Ад 1945 года да цяперашняга часу было больш за тысячу войнаў, бітваў і розных іншых рэчаў.
І я заўважаю, што яны асцярожныя адносна слова «мір», бо ім патрэбная вайна.
І я хачу быць прэзідэнтам міру.
І румынскі народ дэманструе паўсюль, ён дэманструе ўсяму свету, што гэта магчыма.
Таму што сістэма, не толькі ў Румыніі, але і паўсюль, не разумее, не прызнае і не хоча прымаць, што народ мае і голас, і ўладу.
Можна змяніцца.
Часовая прыпыненне прэзідэнцкіх выбараў у Румыніі:
Не было ніякіх маніпуляцый або парушэнняў на выбарах, а пералічванне галасоў пацвярджае вынік першага тура.
Незалежны кандыдат у прэзідэнты Калін Джорджаску меў добрыя шанцы стаць новым прэзідэнтам Румыніі ў другім туры выбараў.
Пачатковыя падлікі і прагнозы, здаецца, вельмі выразна пацвярджаюць гэтую тэндэнцыю.
Але потым Канстытуцыйны суд прыпыняе выбары і загадвае правесці новыя.
Цікава, чаму?
Ці дзейнічаюць тут сілы, незадаволеныя пазіцыямі Жоржэску адносна вайны з Расіяй, каранавіруса або махлярства з CO₂?
Для румынскага насельніцтва гэтае спрэчнае выбарчае забараненне — дастатковая прычына, каб на працягу некалькіх тыдняў
выходзіць на вуліцы ў падтрымку свайго кандыдата Жоржаску.
Падчас свайго візіту ў Германію 11 студзеня 2025 года кандыдат у прэзідэнты Калін Джорджаску
знайшоў час, каб адказаць на пытанні Kla.TV у інтэрв'ю.
Вітаем, доктар Жоржаску, тут, у Германіі, і на Kla.TV.
Дзякуем, што далучыліся да нас.
Вялікі дзякуй за запрашэнне на свабоднае тэлебачанне, не толькі ў Германіі, але, верагодна, і па ўсёй Еўропе.
Так, мы ведаем, што вы балатаваліся на пасаду прэзідэнта Румыніі і што вы перамаглі ў
першым туры выбараў у пачатку снежня 2024 года.
Але потым гэтыя выбары былі ануляваныя найвышэйшым судом Румыніі.
Ці маглі б вы растлумачыць, што адбылося падчас і пасля выбараў, і крыху ўвесці гэта ў кантэкст?
Што там здарылася? Якія сувязі можна выявіць?
Сапраўды. Найперш, так, абсалютна відавочна, што выбары былі, скажам так, незаконна і неканстытуцыйна ануляваныя 6 снежня.
І гэта, вядома ж, таму, што сістэма баіцца кардынальных змен, пераўтварэнняў.
І тут у нас ёсць дзве вельмі важныя рэчы: першы прэцэдэнт, вядома ж.
Першы прэцэдэнт вельмі ясны, гэта прэцэдэнт таго, што яны зрабілі дагэтуль, — гэта значыць, што зрабіла сістэма.
Гэта можа адбыцца па ўсёй Еўропе і ва ўсім свеце.
Але таксама і другі прэцэдэнт таго, што зрабілі людзі.
Таму што сістэма — і я хацеў бы падкрэсліць гэты момант — таму што сістэма, не толькі ў Румыніі, але і паўсюль, не разумее,
не прызнае, не хоча прыняць, што народ мае і голас, і ўладу.
Так.
І Румынія, і румынскі народ паўсюль дэманструюць усяму свету, што гэта магчыма.
У тым сэнсе, што наш голас важны.
І наш голас таксама важны.
Такім чынам, яны проста паўсюль дэманструюць, што народ мае ўладу і голас.
І я, вядома, вельмі рады, што шмат краін, ды і ўвесь свет, гэта прызналі.
І гэта вельмі важная паведамленне ад румынскага народа.
