Медыцына як сродак улады для кантролю над насельніцтвам?
Здароўе ці хвароба як зброя? Медыцынскае лячэнне як смяротная пастка?
Флорыян Махл з Report24 і ягоны госць, доктар Герд Рёўтэр, па-рознаму пралілі святло на гісторыю медыцыны.
Але паслухайце самі, як доктар Рэйзер раскрывае сувязі, выкарыстоўваючы свае шырокія і падрабязныя веды, чаму, на яго
погляд, чыстая прага да прыбытку здаецца недастатковым тлумачэннем, і што агульнага
ў гэтай тэме з 15-хвіліннымі гарадамі...
Што стаіць за гэтым? Доктар Герд Рёўтэр аналізуе вакцынацыі, уладу і кантроль
https://report24.news/what-is-behind-it-dr-gerd-reuther-an alyses-vaccinations-power-and-control/] Вітаем на Report24.
Мяне завуць Флорыян Махл, і сёння ў нашай студыі з намі гасцюе лектар, доктар Герд Рэўтэр. Вітаем.
Вітае.
Доктар Рёўтэр, некаторы час таму вы напісалі вельмі паспяховую кнігу, якая, так бы мовіць,
зрабіла вас вельмі вядомым у асноўных колах.
То былі зусім іншыя часы, гэта было да 2020 года.
Магчыма, мы маглі б пачаць з гэтай працы: што вас матывавала і што з яе можна было б вынесці.
Так, гэта быў «Абманнуты пацыент», 2017 год, у той час, калі нават асноўны выдавец усё яшчэ прыняў бы такі
рукапіс, і было магчыма адкрыта крытыкаваць медыцынскую сістэму з усіх бакоў, каб раскрыць праўду.
З цягам часу гэта стала ўсё цяжэй.
І цяпер таксама ўжо амаль немагчыма данесці гэта да шырокай аўдыторыі, проста таму, што засталося менш каналаў інфармацыі.
Але маёй матывацыяй у той час было тое, што за 30 гадоў сваёй прафесійнай дзейнасці я зразумеў, што ў медыцыне вельмі шмат
чаго проста няправільна або, трэба сказаць, карэнна недасканала.
Таму што здароўе — галоўны прыярытэт, але на яго насамрэч не плануюць, бо, на жаль, ужо некалькі соцень гадоў
медыцынская галіна была скіравана на хваробы, а не на здароўе.
Ёсць вядомая прымаўка, што грошы можна рабіць толькі на хворых, а не на здаровых, хоць, відавочна, раней існавалі іншыя сістэмы.
Паведамленні з Кітая сведчаць, што калісьці ўсё было інакш.
Вы заплацілі доктару, каб заставацца здаровымі, што насамрэч гучыць значна больш прывабна.
Вы медыцынскі гісторык, што дае вам шмат часу для вывучэння фактаў, і ў мяне такое адчуванне, што цяпер усё больш і больш
увагі надаецца сацыяльнай крытыцы або разгляду грамадства ў цэлым, для якога здароўе, вядома ж, вельмі важная праблема.
І мы крыху паразмаўлялі перад гэтым; насамрэч свет зараз стаіць перад даволі непрыемнай сітуацыяй.
Так, гэта праўда, што мая цікавасць да аховы здароўя і занятасці ў першую чаргу прывяла мяне да разгляду сацыяльных аспектаў.
З аднаго боку, гэта погляд у гісторыю, які важны для медыцыны і немагчымы без уліку сацыяльных умоў.
Тады мая жонка — гісторык, што было яшчэ адной прычынай даследаваць гістарычныя абставіны.
Але гэтая цесная сувязь паміж медыцынай і гісторыяй заўсёды існавала, і цяпер, у эпоху Covid-19, яна
стала асабліва відавочнай: медыцынскія кампаніі выкарыстоўваюцца для кантролю над грамадствам.
Толькі гэта быў не першы выпадак, бо медыцына насамрэч была ўведзена ў 13-м стагоддзі як акадэмічная
ўніверсітэцкая медыцына з мэтай уплыву на сацыяльныя ўмовы.
У той час менавіта Царква ў асноўным імкнулася заснаваць гэту новую медыцынскую прафесію.
А навошта ёй былі дактары?
У рэшце рэшт, каб вызначыць, хто ў грамадстве хворы, хто мае праблемы са здароўем.
Такім чынам, вы хутка даведаліся пра ўплывовых людзей.
А потым справа была ў ўладзе, магчыма, у спадчыне, таму людзі хацелі быць інфармаванымі на ранняй стадыі.
І з дапамогай медыцынскіх мер, якія ў той час былі прадстаўлены як канцэпцыя лячэння, вядомая як гумаральная
тэорыя, таксама можна было наўмысна нашкодзіць здароўю людзей.
Такім чынам, было магчыма выклікаць хваробы. Гэта было магчыма не толькі ў наш час, але і тады.
Напрыклад, ртутныя мазі можна было выкарыстоўваць, каб выклікаць пэўныя высыпанні на скуры.
А потым людзі казалі, што ў кагосьці праказа.
І праказа была дыягназам, які ў той час прыводзіў да сацыяльнага адчужэння ў Еўропе, але не ў іншых краінах.
У ісламскім грамадстве чалавек, хворы на праказу, у якога развіліся скурныя сімптомы, што маглі прывесці да адмірання
частак носа або вуха, мог працягваць нармальна жыць у грамадстве.
Але ў хрысціянскім Захадзе Царква вызначыла гэта такім чынам, што чалавек павінен пакінуць
грамадства, забраўшы з сабой усю сваю маёмасць.
І гэтая ўласнасць потым мусіла быць пераразмеркавана паміж новымі ўладальнікамі.
Такім чынам, гэта быў вельмі практычны спосаб пазбавіцца ад непажаданых людзей.
Праказа не існавала да таго, як хрысціянства стала дамінуючай рэлігіяй у Еўропе.
Заўсёды казалі, што гэта было занесена падчас Крыжовых паходаў.
Магчыма, таксама былі і адна-дзве новыя хваробы.
Але гэты падыход, калі выкарыстоўваюць хваробу, бачную хваробу, каб выключыць кагосьці з грамадства, каб пазбавіцца ад яго.
