Lobi-lobi kuwat padha kerja keras kanggo ngilangi awis sakabehe.
Sak Eropa lan utamane ing Uni Eropa.
Dina iki kita lagi ngobrol karo sawijining spesialis babagan topik iki sing nindakake kabeh sing bisa kanggo nglindhungi
Swiss saka nasib iki lan nylametake bagean kabebasan kita.
Kita nampani Richard Koller, delegasi saka "schweiz-macher" lan presiden saka "Freiheitliche
Bewegung Schweiz" (Gerakan Kamardikan Swiss).
Sugeng sonten, kula remen sanget saged rawuh ing kene – ing Omah Parlemen – lan kula rumiang menawa bakal narik
kawigaten mirengaken apa ingkang badhe kita sinau ing kene.
Umume wong mikir yen mbusak dhuwit awis iku ora ana tenan ing Swiss. Panjenengan piye panemune bab kuwi?
Ya, kuwi mesthi kesalahan.
Yen kita ora mbenerake kesalahan iki, kita mesthi bakal sinau kanthi cara sing angel.
Amarga kasunyatane, wong-wong ora ngrasa yèn awis langsung dibusak – amarga dudu para politikus sing mbusak awis; para
politikus mung ora nindakaké apa-apa kanggo tenanan ngreksa awis, nanging ekonomi sing nyambut gawe kanggo nyuda awis.
Kita wis weruh iki ing pasar Natal – lan uga ing pasar-pasar liyane – kita weruh ing perusahaan-perusahaan,
rantai toko roti, sing ujug-ujug ora nampa awis.
Kita weruh iki ing restoran-restoran sing uga operasi tanpa awis.
Sakwisé wektu, ékonomi bakal nyuda lan ngilangi dhuwit tunai, lan iki saiki kelakon kanthi kacepetan luwih cepet ing
angkutan umum, ing ngendi dhuwit tunai uga ora digunakaké maneh.
Iki ateges wong sing mbayar nganggo awis ora bakal bisa tuku tiket ing angkutan umum.
Iki nyuda cadangan awis kita. Lan kita kudu nglawan kuwi.
Banjur ana kasunyatan manawa kita uga duwe organisasi internasional, kaya Better than Cash Alliance.
Iki diadegaké ing taun 2012 déning Bill & Melinda Gates Foundation, Ford Foundation,
USAID , lan lembaga gedhé lan wigati liyané.
Lan padha wis netepake tujuan kanggo ngilangake dhuwit tunai sacara bertahap ing saindenging
jagad lan nggantèkaké nganggo dhuwit digital.
Iki menarik, lan nuduhaké apiké Swiss, yèn SECO kita – Sekretariat Negara kanggo Urusan Ekonomi – ora melu ing pangadeg
taun 2012, nanging wiwit mbayar rong yuta ing taun 2012 kanggo ngilangi awis lan uga diparingi tugas mindhahaké
kabèh teknologi lan keahlian kanggo transfer dhuwit digital – utamané marang negara-negara berkembang.
Iki pancen nuduhake manawa pambubaran dhuwit tunai iku tujuan sing lagi digayuh déning Swiss ing garis ngarep.
Aku mikir bakal rada naif yen pracaya yen dhuwit tunai ora bakal dibubarake ing kene ing Swiss.
Mulane penting banget yèn kita bisa ngamanaké dhuwit tunai ing konstitusi.
Napa dhuwit tunai saktenane kudu dibubarake?
Ya, ana sawetara sebab, nanging siji sing paling penting yaiku kahanan finansial global.
Kahanan finansialé kaya ngéné, donya saktenané lagi utang.
Secara khusus, jumlahé telung kaping saka kapasitas taunan populasi kanggo ngasilaké. Lan iku ora bisa dibayar maneh.
Iki ateges manungsa kudu kerja telung taun tanpa nggunakake sumber daya apa wae utawa
mangan supaya bisa mbayar tumpukan utang iki.
Lan mulane bakal ana ambruké keuangan ing sawijining wektu ing mangsa ngarep.
Iki ora pitakon apa bakal kelakon, nanging mung kapan bakal kelakon. Bakal ambruk ing kahanan finansial global saiki.
Lan kuwi mesthi dadi salah siji sebab kenapa para elit kepengin mbusak dhuwit tunai, supaya sawisé ambruké finansial iki, sawisé
kabèh wis ambyar, padha bisa ngontrol wong-wong lan ngatur kabèh kahanan finansial kanthi
cara sing mbangun manèh kanggo kapentingané dhéwé.
Yen ora, mesthi wae, yen kabèh kuwi kelakon, wong-wong tartamtu bakal padha nyawiji, klompok-klompok lan
negara-negara bakal padha nyawiji lan mbanguné dhéwé.
