Nanging ayo padha nikmati istilah 'pandemic agreement' sedhela, mangga, 'pandemic agreement'!
Kontrak babagan pandemi lagi ditandatangani. Iki dudu babagan kesehatan. Iki dudu babagan
nglindhungi nyawa kita saka para pembunuh jahat, jahat.
Mangga goleki ing Google: "Sepuluh risiko kesehatan paling gedhé" lan sampeyan bakal nemokake kritikus vaksinasi
Saiki aku lagi ngomong karo pengacara Beate Bahner. Matur nuwun sanget wis maringi wektu kanggo melu kita.
Bu Bahner, ayo miwiti karo pitakon langsung.
Perundingan babagan perjanjian pandemi internasional wis mlebu babak anyar ing Jenewa.
Para wakil saka 194 negara anggota Organisasi Kesehatan Dunia (WHO) wis ngrampungake akèh saka 37
artikel rancangan perjanjian ing 11 babak negosiasi.
Para ahli mula yakin manawa persetujuan pungkasane bisa digayuh sajrone rong minggu sabanjure. Kanggo nyimpulake
kanthi kasar: nganti saiki durung ana persetujuan sing digayuh.
Ora bakal ana pemungutan swara khusus ing Desember; tinimbang kuwi, bakal ana upaya kanggo nggayuh
persetujuan sadurunge Majelis Kesehatan sabanjure tanggal 25 Mei supaya pemungutan swara bisa dianakake.
Lan mesthi wae kita kasengsem karo panilaianmu babagan iki. Apa kowe bisa ngonfirmasi iki? Kepiye kahanan iki berkembang?
Sawise kabeh, perjanjian pandemi WHO iku wilayah keahlianmu, ya ora?
Pancen bener. Sejatine, aku wis makarya kanthi intensif banget ing rong persetujuan sajrone setaun
kepungkur. Yaiku ing buku iki, "Persetujuan Pandemi WHO".
Nanging, ora mung perjanjian iki, nanging uga sing diarani Peraturan Kesehatan Internasional, sing wis ana suwé, nanging
sing saiki ditrapaké sajrone pandemi yaiku sing taun 2005.
Wiwit wiwitan pandemi lan sawisé kuwi, perjanjian pandemi dianggep sah amarga pamaréntah nasional
wis gagal parah ing tanggepan marang coronavirus.
Mesthi wae aku nesu banget amarga – nyuwun pangapunten, masker, lockdown, jaga jarak sosial, denda, vaksinasi, vaksinasi wajib...
Kita wis ngalami kabeh iki, lan kamungkinan gedhé donya uga wis ngalami, ana sing luwih parah tinimbang liyané, banjur wong-wong
sing nggawe persetujuan, bisa diomongké kaya ngono, ngaku kanthi ora nduwé malu, wani, lan
tanpa isin yèn kita gagal, lan gagal banget.
Iku sing metu saka draf kapindho. Kayane wong liya uga padha ngeluh bab kesombongan kaya ngono.
Nanging ayo padha nikmati istilah 'perjanjian pandemi' sedhela, mangga, perjanjian pandemi!
Kontrak babagan pandemi lagi ditandatangani. Mula pandemi katon dadi bisnis sing pancen apik.
Lan Jerman piyambak wis ngentekake 440 milyar euro, dudu yuta, nanging milyar euro, sajrone telung taun pandemi wiwit
2020 nganti 2023. Bener, 440 ewu yuta euro sajrone telung taun!
Kita mesthi bakal luwih becik nganggo kuwi tinimbang nganggo masker, sing saiki kudu dibuwang ing endi wae...
masker sing wis tau digunakake lan sing durung tau digunakake, vaksin – yuta-yutane durung tau digunakake.
Nanging isih terus wae. Iki bisnis gedhe. Iki bisnis gedhe kanggo sawetara industri.
Iki mesthi bisnis gedhe kanggo industri farmasi. Iki bisnis sing luar biasa gedhe kanggo
industri data, lan mulane uga kanggo industri militer.
Lan kita ngerti yen nalika kita ngomong babagan iki, iki ora babagan kesehatan.
Iki ora babagan nglindhungi nyawa kita saka para pembunuh jahat sing nyerang kita kanthi matèni. Ora bab
kuwi. Dheweke pisanan diprodhuksi ing laboratorium.