Такім чынам, напрыклад, такі чалавек, як Дональд Трамп, мог бы сёння захварэць на праказу, калі б ён жыў у тыя часы.
І тады, без суда, давялося б сказаць: «Спадар Трамп, мы прабачваемся».
На жаль, ім давялося пакінуць грамадства і цяпер яны вымушаны жыць у бяспечным месцы тут, у
прыгарадзе, і ім больш не дазваляецца выступаць.
Такім чынам, тады была ўведзена мера, якая з-за Covid зноў стала актуальнай: людзі казалі: «Так, гэта хворыя людзі, іх трэба на
пэўны час ізаляваць». З пранерай жа гэта было толькі пажыццёвае.
І далей, у развіцці падзей, справа таксама дайшла да прымянення гэтых радыкальных мер... – прымянялася вельмі шмат таксічных
рэчываў, тое, што цяжка ўявіць сёння: мышатнік, ртуць, антымон.
Ва ўсіх выпадках у адпаведнай дазоўцы гэта былі смяротныя рэчывы.
Гэта азначае, што любая дробязная хвароба можа ператварыцца ў смяротную пастку.
І гэта раптам здаецца нам знаёмым і тут. Як зноў з Кавідам?
Звычайны, бясшкодны грып, які назвалі Ковідам. І з адпаведнымі лекамі, я маю на ўвазе, у прыватнасці, Паўночную Італію, усё
гэта раптам стала смяротнай пасткай для многіх пажылых людзей.
Затым яны памерлі нібыта ад грыпу, хаця насамрэч памерлі ад лячэння.
І канцэпцыя ўжо была тады ўведзена.
А калі хтосьці лічыць, што я перашчыру, ёсць таксама манах Аўрам з Санта-Клары, які пісаў пра гэта ў XVIII
стагоддзі, на змену XVII–XVIII стагоддзяў, і сказаў:
Так, медыцынская прафесія — гэта ліцэнзія на забойства з беспакаранасцю.
І гэта быў інсайдар, таму ён ведаў, якую ролю адыгрывала медыцына ў грамадстве.
І мы зноў бачым гэта цяпер з усімі гэтымі вакцынацыямі; гэта таксама праграма, якая не мае дачынення да здароўя, а наадварот.
І ўся гэтая «гульня», у двукоссі, гэтая злая гульня, па сутнасці, ідзе хвалямі з XIII стагоддзя і асабліва разгараецца ў
выглядзе эпідэмійных хвароб, калі існуюць сацыяльныя праблемы.
Калі вам патрэбна ўся цалкам карціна, як цяпер вам патрэбны Covid на фоне фінансавага крызісу, то першая чума
ўспыхнула ў XIV стагоддзі, у 1347 годзе, пасля тагачаснага банкаўскага крызісу ў Фларэнцыі.
Гэта азначае, што заўсёды існуе вельмі цесная сувязь паміж здароўем і сацыяльным развіццём, ці, дакладней,
сацыяльнымі праблемамі, якія пагражаюць кіруючай эліце.
І вось тады вы выкарыстоўваеце здароўе як зброю.
Перадумовы гэтага надзвычай захапляльныя.
Вядома, я лічу, што заўсёды дзейнічае значны імпульс.
Калі мы гаворым пра вакцынацыю, то можна зарабіць мільярды.
Гэта значыць, на маю думку, што гэта не заўсёды павінна быць зламыснасць. У мяне яшчэ няма канчатковай думкі на гэты конт, але
гэта не заўсёды павінна быць зламыснасць. Гэта можа быць проста прагнасць, калі вы распрацоўваеце «лекі» ў двукоссі,
якія насамрэч нічога не робяць і нават могуць быць шкоднымі.
І з дапамогай якога можна зарабляць мільярды і пераконваць урады: гэта так важна, яно
ратуе так шмат жыццяў, ім павінны валодаць усе.
Можна паглядзець на Амерыку, напрыклад, дзе больш за 70 такіх прышчэпак цяпер з'яўляюцца абавязковымі або плануюцца для дзяцей.
Я не ведаю, наколькі строга гэта выконваецца ў кожным штаце.
Але я прынамсі ўсведамляю той факт, што, калі некалькі дзесяцігоддзяў таму было каля 10 так званых
ахоўных прышчэпак, цяпер да 18 гадоў запланавана амаль 100.
І відавочна, што ўсё гэта ў асноўным выклікана матывамі прыбытку, таму што людзі існавалі мільёны гадоў і
вельмі доўга выдатна абыходзіліся без гэтых вакцынацый.
Але давайце хутка зірнем на Амерыку.
Ну, я думаю, што меркаванні прыбытку — гэта не ўся справа, таму што, калі мы паглядзім на гэтую праграму, яна
прывяла да з'яўлення вельмі шматлікіх хранічных захворванняў.
Цудоўна, што Роберт Кенэдзі-малодшы цяпер зрабіў публічны відэаролік, у якім адзначае, што ў ЗША раней усё
было інакш, — а менавіта, што ў параўнанні з іншымі краінамі амерыканцы не хварэлі часцей і не жылі менш.
І ўсё гэта развілося толькі ў 1980-х і 1990-х гадах, паралельна з гэтай праграмай вакцынацыі і таксама паралельна з
ростам спажывання людзей высокаапрацаванай, усё больш сінтэтычнай харчовай масы ў розных формах.
Гэта ключавыя падзеі, якія прывялі да пагаршэння здароўя.
І калі вы бачыце, што гэта адбываецца з цягам часу і няма ніякай процірэгуляцыі, тады за гэтым павінна стаяць канцэпцыя.
Бо тады вы разумееце, што гэты спосаб неяк рабіць здаровых людзей хворымі праз бессэнсоўныя лекі ці
нездравы лад жыцця насамрэч працуе толькі пэўны час.
Бо тады занадта шмат людзей захварэе, і гэта больш не будзе працаваць.
З іншага боку, заўсёды было магчыма, як гэта і было ў нашай краіне ў апошнія дзесяцігоддзі, усё часцей
весці справы са здаровымі людзьмі, не робячы іх хворымі.
Такім чынам, усе гэтыя прафілактычныя скрынінгавыя тэсты, магчыма, не прыносяць ніякай шкоды,
але тым не менш яны сталі велізарным бізнесам.
