Аз соли 1945 то имрӯз беш аз ҳазор ҷангҳо, набардҳо ва дигар ҳодисаҳои гуногун рух додаанд.
Ва ман мебинам, ки онҳо аз калимаи «сулҳ» эҳтиёткор ҳастанд, зеро ба ҷанг ниёз доранд.
Ва ман мехоҳам президенти сулҳ бошам.
Ва мардуми Руминия дар ҳама ҷо эътироз мекунанд, онҳо ба тамоми ҷаҳон нишон медиҳанд, ки ин имконпазир аст.
Зеро система, на танҳо дар Руминия, балки дар ҳама ҷо, намефаҳмад, намешиносад ва намехоҳад қабул
кунад, ки мардум ҳам овоз ва ҳам қудрат доранд.
Имкон дорад тағйир ёфт.
Боздошти муваққатӣ ба интихоботи президентӣ дар Руминия:
Ҳеҷ гуна дасткорӣ ё номунтазамӣ дар интихобот рух надодааст ва бозшумории раъйҳо натиҷаи даври аввалро тасдиқ мекунад.
Калин Ҷорҷеску, номзади мустақили президентӣ, дар даври дуюми интихобот имкони хубе дошт, ки президенти нави Руминия шавад.
Шуморҳои ибтидоӣ ва пешгӯиҳо ба таври возеҳ ин тамоюлро тасдиқ мекунанд.
Аммо сипас Додгоҳи конститутсионӣ интихоботро боздошта, интихоботи навро фармон медиҳад.
Кас ҳайрон мешавад, ки чаро?
Оё дар ин ҷо нерӯҳое амал мекунанд, ки аз мавқеи Жоржеску дар бораи ҷанг бо Русия, коронавирус ё фиреби CO₂ норозӣ ҳастанд?
Барои аҳолии Руминия, ин боздошти баҳсбарангези интихобот сабаби кофӣ аст, ки онҳо ҳафтаҳо пай дар пай ба
кӯчаҳо бароянд ва аз номзади худ, Жоржеску, пуштибонӣ кунанд.
Дар ҷараёни сафараш ба Олмон 11 январи соли 2025 номзади президентӣ Калин Жоржеску вақти худро барои
посух додан ба саволҳои Kla.TV дар як мусоҳиба ҷудо кард.
Хуш омадед, доктор Жоржеску, дар Олмон ва дар Kla.TV.
Ташаккур барои ҳамроҳ шудан ба мо.
Аз шумо хеле сипосгузорам барои даъват ба телевизиони озод, на танҳо дар Олмон, балки эҳтимолан дар саросари Аврупо.
Бале, мо медонем, ки шумо дар Руминия барои мақоми президентӣ номзад ҳастед ва дар даври аввали интихобот,
ки аввали декабри соли 2024 баргузор шуд, ғолиб омадед.
Аммо сипас ин интихобот аз ҷониби Додгоҳи Олии Руминия бекор карда шуд.
Метавонед шарҳ диҳед, ки дар давраи интихобот ва пас аз он чӣ рӯй дод ва онро каме дар замина ҷойгир кунед?
Он ҷо чӣ рӯй дод? Кадом робитаҳоро метавон муайян кард?
Албатта. Аввалан, ҳа, комилан равшан аст, ки интихобот, бигӯем, ғайриқонунӣ ва зидди Конститутсия 6 декабр бекор карда шуд.
Ва ин, албатта, аз он сабаб аст, ки система аз тағйироти бузург, аз табдилёбӣ метарсад.
Ва дар ин ҷо мо ду чиз дорем, ки хеле муҳиманд: аввалин прецедент, албатта.
Пешқадами аввал хеле равшан аст, пешқадаме барои он чи онҳо то ҳол анҷом додаанд – яъне он чи система анҷом додааст.
Ин метавонад дар саросари Аврупо ва дар саросари ҷаҳон рӯй диҳад.
Аммо инчунин дуюмин прецедент барои он чизест, ки мардум кардаанд.
Зеро система – ва ман мехоҳам ба ин нукта таъкид кунам – зеро система, на танҳо дар Руминия, балки дар ҳама ҷо,
намефаҳмад, эътироф намекунад ва намехоҳад қабул кунад, ки мардум ҳам овоз доранд ва ҳам қудрат.