Lan pérangan saka persetujuan pandemi – lan sakliyane, salah siji titik perselisihan utama – yaiku komersialisasi saka
riset "gain-of-function" iki persis, sing dadi asal-usulé koronavirus lan bisa kabur, senadyan kepiye carané.
Lan pertukaran patogen iki lan komersialisasi, finansialisasi, iku salah siji saka poin utama sing durung ana kesepakatan.
"Gain-of-function" iku sing dikenal minangka riset fungsional. Gumantung marang tujuane, riset iki uga bisa dianggep minangka
riset senjata biologis, sing sejatine wis dilarang lan kudune tetep dilarang, lan kalebu
ing Konvensi Senjata Biologis sing pancen ana.
Nanging ing kéné pancèn dipromosikaké lan dibiayai, bisa diarani. Lan kuwi pancèn ora bisa dipahami.
Persetujuan iki – persetujuan pandemi – pancen nembus kabèh wates, kabèh garis abang.
Iki bisnis gedhe! Ora ana liyane; sejatine, ing pungkasané mung nglayani dhuwit, kuwasa, lan kontrol, mesthi waé.
Kontrol, umpama aku ngumumake pandemi, mula rezim darurat langsung ditrapake – kita wis ngerti kabeh bab iki saka Jerman.
Aturan hukum normal ora ditrapake. Kita ora diijini nindakake apa-apa maneh. Kaya-kaya
wis diumumake undang-undang darurat medis.
Lan amarga kita bakal mati, amarga kita ora duwe kekebalan alami marang kabeh virus
mateni sing nggegirisi iki, kita butuh vaksin.
Nanging vaksin iki mesthi ora bisa dikembangaké sajrone 10 taun.
Dadi mesthi wae kita kudu mbatalake kabeh peraturan keamanan ing ngisor undang-undang farmasi, yaiku undang-undang Jerman, Eropa,
lan internasional, amarga kita lagi ngalami pandemi sing nggegirisi banget – ujare
sawijining politisi SPD sing jenenge aku terus lali.
Aku uga ora bisa mikir apa-apa.
Nanging kita duwe wewenang darurat, bisa diomongake. Kita duwe persetujuan darurat, kaya
vaksinasi COVID – kanggo papat vaksin kasebut.
Kita wis mbatalake kabeh langkah pencegahan lan pamariksaan keamanan amarga Direktur Jenderal WHO
maneh wis main kertu 'pandemi', bisa diomongake.
Lan apa tembung magisé? 'Public Health Emergency of International Concern', PHEIC. Kepiye cara ngucapaké? Palsu! Oke? Ya wis?
Kadalambangan iki malah bisa uga disengaja, kita ora ngerti.
Dadi, kuwi rencanane, lan Peraturan Kesehatan Internasional iki wis mesthi nyedhiyakake langkah-langkah kaya karantina lan tes,
uga langkah-langkah paksa – saiki wis ditrapake kanggo nanggapi coronavirus, lan dirasakake yen peraturan kasebut
isih durung cukup, mula ana kepinginan kanggo ngencengi maneh.
Rein mlebu, kowe lan aku, sing bisa ndeleng iki kanthi kritis, iku dadi bebaya kesehatan miturut WHO.
Sing ngritik vaksin iku salah siji saka sepuluh ancaman paling gedhé marang WHO.
Mangga goleki ing Google: "Sepuluh risiko kesehatan paling gedhe" lan sampeyan bakal nemokake kritikus vaksinasi sing saiki lan
bakal dikriminalake, sing saiki dibungkam, sing sejatine uga... ya, wis ana fasilitas Interpol sing diarani "Cyber-space" .
Yen kita nerbitake informasi sing relevan sing ora cocog karo narasi WHO, kita bisa dadi penjahat siber.
Dadi loro rencana iki, IHR (Peraturan Kesehatan Internasional) lan perjanjian pandemi, ora nduwé niyat apik.
Dadi, kanggo sing durung nduwé hadiah Natal – iki sekedhik iklan – aku nyaranaké buku iki. Ya, pancèn aku sing
nulis... iki buku paling angel kanggo aku, buku kapitu.
Iku angel tenan. Aku nyoba nulis kanthi cara sing gampang banget diwaca.
