Saka taun 1945 nganti saiki, wis ana luwih saka sewu perang lan pertempuran lan macem-macem bab liyane.
Lan aku weruh yèn padha waspada marang tembung tentrem amarga padha butuh perang.
Lan aku pengin dadi presiden tentrem.
Lan wong-wong Romania padha demonstrasi ing endi-endi, padha mbuktèkaké marang saindenging donya yèn iki bisa.
Amarga sistem, ora mung ing Romania nanging ing endi wae, ora ngerti, ora ngakoni, lan ora
gelem nampa manawa rakyat nduwé swara lan kuwasa.
Bisa diganti.
Mandheg samentara pemilihan presiden ing Romania:
Ora ana manipulasi utawa ketidakwajaran ing pemilihan, lan hitung ulang swara negesake asil babak kapisan.
Calon presiden independen Călin Georgescu nduwé kasempatan apik dadi presiden anyar Romania ing pemilihan putaran kapindho.
Itungan awal lan proyeksi katon negesake tren iki kanthi cetha banget.
Nanging banjur Mahkamah Konstitusi mandhegake pemilihan lan mréntahake pemilihan anyar.
Ana sing gumun kenapa?
Apa ana kekuwatan sing makarya ing kene sing keganggu karo posisi Georgescu babagan perang
karo Rusia, coronavirus, utawa penipuan CO₂?
Kanggo warga Romania, larangan pemilu kontroversial iki wis dadi alesan sing cukup kanggo padha mudhun menyang dalan pirang-pirang
minggu tanpa kendhat kanggo ndhukung caloné, Georgescu.
Sajrone kunjungane menyang Jerman tanggal 11 Januari 2025, calon presiden Călin Georgescu nyisihaké wektu
kanggo mangsuli pitakon saka Kla.TV ing sawijining wawancara.
Sugeng rawuh, Dr Georgescu, ing Jerman lan ing Kla.TV.
Matur nuwun wis gabung karo kita.
Matur nuwun sanget kanggo undhangan nonton televisi gratis, ora mung ing Jerman, nanging uga kamungkinan ing saindenging Éropah.
Ya, kita ngerti yèn sampeyan nyalon dadi presiden ing Romania lan yèn sampeyan menang babak kapisan
pemilihan ing awal Desember 2024 taun kepungkur.
Nanging pamilihan iki banjur dibatalake déning pangadilan paling dhuwur ing Romania.
Bisa panjenengan nerangake apa sing kedadeyan nalika lan sawisé pamilihan lan nyelehake ing konteks sakedhik?
Apa sing kelakon ing kana? Sesambetan apa sing bisa diidentifikasi?
Pancen. Sepisan, ya, pancen cetha banget yèn pamilihan kuwi, ayo diomong, dibatalaké kanthi
ilegal lan ora konstitusional tanggal 6 Desember.
Lan kuwi mesthi amarga sistem wedi owah-owahan gedhe, wedi transformasi.
Lan ing kene kita duwe loro bab sing penting banget: preseden kapisan, mesthi.
Preseden pisanan iku cetha banget, preseden kanggo apa sing wis ditindakake nganti saiki –
yaiku apa sing wis ditindakake déning sistem.
Iki bisa kelakon ing saindenging Éropah lan ing saindenging jagad.
Nanging uga preseden kapindho kanggo apa sing wis ditindakake wong-wong.
Amarga sistem – lan aku kepengin negesake bab iki – amarga sistem, ora mung ing Romania nanging ing endi wae, ora ngerti, ora
ngakoni, ora gelem nampa yen rakyat duwe swara lan kakuwatan.
Ya.
Lan Romania lan rakyat Romania padha nuduhake ing endi-endi, padha nuduhake marang saindenging donya, manawa iki bisa.
Ing teges manawa swara kita iku penting.
Lan swara kita uga penting.
Dadi padha mung nuduhake ing endi-endi manawa rakyat nduwé kuwasa lan swara.
Lan aku mesthi banget seneng manawa akèh negara, malah saindenging donya, wis ngakoni iki.
Lan iki pesen sing banget penting saka wong Romania.
Amarga preseden kasebut uga ditrapake ing sistem.
