دستورالعمل‌های جدید برای مؤسسات آموزشی و غیره به‌طور مداوم منتشر و به‌صورت آنلاین در دسترس قرار می‌گیرند.
راهنماهایی وجود دارد که همه چیز را از نوسازی مدارس تا جداسازی زباله پوشش می‌دهند.
با این حال، به نظر می‌رسد افراد بسیار کمی، به‌ویژه والدین، برای مثال در مونیخ، از وجود
راهنمای تراجنسیتی برای مدارس مونیخ آگاه باشند.
اداره آموزش و ورزش شهر مونیخ، به سرپرستی فلوریان کراوس، سیاست‌مدار حزب سبز، راهنمای «دانش‌آموزان ترنس*،
بیناسeks و غیرثنوی در مدارس مونیخ» را با همکاری «دفتر هماهنگی برابری LGBTIQ*» و دیگر نهادها منتشر کرده است.
هیچ بیانیه رسمی از سوی انجمن‌های والدین صادر نشده است، که این سؤال را مطرح می‌کند: آیا اصلاً آن‌ها از
مفاد مندرج در دستورالعمل‌های LGBTIQ مطلع شده‌اند؟
برخلاف سایر دستورالعمل‌های مدرسه، مانند «راهنمای جداسازی و پیشگیری از پسماند در مدارس
مونیخ»، این راهنما به‌صورت آنلاین در دسترس نیست.
اگر دقیقاً ندانید دنبال چه هستید، آن را پیدا نخواهید کرد.
به همین دلیل جنبش مردمی «دمو فور آلِه» راهنمای فاش‌شده‌ای برای مدارس مونیخ را در وب‌سایت خود منتشر کرده است.
در راهنما چه چیزی وجود دارد؟
درس‌ها باید طوری طراحی شوند که «واقعیت‌های زندگی و تاریخ افراد ترنس*، اینترسکس و نان‌باینری به نمایش گذاشته شوند».
نام‌ها و ضمایری که خود شاگردان انتخاب می‌کنند باید در زندگی روزمرهٔ مدرسه و در اسنادی مانند فهرست کلاس‌ها به‌کار روند.
معلمان باید ضمایر خود را در کنفرانس‌های ویدیویی و امضاهای ایمیل مشخص کنند.
برای مثال، معلمان باید از پرچم رنگین‌کمان روی در استفاده کنند تا «به‌طور مشخص ساعات ملاقات خود را برای موضوع LGBTIQ* تبلیغ کنند».
معلمان نباید هیچ اطلاعاتی دربارهٔ آشکارسازی گرایش جنسی یک دانش‌آموز را در اختیار هیچ‌کس خارج از مدرسه، از جمله والدین،
قرار دهند و نباید دانش‌آموزان را تشویق کنند از مراکز مشاورهٔ ال‌جی‌بی‌تی که در پایان راهنما فهرست شده‌اند استفاده کنند.
باید به دانش‌آموزان اجازه داده شود که بر اساس «خودتعریف» خود، توالت‌ها و اتاق‌های تعویض لباس مورد نظرشان را انتخاب کنند.
کتابخانهٔ مدرسه باید شامل «انتخابی مناسب از کتاب‌ها در موضوع تنوع جنسیتی» و غیره باشد.
این راهنما زندگی روزمرهٔ مدرسه را مطابق با دستورالعمل‌های لابی ترنس انقلابی می‌کند.
از جمله موارد دیگر، این بدان معناست که کتاب‌های بیشتری از نویسندگان ترنس یا با موضوعات
ترنس راه خود را به کلاس‌های درس باز خواهند کرد.
والدین مطلع نخواهند شد اگر فرزندشان بخواهد با جنس مخالف آزمایش کند، و توالت‌ها و اتاق‌های تعویض لباس که به‌حق به‌وضوح از
هم جدا شده‌اند، در آینده دیگر اجازهٔ تفکیک واضح نخواهند داشت.
و انحرافی کوتاه دربارهٔ مراکز مشاورهٔ ذکرشده در راهنما که اکنون مثل قارچ سر برمی‌آورند: «Strong!» یکی از نمونه‌هاست.