Бале.
Ва Руминия ва мардуми Руминия дар ҳама ҷо нишон медиҳанд, ба тамоми ҷаҳон нишон медиҳанд, ки ин имконпазир аст.
Дар маънои он, ки овози мо муҳим аст.
Ва овози мо низ муҳим аст.
Пас онҳо танҳо дар ҳама ҷо нишон медиҳанд, ки мардум қудрат ва овоз доранд.
Ва ман, албатта, хеле хушҳолам, ки бисёр кишварҳо, дар асл тамоми ҷаҳон, инро эътироф кардаанд.
Ва ин паёми хеле муҳим аз мардуми Руминия аст.
Зеро прецедент низ ба система татбиқ мешавад.
Зеро он чи дар Руминия рӯй медиҳад ва он чизеро, ки онҳо тавассути Додгоҳи Конститутсионии Руминия
фармуда истодаанд, метавонад дар ҳар кишвар рӯй диҳад.
Ва, албатта, ин низ хеле хатарнок аст.
Ин зарарест, ки то ҳол расонида шудааст.
Ва, албатта, ман аз хориҷа чандон вокунишҳо надидаам.
Мардуми Руминия хуб медонанд, ки ин як табаддулоти давлатӣ аст, ки аз ҷониби қудратҳои хориҷӣ фармон
дода шуда ва аз ҷониби низоми олигархӣ амалӣ шудааст.
Ман ҳамеша гуфтаам, ки ман зидди низоми олигархӣ ҳастам, зидди OAK (Дастрасии Озод ба Дониш) ҳастам ва зидди ЛГБТҚ ҳастам.
Ман тарафдори Руминия ҳастам. Ман тарафдори кишвари худ ҳастам.
Ва ҳамин соҳибихтиёриест, ки мо ҳама бояд ба он диққат диҳем.
Ва ҳамин чиз рӯй додааст. То ҳол.
Пас ду сюрприз буданд.
Мо ҳайрон шудем, ки онҳо ошкоро Конститутсияро нодида гирифтанд ва раъйдиҳиро бекор карданд.
Аммо онҳо низ ҳайрон шуданд, ки мардум то ин қадар ростқавл буданд.
Ин бузургтарин сюрприз буд, зеро онҳо намедонистанд, ки ин воқеан метавонад рӯй диҳад. Ва он рӯй дод.
Ба ҳар ҳол, дар ибтидо назарсанҷӣҳо нишон доданд, ки дастгирӣ аз ман ҳамчун номзади мустақил камтар аз 1% буд.
Ва ҳатто дар лаҳзаи охир онҳо ҳеҷ чиз нагуфтанд.
Яъне, танҳо аз, бигӯем, камтар аз 1% то 3%. Ва пас аз он (ба гуфтаи ВАО) каме то 5%, то 6%, то 8%. Аммо дигар не.
Ва дар ниҳоят он буд... Ман фикр мекунам, ки он (ба гуфтаи ВАО) тақрибан 23 ё 24 фоиз буд.
Ман албатта мехоҳам бигӯям, ки дурӯғҳо одатан бо шитоб гуфта мешаванд.
Ҳақиқат мунтазир аст. Пас мо мунтазир мешавем.
Зеро ҳақиқат қариб 2000 сол интизор буд.
Ва вақт расидааст. Вақт барои тағйирот расидааст.
Ва онҳо намебинанд, ки ин дар ҳама ҷо рӯй хоҳад дод.
Одамон, инсонҳо бояд озод бошанд, чун дар назар дошта шуда буд – онҳо аз Худо таваллуд шудаанд.
Ва онҳо наметавонанд инро дарк кунанд, система.
Ва муҳим аст, ки он чи имрӯз, дар замони мо рух медиҳад, мо бо чашмони худ мебинем – мисли «пандемия», ҳар
чи бошад – биёед онро «вазъияти COVID» ном барем. Мо мебинем, ки чӣ рост аст ва чӣ дурӯғ.
Ва мо метавонем он чизеро, ки рӯй медиҳад, бо чашмони худ муқоиса кунем.
(Ҳм-ҳм.) Пас мо худро – ман ба ин бовар дорам – дар як лаҳзаи аҷоиб, дар як давраи аҷоиб меёбем.