Amarga apa sing kedadeyan ing Romania, apa sing padha paring prentah liwat Mahkamah
Konstitusi Romania, bisa kedadeyan ing sembarang negara.
Lan mesthi wae, iki uga banget mbebayani.
Iki karusakan sing wis kelakon nganti saiki.
Lan mesthi wae, aku durung weruh akèh reaksi saka manca negara.
Wong Romania wis ngerti tenan yèn iki kudeta sing diprentahaké saka manca negara lan dilakokaké déning sistem oligarki.
Aku tansah ngomong yèn aku nentang sistem oligarki, aku nentang OAK (Akses Terbuka marang Kawruh) lan aku nentang LGBTQ.
Aku ndhukung Romania. Aku ndhukung negaraku.
Lan iku kedaulatan sing kudu kita kabèh perhatèkaké.
Lan kuwi sing wis kelakon. Nganti saiki.
Dadi ana loro kejutan.
Kita kaget amarga padha kanthi terang-terangan nglirwakake konstitusi lan mbatalake swara.
Nanging padha uga kaget amarga wong-wong mau wis langsung to the point.
Iku dadi kejutan paling gedhé, amarga padha ora ngerti yèn kuwi pancèn bisa kelakon. Lan pancèn kelakon.
Ngomong-omong, ing wiwitan, jajak pendapat nuduhake dhukungan kanggo aku minangka calon independen kurang saka 1%.
Lan sanajan ing wektu pungkasan, padha ora ngomong apa-apa.
Maksudku, mung saka, umpama, kurang saka 1% nganti 3%. Lan sawisé kuwi (miturut media) rada
munggah nganti 5%, nganti 6%, 8%. Nanging ora luwih.
Lan ing pungkasané iku... Aku kira iku (miturut media) watara 23 utawa 24 persen.
Sing pancen arep tak kandhakake yaiku goroh biasane diomongake kanthi kesusu.
Kanyatan lagi ngenteni. Mula kita ngenteni.
Amarga kabeneran wis ngenteni meh 2.000 taun.
Lan wis wayahe. Wayahe kanggo owah-owahan.
Lan padha ora bisa ndeleng manawa iki bakal kelakon ing endi-endi.
Wong, makhluk manungsa, kudu bébas, kaya sing dikarepake – padha lair saka Gusti Allah.
Lan sistemé ora bisa nyadari kuwi.
Lan iki penting – apa sing kedadeyan saiki, ing jaman kita, amarga kita bisa ndeleng kanthi mripat kita dhéwé – kaya
karo "pandemi", apa waé iku – ayo padha sebut "kahanan COVID". Kita bisa ndeleng apa sing bener lan apa sing goroh.
Lan kita bisa mbandhingake apa sing kedadeyan nganggo mripat kita dhewe.
(Mm-hmm.) Dadi kita nemokake awake dhewe – aku yakin bab iki – ing momen sing endah, ing wektu sing endah.
Iki wektu kanggo owah-owahan gedhe. Apamaneh kanggo urip kita dhewe.
Amarga, kaya sing tak kandhakake ing kampanyeku, kita miwiti saka kulawarga cilik sing kita kabeh duwé
lan banjur maju menyang kulawarga gedhé yaiku negara.
Lan iki cara ngatur kahanan sing padha. Kowe ngerti kuwi, ta?
Kowe ngopeni keluargamu dhéwé. Kowe kudu ngopeni negaramu dhéwé.
Mung kuwi sing kudu kowe lakoni. Ora ana liyane.
Ya. Apik banget. Persatuan iki pancen kudu dibela ing loro-lorone tingkat.
Kepiye karo sistem sing ngancam?
Bisa sampeyan ngomong sawetara tembung babagan saka ngendi ancaman kuwi asalé, utawa babagan wong-wong
sing nglanggar hukum ing Romania ing awal Desember . . .
Ya, mesthi. Kaya sing wis tak kandhakake, wong Romania pancen wis ngerti yèn iki asil saka keputusan sing digawe ing
luar negeri lan ditrapake déning sistem oligarki ing Romania.
Sing tak maksud saka kuwi yaiku ing Éropah angel ngomong yèn kita nduwé pamimpin.