این مرکز به‌عنوان یک مرکز گزارش‌دهی و مشاوره برای «نفرت در اینترنت» عمل می‌کند.
واحد تخصصی برای توضیح اینکه سناریوهای تبعیض‌آمیز چیستند، تعدادی ویدیو تولید کرده است که هدفشان نشان
دادن این است که چه چیزی «ترانس‌هراسی» محسوب می‌شود.
افراد آسیب‌دیده نظر خود را بیان می‌کنند، برای مثال به‌عنوان یک زن تراجنسیتی (مرد بیولوژیکی) که در یک
مهمانی برای زوج‌های لزبین «تبعیض» علیه او صورت گرفت.
در این مورد، یک زن همجنس‌گرا گلوِ آن شخص را لمس کرد و سپس با تعجب فریاد زد که او گلوی آدمی دارد، یعنی مرد است.
این سورپرایز ترنس‌هراسانه تلقی شد.
یک مثال دیگر، زنی تراجنسی دیگر را توصیف می‌کند؛ یعنی مردی که در صف جلوی دستشویی بانوان ایستاده بود و
به او گفته شد که این صف احتمالاً برایش مناسب نیست.
پس مراقب باشید که چه چیزی از پیش به‌عنوان ترانس‌هراسی طبقه‌بندی و مجازات شده است!
این‌ها و سایر مراکز گزارش‌دهی با میلیون‌ها دلار از پول مالیات‌دهندگان تأمین مالی می‌شوند.
اما نه تنها در مونیخ یا تورینگن است که زیرساخت‌های تلقین جنسیتی فراهم شده؛ کانتون بازل-اشتات نیز
راهنمای ترنس را برای مدارس نمایشی خود منتشر کرده است.
این سند به معلمان دستور می‌دهد تا کودکان را تلقین عقیده‌ای کنند و آنها را تشویق کنند تا خود را تراجنسیتی اعلام کنند.
اگر والدین چنین کودکی شکاک باشند، معلمان باید مقامات را در جریان قرار دهند.
برای کلاس‌های ورزشی و شنا، و حتی برای اردوهای مدرسه، باید به یک کودک تراجنسیتی اجازه داده شود که انتخاب
کند از کدام دوش‌ها و اتاق‌های تعویض لباس استفاده کند.
طبق دستورالعمل‌ها، نظرات سایر کودکان باید مورد توجه قرار گیرد، اما در واقع از آن‌ها پرسیده نمی‌شود.
در عمل، این بدان معناست که دختران شانزده‌ساله ممکن است مجبور شوند در مقابل پسران لباس‌های خود را عوض کنند. از
نظر اصول، دستورالعمل‌ها همانند دستورالعمل‌های مونیخ هستند.
این دستورالعمل‌ها دقیقاً مطابق دستورالعمل‌های «ترنس لابی» هستند، که بر اساس آن «خودتعریف» جنسیتی خودسرانهٔ افراد زیر سن قانونی
نباید مورد پرسش قرار گیرد و باید به‌طور کامل پذیرفته شود، حتی اگر این امر پیامدهای منفی
برای کودک مربوطه یا همکلاسی‌هایش داشته باشد.
علاوه بر این، از معلمان حتی انتظار می‌رود که به‌طور فعال هویت ترنس کودک را ترویج کنند،
برای مثال با توصیه به مراکز مشاوره ال‌جی‌بی‌تی.
اگر والدین شکاک باشند، معلم باید با خدمات روان‌شناسی مدرسه و سازمان حمایت از کودکان و بزرگسالان سوئیس (KESB) تماس بگیرد.
KESB – Kla.TV قبلاً در این مورد گزارش داده است – به‌عنوان یک مرجع مرکزی که از مردم فاصله دارد،
مقادیر عظیمی از پول مالیات‌دهندگان را مصرف می‌کند.
برای مثال، کودکان بر اساس گزارش‌های مشکوک از خطر، از خانواده‌های سالم جدا می‌شوند و قرار دادن آن‌ها در
خانواده‌های سرپرستی به عنوان یک مدل کسب‌وکار مالی تلقی می‌شود!
راهنمایان ترنس بازل بدین ترتیب حق والدین را برای آموزش فرزندانشان تضعیف می‌کنند.