Ну, гэта, безумоўна, заўсёды адыгрывае ролю ва ўсіх прэпаратах, якія выводзяцца на рынак.
Але без гэтай мэты нанясення шкоды, я не думаю, што можна якім-небудзь чынам растлумачыць усе гэтыя вакцынацыі.
Усё пачалося даўно, з засяроджанасцю на гэтых вельмі, вельмі рэдкіх захворваннях, якія ніколі не былі сацыяльнай праблемай.
Такім чынам, цяпер краснуха, свинка — гэтыя захворванні заўсёды мелі вельмі нізкую распаўсюджанасць у кожным грамадстве.
А заўзятае прадухіленне гэтага шляхам спробы звесці яго да нуля, што абсалютна недарэчна і немагчыма ў любым біялагічным працэсе,
— гэта канцэпцыя, якая не можа быць камерцыйна жыццяздольнай у доўгатэрміновай перспектыве, бо хутка акажацца памылковай.
Многія кажуць, што за гэтым стаіць не толькі фармацэўтычная прамысловасць, але і скарачэнне насельніцтва.
І гэта адкрыта заяўлялася – Клубам Рыма, што, нібыта, нас занадта шмат у гэтым свеце.
Цяпер, вядома, трэба сказаць адну рэч: гэтыя масавыя вакцынацыі і іншыя медыцынскія ўмяшанні ў асноўным закранаюць
краіны, дзе не вельмі высокія паказчыкі нараджальнасці, і дзе, як кажуць, насельніцтва насамрэч скарачаецца.
Цяпер, як контраргумент, можна было б высунуць такое пытанне: чаму такія медыцынскія эксперыменты, калі ўжо так
хочацца іх назваць, не праводзяцца, напрыклад, у Афрыцы?
Або ў Азіі, дзе ў нас ёсць велізарныя краіны. Ну, насельніцтва Кітая скарачаецца.
Індыя ж, аднак, выглядае зусім наадварот. Там жыве больш за мільярд чалавек, якія вельмі імкнуцца да
працягу роду, як гэта часта бывае ў бедных культур.
Дык чаму такія рэчы так жорстка ўводзяцца тут, а там, здаецца, зусім не?
Ну, гэта было ў асноўным зроблена там.
Калі мы паглядзім на апошнія некалькі дзесяцігоддзяў, то гэтыя эксперыменты па вакцынацыі, з відавочным
намерам нашкодзіць насельніцтву і зрабіць яго бясплодным, праводзіліся ў Афрыцы і Індыі.
Наколькі мне вядома, у Індыі ў гэтай сувязі таксама знаходзяцца ў працэсе некалькі судовых спраў супраць Біла Гейтса.
І ў Афрыцы таксама праводзілася гэтая буйная кампанія па вакцынацыі ад столбу, якую, я лічу, варта паўтараць кожныя шэсць
месяцаў, што нават прыхільнікі вакцынацыі лічылі недарэчным.
І дзе актывісты ў Каталіцкай царкве выявілі, што ён утрымліваў рэчывы, прызначаныя выклікаць бясплоддзе.
Усё гэта, вядома, тады спынілі.
Пасля таго, як гэта стала вядома, гэта стала неўстойлівым.
І скептыцызм у дачыненні да вакцынацыі, мякка кажучы, цяпер надзвычай высокі ў гэтых так званых краінах, якія развіваюцца.
Такім чынам, для іх дастаткова проста ўбачыць, як прыбывае каманда белых вакцынатараў.
Брыгады па вакцынацыі таксама неаднаразова падвяргаліся нападам і вярталіся ні з чым.
Я думаю, што за апошнія некалькі дзесяцігоддзяў узровень прынятасці сярод насельніцтва фактычна знізіўся амаль да нуля.
Цяпер зразумела, што такая абсалютна бессэнсоўная кампанія па вакцынацыі, як тая, што адбылася ў Газе, магла быць
праведзена толькі ва ўмовах абсалютна грэзных падчас перамір'я, калі людзі фактычна не маглі збегчы.
І, магчыма, гэтае перамір'е дало яму яшчэ адзін шанец перадыхнуць, ці зноў атрымаць ежы і свежай вады.
Але пры ўмове, што яны таксама скарыстаюцца магчымасцю зрабіць прышчэпкі сваім дзецям.
Такім чынам, гэта было відавочна магчыма толькі ва ўмовах прымусу, бо ў іншых краінах, дзе насельніцтва
ўсё яшчэ можа збегчы, яны б адразу ж кінуліся ўцякаць.
Вось што мяне ўразіла, калі дазволіце мне на хвілінку перапыніць, у Газе – гэта
насамрэч была б тэма, да якой я хацеў бы вярнуцца.
Я быў вельмі здзіўлены, калі даведаўся, чаму яны цяпер у Захадзе паказваюць сябе як вялікіх
дабрачынцаў, якія вакцынуюць гэтых бедных дзяцей.
Якая гэта была вакцынацыя? І ці ёсць падставы сцвярджаць, што гэтая вакцынацыя карысная для людзей?
Так, гэта дзіцячы параліч, што абсалютна абсурдна.
Па-першае, насуперак гэтаму пастаяннаму сцвярджэнню асноўнай плыні, поліё не з'яўляецца
інфекцыйнай хваробай, і не віруснай таксама.
Хутчэй, полія — гэта сімптом, а менавіта млявы параліч, які ўзнікае пад уздзеяннем таксінаў.
У той час, у першай палове XX стагоддзя, гэтыя пестыцыды выкарыстоўваліся ў сельскай
гаспадарцы, спачатку на аснове арсэну, а пазней — ДДТ.
Аднак іншыя таксіны таксама могуць выклікаць млявы параліч у любым узросце, таму што
выкарыстоўваемыя таксіны звычайна ўплываюць на нервовыя клеткі.
І, вядома, чым меншае дзіця, г.зн. маладзейшая асоба, тым меншы аб'ём размеркавання ў яго,
тым больш таксічнымі з'яўляюцца гэтыя рэчывы.
І таму ў той час ад поліяміэліту ў асноўным хварэлі дзеці, хоць заўсёды хварэлі і дарослыя.
У любым выпадку, вакцынацыя супраць полія не мае сэнсу, бо атручэнне нельга
прадухіліць ніякай вакцынай; гэта проста немагчыма.