Kita nduwé wong sing nduwé kuwasa utawa boneka – kaya ing Romania, boneka.
Mesthi wae, iki ora mung ditrapake kanggo Romania, nanging sacara umum, ya.
Wong-wong wis nyadari iki, lan padha wis metu ing dalan wiwit wiwitan, wiwit tanggal 6 Desember.
Ya. Wong Romania padha metu ing dalan.
Nanging ora mung ing Romania. Aku uga wis weruh ing Prancis, ing pirang-pirang panggonan, lan uga ing Jerman, ing endi-endi.
Kowe ngerti apa sing tak omongake.
Lan kuwi nyemangati, lan uga penting banget kanggo kita ngomong yèn ombak iki saya gedhé lan gedhé.
Iki efek bola salju. Lan kuwi preseden sing tak omongake.
Ora mung babagan sistem. Faktor sing paling penting sing lagi kita omongake yaiku wong.
Lan saben wong ing saindenging jagad wis weruh manawa iku bisa.
Iku bisa diganti. Apa sing kudu diganti?
Kanggo pancen ngganti kasunyatan manawa kita kudu ngopeni kulawarga dhisik.
Lan kuwi kedaulatan.
Lan yen iku kulawargamu, mula sing padha uga ditrapake kanggo kulawarga gedhe, negara, ta?
Lan kabèh padha ngerti bab iki.
Lan kita kabeh padha nyadari manawa iki pancen bisa.
Dadi aku pracaya yèn wong Romania padha mbukak gapura kamardikan. Kuwi posisiku.
Kajaba iku, alesan liyane kenapa dheweke tansah wedi yaiku amarga aku wis terus-terusan ngomong: aku wis ngomongake bab tentrem.
Lan aku weruh yèn padha waspada marang tembung tentrem amarga padha butuh perang.
Lan aku pengin dadi presiden tentrem. Titik!
Lan padha wedi marang iku amarga padha butuh perang.
Lan karo kahanan iki, korupsi kabukak ing endi-endi.
Lan kita nyebarake gelombang ajining diri lan pakurmatan, tembung-tembung sing ora ana ing kamus sistem iki.
Wong-wong kuwi ora duwe tembung-tembung iki. Nanging kita duwe tembung-tembung iki.
Lan amarga kita duwe tembung-tembung iki. Kita yakin tenan marang tembung-tembung mau.
Apa kowe ngerti apa sing ndadekake bedane?
Bedane yaiku: aku yakin tenan karo apa sing tak omongake.
Padha ora pracaya karo apa sing diomongake. Iku mung goroh.
Lan kita lagi ngomongake babagan para wong sing bener-bener pracaya (wong-wong sing nduwé keyakinan). Lan saiki
padha ana ing endi-endi. Para wong sing bener-bener pracaya.
Persis apa sing wis kita lakoni ing Romania mesthi bakal kelakon ing endi-endi ora suwe maneh, lan padha banget wedi bab kuwi.
Wedi banget.
Dadi Romania saiki bisa dadi pelopor ing pangembangan iki.
Lan apa – apa tujuan sampeyan kanggo jabatan presiden ing Romania?
Apa pangarep-arepmu lan apa visimu kanggo Romania?
Sepisan lan kang paling utama, iku tentrem. Tentrem utamane asalé saka kita.
Ya, iku topik sing penting banget.
Iki penting banget! Tentrem!
Kowe ngerti, aku wis ngladeni ing Perserikatan Bangsa-Bangsa meh 17 taun saiki, lan ing kabèh konferènsi utawa
rapat utawa apa waé sing wis tak lakoni, mesthi bab tentrem.
Dheweke mung kudu tetep ing pojokan lan ngenteni diajak ngomong, nanging dheweke ora diajak ngomong.
Wong padha ngomongake tentrem, nanging sejatine ora bab tentrem.
Lan tentrem, kaya sing tak kandhakake, mung dipaksa manggon ing pojok lan ngenteni, lan ora ana siji
wae sing kandha marang dheweke, "Mangga, omonga!"
Lan kuwi tansah kelakon.
Saliyane, ing taun 1945, Perserikatan Bangsa-Bangsa didegaké kanthi tujuan prasaja: tentrem.