Ин замон барои тағйири бузург аст. Хусусан барои ҳаёти худи мо.
Зеро, чунон ки дар маъракаи худ гуфтам, мо аз оилаи хурд, ки ҳамаи мо дорем, оғоз мекунем ва
сипас ба оилаи бузург, яъне кишвар, мегузарем.
Ва ин ҳамон идоракунии вазъият аст. Шумо инро медонед, не?
Ту аз оилаи худ ғамхорӣ мекунӣ. Ту бояд аз кишвари худ ғамхорӣ кунӣ.
Инҳо ягона чизҳое ҳастанд, ки шумо бояд анҷом диҳед. Ҳеҷ чизи дигар нест.
Бале. Бисёр хуб. Ин иттиҳод воқеан дар ҳар ду сатҳ бояд ҳимоят карда шавад.
Дар бораи низоме, ки таҳдид мекунад, чӣ?
Метавонед чанд калима дар бораи он бигӯед, ки таҳдид аз куҷо меояд, ё дар бораи онҳое, ки дар
аввали декабр дар Руминия қонуншиканӣ карданд…
Бале, албатта. Тавре ки ман гуфтам, мардуми Руминия табиатан медонанд, ки ин натиҷаи қарори дар хориҷа қабулшуда ва
аз ҷониби низоми олигархии Руминия амалӣ гардида мебошад.
Ман бо ин мехоҳам бигӯям, ки дар Аврупо гуфтан душвор аст, ки мо роҳбарон дорем.
Мо дар қудрат одамон дорем ё марионеткаҳо – мисли Руминия, марионеткаҳо.
Албатта, ин на танҳо ба Руминия дахл дорад, балки дар маҷмӯъ, ҳа.
Мардум инро дарк кардаанд ва аз аввали кор, аз 6 декабр, дар кӯчаҳо ҳастанд.
Бале. Мардумони Руминия дар кӯчаҳо ҳастанд.
Аммо на танҳо дар Руминия. Ман онро дар Фаронса дар бисёр ҷойҳо ва инчунин дар Олмон дар ҳама ҷо дидаам.
Шумо медонед, ки ман дар бораи чӣ гап мезанам.
Ва ин рӯҳбаландкунанда аст, ва барои мо низ хеле муҳим аст, ки бигӯем, ки ин мавҷ рӯз аз рӯз калонтар мешавад.
Ин таъсири барфпарча аст. Ва ҳамин прецедентест, ки ман дар бораи он гап мезанам.
Масъала танҳо ба система марбут нест. Муҳимтарин омиле, ки мо дар бораи он сӯҳбат мекунем, инсонҳо ҳастанд.
Ва ҳама дар саросари ҷаҳон дидаанд, ки ин имконпазир аст.
Имкон дорад тағйир додан. Чӣ тағйир додан?
Барои воқеан тағйир додани он воқеият, ки мо бояд аввал аз оилаи худ нигоҳубин кунем.
Ва ҳамин соҳибихтиёрӣ аст.
Ва агар ин ба оилаи шумо дахл дошта бошад, пас ҳамин ба оилаи васеъ ва кишвар низ дахл мекунад, дуруст?
Ва ҳамаи онҳо аз ин огоҳанд.
Ва мо ҳама мефаҳмем, ки ин воқеан имконпазир аст.
Ман бовар дорам, ки мардуми Руминия дарвозаҳои озодиро мекушоянд. Ин мавқеи ман аст.
Илова бар ин, сабаби дигари доимии тарси онҳо дар он аст, ки ман аз аввал то ҳол дар бораи сулҳ ҳарф мезанам.
Ва ман мебинам, ки онҳо аз калимаи «сулҳ» эҳтиёт мешаванд, зеро ба ҷанг ниёз доранд.
Ва ман мехоҳам президенти сулҳ бошам. Хотима!
Ва онҳо аз ин метарсанд, зеро ба ҷанг ниёз доранд.
Ва бо ин вазъият фасод дар ҳама ҷо ошкор шуд.
Ва мо ин мавҷи шарафмандӣ ва эҳтиромро паҳн мекунем, калимаҳое, ки дар луғатномаи ин низом нестанд.