Таму што прэцэдэнт таксама прымяняецца да сістэмы.
Бо тое, што адбываецца ў Румыніі, тое, што дыктуюць праз Румынскі Канстытуцыйны суд, можа здарыцца ў любой краіне.
І, вядома, гэта таксама вельмі небяспечна.
Гэта шкода, нанесеная дагэтуль.
І, вядома, я не бачыў занадта шмат рэакцый з-за мяжы.
Румынскі народ добра ўсведамляе, што гэта дзяржаўны пераварот, загаданы замежнымі сіламі і здзейснены алігархічнай сістэмай.
Я заўсёды казаў, што я супраць алігархічнай сістэмы, супраць OAK (Адкрыты доступ да ведаў) і супраць ЛГБТК.
Я за Румынію. Я за сваю краіну.
І менавіта на гэты суверэнітэт мы ўсе павінны звярнуць увагу.
І вось што адбылося. Дагэтуль.
Такім чынам, было два сюрпрызы.
Мы былі здзіўлены, што яны нахабна ігнаравалі канстытуцыю і анулявалі галасаванне.
Але яны таксама былі здзіўленыя тым, што людзі былі такімі прамымі.
Гэта было найвялікшым сюрпрызам, таму што яны не ведалі, што гэта сапраўды можа здарыцца. І гэта сапраўды здарылася.
Дарэчы, на пачатку апытанні паказвалі, што мяне як незалежнага кандыдата падтрымліваюць менш за 1%.
І нават у апошні момант яны нічога не сказалі.
Я маю на ўвазе, толькі з, скажам, менш чым 1% да 3%. А потым (паводле СМІ) яшчэ крыху да 5%, да 6%, 8%. Але не больш.
І ўрэшце гэта было... Я думаю, што гэта было (паводле сцвярджэнняў СМІ) каля 23 ці 24 працэнтаў.
Тое, што я дакладна хачу сказаць, гэта тое, што хлусня звычайна паспешлівая.
Праўда чакае. Таму мы чакаем.
Бо праўда чакала амаль 2000 гадоў.
І час. Час для перамен.
І яны не бачаць, што гэта адбудзецца паўсюль.
Людзі, чалавечыя істоты, павінны быць свабоднымі, як і было задумана – яны народжаны ад Бога.
І сістэма не можа гэтага ўсвядоміць.
І важна тое, што адбываецца сёння, у наш час, бо мы можам бачыць гэта на ўласныя вочы — гэтак жа, як з «пандэміяй», чым
бы яна ні была, — назавём гэта «сітуацыяй з COVID». Мы можам бачыць, што з'яўляецца праўдай, а што — хлуснёй.
І мы можам параўнаць тое, што адбываецца, на ўласныя вочы.
(Гм-гм.) Такім чынам, мы апынуліся — я ў гэтым упэўнены — у цудоўны момант, у цудоўны час.
Надышоў час вялікіх перамен. Асабліва для нашага жыцця.
Таму што, як я казаў падчас сваёй кампаніі, мы пачынаем з малой сям'і, якая ёсць у кожнага з нас, і
пераходзім да вялікай сям'і, якой з'яўляецца краіна.
І гэта тая ж самая кіраванасць сітуацыі. Ты ж гэта ведаеш, праўда?
Вы клапоціцеся пра сваю сям'ю. Вы павінны клапаціцца пра сваю краіну.
Гэта ўсё, што вам трэба зрабіць. Нічога больш.
Так. Вельмі добра. Гэта адзінства сапраўды трэба абараняць на абодвух узроўнях.
А што наконт сістэмы, якая пагражае?
Ці можаце вы сказаць некалькі слоў пра тое, адкуль пагражае небяспека, або пра тых, хто
парушыў закон у Румыніі на пачатку снежня...
Так, вядома. Як я ўжо казаў, румынскі народ натуральным чынам разумее, што гэта вынік рашэння, прынятага за
мяжой і рэалізаванага алігархічнай сістэмай у Румыніі.