Iku sawisé Perang Donya II, sing kabèh wong padha ngerti – kita ngerti kuwi.
Lan wiwit taun 1945 nganti saiki, nalika kita lagi nindakake wawancara iki, wis ana luwih saka sewu
perang lan pertempuran lan macem-macem prakara liyane.
Lan aku ora weruh Perserikatan Bangsa-Bangsa sing rawuh ing Moskow utawa ing Kiev utawa ing Washington kanggo mbahas tentrem.
Amarga kuwi temane, tentrem.
Lan kita wis nyumbang marang iki – kabeh kita, kowe lan aku.
Amarga negara-negara kita wis menehi kontribusi lan tansah nyumbang kanggo katentreman,
nanging saiki kahanané wis ora kaya ngono maneh.
Delengen apa sing kedadeyan ing Afrika, ing Asia, ing saindenging jagad, ora mung ing Ukraina.
Lan mesthi wae, yen... lan sacara internasional – sakjane, media arus utama takon marang aku: Apa sing bakal
kowe lakoni nalika dadi presiden babagan ndhukung Ukraina?
Aku wis ngomong yèn aku bakal mandheg ndhukung Ukraina amarga aku bakal ngopeni keluargaku dhisik.
Kenapa aku kudu peduli marang wong liya? Iki dudu perangku, toh.
Lan padha putus asa bab kuwi. Dadi nomer siji: tentrem.
Nomer loro cukup prasaja: ekonomi sacara umum ora prekara – kepiye carane tak kandhakake – sing rumit lan angel banget.
Kowe mung kudu nindakake apa sing wis kowe lakoni lan nerusake karo keluargamu dhéwé.
Ngopeni kulawargamu dhisik, aja kuwatir bab tangga teparo, nanging ngopeni kulawargamu dhisik
banjur tangga teparo, tangga teparo, apa wae sing ana.
Mula kita kudu ngopeni awak dhéwé; migunakaké kabèh sing diduwèni kanggo kapentingan lan kabutuhan dhéwé, lan
nalika ékonomi lagi makmur, kita bisa nulungi wong liya.
Bener? (Ya.) Lan banjur kowe bisa menehi apa-apa marang wong liya, nanging ora – ora ana wong
asing sing kudu ngontrol ekonomiku, keluargaku. Ora.
Maksudku, ana wong saka njaba mlebu omahku lan ngandhani aku supaya ngopeni keluargamu.
Kepiye bisa kaya ngono? Ora, kuwi ora mungkin.
Mula wong-wong Romania wis kandha, "Mandheg."
Dadi kuwi sing tak lakoni: tentrem lan kulawarga – kita ngopeni kulawarga kita dhéwé.
Bab pitakon tentang perdamaian: Kepiye babagan anané NATO ing Constanta lan Deveselu –
panjenengan mikir apa babagan titik fokus sing mungkin iki?
Ya, aku ngerti pitakonane.
Kita seneng dadi bagéan saka NATO lan Uni Éropa, amarga NATO utamané iku organisasi pertahanan – yaiku kanthi
teges 'kanthi alamiah, kanggo nglindhungi awake dhéwé'.
Aku ora ndeleng NATO minangka organisasi "ofensif" ing konstitusi.
Yen iku "agresif", iku nyerang kita. Lan kuwi ora bener!
Lan babagan pangkalan militer, kita kudu ngevaluasi.
Mbok menawa kita kudu ngapikake, mbok menawa kita butuh sithik maneh.
Aku ora ngerti, nanging kita kudu mriksa apa sing ana.
Kita kudu, kepiye carane ngomong, kita kudu ngerti yèn Romania sing paling dhisik.
Kulawarga kita luwih dhisik.
Saka saiki, kita kudu ngrembug kabeh bab liyane.
Ora mung pangkalan militer NATO iki. Kabeh. Dadi iki kita.
Lan adhedhasar kuwi, aku mikir saben negara, saben negara, kudu nindakake sing padha.
Maksudku, ora ana wong liya sing mènèhi dhawuh apa sing kudu kowe lakoni.
Kowe kudu ngerti apa sing kudu ditindakake luwih apik tinimbang dheweke.