Онҳо ин калимаҳоро надоранд. Аммо мо ин калимаҳоро дорем.
Ва азбаски мо ин калимаҳоро дорем. Мо ба онҳо сахт бовар дорем.
Медонӣ, чӣ чиз фарқро ба вуҷуд меорад?
Фарқ дар он аст: ман ба он чи мегӯям, қатъиян бовар дорам.
Онҳо ба он чи мегӯянд бовар намекунанд. Ин танҳо дурӯғ аст.
Ва мо дар бораи ҳақиқии бовардорон (одамоне, ки эътиқод доранд) гап мезанем. Ва онҳо
имрӯз дар ҳама ҷо ҳастанд. Ҳақиқии бовардорон.
Дақиқан ҳамин кореро, ки мо дар Руминия кардем, албатта ба зудӣ дар ҳама ҷо рӯй хоҳад дод ва онҳо аз ин хеле метарсанд.
Ҳароси шадид.
Пас Руминия ҳоло метавонад дар ин рушд пешсаф шавад.
Ва ҳадафҳои шумо барои раёсати ҷумҳурии Руминия чӣ ҳастанд?
Умедҳои шумо чист ва дидгоҳи шумо барои Руминия чист?
Аввалан ва пеш аз ҳама, ин сулҳ аст. Сулҳ пеш аз ҳама аз мо сарчашма мегирад.
Бале, ин мавзӯъ хеле муҳим аст.
Ин хеле муҳим аст! Сулҳ!
Медонед, ман қариб 17 сол боз дар Созмони Милали Муттаҳид хизмат мекунам ва дар ҳамаи конфронсҳо, вохӯриҳо
ё ҳар гуна чорабинӣ, ки ман доштам, ҳамеша сулҳ буд.
Вай танҳо бояд дар кунҷ меистод ва мунтазир мешуд, ки бо ӯ сӯҳбат кунанд, аммо чунин нашуд.
Одамон дар бораи сулҳ сухан мегуфтанд, аммо дар асл сухан дар бораи сулҳ набуд.
Ва сулҳ, чунон ки гуфтам, маҷбур шуд дар кунҷ бимонад ва интизор шавад, ва ҳеҷ кас ба ӯ нагуфт: «Лутфан, баландтар ҳарф зан!»
Ва ин ҳамеша рӯй медод.
Илова бар ин, дар соли 1945 Созмони Милали Муттаҳид бо ҳадафи оддӣ — сулҳ — таъсис ёфт.
Ин пас аз Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ буд, ки ҳама дар бораи он медонанд – мо инро медонем.
Ва аз соли 1945 то имрӯз, вақте ки мо ин мусоҳибаро мегузаронем, беш аз ҳазор ҷангҳо ва
набардҳо ва дигар ҳодисаҳои гуногун рух додаанд.
Ва ман Созмони Милали Муттаҳидро дар Маскав, Киев ё Вашингтон барои сӯҳбат дар бораи сулҳ надидам.
Зеро мавзӯи ӯ сулҳ буд.
Ва мо ба ин саҳм гузоштем – ҳамаи мо, ту ва ман.
Зеро кишварҳои мо саҳм гузоштаанд ва пайваста ба сулҳ саҳм мегузоштанд, аммо ҳоло дигар чунин нест.
Ба он чи дар Африқо, дар Осиё ва дар саросари ҷаҳон рух медиҳад, на танҳо дар Украина, назар андозед.
Ва албатта, агар... ва дар арсаи байналмилалӣ – дар асл, ВАО-и асосӣ аз ман пурсиданд: «Шумо ҳангоми
раёсати ҷумҳурӣ барои дастгирии Украина чӣ кор хоҳед кард?»
Ман гуфтам, ки дигар Украинаро дастгирӣ намекунам, зеро аввал ба оилаам ғамхорӣ мекунам.
Чаро ман бояд ба дигарон ғамхорӣ кунам? Ин воқеан ҷанги ман нест.
Ва онҳо дар ин бора ноумеданд. Пас, рақами як: сулҳ.
Рақами ду хеле сода аст: иқтисод дар маҷмӯъ чизе нест – чӣ тавр гӯям – хеле мураккаб ва душвор.
Шумо танҳо бояд ҳамон кореро, ки аллакай кардаед ва бо оилаи худ идома медиҳед, анҷом диҳед.