Wong-wong kuwi ora bakal seneng kuwi. Wong-wong kuwi uga lagi proses tuku kabèh barang berharga utawa sumber daya iki.
Iki ateges kabeh tambang emas lagi dituku, emas lagi dituku, perak lagi dituku, lan tanah pertanian lagi dituku.
Ing Amerika, Bill Gates saiki dadi pemilik lahan pertanian paling gedhé.
Lan kuwi nuduhaké yèn gelembung finansial iki lagi pecah.
Lan iki kudu dihindari kanthi cara apa wae, supaya dhuwit tunai tetep muter ing pungkasan, ngidini wong-wong
terus tumindak mandiri lan tetep ora bisa dikendhaleni.
Lan aku mikir sepira parahé, kowe isa weruh saiki ing negara-negara kaya Norwegia, Swedia, lan
Denmark, sing wis ora nganggo dhuwit tunai maneh.
Saiki uga bisa nglakoni perang – contone Swedia, sing dhuwit tunai sing isih muter kurang saka 10% –
minangka sawijining negara, kowe ora perlu nyerang, kowe mung cukup mateni listrik utawa interneté.
Iku ateges sajrone rong utawa telung minggu, negara bakal ambruk sacara ekonomi lan kamungkinan mlebu perang saudara, amarga
banjur bakal dadi soal sumber daya, yaiku panganan lan kabèh.
Lan kuwi nuduhaké sepira wigatiné nguwasani teknologi digital, lan dhuwit tunai mesthi bakal dadi bab sing ala ing babagan kuwi.
Swedia lan Norwegia saiki nyoba mbalèkaké tren iki, amarga wis nyadari risiko sing lagi dijupuk.
Nanging saiki kuwi ora kelakon maneh, sanajan saiki padha kandha yèn usaha kudu nampa dhuwit tunai maneh.
Wong-wong ora duwe dhuwit tunai, lan dhuwit tunai ora ditambahake maneh, mula saiki padha ana ing kahanan sing angel.
Ana undang-undang sing mbutuhake nampa cathetan lan koin.
Kenapa dhuwit tunai isih bisa ditolak?
Ya, ing Swiss, undang-undang mata uang kita, WZG, nyatakake ing Artikel 3 manawa saben wong kudu nampa dhuwit
kertas sing diterbitake dening Bank Nasional tanpa watesan.
Nanging, artikel iki sifaté diskresioner, tegesé mung ditrapaké yèn ana tindakan hukum sing dijupuk.
Contone, yen sawijining toko roti nulis, "Kita ora nampa awis," lan ana pelanggan mlebu pengin tuku barang lan
ngerti yen toko roti kuwi ora nampa awis, mula ora bakal ana kontrak, tegese ora bakal ana transaksi.
Lan yen ora ana transaksi sing tau kelakon, mula sampeyan ora bisa nuntut miturut undang-undang iki.
Lan kuwi masalahé karo undang-undang diskresioner: kowe ora bisa ngajokake tindakan hukum marang undang-undang
kuwi, sing tegesé yèn ekonomi nduwé kuwasa kanggo mutusaké dhéwé apa gelem nampa awis utawa ora.
Inisiatif populer "Dhuwit Tunai iku Kabebasan" wis nampa usulan balasan saka Dewan Federal. Apa bedane antarane loro mau?
Dadi, kita ing inisiatif populer nuntut supaya pamaréntah federal tansah nyedhiyakake jumlah koin lan dhuwit kertas sing cukup.
Lan usulan balasan Dewan Federal saiki nyatakake manawa Bank Nasional tanggung jawab
kanggo njamin yen dhuwit tunai ana ing peredaran.
Lan kuwi mesthi wae prabédan gedhé – iku trik cilik saka pamaréntah féderal – amarga masalah
sing saiki muncul yaiku ora kabèh awis padha.
Amarga nalika ngomong "mbayar kanthi awis", sejatine aku maksudé ora mbayar nganggo kredit, yaiku ora nganggo
tagihan utawa surat janji utang, nanging mbayar kanthi awis.
Lan ing panggunaan basa Prancis-Italia, "je paie cash" tegesé "aku mbayar kanthi awis", nanging
kuwi uga tegesé aku bisa mbayar nganggo kertu debit .
Mula saka iku pamaréntah fédhéral bisa netepaké yèn Bank Nasional kudu njamin kasedhiyan dhuwit tunai, saéngga bisa nyedhiyakké
dhuwit elektronik tanpa bertentangan karo Konstitusi Fédhéral.
Mula saka iku, kita ora bisa nampa usulan balasan langsung saka pamaréntah federal kaya
saiki – kita isih duwe pemungutan swara ing Maret.
Kepiye wujud mata uang digital ing mangsa ngarep?
Mata uang digital ing mangsa ngarep mesthine bakal dadi campuran cryptocurrency lan Twint.