Sacara umum, donya lan planet iki mesthi bisa nyukupi kabutuhan kita kabeh.
Nanging uga ora bisa nyukupi keserakahan kita.
Iku ora mungkin. Lan kita kudu ngilangi keserakahan iki.
Amarga ana sawijining wektu nalika kowe duwe sesambungan karo Gusti Allah, lan kuwi
cukup kanggo mangerteni tujuanmu ing urip iki.
Ya. Lan ing gegayutan karo pandemi coronavirus paling anyar iki, akèh sing wis keliru.
Miturut sampeyan, apa sing kudu ditindakake babagan iki?
Kepiye cara sing cocog kanggo ngadhepi kedadeyan-kedadeyan iki?
Ya, aku ora ngomong acara.
Mbok menawa iku kalebu kejahatan marang kemanungsan.
Nanging ing kahanan apa waé, iki kudu dinilai kanthi ketat banget, kahanan sing wis rampung ing
tegesé ora ana sing takon apa-apa babagan iki.
Nanging ana akèh bab sing kudu dinilai banget-banget dhuwur.
Lan ing ndhuwur kabeh, sapa sing kudu ngetrapake.
Amarga pancen cetha banget yen ana akèh masalah ing endi-endi lan akèh umpan balik negatif kanggo akèh wong.
Ing kahanan apa waé, kahanan iki – kahanan pandemi coronavirus – uga nuduhaké sisih positif,
tegesé kita... kita wis weruh yèn korupsi wis kabukak.
Bener
Lan wong-wong wis ngerti apa sing bisa ditindakake pamaréntah lan sepira korupé ilmu pengetahuan nalika manut marang
pamaréntah utawa sistem oligarki tinimbang ngopeni wong-wong.
Ya, mesthi.
Dadi mung prakara wektu.
Nanging ing kahanan apa wae, kita duwe para pahlawan sing, kaya sing wis tak kandhakake,
tilar donya amarga tumindak kriminal wong liya.
Supaya kabeh wong padha ngomong bab iki, nanging ora ana siji wae sing wani ngomong manawa iki wis kelakon.
Mula kita kudu cetha manawa iki kanggo kapentingan kita dhéwé, kanggo mangsa ngarep, supaya bisa luwih mangerteni
sapa kita lan sapa sing ngontrol utawa nemtokake urip kita.
Kita kudu netepake urip kita dhéwé, dudu urip wong liya.
Iku poin sing penting ing kahanan iki, ya.
Dadi ana kejahatan sing ketahuan ing kene, lan wong-wong padha sinau saka kéné.
Kowé sinau saka kuwi – kuwi dadi piwulang, kuwi panemuku bab kuwi.
Nanging kejaba saka kuwi, kita wis ngalami akèh drama, lan mesthi waé kita kudu éling yèn ana wong-wong sing
wis ninggalake urip iki – mung amarga kaputusan politik.
Ya. Pitakonan pungkasan.
Apa sing sampeyan bayangake minangka langkah sabanjure kanggo kampanye presiden sampeyan lan kanggo tujuan sampeyan?
Sepisan, mesthi wae kita wis cetha yèn padha kepéngin ngadegaké jaman diktator.
Lan mesthi wae kita kudu berjuang kanggo hak-hak kita, kanggo kamardikan kita, kanggo
demokrasi kita kanthi cara sing paling pantes.
Kita ora bisa nampa yen surat suara kapindho dibatalake, mula kita ngupaya entuk surat suara kapindho liwat cara hukum.
Lan mesthi wae, kita percaya marang hak-hak kita kanggo mangsa ngarep, kaya sing wis tak kandhakake.
Dadi... apa sing kedadeyan ing Romania, kaya-kaya ing jaman diktator, bisa uga kedadeyan ing negara liya.
Langkah sabanjure – lan saiki kita wis ana ing kene – lan persis apa sing wis kita lakoni
saiki, lan apa sing kudu kita lakoni, yaiku:
Ing kerangka sistem peradilan, kita ora mung berjuang ing pengadilan Romania,
nanging uga ing pengadilan internasional Eropa.
Dadi ayo padha nerusake kaya saiki lan ngenteni – kaya sing tak kandhakake, "kanyatan bakal ngenteni".