والدین نباید، تحت تهدید از دست دادن حضانت، مجبور شوند که توصیه‌های فعالان کوئیر را دنبال کنند و فرزندشان
را به‌عنوان «ترنس‌سکشوال» بزرگ کنند، نه تنها در سوئیس.
والدینی که موافق نباشند و با همه چیز همراهی نکنند، برای مثال قراردادهای مدرسهٔ خصوصی فرزندانشان لغو خواهد شد.
و اکنون بیایید به یک مطالعه موردی از آلمان نگاهی بیندازیم:
مطالعه موردی کنونی:
وقتی والدین از استفاده از کتابی در کلاس مطلع شدند که آن را فریبکارانه و تلقین‌کننده می‌دانستند و درخواست کردند که به
فرزندانشان اجازه داده شود در آن زمان کتاب دیگری بخوانند، ماجرا با فسخ قرارداد مدرسه پایان یافت – هرچند والدین صرفاً نگرانی
خود را از آموزش ایدئولوژی نادرست به فرزندانشان ابراز کرده بودند.
در مورد کتاب «رافی و توتو صورتی‌اش» اختلافی وجود داشت.
این هم صرفاً مسئلهٔ گفتن این است که خب، به کودکان آموزش داده می‌شود که در اصل تغییر جنسیت آسان است.
به هر حال، این همچنین تصویر ریچاردو سیمونتی، نویسندهٔ کتاب است.
و اینجا این موضوع به کودکان طوری ارائه می‌شود که گویی امروز شلوار آبی بپوشیم و فردا شلوار سیاه. و اصلاً این‌طور
نیست. این موضوع trivialised یا صرفاً سرسری گرفته شده است.
و پشت آن پیامدهای بسیار جدی نهفته است اگر کودک سپس واقعاً تصمیم بگیرد جنسیت خود را تغییر دهد، مانند درمان هورمونی و غیره.
و این به سادگی پیامدهای سلامتی دارد.
والدین صرفاً می‌خواستند همان بردباری نسبت به آن‌ها نشان داده شود که با شدت به لابی ال‌جی‌بی‌تی‌کیو اعطا می‌شود.
متأسفانه، با این حال، فسخ قرارداد مدرسه به نظر می‌رسد در این مرحله کم‌ضررترین گزینه باشد.
در برنامه Kla.TV با عنوان «کودکان قربانی فرافرهنگی»، پیش‌تر بحث کردیم که چگونه والدین نیز از حضانت فرزندانشان محروم
می‌شوند، صرفاً به این دلیل که می‌خواستند آن‌ها را از اتخاذ تصمیم‌های شتاب‌زده و تغییردهنده زندگی برحذر دارند.
به‌طور کلی، هویت نوجوانان به‌شدت متزلزل شده و هیاهوی ترنس، که پیش‌تر توسط شبکه‌های اجتماعی دامن زده شده بود، بیش از پیش شعله‌ور
می‌شود – با پیامدهای مرگبار برای سلامت روانی و جسمی دانش‌آموزان.
به نظر می‌رسد که مأموریت خالص آموزشی مدارس مدت‌هاست که قربانی لابی‌های گوناگون شده است.
مدیران مدارس، معلمان و مربیان اجازه می‌دهند تا از آن‌ها برای تحمیل ایدئولوژی‌ها سوءاستفاده شود و از
والدین انتظار می‌رود که در این امور دخالت نکنند.
... اگر چنین دستورالعمل گسترده‌ای با موفقیت اجرا شود، این تلاش‌ها برای تلقین عقیده به سایر مدارس نیز گسترش خواهد یافت.
به همین دلیل اکنون باید برای حفاظت از کودکان اقدام کنیم!
اگر در مدرسه محلی خود از چنین دستورالعمل‌هایی برای دانش‌آموزان تراجنسیتی و سایر برنامه‌های جنسیتی مطلع شدید، از شهرداران،
مسئولان مدارس، شوراهای والدین یا در سوئیس، هیئت‌مدیره‌های مدارس بخواهید پیش از رواج یافتن، این برنامه‌ها را لغو و ممنوع کنند!