethithik lan nyoba tetep aktif sacara fisik.
Lan amarga donya iki wis lara banget lan kita kepengin supaya dadi luwih apik sethithik, mesthi wae kita nduwé tujuan ing urip.
Lan uga penting banget kanggo tansah duwe apa sing kudu ditindakake.
Matur nuwun sanget.
Mula, matur nuwun wis ngajak kita melu lelampahanmu sing nyenengake, kaya sing kowe
kandhakake, lan wis nerangake akèh bab ing kéné.
Matur nuwun sanget kanggo wektu panjenengan.
Ya, matur nuwun.
Sing tak maksud yaiku konferensi sing sampeyan atur.
Aku kudu ngakoni, nalika aku krungu bab iku, aku langsung sarujuk, sanajan saiki aku nolak
kabeh sing liyane amarga aku kudu nulis buku.
Nanging aku nduwéni rasa ngajèni banget marang apa sing kowe lakoni, lan aku ngarep-arep yèn liwat para
langgananku, kita uga bakal nerbitaké ing situsku.
Supaya kita entuk wong sak akèh-akèhé sing bisa ngomong, "ya, aku bakal menyang kana, aku bakal ngandhani wong
liya bab iki," lan muga-muga kabèh donya bakal mirsani kowe.
Matur nuwun sanget, pancen.
Lan salam hormat kanggo garwamu, utamane dina iki.
Matur nuwun sanget.
Matur nuwun.
Nalika badai ngamuk ing sakupenge kita lan sangsi muncul, kita tetep nyekel kenceng lan nemokake kekuwatan ing urip.
Kita ambegan pangarep-arep, mbangun jembatan katresnan, mbentuk masa depan, donya tanpa perang.
Kita nulis resep, lan ing kono ana tulisan: urip, katresnan, kamardikan, mung kuwi sing penting.
Iki mung bisa ditindakake bebarengan minangka tim.
Jiwa-jiwa sing becik kanthi gaib katarik siji marang sijiné.
Iki mung bisa ditindakake bebarengan, minangka tim.
Ing katresnan lan tentrem, tangan nyawiji.
Nalika donya nantang kita, kita ngadeg kanthi kawani ing ati lan pracaya marang iku.
Cahya ing peteng nuduhake kita dalan kanggo ngganti donya; ora ana wektu sing kasep kanggo kuwi.
Makhluk gaib marasakake sangsara.
Bebarengan saiki lan salawas-lawase, kita kabeh wis siap.
Kita nulis resep, lan ing kono ana tulisan: Urip, katresnan, kamardikan – mung kuwi sing penting.
Kita mung bisa nindakake bebarengan, minangka tim.
Jiwa-jiwa sing becik kanthi gaib katarik siji marang sijiné.
Iki mung bisa ditindakake bebarengan, minangka tim.
Ing katresnan lan tentrem, tangan nyawiji.