І яшчэ адна рэч: вядома, у зонах бедстваў узнікаюць пэўныя захворванні, у тым ліку інфекцыйныя,
выкліканыя забруджваннем вады і недахопам ежы.
Потым — грып, усе дыярэйныя захворванні, усе гэтыя хваробы, успомніце хаця б халеру і тыф, гэта насамрэч
тое, што — ці дызентэрыю, якія ўяўляюць небяспеку, калі дзесьці ідзе вайна, існуе рызыка эпідэмій.
Але поліё не ўзнікае, калі, напрыклад, не выкарыстоўваецца атрутны газ.
Калі б быў ужыты атрутны газ, то, вядома, адбылося б таксама атручэнне нервовай сістэмы і адпаведны параліч, які потым,
натуральна, можна было б прыпісаць поліяміэліту, заявіўшы, што маркеры віруса поліяміэліту былі знойдзены дзесьці ў каналізацыі.
Але па сутнасці, на працягу стагоддзяў, як мы ўсе ведаем з вобласцей ваенных дзеянняў, ніколі не было эпідэміі
паралічу дзіцячага паражэння ў сувязі з баявымі дзеяннямі.
Такім чынам, гэта зноў даволі ясна паказвае, што тут працуе зусім іншая праграма, і мы павінны выказаць здагадку, што
існуе праграма, накіраваная на нанясенне шкоды, праграма, накіраваная на выкліканне бясплоднасці сярод насельніцтва.
Ці старанна вы вывучылі аргументы за вакцынацыю ад дзіцячага паралічу ў гэтай канкрэтнай зоне ваенных дзеянняў?
І я таксама лічу гэта вельмі дзіўным. Павінны быць нейкія лічбы, якія б паказвалі, што такія выпадкі там сапраўды здараюцца.
Так, наколькі мне вядома, гаварылі пра адзін выпадак, які адбыўся, аднак гэты параліч быў выкліканы.
І гэты адзіны выпадак паставіў бы пад пагрозу неадкладную масавую эпідэмію.
У нашы дні нам шмат не трэба. Гэта як з той знакамітай мяшэчкай рысу, што дзесьці ўпадзе, і ўсе адразу рэагуюць.
Гэта тыповая пазіцыя Сусветнай арганізацыі аховы здароўя — што насамрэч нічога рабіць не трэба.
З даных па тэставанні на Covid-19 вядома, што калі пандэмія была абвешчана ва ўсім свеце, было каля 7000
станоўчых тэстаў, але мы не ведаем, ці былі сярод гэтых выпадкаў людзі, якія сапраўды хварэлі.
І, напрыклад, нядаўна быў апублікаваны справаздача, у якой сцвярджаецца, што колькасць выпадкаў
краснухі ва ўсім свеце павялічылася на 20 працэнтаў.
Аднак, калі вы прачытаеце публікацыю Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, то ўбачыце, што яна заснавана на
сімуляцыях і што за ёй не стаіць ніякіх рэальных лічбаў.
І нават у гэтай працы пазначана, што былі зроблены прагнозы, бо фактычныя даныя назіранняў, паведамленыя па ўсім
свеце, зрабілі б сцэнар занадта нізкім, г.зн. недаацанілі б яго.
Такім чынам, другое значэнне слова «праекцыя» заключаецца ў тым, што мадэлі сімуляцыі цяпер сфарміравалі лічбы, якія ні ў
якім разе не могуць быць дакладнымі. А потым вы можаце разгледзець асобныя краіны, а таксама колькасць смерцяў.
Гэта зусім не адпавядае даным, апублікаваным за апошнія некалькі дзесяцігоддзяў, дзе было зафіксавана ўсяго некалькі
соцень выпадкаў. Каб гэта ўяўляла пагрозу для насельніцтва, кожны год павінна было б быць дзясяткі тысяч выпадкаў.
Такім чынам, мы бачым, што не мае значэння, адбыліся гэтыя падзеі насамрэч ці не; вы проста
іх прыдумляеце і сцвярджаеце, што яны адбыліся.
І калі яны правядуць любы тэст, які нам нічога не кажа — як мы ведаем, у выпадку з Covid, ПЛР-тэстам — яны
могуць неадкладна апублікаваць выпадкі, якія нібыта існуюць, але насамрэч ніколі не існавалі.
І тады пра гэта пішуць ва ўсіх газетах свету, здараецца катастрофа — і пачынаецца страх.
Вось чаму мы згадвалі гэта ў нашай гісторыі эпідэмій у кнізе «Hauptsache Panik» («Галоўнае —
паніка»); у гэтым і заключаецца вырашальны момант.
Людзі заўсёды спрабуюць насядаць страх, бо страх перашкаджае людзям ясна думаць.
І сёння ў СМІ страх можна вельмі эфектыўна ствараць, публікуючы лічбы, велізарныя небяспекі і патэнцыйныя
рызыкі, хоць насамрэч ніхто не можа праверыць, ці існуюць яны.
І калі нехта гэта робіць, яны разумеюць, што гэта зусім нічога.
Праблема, здаецца, заўсёды ў тым, дзе вы не знаходзіцеся.
Здаецца, праблемы ў гэтых матэматычных гульнях, якія мы назіралі падчас так званай пандэміі Covid.
Але мы бачым тое ж самае і з змяненнем клімату, дзе паніка таксама ствараецца на аснове
разлікаў, якія зусім не праяўляюцца ў практыцы.
І з ім таксама маніпулююць на кожным кроку, у тым ліку і на ўваходных пунктах.
Напрыклад, я зусім не давяраю гэтым вымярэнням у сцёкавых водах, калі гаворка ідзе пра гэтую пандэмію.
Я калісьці таксама разлічыў гэта фізічна.
Гэта было б як кінуць крыштал цукру ў басейн, а потым спрабаваць вымераць яго на другім баку, чаго я не магу
зрабіць. Некалькі навукоўцаў таксама мне гэта пацвердзілі.
Ну, я думаю, што гэта ўсё бабскія размовы.
Тое ж самае датычыцца вызначэння тэмпературы з дапамогай 20 марскіх станцый і сцвярджэння,
што мы ведаем, якой яна была 100 000 гадоў таму.
Такім чынам, усе гэтыя вымярэнні — поўная лухта. Магчыма, мы можам вярнуцца да тэмы краснухі.