Ana irah-irahan ing saben kaca, yaiku sawijining bab. Bab-bab kuwi cekak.
Kowe uga bisa mung nyawang-nyawang. Nanging kowe bakal krasa sepira akèh kita wis diapusi lan ditipu.
Aku kepengin buku iki dipinjamake lan diwenehake marang wong liya bola-bali, kanthi siji syarat: pasrahake
sawisé seminggu! Amarga informasi iki kudu sumebar ing donya.
Mbalèk marang pangembangan saiki: Ing Jenewa – tanggal 1 Juni 2024, kita padha ana ing Jenewa, kita, sawijining klompok
pengacara internasional, nganakake demonstrasi ing kana – ya, dudu aku, dudu para
pengacara, nanging sing utama, demonstrasi kuwi diatur.
Nanging, kita uga nganakake konferensi pers internasional amarga IGT lan perjanjian pandemi bakal diputusake ing kana, sing
saktenane nglanggar aturan WHO dhewe, amarga draf pungkasan kudu kasedhiya patang wulan sadurunge kanggo dipilih dening
194 negara anggota Majelis Kesehatan Dunia. Nanging draf kasebut ora kasedhiya nganti rong dina sadurunge!
Aku yakin yèn anggota-anggota kuwi, yèn isih ana ing kono, mesthiné wis dikurung ing WHO ing Jenewa lan
ora diijini metu nganti padha nandatangani apa-apa. Carané iki kelakon pancèn diraguhi banget.
Ing kahanan apa waé, padha wis nggawe owah-owahan gedhé marang IGV tanpa nggatekake periode patang wulan iki, lan padha wis
nyelundupake akèh saka perjanjian pandemi, sing mbutuhake mayoritas loro pertiga, menyang
IGV, sing mung mbutuhake mayoritas sederhana.
Ana kekacauan gedhe, lan aku ngakoni yen kita padha ngarep-arep supaya kuwi ora bakal disahake, nanging esuke kita
weruh yen sejatine padha wis maksa nglewati soko. Diraguhi!
Iki pancen mung pura-pura ngetrapake hukum, lan aku ngakoni yen aku pancen sedhih banget babagan iki ing wulan Juni.
Saiki isih diterusaké, padha terus negosiasi perjanjian pandemi WHO.
Kabeh iki babagan dhuwit. Negara-negara berkembang kepengin luwih akeh dhuwit, dene
negara-negara industri ora kepengin ngeculake paten-patené.
Iki kabeh perselisihan sing sah, nanging kita ora sarujuk manawa riset gain-of-function, yaiku riset fungsional iki, virus-virus
sing dimodifikasi iki, konon dibutuhake kanggo mbela diri saka serangan senjata biologis déning teroris lan
kanggo ngembangaké vaksin... Omong kosong, padha ngembangaké dhéwé supaya banjur bisa ngembangaké vaksin.
Aku nyaranake film James Bond Spectre saka taun 2015, ing ngendi kabeh dijlentrehake kanthi apik banget.
Ya, dadi perjanjian pandemi iki durung rampung tenan, nanging mesthine bakal diputusake ing Majelis Kesehatan
Donya sabanjure ing Jenewa ing pungkasan Mei. Muga-muga ora.
Nanging ing sisih liya, iki mung kertas, mula kita kudu ndeleng kepiye kahanan wis berkembang ing donya, kepiye kesadaran wis
mundhak, contone liwat Kla.TV lan kita kabeh, lan kita kudu ngandhani pamarentah kita... ya, Jerman, Jerman iku
sing dadi tenaga penggerak ing balik perjanjian pandemi, ta?
Ing Jerman, kita ora perlu kuwatir bab pamaréntah... kita ora perlu ngarep-arep akèh sakdurungé pamaréntah iki isih
kuwasa, sing uga maringi akèh dhuwit marang WHO, sing sakjane uga melu banget ing bisnis farmasi lan data.
Padha entuk bathi lan padha kepengin entuk bathi. Kanthi nindakake kuwi, padha ngancam kesehatan lan
nyawa kita. Aku nganggep kuwi pancen kriminal banget!
Kita kudu mandhegake iki, lan kita bakal mandhegake iki.