Dadi iki pancen ora dadi masalah (wis cetha) manawa owah-owahan bakal kelakon enggal.
Ya, kita bakal nerusake, kita bakal nerusake.
Iku jawaban paling penting kanggo pitakonmu – kita bakal terus waspada marang kahanan lan hak-hak kita.
Kita tetep pracaya marang ajining diri kita, marang pakurmatan kita minangka manungsa, lan kita
pracaya marang negara kita lan marang Gusti Allah.
Ya, lan apa perané wong-wong ing langkah-langkah sing bakal teka iki?
Kanggo dadi wong pracaya sejati: sepisanan pracaya teguh marang awakmu dhewe, lan nalika kowe pracaya
marang awakmu dhewe lan nduweni sikap iki, kowe bisa nyebarake ing endi-endi – prinsip urip.
Amarga nalika kowe krungu saka wong liya apa sing kudu kowe lakoni, iku ora ana pengaruh.
Kowe kudu yakin tenanan marang awakmu dhewe, lan sesambunganmu karo Gusti Allah iku bagéan sing paling penting.
Kanthi apa sing kedadeyan ing Romania, kita nuduhake yen kita ora dolanan!
Kita yakin tenan marang urip kita lan marang negara kita, sing ora kita tampa saka Brussels, ora saka Washington,
nanging saka Gusti Allah, sing minangka roh katresnan.
Kita kudu pracaya marang katresnan! Kita kudu pracaya marang Gusti Allah, lan kita kudu pracaya marang awake dhewe.
Iku sing paling penting – yen ora, kita ora bisa nindakake apa-apa!
Mula saka iku, wong kudu ngerti sapa awake dhewe.
Apa perané kita? Apa sing bisa kita capai saiki?
Apa sing kudu kita lakoni? Apa tujuwan kita ing urip iki?
Lan iki ora babagan sistem, nanging babagan kita.
Katentreman, utawa nyumbang marang katentreman ing donya, asalé saka katentreman batin, mula
ayo dhisik kita rembug babagan "teknik batin".
Dadi wong-wong bakal – utawa sampeyan ngajak wong-wong supaya... Kaping pisan pracaya marang awake
dhewe – marang awake dhewe, marang kekuwatan batine
... Lan padha wis mbuktèkaké iki, ing tingkat sing cukup apik... Mesthi!
Sampeyan kudu ngerti manawa kita ora ngrembug gaji ing kene, kita ora ngrembug pensiun, kita ora ngrembug
rumah sakit sing luwih apik utawa dalan sing luwih apik.
Kita ngrembug nyawa kita, ajining diri kita minangka manungsa, kita ngrembug kulawarga kita, kita ngrembug
pakurmatan, lan kuwi luwih penting tinimbang apa wae.
Dadi iki kita. Ya, aku... aku yakin tenan, lan aku nyaranake marang kabeh wong,
supaya kowe percaya dhisik marang awakmu dhewe.
Sing kerep kita omongake – lan sing kita lakoni – yaiku, umpama, wong padha kumpul kanggo aksi, padha nyebarake kabar –
kabar sing ora disensor, padha ngerti kahanan lan ora kesasar.
... Tepat! Dadi iki kita:
Nalika wong-wong padha nyadari "diri batin"é, kaya sing tak kandhakake, "teknik batin"é, kabèh dadi béda sakabehé.
Maksudku, kedewasaan dudu wong liya sing ngandhani kowe kudu apa; kowe kudu ngerti dhisik kudu apa.
Apik tenan! Matur nuwun. Matur nuwun. Inggih, matur nuwun sanget kanggo wawancara sing maringi wawasan iki,
lan kita ngaturake pangajeng-ajeng sing paling apik!
Mugi panjenengan pikantuk kabecikan ing kampanye panjenengan sing saiki lumaku, ing
kabèh prosès, lan ing langkah-langkah sabanjuré.
Ayo padha ngucap bareng, ora mung kanggo aku.
Matur nuwun kanggo kuwi, nanging kita kudu bebarengan.
Iki kanggo tujuan sing padha! Matur nuwun.
Ya! Matur nuwun sanget. Matur nuwun, aku ngargeni. Matur nuwun sanget.