На дадзены момант гэта актуальная праблема ў Германіі, дзе абвастраецца напружанасць, бо
фактычна існуе неабходнасць у непрамой вакцынацыі.
І ёсць адна рэч, якая мяне цікавіць. Здаецца, я чуў гэта ад вас на мерапрыемстве MWGFD:
Гэтыя дзіцячыя хваробы насамрэч могуць мець станоўчы ўплыў на людзей. Гэта праўда?
Так, праблемы з прарэзваннем зубоў настолькі ж старажытныя, наколькі дазваляюць нам ведаць гістарычныя запісы.
Яны заўсёды існавалі і, у адрозненне ад нашага часу, іх ніколі не абвяшчалі праблемай.
У нас ёсць апісанні воспы, вялікай воспы, скарлатыны і рубеолы з папярэдніх стагоддзяў, з якіх можна
зрабіць выснову, што меліся на ўвазе менавіта гэтыя хваробы.
Але спачатку казалі, што гэта былі дзіцячыя хваробы і што дзеці ўсё гэта перажывуць.
І толькі тут яны сказалі: так, дарослыя таксама знаходзяцца ў групе рызыкі.
І па-другое, смяротнасць была б аксіёмай.
Такім чынам, у цяперашнім кантэксце пра воспу ўжо казалі самыя абсурдныя рэчы, напрыклад, што адзін са 100
чалавек з воспай памрэ, хаця на працягу многіх гадоў гэты паказчык заўсёды быў адзін на 1000.
Але для прамыслова развітых краін гэта ўжо недарэчна. У лепшым выпадку суадносіны складаюць 1 да 5000, што пры 50 выпадках
краснухі ў Германіі азначала б адну смерць кожныя 100 гадоў.
І потым узнікае пытанне, ці сапраўды была прычынай смерці хвароба.
Таму так можна было б сказаць толькі ў тым выпадку, калі хвароба заставалася без лячэння. І калі б без лячэння нехта памёр.
Але хто застаецца без лячэння? У прамыслова развітых краінах — ніхто.
Гэта азначае, што праводзяцца лячэнні. І ўсе гэтыя лячэнні нясуць рызыкі.
А ў выпадку канкрэтна з краснухай, ёсць некалькі даследаванняў, якія выявілі, што гэты надзвычай высокі тэмпературны
ўздым, які можа на кароткі час дасягаць аж да 41 градуса, з'яўляецца вельмі важным гаючым рэакцыяй для хворага.
І як толькі гэтая ліхаманка міне, хвароба сыдзе, і вы ўсё перажывяце. І ўсё скончыцца, і ў вас будзе пажыццёвы імунітэт.
Аднак на працягу многіх пакаленняў медыцына не мела іншай мэты, акрамя ліквідацыі сімптомаў, у тым ліку ліхаманкі.
Гэта азначае, што нават тэмпература цела 38,5 градусаў цяпер збіваецца, каб знізіць гарачку.
Гэта таксама парушае механізмы гаення арганізма, таму можна меркаваць, што нешматлікія смерці, якія адбываюцца,
насамрэч з'яўляюцца вынікам такога жорсткага абыходжання.
Не кажучы ўжо пра тое, што іншыя лекі выкарыстоўваюцца ў эксперыментальных мэтах, што можа мець шкодныя
і нават смяротныя наступствы, асабліва для дзяцей.
Але вы павінны ўбачыць гэта ў кантэксце.
Я ведаю пра некаторыя выпадкі смерцяў, якія за апошнія 20 гадоў у Германіі прыпісваліся краснусе ў дарослых. Гэта былі выпадкі,
калі дарослыя, з-за страху заразіцца краснухай пасля хваробы дзіцяці, прайшлі вакцынацыю і неўзабаве пасля гэтага памерлі.
Дзе трэба сказаць: так, ці была гэта воспуха, якой яшчэ нават не было? Ці была гэта вакцынацыя?
Такім чынам, гэта амаль напэўна была вакцынацыя, якая, паводле афіцыйнай медыцыны, таксама супрацьпаказана. Калі ў
краіне эпідэмія, калі ў доме ёсць магчымая інфекцыя, то не варта рабіць вакцынацыю, нават калі вы верыце ў вакцынацыю.
І гэта цяпер зноў зроблена з Covid-19.
Заяўлена пра глабальную пандэмію і праводзіцца кампанія па вакцынацыі.
Гэта супярэчыць правілам афіцыйнай медыцыны, якая ўжо 300 гадоў прасоўвае гэтыя вакцынацыі.
За многімі рэчамі, якія рухаюць людзьмі, стаіць вельмі добрая гісторыя.
І гісторыя, што стаіць за гэтым, — бо «вакцынацыя» гучыць прыемна, ці не так?
Вас вакцынуюць невялікай колькасцю рэчыва, і тады вы можаце набыць пэўны імунітэт.
Што мяне ўражвае і пра што не гавораць дастаткова, дык гэта тое, што людзі забываюць, як хваробы трапляюць у арганізм.
Хваробы не перадаюцца ўколамі ў любыя мышцы або ў крываток, а трапляюць праз нос, рот, слізістыя абалонкі — праз любыя месцы.
І тут узнікае пытанне, ці не варта было б пачаць з гэтага, калі такая вакцына ўвогуле існуе.
Так, гэта вельмі важная думка, якую вы выказалі.
Бо цалкам ненатуральна ўводзіць у арганізм якую-небудзь таксічную рэчыву, няхай гэта будзе нажом ці іголкай.
Гэта фізічны напад і нічога больш. І гэта трывожная сітуацыя для арганізма.
Падобным чынам, калі мы падаем з ровара, драпаем калена, а потым бруд з дарогі трапляе ў тканку,
імунная сістэма павінна адрэагаваць максімальна моцна.
Але з інфекцыйнай хваробай сітуацыя не такая натуральная.
Інтэнсіўная хвароба, як вы слушна зазначылі, нейкім чынам усмоктваецца праз скуру і слізістыя абалонкі.
Многія механізмы дагэтуль застаюцца невытлумачанымі. І там працуюць механізмы абароны.
Наша біялогія, і біялогія іншых млекакормячых на гэтай планеце, спецыялізавана на гэтым.