Я маю на ўвазе, што цяжка сказаць, што ў Еўропе ў нас ёсць лідары.
У нас ва ўладзе людзі ці лялькі – як у Румыніі, лялькі.
Вядома, гэта датычыцца не толькі Румыніі, але ў цэлым, так.
Людзі гэта ўсвядомілі, і яны выходзяць на вуліцы з самага пачатку, з 6 снежня.
Так. Румынскі народ на вуліцах.
Але не толькі ў Румыніі. Я таксама бачыў гэта ў Францыі, у многіх месцах, і таксама ў Германіі, паўсюль.
Ты ведаеш, пра што я кажу.
І гэта натхняе, і для нас таксама вельмі важна сказаць, што гэтая хваля становіцца ўсё большай і большай.
Гэта эфект снежнага кама. І вось пра які прэцэдэнт я кажу.
Справа не толькі ў сістэме. Найважнейшы фактар, пра які мы гаворым, — гэта людзі.
І ўсе ва ўсім свеце ўбачылі, што гэта магчыма.
Можна змяніць. Што змяніць?
Сапраўды змяніць той факт, што мы павінны перш за ўсё клапаціцца пра сваю сям'ю.
І гэта суверэнітэт.
А калі гэта ваша сям'я, то тое ж самае датычыцца і сваякоў, і краіны, так?
І ўсе яны гэтага ўсведамляюць.
І мы ўсе разумеем, што гэта сапраўды магчыма.
Таму я лічу, што румынскі народ адчыняе брамы свабоды. Гэта мая пазіцыя.
Акрамя таго, іншая прычына, чаму яны пастаянна баяцца, у тым, што я ўвесь час казаў: я гаварыў пра мір.
І я заўважаю, што яны асцярожныя адносна слова «мір», бо ім патрэбная вайна.
І я хачу быць прэзідэнтам міру. кропка!
І яны баяцца гэтага, таму што ім патрэбная вайна.
І ў гэтай сітуацыі ўсюды была выяўлена карупцыя.
І мы распаўсюджваем гэтую хвалю годнасці і гонару — словы, якіх няма ў слоўніку гэтай сістэмы.
У іх няма гэтых слоў. Але ў нас ёсць гэтыя словы.
І таму ў нас ёсць гэтыя словы. Мы цвёрда верым у іх.
Ведаеш, што робіць розніцу?
Розніца ў тым, што я цвёрда веру ў тое, што кажу.
Яны не вераць таму, што яны кажуць. Гэта проста хлусня.
І мы гаворым пра сапраўдных вернікаў (людзей з перакананнямі). І яны сёння паўсюль. Сапраўдныя вернікі.
Менавіта тое, што мы зрабілі ў Румыніі, неўзабаве адбудзецца паўсюль, і яны вельмі гэтага баяцца.
Моцны страх.
Такім чынам, Румынія цяпер можа стаць піянерам у гэтым развіцці.
І якія вашы – якія вашы мэты на пасадзе прэзідэнта Румыніі?
Якія вашы надзеі і якое ваша бачанне будучыні Румыніі?
Найперш — гэта мір. Мір у першую чаргу залежыць ад нас.
Так, гэта вельмі важная тэма.
Гэта вельмі важна! Мір!
Ведаеце, я ўжо амаль 17 гадоў працую ў Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, і на ўсіх канферэнцыях,
сустрэчах ці што там яшчэ было — заўсёды гаварылі пра мір.
Яму трэба было проста стаяць у куце і чакаць, пакуль з ім загавораць, але ён так не зрабіў.
Людзі гаварылі пра мір, але насамрэч не пра мір.
І мір, як я ўжо казаў, проста быў вымушаны стаяць у куце і чакаць, і ніхто яму не сказаў: «Калі ласка, выкажыцеся!»
І гэта адбывалася ўвесь час.