Dadi kuwi mung bisa digunakake liwat piranti digital. Saiki, kita wis biasa karo iki saka ponsel.
Iki minangka terminal digital, lan mata uang, yaiku sakabehe proses transaksi pambayaran, bakal diurus liwat
sing diarani dompet – yaiku bursa, kantong, utawa dompet – sing bakal dumunung ing terminal digital iki.
Lan terminal digital iki bakal komunikasi karo Bank Nasional Swiss, aku kira.
Saben wong banjur mung nduwé siji akun – ora bakal ana bank maneh.
Iki ateges yen kita pengin tuku barang, prosesé mbutuhake supaya kita dhisik ana ing panggonan sing wis disetujoni.
Kapindho, kita bisa tuku apa waé sing isih kasedhiya kanggo kita – utawa apa waé sing kasedhiya kanggo kita – lan mung
nganggo jumlah dhuwit sing diwenehake marang kita, mesthi waé.
Dadi kita bakal sakabehe tundhuk marang kontrol.
Ya, sampeyan wis ngomong bab kuwi – sing arep tak takon minangka tindak lanjut yaiku: Apa
bebaya sing sejatine kita hadapi tanpa dhuwit tunai?
Ya, ana akèh bebaya. Kanggo aku, bebaya paling gedhé yaiku ekspropriasi liwat suku bunga negatif – utawa...
Christine Lagarde ngendika ing taun 2016 – kaya sing dilaporake ing Blick , aku yakin
iku tanggal 14 April, miturut Blick – manawa:
Siji-sijine alesan kenapa suku bunga negatif ora bisa mlaku yaiku amarga kita isih duwe dhuwit tunai sing ngubengi.
Yen mesthi ora ana dhuwit tunai maneh sing edan, iki bakal ateges wong-wong bakal bener-bener ora duwe daya yen bank nasional
dumadakan ngumumake, "Saiki kita bakal nyopot 10% saben taun saka saben akun amarga kita butuh kanggo kabutuhan administrasi."
Sampeyan ora bakal bisa maneh tuku barang nganggo awis nganggo cara liya.
Iku mung bisa kelakon nganggo mata uang digital. Lan kuwi sing dadi bebaya paling gedhe kanggo aku.
Dadi aku mikir suku bunga negatif lan ekspropriasi bakal kelakon.
Banjur, mesthi wae ana bebaya liyane.
Dadi mesthi wae, salah siji risiko utama yaiku gumantung – kaya sing wis tak kandhakake sadurunge – marang listrik lan internet.
Dadi yen ana sing rusak, transaksi pambayaran langsung ora bisa maneh.
Banjur ana kasunyatan manawa kita ora bakal bisa maneh njaga ketahanan krisis .
Iki ateges nalika krisis – kaya sing saiki dialami déning Norwegia lan Swedia – ora bakal
bisa nerusake kerja amarga kelangan dhuwit tunai.
Iku ateges yèn kita ora nduwé internet, ékonomi bakal mandheg total. Bakal mandheg lan ora bakal mlaku manèh.
Nanging, kanthi awis, paling ora kita bisa terus mbayar, utawa ya, ekonomi bisa terus
ana lan karusakan paling parah bisa dicegah.
Iku poin penting liyane.
Kita terus krungu yen dhuwit digital iki nggawe kita bisa dilacak sakabehe. Apa kuwi bener?
Ya, mesthi kuwi bener.
Dadi, mata uang digital bank sentral iki mesthi cukup kuat amarga disimpen ing piranti digital ing dompet digital,
lan bisa ngawasi ing endi kowe ana, apa sing kowe tuku, lan pira sing kowe bayar kanggo barang kuwi.
Lan kuwi bakal ndadekake wong-wong bisa dikontrol sakabehe.
Sangat mirip karo sistem kredit sosial, kaya sing kita ngerti saka China – utawa.
Saka sudut pandang iki, mesthi wae iku bebaya sing gedhe banget.
Nanging kuwi aku kira wis cukup dikenal dening masyarakat umum, yèn iki bisa kelakon.
Ya, apik, matur nuwun kanggo kuwi. Apa sing sejatine wis kita capai ing Swiss ing babagan iki?
Ya, ing Swiss kita wis maju adoh, amarga amarga kita wis ngluncurake inisiatif populer – yaiku "Dhuwit tunai iku kabebasan"
– saiki kita wis tekan titik ngendi kita mutusake versi perlindungan dhuwit tunai sing bakal dilebokake ing konstitusi.
Kita mesthi bakal berjuang kanggo njamin yèn iki versi kita – nganggo koin lan cathetan – supaya kita
yakin yèn ora bakal dihindari nganggo trik ing pungkasan.
Kita wis luwih maju adoh tinimbang sisa Éropa, lan mesthi waé kuwi uga penting kanggo Éropa.