І калі я цяпер увяду ў тканку плячавога мышца рэчыва, якое можа сапраўды запусціць карысны механізм у імуннай
сістэме, гэта не абавязкова азначае, што нешта сапраўды адбудзецца ў звычайным месцы ўвядзення.
Гэта потым было прызнана, хаця і вельмі позна, амерыканскім абаронцам вакцын, спадаром Фаўчы, які
сказаў, што гэта насамрэч не мае ніякага сэнсу.
Што калі б вы гэта зрабілі, то зрабілі б гэта праз насавую слізістую абалонку, выкарыстоўваючы спрэй або нешта падобнае.
Але, відавочна, гэта было немагчыма. Гэта дагэтуль немагчыма. Гэта не працуе.
Проста няма ніякіх доказаў таго, што гэтыя меры маюць хоць нейкі сэнс. І каля 250 гадоў таму быў англійскі хірург, які ў той час
даказаў гэта на прыкладзе вакцынацый ад вялікай воспы, уводзячы ў скуру гэты субстрат вялікай воспы, гэты
гной ад вялікай воспы, не выклікаючы ніякага крывацёку.
Або нават глыбей пад скуру і ў мышцы, а потым ён назіраў, што адбылося.
І жаданая рэакцыя — з'яўленне гэтых вакцынных вугроў — адбывалася толькі тады, калі ён уводзіў іх у скуру, але не глыбока.
З гэтага ён у той час зрабіў выснову, што вакцынацыя супраць вялікай хваробы выклікае толькі жаданы імунны
адказ і не небяспечная, бо застаецца ў скуры і кроў не цячэ.
І гэта фундаментальнае адкрыццё, таму што імунную рэакцыю ў нас выклікае скура або слізістая
абалонка. Але не падскурная тлушчавая тканка і не мышцы.
І я адважуся сказаць, што калі б тое, што мы цяпер называем вакцынацыяй ад Covid, праводзілася сёння шляхам
простага ўвядзення ў скуру без якой-небудзь кантакты з крывёю, мы б не ўбачылі ніякай карысці.
Але мы, напэўна, не ўбачылі б ні мёртвых, ні хворых людзей.
Шкода, верагодна, была б меншай, так.
Здзелка магла б быць заключана.
Гэта вяртае нас да адпраўной кропкі нашай дыскусіі, а менавіта да таго, што відавочна, што справа не толькі ў бізнесе.
Бо калі б вы проста хацелі зарабіць грошай на вакцынацыі ад Covid-19, вы маглі б
проста выкарыстоўваць фізіялагічныя растворы.
Тады б гэта таксама вельмі добра прайшло. Не было б ніякай распрацоўкі.
Нічога б дрэннага не здарылася. І ўсе былі б задаволеныя.
Можна было б пачаць наступнае дзеянне.
Шчыра кажучы, гэта было б заўважна.
Вядома, можна чакаць, што нехта ў нейкай лабараторыі праводзіць даследаванні.
Але на тое, каб некаторыя рэчы выйшлі на святло, спатрэбілася шмат часу.
І, як паказала даследаванне, даволі шмат з гэтых партый былі відавочнымі плацэбамі. Нікога гэта не хвалявала.
І калі ў выніку нават шкода не была нанесена — мы гэта бачым, кампенсацыя, усё гэта.
Такім чынам, вы маглі б зрабіць вельмі добрую здзелку без усялякай магчымасці шкоды.
І таму бізнес сам па сабе не з'яўляецца тлумачэннем.
Тое, што, натуральна, сведчыць пра тое, што нешта больш сур'ёзнае адбываецца, — гэта ўдзел вайскоўцаў.
Генералы былі актыўныя паўсюль, як у Амерыцы, так і ў Германіі і Аўстрыі.
Вось гэта сапраўды пытанне: чаму сродкі абароны здароўя з'яўляюцца такой ваеннай праблемай у такім маштабе?
Гэта таксама можна растлумачыць лагічна, бо гэта была такая вялікая пагроза, такая вялікая небяспека.
Але мы ўбачылі дзве рэчы, і мы можам вярнуцца да іх пазней.
Па-першае, гэтая меркаваная хвароба Covid, якая ў выніку ўсё ж не аказала такога вялікага ўплыву.
Людзі не паміраюць; нідзе няма рэальнай лішняй смяротнасці. Гэта адна бок медаля.
Аднак з іншага боку, і тут мы, магчыма, крыху супярэчым уласным аргументам, што:
Гэтыя вакцынацыі, якія, як мы ведаем, не працуюць, не даюць абяцанага эфекту, але насамрэч яны амаль нікога не забіваюць.
Ты так правакацыйна гэта гаворыш. Ад гэтага памірае занадта мала людзей.
Вядома, гэта жудасна, пачынаючы з першай смерці, першай ахвяры. Гэта цалкам відавочна.
І ніводная дзяржава не мае права адвольна забіваць ці раніць нікога.
Але праўда ў тым, што тое, чаго мы баяліся, чаго баяліся такія выдатныя розумы, як прафесар Бакдзі, — што
людзі будуць паміраць, як мухі, што палова вакцынаваных зваліцца мёртвымі, — гэтага не адбылося.
Так, але я не думаю, што гэта з-за гэтых вакцынацый.
Некаторыя былі зроблены як плацэба, іншыя відавочна праводзіліся з вельмі нізкімі дозамі, якія мелі толькі абмежаваны патэнцыял
для шкоды, але многія вакцынацыі ў гэтым сэнсе не праводзіліся.
Найперш, існуюць статыстычныя даныя, якія паказваюць, што шкода ад вакцын значна ніжэйшая ў цёплых краінах,
дзе не ўдавалася захаваць ланцужок халоднага захоўвання.
Такога не было ў плане. Тады б здарылася нашмат больш.
І яшчэ адна рэч: патэнцыйная шкода яшчэ не вычарпаная.
Бо мы ўсё яшчэ бачым, што паміранне працягваецца і бясплоддзе працягваецца.
Нараджальнасць па-ранейшаму на самым нізкім узроўні.
Такім чынам, гэта азначае, што гэты эфект быў спланаваны на вельмі доўгую перспектыву.
І, вядома, трэба таксама дадаць, што было шмат падробленых вакцынацый.
У Германіі лічба ацэньваецца ад 10 да 15 мільёнаў.