Акрамя таго, у 1945 годзе Арганізацыя Аб'яднаных Нацый была заснавана з простай мэтай: мір.
Гэта было пасля Другой сусветнай вайны, пра якую ўсе ведаюць – мы ведаем гэта.
А з 1945 года да сённяшняга дня, калі мы праводзім гэтае інтэрв'ю, адбылося больш за тысячу войнаў, бітваў і розных іншых рэчаў.
І я не бачыў Арганізацыю Аб'яднаных Нацый у Маскве, ці ў Кіеве, ці ў Вашынгтоне, каб абмеркаваць мір.
Бо мір быў яе тэмай.
І мы ўнесла ў гэта свой уклад – усе мы, я і ты.
Таму што нашы краіны рабілі ўнёскі і паслядоўна спрыялі міру, але цяпер гэта ўжо не так.
Паглядзіце, што адбываецца ў Афрыцы, у Азіі, па ўсім свеце, а не толькі ва Украіне.
І, вядома, калі... і на міжнародным узроўні – насамрэч, асноўныя СМІ спыталі мяне: «Што вы зробіце,
калі станеце прэзідэнтам, у плане падтрымкі Украіны?»
Я сказаў, што перастану падтрымліваць Украіну, бо я спачатку паклапачуся пра сваю сям'ю.
Чаму я павінен клапаціцца пра іншых? У рэшце рэшт, гэта не мая вайна.
І яны адчайваюцца з-за гэтага. Такім чынам, першае: мір.
Нумар два даволі просты: эканоміка ў цэлым — гэта не тое, што — як бы мне гэта сказаць — вельмі складанае і цяжкае.
Вы проста павінны зрабіць тое, што ўжо зрабілі і працягваеце рабіць са сваёй сям'ёй.
Клапаціцеся спачатку пра сваю сям'ю, не хвалюйцеся пра суседзяў, а спачатку пра сваю сям'ю,
потым пра суседзяў, пра суседзяў, што б там ні было.
Таму мы павінны клапаціцца пра сябе; выкарыстоўваць усё, што ў нас ёсць, у сваіх мэтах і для сваіх патрэб,
і калі эканоміка квітнее, мы зможам дапамагчы іншым.
Так? (Так.) А потым вы можаце нешта даць іншым, але не – не павінна быць чужых, якія
павінны кантраляваць маю эканоміку, маю сям'ю. Не.
Я маю на ўвазе, што нехта з вуліцы заходзіць да мяне ў дом і кажа мне клапаціцца пра тваю сям'ю.
Як гэта магчыма? Не, гэта немагчыма.
Такім чынам, румынскі народ сказаў: «Стоп».
Вось што я раблю: мір і сям'я – мы клапоцімся пра сваю сям'ю.
Наконт пытання міру: а што наконт прысутнасці НАТА ў Канстанцы і Дэвеселу – што вы думаеце пра гэтыя магчымыя ачагі напружанасці?
Так, я разумею пытанне.
Мы рады быць часткай НАТА і Еўрапейскага саюза, паколькі НАТА, у прыватнасці, з'яўляецца абарончай арганізацыяй
— гэта значыць, у сэнсе «зразумела, каб абараніць сябе».
Я не бачыў НАТА ў канстытуцыі як «агрэсіўную» арганізацыю.
Калі гэта «агрэсіўна», яно нападае на нас. І гэта няправільна!
А што да ваеннай базы, нам трэба яе ацаніць.
Магчыма, нам трэба іх палепшыць, магчыма, нам трэба нешта большае.
Я не ведаю, але нам трэба ацаніць, што там ёсць.
Мы павінны, як бы так сказаць, мы павінны ўсведамляць, што Румынія — на першым месцы.
Наша сям'я на першым месцы.
З гэтага моманту мы павінны абмеркаваць усё астатняе.
Не толькі гэтыя ваенныя базы НАТА. Усё. Вось мы і тут.
І на падставе гэтага, я лічу, што кожная краіна, кожная краіна, павінна зрабіць тое ж самае.