Аввал аз оилаатон парасторӣ кунед, дар бораи ҳамсояҳоятон хавотир нашавед, аммо аввал аз оилаатон парасторӣ
кунед ва сипас аз ҳамсояҳоятон, ҳамсояҳоятон, ҳар чи бошад.
Пас мо бояд аз худ ғамхорӣ кунем; ҳама чизеро, ки дорем, барои ҳадафҳо ва ниёзҳои худ истифода барем, ва вақте
иқтисод шукуфон мешавад, метавонем ба дигарон кӯмак кунем.
Дуруст? (Ҳа.) Ва сипас шумо метавонед чизеро ба дигарон диҳед, аммо на – набояд бегонаҳое бошанд,
ки иқтисоди ман ва оилаи маро назорат кунанд. Не.
Яъне, касе аз берун меояд ба хонаи ман ва ба ман мегӯяд, ки аз оилаи ту парасторӣ кунам.
Ин чӣ гуна имконпазир аст? Не, ин ғайриимкон аст.
Пас мардуми Руминия гуфтанд: «Ист!»
Пас ҳамин корро мекунам: сулҳ ва оила – мо аз оилаи худ ғамхорӣ мекунем.
Дар робита ба саволи сулҳ: дар бораи ҳузури НАТО дар Констанца ва Девеселу чӣ фикр доред –
дар бораи ин нуқтаҳои эҳтимолӣ чӣ назар доред?
Бале, ман саволро мефаҳмам.
Мо хурсандем, ки узви НАТО ва Иттиҳоди Аврупо ҳастем, зеро НАТО махсусан як созмони дифоӣ
аст – яъне дар маънои «табиӣ, барои ҳимояи худ».
Ман НАТО-ро дар конститутсия ҳамчун созмони «ҳуҷумӣ» намебинам.
Агар он «агрессивӣ» бошад, ба мо ҳамла мекунад. Ва ин дуруст нест!
Ва дар бораи пойгоҳи низомӣ, мо бояд онро арзёбӣ кунем.
Шояд мо бояд онҳоро беҳтар кунем, шояд ба мо каме бештар лозим бошад.
Ман намедонам, аммо мо бояд арзёбӣ кунем, ки он ҷо чӣ ҳаст.
Мо бояд, чӣ тавр гӯям, бояд огоҳ бошем, ки Руминия аввал аст.
Оилаи мо аввал аст.
Аз ин лаҳза ба баъд мо бояд дар бораи ҳама чизҳои дигар сӯҳбат кунем.
Не танҳо ин пойгоҳҳои низомии НАТО. Ҳама чиз. Пас мо ҳаминҷоем.
Ва бар асоси ин, ман фикр мекунам, ки ҳар як кишвар, ҳар як кишвар, бояд ҳамин тавр амал кунад.
Яъне, дигар касе нест, ки ба ту фармон диҳад, ки чӣ кор бояд кунӣ.
Шумо бояд бидонед, ки чӣ кор карданро хеле беҳтар аз онҳо донед.
Умуман, пас, ҷаҳон ва ин сайёра бешубҳа метавонанд ҳамаи ниёзҳои моро қонеъ кунанд.
Аммо он низ наметавонад тамаъи моро қонеъ кунад.
Ин ғайриимкон аст. Ва мо бояд ин ҳасадро нест кунем.
Зеро лаҳзаест, ки ту бо Худо муносибат дорӣ, ва ҳамин барои дарки мақсади ҳаёти ту кофист.
Бале. Ва дар робита ба ин охирин пандемияи коронавирус бисёр чизҳо нодуруст рафтанд.
Ба назари шумо, дар ин бора чӣ кор бояд кард?
Чӣ гуна роҳи муносиб барои бархӯрд бо ин ҳодисаҳо вуҷуд дорад?
Хуб, ман намегӯям чорабинӣ.
Шояд ин ҷиноят алайҳи башарият буд.
Аммо дар ҳар сурат, ин вазъият бояд хеле қатъӣ арзёбӣ шавад, вазъияте, ки аллакай аз назари он ки
ҳеҷ кас дар бораи он чизе напурсид, хотима ёфтааст.