Магчыма, ёсць нават больш падробленых сертыфікатаў пра вакцынацыю ў людзей, якія ўвогуле не атрымлівалі ніякай вакцыны.
І гэта, вядома, тлумачыць, чаму шкода не яшчэ большая.
Калі б гэта было праведзена, а значыць, што ўсе фактычна атрымалі б гэтыя ўколы, нават з пэўным кампанентам
плацэба, тады ў нас быў бы зусім іншы паказчык смяротнасці.
І ўсё роўна планавалася, і яны павінны і надалей праводзіцца ў нейкай форме, што такія ін'екцыі робяцца неаднаразова.
Як кажуць, ад такіх рэспіраторных захворванняў варта вакцынавацца прынамсі раз на год.
І тады, вядома, гэты патэнцыял шкоды павялічваецца экспаненцыяльна.
Мы таксама бачылі, што дзве, тры ці чатыры ін'екцыі неадкладна прыводзяць да экспаненцыяльнага росту захворванняў, якія потым —
пры такой змешанай хранічнай карціне розных хвароб, што выклікаюць розныя сімптомы з-за пашкоджання сасудаў у розных органах,
— ужо немагчыма аднесці да якой-небудзь канкрэтнай прычыны.
І ў гэтым, безумоўна, заключалася важнасць прынцыпу шкоды: вы не можаце проста звязаць яго з відавочным
механізмам з клінічнай карцінай, але ўрэшце вы можаце сказаць:
Ну, мы ўсё яшчэ захворваем на хваробы, якія былі ў нас раней: пэўныя віды раку, сардэчныя прыступы і інсульты, якія проста сталі
крыху больш распаўсюджанымі, але гэта ўсё яшчэ тыя ж хваробы.
Якое дачыненне гэта мае да нашых уколаў?
Схаванасць тут вельмі важны момант.
Сапраўды дзіўнае ў гэтай усёй справе, безумоўна, тое, што вакцынавацца павінны ўсе.
Гэтае распаўсюджванне сярод мільярдаў людзей больш не паддаецца логіцы.
І таксама вельмі цяжка, калі не немагчыма, растлумачыць, чаму ўсе падгулялі.
Я лічу, што менавіта так думалі многія людзі ў першыя некалькі месяцаў гэтай пандэміі.
Як так атрымліваецца, што варожыя блокі ўлады ўсе кажуць: «Ура, мы ўдзельнічаем, мы ўводзім у свой насельніцкі розныя рэчывы»?
Але ўсё ж, па сутнасці, усе гулялі разам.
Наш час ужо вельмі прасунуты.
Я б усё роўна быў зацікаўлены ў тэме, якую мы абмяркоўвалі раней.
Гэта рухаецца ў кірунку сацыяльнай палітыкі. Куды рухаецца грамадства?
І вы зрабілі вельмі цікавае параўнанне з мінулым, сказаўшы, што гэтыя разумныя гарады, якія цяпер плануюцца, —
15-хвілінныя гарады, — не з'яўляюцца новай канцэпцыяй, а што іх прататыпы насамрэч можна было ўжо ўбачыць у Сярэднявеччы.
Так, свабода перамяшчэння, якую мы ведаем у апошнія дзесяцігоддзі, калі мы можам не толькі вольна перамяшчацца ў любы
бок у любы час у межах сваёй мясцовасці, але і проста сесці на транспарт і адправіцца
на іншыя кантыненты, доўгі час не існавала.
І не толькі таму, што падарожнічаць было вельмі дорага, а неабходныя сродкі транспарту
недаступныя, але і проста таму, што гэта было забаронена.
У той час, асабліва ў Германіі, існавала шмат невялікіх княстваў, якія былі створаны як уладанні каля 1000 гадоў таму
пасля таго, як скандынаўскія рыцары і манахі захапілі Еўропу.
Гэта былі тэрыторыі, дыяметрам, магчыма, 10 ці 20 кіламетраў, якія складалі ўсю тэрыторыю пад іх уладай.
І толькі дваране, гэта значыць, шляхта, якія былі вольныя перамяшчацца, атрымалі дазвол сысці.
Але звычайным грамадзянам, фермерам і тым, хто жыў у гарадскіх паселішчах, дазвалялася рабіць гэта толькі з яўнай
дазволы. У адваротным выпадку іх адразу адпраўлялі ў турму.
Ёсць таксама добра вядомы інцыдэнт з кампазітарам Іаганам Себасцьянам Бахам, які ў свой
час таксама пакінуў сваё Веймарскае герцагства.
А потым яго проста адправілі ў адзіночную камеру на чатыры тыдні, і яго жонка не ведала, дзе ён насамрэч знаходзіцца
і ці вернецца ён калі-небудзь. Такім быў звычайны выпадак.
А асабліва тыя, хто жыў у ўмацаваных гарадах, мелі для абароны гарадскія сцены — гэтаксама, як нам цяпер
абяцаюць абарону паўсюль — каб ворагі не маглі ўвайсці.
Але адкуль не так лёгка ўвайсці, адтуль не так лёгка і выйсці.
Гэта азначае, што гэтыя гарадскія вароты таксама закрываліся ўначы. Ніхто не мог выйсці.
Такім чынам, у лепшым выпадку вы маглі выйсці на вуліцу ўдзень, і нават тады было не так проста свабодна перамяшчацца.
Вы павінны былі мець важкую прычыну, каб пакінуць горад.
Калі ў кагосьці было поле на вуліцы, якое трэба было апрацоўваць, гэта была важкая прычына.
Гэта нагадвае мне перыяд кавіду, калі яны казалі... Я дагэтуль памятаю, як былы канцлер Курц філязофстваваў наконт таго, ці
з'яўляецца прагулка дастатковай прычынай, каб выйсці з дому.
Вядома, там заўсёды было падобна.
То бок, усе гарады былі вельмі маленькімі — па 5000 жыхароў — і акружанымі нейкай сцяной, як вы можаце сабе ўявіць.
Гэта былі тыя самыя знакамітыя 15 хвілін, якія зноў прапануюцца насельніцтву.
Вы, безумоўна, маглі б рухацца ў пэўных межах, але не далей за іх.
І менавіта гэты кантроль над рухам з'яўляецца вельмі істотным элементам аўтарытарных грамадстваў.
І гэта само па сабе паказвае, куды ўсё гэта рухаецца.