Kita bakal mandhegake iki! Kita bisa nindakake, kanggo ngutip wong sing jenenge aku ora kelingan saiki.
Nanging kanthi cekak, Bu Bahner: apa kuncié banjur, bisa diomongaké, yaiku masyarakat sing padhang?
Maksudku, kita ndhukung lan mbantu nyampekake apa sing kowe, minangka ahli, minangka pengacara, bisa diomongake...
Umume pengacara ora bisa nyampekake bab apa wae kanthi cara sing nggawe warga biasa kaya aku bisa mangerteni.
Nanging kowe bisa nindakake, kowe bisa nyampekake pesen, kita bakal nyampekake marang wong-wong.
Nanging aku pracaya yèn masyarakat sing padhang pikiran iku kunci kanggo mbalèkaké fungsi sistem kaadilan, ta?
Supaya kowe, minangka pengacara, bisa makarya kanthi bener maneh amarga ana hakim sing pancen objektif sing lungguh ing kana, ta?
Ya, pendidikan lan informasi, lan kersané kanggo ngerti dhéwé, iku langkah kapisan.
Banjur wong-wong iki perlu diparingi daya supaya duwe keberanian ngomong ora, ngomong mandheg, lan tumindak.
Dadi, keberanian iki bakal dadi langkah kapindho.
Amarga wedi kelangan pakaryan, diasingake sacara sosial lan sapiturute... Kita nampani kabeh, kita wis dadi siji kulawarga
gedhe, kita ngerti kepiye rasane, kita ngerti kepiye krasa dipersekusi, diasingake, apa wae,
dipfitnah, ujug-ujug dadi macem-macem perkara.
Mesthi wae kita seneng nampani kabeh wong wani sing, kaya kita, wis pracaya marang panguwasa hukum, marang
demokrasi, marang negara sing nggatekake kapentingan kita.
Omong kosong, kita keciduk, nanging saiki kita wis luwih paham: pendidikan iku langkah kapisan
– mula matur nuwun sanget kanggo sampeyan uga!
Matur nuwun sanget. Pitakonan pungkasan, ya?
Ing wektu-wektu iki, kita nyedhiyakake akèh informasi liwat situs web, Telegram, YouTube, macem-macem saluran, lan sapituruté.
Yen sensor terus maju, akèh bab ora bakal bisa maneh, lan nalika ana krisis, akèh wong bakal ditinggal dhewekan amarga
padha tansah gumantung marang sumbangan pengacara Bahner nanging ora tau mbangun jaringan ing tingkat regional.
Apa sampeyan mikir menawa iki uga dadi faktor kunci ing donya saiki, yèn wong padha kenal siji lan sijiné
sacara lokal, yèn padha metu saka anonimitas lan mbangun jaringan ing tingkat regional?
Iku salah siji saka langkah-langkah sing paling penting, tenan, ing bangunané dhéwé, ing dalan, ing lingkungan.
Lan cathet wong-wong sing manggon cedhak kowe, alamaté – tindakna lan sowanan marang wong-wong mau!
Kadhangkala kowe mung ketemu ing njaba utawa ing restoran, mula kowe bisa nyopir utawa mlaku menyang kana, lan
aku sejatine bakal netepake wates kanggo jejaring: Endi wae sing isih bisa tak lakoni kanthi mlaku?
Aku isa nempuh 5 kilometer sajrone sak jam, ya?
Dadi ing lingkaran 5 kilometer iki, mesthi jaringan lokal iku sing paling penting kanggo dhukungan, medis lan
mesthi uga babagan pasokan banyu, nutrisi, obat-obatan – lan mesthi uga kanggo saling mbantu.
Kita bisa uga butuh iki maneh. Ya, cathetan penting, ukuran penting!
Matur nuwun sanget, Bu Beate Bahner, kanggo wawancara iki.
Mugi panjenengan kasil ing pakaryan pendhidhikan panjenengan ingkang saiki lumampah.
Aku kira kowe wis nerangake: kadhangkala kowe tekan titik sing rada ngendho nalika kowe
mikir, "Wah, apa sing bakal kelakon sabanjure?"
Nanging kowe nyinari pangarep-arep, kowe nyinari kapercayan – aku mikir kuwi apik banget! Apa kita
bisa ngirimake kuwi marang pamirsa? Oke, matur nuwun.