Я маю на ўвазе, што няма іншых, хто дыктуе, што вы павінны рабіць.
Вы павінны ведаць, што рабіць, значна лепш, чым яны.
Такім чынам, увогуле, свет і гэтая планета, безумоўна, могуць задаволіць усе нашыя патрэбы.
Але і нашу прагнасць ён не можа задаволіць.
Гэта немагчыма. І мы павінны пазбавіцца ад гэтай прагны.
Бо ёсць момант, калі ў цябе ёсць адносіны з Богам, і гэтага дастаткова, каб зразумець свой сэнс у гэтым жыцці.
Так. І ў сувязі з гэтай апошняй пандэміяй каранавіруса шмат чаго пайшло не так.
Што, на вашу думку, трэба рабіць з гэтым?
Які спосаб вырашэння гэтых падзей быў бы належным?
Ну, я не кажу «мерапрыемства».
Магчыма, гэта быў злачынства супраць чалавецтва.
Але ў любым выпадку, гэта павінна ацэньвацца вельмі строга, бо сітуацыя ўжо скончана ў тым
сэнсе, што ніхто пра гэта нічога не пытаўся.
Але было шмат рэчаў, якія трэба ацаніць вельмі, вельмі высока.
І, перш за ўсё, хто павінен гэта рэалізаваць.
Таму што цалкам відавочна, што паўсюль шмат праблем і шмат хто атрымлівае негатыўныя водгукі.
У любым выпадку, сітуацыя — сітуацыя з пандэміяй каранавіруса — таксама паказвае нам і станоўчы бок, у тым
сэнсе, што мы... мы ўбачылі, што карупцыя была выкрыта.
Правільна
І людзі ведаюць, што могуць зрабіць урады і наколькі карумпаванай можа быць навука, калі яна слухае ўрады або
алігархічную сістэму, замест таго каб клапаціцца пра людзей.
Так, вядома.
Так што гэта толькі пытанне часу.
Але ў любым выпадку ў нас былі героі, якія, як я ўжо казаў, загінулі з-за злачынных дзеянняў іншых.
Каб усе пра гэта гаварылі, але ніхто не адважваўся сказаць, што гэта адбылося.
Таму мы павінны дакладна ўсведамляць, што гэта робіцца ў нашых уласных мэтах, на будучыню, каб лепш
зразумець, хто мы такія і хто кантралюе або вызначае наша жыццё.
Мы павінны кантраляваць уласнае жыццё, а не жыццё іншых.
Гэта важны момант у гэтай сітуацыі, так.
Такім чынам, тут была раскрыта злачынства, і людзі вучацца на гэтым.
Ты з гэтага вучышся – гэта быў урок, такая была мая думка.
Але акрамя гэтага, у нас было шмат драмы, і, вядома, мы павінны ўсведамляць, што ёсць людзі, якія
пакінулі гэты свет — проста з-за палітычных рашэнняў.
Так. Апошняе пытанне.
Якія наступныя крокі вы прадугледжваеце для вашай прэзідэнцкай кампаніі і для дасягнення вашых мэт?
Найперш, нам, вядома, зразумела, што яны хочуць усталяваць эру дыктатуры.
І, вядома ж, мы павінны змагацца за нашы правы, за нашу свабоду, за нашу дэмакратыю ў самы прыстойны спосаб.
Мы не можам змірыцца з тым, што другі тур галасавання скасаваны, таму мы дамагаемся яго правядзення законнымі сродкамі.
І, вядома, мы давяраем нашым правам у будучыні, як я ўжо казаў.
Такім чынам... тое, што адбываецца ў Румыніі, нібыта ў эпоху дыктатуры, магло б здарыцца ў любой іншай краіне.
Наступны крок — і мы зараз — і менавіта тое, што мы зрабілі цяпер, і што нам трэба зрабіць, гэта:
У рамках судовай сістэмы мы змагаемся не толькі ў румынскіх судах, але і ў міжнародных еўрапейскіх судах.