Справа не ў абароне людзей, а ў кантролі.
І калі мы зноў вернемся ў 1989 год, калі ў Германіі, у ГДР, упаў Берлінскі мур.
Адна з галоўных прычын у той час была абмежаваная свабода перамяшчэння.
Свабода перамяшчэння была галоўнай прычынай, якая ў выніку прывяла да таго, што сітуацыя дасягнула крытычнага пункту.
Справа была не ў адсутнасці свабоды ці іншых, больш абстрактных праблемах, а хутчэй у жаданні падарожнічаць не
толькі ў іншыя краіны Усходняга блока, але і на Захад, куды-небудзь у Паўднёвыя моры ці ў любы іншы край.
Людзі, мусіць, з зайздрасцю глядзелі на Захад, дзе тады на кароткі час дазвалялася свабода перамяшчэння.
Цяпер, калі павінны спыніцца авіяпералёты, гэта здараецца ўсё радзей і радзей.
Але ГДР — вельмі добрая тэма. Магчыма, мы коратка разгледзім яе.
Нам заўсёды абяцаюць, што яны хочуць нас абараніць.
Яны хочуць абараніць нас ад змянення клімату, вірусаў і ўсялякіх іншых рэчаў.
Мы такія бедныя людзі, што нічога не можам зрабіць самастойна, і нам патрэбна дзяржава, каб абараняць нас.
І так, як мяркуецца, была ўсталявана дыктатура ГДР.
А менавіта, прычынай прыватызацыі многіх кампаній — ці, трэба сказаць, усіх іх, ці
нацыяналізацыі — была тамтэйшая дыктатура гігіены.
Такім чынам, распрацоўваецца і вынаходзіцца ўсё больш рэчаў, на якія прадпрымальнікам
трэба звяртаць увагу і ў якія трэба інвеставаць.
І нават тады ўсё было накіравана на абарону людзей і захаванне іх здароўя.
Тое, што вы кажаце, абсалютна дакладна.
Тады ў ГДР, калі яны хацелі стварыць гэтую мадэль сацыялістычнай дзяржавы, умовы былі падобнымі да тых, што былі на Захадзе пасля
вайны, бо ў сельскай гаспадарцы, рамястве і прамысловасці яшчэ існавалі прыватныя
прадпрыемствы, якія яны хацелі нацыяналізаваць.
І там, вядома, таксама можна было ўжываць прымус, і ў некаторых выпадках гэта рабілася.
Такім чынам, у памежнай зоне з Федэратыўнай Германіяй людзей проста дэпартавалі, а працоўны капітал проста экспрапрыявалі.
Але інакш грамадства ў цэлым не хацела і не магло зрабіць усё так проста.
І тады вам проста трэба знайсці прычыны.
Як і цяпер можна знайсці прычыны сказаць:
Так, мы зусім не хочам табе нічога дрэннага, але гэта на тваю ж карысць.
А здароўе — гэта заўсёды добры аргумент.
Дзяржава клапоціцца пра здароўе – вакцынацыі, скрынінгавыя агляды і ўсё такое – хоць у канчатковым
выніку гэта служыць толькі для кантролю і нагляду.
Такім чынам, яшчэ ў НДР уся гэтая сістэма ўжо падвяргалася злоўжыванням. Былі створаны санітарныя нормы,
выконваць якія станавілася ўсё цяжэй, як мы цяпер бачым на прыкладзе малога і сярэдняга бізнесу.
Не толькі здароўе, але і падумайце пра ўсе сертыфікаты якасці.
Возьмем, напрыклад, бяспеку прадуктаў. Патрабаванні становяцца ўсё больш жорсткімі і ўсё больш недарэчнымі. Я ўжо бачу гэта:
Цяпер, калі нехта прадае музычны кампакт-дыск, ён таксама павінен мець у сваім анлайн-каталогу выяву
ўнізе, якая паказвае і канверт кампакт-дыска, і сам дыск.
Для кожнага CD усё роўна, але гэта не мае значэння; гэта павінна быць паказана.
Гэта азначае, што неабходна прыняць дадатковыя меры.
Апісанні трэба пашырыць. Усё гэта каштуе грошай – і не дасягае нічога.
Буйныя кампаніі ўсё яшчэ могуць неяк гэта пакрыць за кошт сваіх прыбыткаў.
У іх таксама звычайна дастаткова чалавечых рэсурсаў.
Але менавіта невялікая кампанія з трыма, чатырма, пяццю, дзесяццю супрацоўнікамі, якая ўжо знаходзіцца на мяжы,
больш не спраўляецца і потым спыняе гаспадарчую дзейнасць.
Добра. І тады яшчэ некалькі кампаній знікае.
І вось так яны з гэтым тады ў ГДР разабраліся.
І вось цяпер мы бачым «кансалідацыю» — у двукоссі — гэтых малых і сярэдніх прадпрыемстваў і ў нашым грамадстве.
А медыцына, у прыватнасці, заўсёды лічыцца «мерай» нават у большай ступені, чым іншыя рэчы.
Бо ўсе адразу кажуць – улічваючы, наколькі медыцынізаваным з'яўляецца грамадства: «Так, калі гэта карысна
для нашага здароўя, то мы павінны з гэтым пагадзіцца».
Што да таго, што за гэта потым даводзіцца плаціць уласным жыццём, — гэта ўжо іншая справа.
Тады я хацеў бы завяршыць заўвагай:
Доктар Рэўтэр напісаў шматлікія захапляльныя кнігі.
Вы можаце даведацца, дзе іх атрымаць, у нашым артыкуле, у інтэрнэце або на Amazon. Але я лічу, што гэта таго варта.
Мы атрымалі кароткае ўяўленне пра тое, колькі ёсць цікавых тэм у медыцыне.
Асабіста я заўсёды хачу большага, калі слухаю цябе.
Так, я рады. Дзякуй за інтэрв'ю.
Дзякуй.
Сапраўднае незалежнае журналістыка магчымая толькі пры вашай падтрымцы.
Сярод недэмакратычных мер, прынятых супраць Report24, неаднаразова было закрыццё акаўнтаў.
Калі ласка, заўсёды правярайце нашы актуальныя банкаўскія рэквізіты на сайце report24.news//unterstuetzen. Вялікі дзякуй.