Аммо бисёр чизҳо буданд, ки бояд хеле, хеле баланд арзёбӣ мешуданд.
Ва аз ҳама муҳим, кӣ бояд онро амалӣ кунад.
Зеро комилан равшан аст, ки дар ҳама ҷо мушкилоти зиёд вуҷуд дорад ва барои бисёре аз одамон фикру мулоҳизаҳои манфӣ зиёданд.
Дар ҳар сурат, ин вазъият – вазъияти пандемияи коронавирус – инчунин паҳлуи мусбатро нишон медиҳад,
дар он маъно, ки мо... мо дидем, ки фасод ошкор шуд.
Дуруст
Ва мардум медонанд, ки ҳукуматҳо чӣ кор карда метавонанд ва илм то чӣ андоза фасодзада мешавад, вақте ки ба ҷои
ғамхорӣ барои мардум ба ҳукуматҳо ё низоми олигархӣ гӯш медиҳад.
Бале, албатта.
Пас, ин танҳо масъалаи вақт аст.
Аммо дар ҳар сурат, мо қаҳрамонҳое доштем, ки, чунон ки гуфтам, ба далели амалҳои ҷиноятии дигарон ҷони худро аз даст доданд.
Барои он ки ҳама дар бораи он гап мезананд, аммо ҳеҷ кас ҷуръат намекунад бигӯяд, ки ин рӯй додааст.
Пас мо бояд равшан дошта бошем, ки ин барои ҳадафҳои худи мо ва барои оянда аст, то беҳтар фаҳмем, ки мо кӣ
ҳастем ва кӣ ҳаёти моро назорат мекунад ё муайян месозад.
Мо бояд ҳаёти худро назорат кунем, на ҳаёти дигаронро.
Дар ин вазъият ин нуқтаи муҳим аст, ҳа.
Пас дар ин ҷо ҷиноят ошкор шуд ва мардум аз он сабақ мегиранд.
Шумо аз он меомӯзед – ин як дарс буд, ин назари ман дар ин бора буд.
Аммо ҷуз аз ин, мо бисёр драма доштем ва, албатта, бояд дарк кунем, ки одамоне ҳастанд, ки танҳо ба
хотири қарорҳои сиёсӣ ин зиндагиро тарк кардаанд.
Бале. Як саволи охирин.
Шумо қадамҳои ояндаи маъракаи президентӣ ва ҳадафҳои худро чӣ гуна тасаввур мекунед?
Аввалан, албатта, барои мо равшан аст, ки онҳо мехоҳанд давраи диктатураро барқарор кунанд.
Ва, албатта, мо бояд барои ҳуқуқҳоямон, барои озодиамон ва барои демократияамон бо шарафмандтарин роҳ мубориза барем.
Мо наметавонем қабул кунем, ки раъйпурсии дуюм бекор карда шавад, аз ин рӯ мо тавассути
роҳҳои қонунӣ раъйпурсии дуюмро талаб мекунем.
Ва, албатта, мо ба ҳуқуқҳои худ дар оянда эътимод дорем, ҳамон тавре ки ман гуфтам.
Пас... он чи дар Руминия рӯй медиҳад, гӯё дар давраи диктатура бошад, метавонад дар ҳар кишвари дигар низ рӯй диҳад.
Қадами оянда – ва мо ҳоло ҳастем – ва дақиқан ҳамин чизест, ки мо ҳоло анҷом додаем ва бояд анҷом диҳем, ин аст:
Дар доираи низоми судӣ мо на танҳо дар судҳои Руминия, балки дар судҳои байналмилалии Аврупо низ мубориза мебарем.
Пас биёед идома диҳем ва мунтазир шавем – ҳамон тавре ки ман гуфтам, «ҳақиқат мунтазир хоҳад монд».
Пас, ин умуман мушкилот нест (равшан аст), ки тағйирот хеле зуд рӯй хоҳад дод.
Бале, мо идома медиҳем, мо идома медиҳем.
Ин муҳимтарин посух ба саволи шумо аст – мо ба пайгирии вазъият ва ҳуқуқҳои худ идома хоҳем дод.
Мо бовар дорем ба шарафу каромати худ ҳамчун инсон, ба кишварамон ва ба Худо.
Бале, ва мардум дар ин қадамҳои оянда чӣ нақш хоҳанд дошт?