Такім чынам, давайце працягваць і чакаць – як я і казаў, «праўда пачакае».
Такім чынам, гэта зусім не праблема (гэта зразумела), што змяненне адбудзецца вельмі хутка.
Так, мы пойдзем далей, мы пойдзем далей.
Гэта самае важнае адказы на ваша пытанне – мы будзем і надалей быць у курсе сітуацыі і ведаць свае правы.
Мы працягваем верыць у нашу годнасць, у нашу гонар як чалавечых істот, і мы верым у нашу краіну і ў Бога.
Так, і якую ролю адыграюць людзі ў гэтых будучых кроках?
Быць сапраўднымі вернікамі: спачатку цвёрда верце ў сябе, а калі вы верыце ў сябе і маеце такі падыход, вы
можаце распаўсюджваць яго паўсюль – гэта прынцып жыцця.
Бо калі вы ад іншых чуеце, што вы павінны рабіць, гэта не мае ніякага эфекту.
Ты павінен цвёрда верыць у сябе, і твае адносіны з Богам — гэта самая важная частка.
Тым, што адбываецца ў Румыніі, мы паказваем, што мы не для жартаў!
Мы цвёрда верым у сваё жыццё, у нашу краіну, якую мы атрымалі не ад Бруселя, не ад Вашынгтона, а ад Бога, які ёсць дух любові.
Мы павінны верыць у каханне! Мы павінны верыць у Бога і верыць у сябе.
Гэта самая важная кропка – інакш мы нічога не можам зрабіць!
Таму людзі павінны ведаць, хто яны такія.
Якая наша роля? Чаго мы можам дасягнуць цяпер?
Што мы павінны рабіць? Якая наша мэта ў гэтым жыцці?
І справа не ў сістэме, а ў нас.
Мір, або ўклад у мір у свеце, паходзіць з унутранага спакою, таму давайце спачатку абмяркуем «унутраную тэхніку».
Такім чынам, народ будзе – ці вы заклікаеце народ... Найперш паверыць у сябе – у сябе, у сваю ўнутраную сілу
... І яны ўжо прадэманстравалі гэта на даволі добрым узроўні... Вядома!
Вы павінны разумець, што мы тут не абмяркоўваем заробкі, мы не абмяркоўваем пенсіі, мы не
абмяркоўваем лепшыя бальніцы ці лепшыя дарогі.
Мы абмяркоўваем нашу душу, нашу годнасць як чалавек, мы абмяркоўваем нашы сем'і, мы
абмяркоўваем гонар, і гэта важней за ўсё астатняе.
Ну вось мы тут. Што ж, я... Я цвёрда веру і раю ўсім, што трэба найперш давяраць сабе.
Пра што мы часта гаворым — і што мы робім — напрыклад, тое, што людзі збіраюцца на мітынгі, што яны перадаюць
навіны — нецэнзураваныя навіны, што яны ведаюць пра ўсё і не дазваляюць сябе падманваць.
... Менавіта так! Вось мы і тут:
З таго моманту, як людзі ўсведамляюць сваё «ўнутранае я», як я казаў, сваю «ўнутраную тэхніку», усё становіцца зусім інакш.
Я маю на ўвазе, што сталасць — гэта не тое, калі табе кажуць, што рабіць; спачатку ты сам павінен ведаць, што рабіць.
Выдатна! Дзякуй. Дзякуй. Так, вялікі дзякуй за гэтае змястоўнае інтэрв'ю, і мы жадаем вам усяго найлепшага!
Жадаем вам усяго найлепшага ў вашай бягучай кампаніі, ва ўсіх працэсах і наступных кроках.
Давайце скажам гэта разам, а не толькі для мяне.
Дзякуй за гэта, але мы павінны быць разам.
Гэта дзеля агульнай мэты! Дзякуй.
Так! Вялікі дзякуй. Дзякуй, я ўдзячны. Вялікі дзякуй.