Amarga yen kita bisa mlebuake kuwi ing konstitusi Swiss, mula ora bakal gampang mbusak awis ing Eropa,
amarga bakal langsung ana kabur modal menyang Swiss.
Yen Jerman ngomong, "Kita ora duwe dhuwit tunai maneh," saben wong bakal langsung narik dhuwit tunai lan nggawa
menyang Swiss, amarga ing kana dhuwit tunai bakal aman.
Dadi mesthi wae, kita ana ing kahanan sing nyaman ing Swiss dibandhingake karo negara-negara liyane.
Lan apa kuwi cukup kanggo nyimpen dhuwit tunai ing Swiss?
Ora, mesthi wae kuwi ora cukup, mung konstitusi.
Kaya sing wis tak kandhakake ing wiwitan, ekonomi bakal mbusak dhuwit tunai, lan supaya kuwi ora kelakon, kita manungsa
kudu mbayar nganggo dhuwit tunai supaya ekonomi ora bisa mbusak.
Dadi, Migros lan Coop ora kena ujug-ujug masang mung mesin self-checkout iki – utawa apa waé jenengé – sing nggawe kabèh
wong kudu mbayar sacara digital, nanging kita isih kudu mbayar akèh nganggo awis, malah ing restoran
lan ing endi-endi, saéngga jumlah awis tetep dhuwur.
Thorsten Hens, ahli ekonomi keuangan lan profesor ing Universitas Zurich, wis nyatakake kanthi cetha manawa "kanthi awis nyakup
15% saka kabeh transaksi keuangan, awis ora bisa disimpen maneh".
Dheweke ngendika iki ing wawancara karo SRF ing taun 2020, lan iki nuduhake yen saiki – ing 25% – kita wis cedhak banget
karo ambang iki, lan kita kudu tumindak kanggo nyegah iki.
Dadi aku seneng amarga saiki wong-wong pancen wiwit mbayar nganggo dhuwit tunai maneh.
Iki nggawa kita menyang pitakon sabanjure: apa sing bisa ditindakake populasi, yaiku apa maneh
sing kudu ditindakake lan apa sing bisa kita lakoni?
Dadi, kuwi mbok menawa loro utawa telu poin sing pancen penting saiki.
Dadi saktenane, bakal ana debat maneh ing Dewan Nasional ing Maret babagan usulan Thomas Burgherr.
Saliyane inisiatif kita sing populer, dhèwèké uga kepéngin ana pangakuan ing ékonomi – yaiku ora pangakuan wajib, nanging
pangakuan umum – sing dhèwèké kepéngin diukir ing konstitusi.
Saiki kita bakal ndhukung iki. Minangka "schweiz-macher", kita wis nggawe petisi sing saiki bisa ditandatangani dening akèh wong.
Aku nyaranake iki – www.schweiz-macher.ch – ing ngendi sampeyan bisa mlebu petisi.
Kita uga wis meyakaké asosiasi warga tuwa – sing gedhé kanthi 280.000 anggota – supaya ndhukung kita supaya usulan
iki ditampa déning Dewan Nasional lan Dewan Negara Bagian.
Banjur, mesthi wae, ana kasunyatan manawa kita kudu menyang TPS.
Mula kita bakal banget seneng yen saiki kita uga bisa nampa bantuan finansial, amarga tanpa dana iku ora mungkin.
Sing liyané nduwé milyaran – mula kita pancèn butuh akèh dhuwit supaya nduwé kasempatan ing pamilihan, nanging
sing paling penting yaiku warga saktenané metu, nggawa dhuwit awis, lan mbayar nganggo dhuwit awis.
Ya, saka sisihku, aku pancen kepengin njupuk kesempatan iki kanggo ngajak kabèh warga supaya mbayar nganggo awis sak
kerep-kerepe ing mangsa ngarep – bisa uga luwih milih toko sing isih nampa awis tinimbang sing ora nampa maneh, amarga
masalah iki pancen banget, banget, banget penting kanggo njamin yèn kita bisa tetep nyimpen awis ing Swiss.
Penting kanggo anak-anak kita lan kanggo kita supaya kita diijini terus urip kanthi bebas. Matur nuwun sanget!
Matur nuwun sanget, Pak Koller, panjenengan sampun meyakaké kula.
Aku bakal terus mbayar nganggo awis amarga aku pengin nyimpen awis lan mesthekake yen awis kuwi tetep kasedhiya kanggo kita.
Lan matur nuwun sanget kanggo komitmen Panjenengan, Pak Koller. Mugi Panjenengan pikantuk
kabegjan ing karya Panjenengan ing mangsa ngarep.
Matur nuwun sanget, lan mugi panjenengan tansah kasil ing pakaryan panjenengan. Matur nuwun.