Барои ҳақиқий мӯъмин шудан: аввал ба худ боварӣ комил дошта бошед, ва вақте ки ба худ бовар доред ва чунин муносибатро
доред, метавонед онро дар ҳама ҷо паҳн кунед – принсипи ҳаёт.
Зеро вақте аз дигарон мешунавед, ки шумо бояд чӣ кор кунед, ин ҳеҷ таъсир надорад.
Шумо бояд ба худ боварӣ комил дошта бошед ва муносибати шумо бо Худо муҳимтарин ҷузъи он аст.
Бо он чи дар Руминия рӯй медиҳад, мо нишон медиҳем, ки бозӣ намекунем!
Мо бо эътиқоди комил ба ҳаёт ва ватани худ бовар дорем, ки онро на аз Брюссел ва на аз Вашингтон,
балки аз Худо, ки рӯҳи муҳаббат аст, гирифтаем.
Мо бояд ба муҳаббат бовар кунем! Мо бояд ба Худо бовар кунем ва бояд ба худ бовар кунем.
Ин муҳимтарин нуқта аст – вагарна мо ҳеҷ коре карда наметавонем!
Аз ин рӯ, мардум бояд донанд, ки онҳо кӣ ҳастанд.
Нақши мо чист? Ҳоло мо чӣ метавонем ба даст орем?
Мо бояд чӣ кор кунем? Ҳадафи мо дар ин зиндагӣ чист?
Ва ин дар бораи система нест, балки дар бораи мост.
Субҳ, ё саҳмгузорӣ ба сулҳ дар ҷаҳон, аз сулҳи ботинӣ сарчашма мегирад, пас аввал
биёед дар бораи «техникаи ботинӣ» суҳбат кунем.
Пас мардум хоҳанд – ё шумо мардумро даъват мекунед, ки... Аввал ба худ бовар кунанд – ба худ, ба қувваи ботинии худ
... Ва онҳо аллакай инро дар сатҳи нисбатан хуб нишон доданд... Албатта!
Шумо бояд фаҳмед, ки мо дар ин ҷо дар бораи маошҳо сӯҳбат намекунем, дар бораи нафақаҳо сӯҳбат намекунем, дар
бораи беморхонаҳои беҳтар ё роҳҳои беҳтар сӯҳбат намекунем.
Мо дар бораи рӯҳи худ, қадр-қимати худ ҳамчун инсонҳо, дар бораи оилаҳоямон, дар бораи
шараф суҳбат мекунем ва ин аз ҳама муҳимтар аст.
Пас, мо дар инҷоем. Хуб, ман... Ман бовар дорам ва ба ҳама тавсия медиҳам, ки аввал ба худ эътимод кунед.
Он чизе, ки мо аксар вақт дар бораи он сӯҳбат мекунем – ва он чи мо мекунем – масалан, ин аст, ки мардум барои
гирдиҳамоӣ ҷамъ меоянд, хабарҳоро – хабарҳои бе цензура – паҳн мекунанд, аз ҳодисаҳо огоҳ мешаванд ва фиреб намехӯранд.
... Дуруст! Пас, мо инҷоем:
Лаҳзае, ки одамон, тавре ки ман гуфтам, аз «худи ботинӣ» ва «техникаи ботинӣ»-и худ
огоҳ мешаванд, ҳама чиз комилан дигар мешавад.
Яъне, камол он нест, ки касе ба ту бигӯяд, чӣ кор кунӣ; аввал ту бояд бидонӣ, ки чӣ кор кунӣ.
Аъло! Ташаккур. Ташаккур. Бале, барои ин мусоҳибаи пурмазмун бисёр ташаккур, ва мо ба шумо беҳтаринҳоро таманно мекунем!
Мо ба шумо дар маъракаи ҷории шумо, дар ҳамаи мурофиаҳо ва дар қадамҳои оянда беҳтаринро таманно мекунем.
Биёед онро якҷоя бигӯем, на танҳо барои ман.
Барои ин ташаккур, аммо мо бояд якҷоя бошем.
Ин барои як ҳадафи муштарак аст! Ташаккур.
Бале! Ташаккури зиёд. Ташаккур, ман қадр мекунам. Ташаккури зиёд.