Medikuntza biztanleriaren kontrolerako botere-tresna gisa?
Osasuna edo gaixotasuna arma gisa? Tratamendu medikoa heriotza-trap gisa?
Report24-eko Florian Machl-ek eta bere gonbidatu Dr. Gerd Reuther-ek medikuntzaren
historiako atzealdea modu askotarikoetan argitu zuten.
Baina entzun zeure kabuz nola Dr. Reutherrek harremanak agerian uzten dituen ezagutza zabal eta xehearekin, zergatik bere
ustez irabazien gose hutsa azalpen nahikorik ez den, eta zer duten 15 minutuko hiriek gai honekin partekatzen...
Zer dago horren atzean? Dr. Gerd Reutherrek txertoak, boterea eta kontrola aztertzen ditu
https://report24.news/what-is-behind-it-dr-gerd-reuther-analy ses-vaccinations-power-and-control/] Ongi etorri Report24-ra.
Nire izena Florian Machl da, eta gaur gure estudioan Dr. Gerd Reuter irakaslea dugu. Ongi etorri.
Kaixo.
Dr Reuther, duela denbora bat liburu oso arrakastatsu bat idatzi zenuen, eta hark oso ezagun
egin zintuen nagusitasun kulturan, esateko moduan.
Garai haiek oso bestelakoak ziren, 2020a baino lehenago ziren.
Agian lan honekin hasi gaitezke: zer motibatu zintuen eta zer ikas daitekeen bertatik.
Bai, hori izan zen "The Deceived Patient", 2017koa, une batean, non argitaletxe nagusi batek ere halako manuskripto bat
onartuko zuen eta mediku-sistema irekitasunez norabide guztietatik kritikatu zitekeen egia argira ateratzeko.
Orain gero eta zailagoa bihurtu da.
Eta, gainera, ia ezinezkoa da hau jende askorengana eramatea, informazio-kanalak sinpleki gutxiago baitira.
Baina orduko nire motibazioa hauxe zen: nire bizitza profesionaleko 30 urte igaro ondoren konturatu
nintzelako medikuntzan asko oker dagoela edo, esan behar bada, oinarrizko akatsak dituela.
Osasuna lehentasun nagusia bada ere, egiazki ez da horretarako ezer planifikatu, zeren, zoritxarrez,
ehunka urtez medikuntza-industria gaixotasunari begira egon baita osasunari baino.
Badago esaldi ezagun bat: dirua bakarrik gaixoetatik lor daitekeela, osasuntsuetatik ez, nahiz eta,
dirudienez, beste sistema batzuk egon izan ziren.
Txinako txostenek iradokitzen dute gauzak behin bestelakoak zirela.
Medikuari osasuntsu egoteko ordaindu zenion, eta egia esan, askoz erakargarriagoa dirudi.
Zure mediku-historialaria zara, eta horrek egitateak aztertzeko denbora asko ematen dizu; eta sentitzen dut gauzak gero eta
gehiago gizarte-kritikaren edo gizartea osorik kontuan hartzearen norabidean mugitzen ari direla, eta
osasuna, jakina, gai oso garrantzitsua dela horretarako.
Eta aurretik laburki hitz egin genuen; mundua une honetan nahiko egoera desatsegin bati aurre egiten ari da.
Bai, egia da osasunarekiko eta enpleguarekiko nire interesa batez ere alderdi sozialak kontuan hartzera eraman nauela.
Alde batetik, hau historiaz atzera begirada bat da, medikuntzarako garrantzitsua dena eta
gizarte-baldintzak kontuan hartu gabe egin ezin dena.
Orduan, nire emaztea historialaria da, eta hori beste arrazoietako bat izan zen egoera historikoak aztertzeko.
Baina medikuntza eta historiaren arteko lotura estu hau betidanik egon da, eta Covid-19arekin bereziki argi geratu da
gizartearen kontrolerako mediku kanpainak erabiltzen ari direla.
Baina hau ez zen lehen aldia, izan ere, medikuntza XIII. mendean unibertsitateko medikuntza akademiko
gisa sartu baitzen, gizarte-baldintzak eragiteko asmoz.
Garai hartan, batez ere Eliza izan zen lan berri mediko hau ezartzeko ahalegina egin zuena.
Eta medikuek zertarako behar zituen?
Azken finean, gizartean nor dagoen gaixorik eta nor duen osasun arazo bat jakiteko.
Beraz, eragin handiko pertsonei buruz azkar jakin zenuen.
Eta gero botereari buruzkoa zen, agian ondareei buruzkoa, beraz, jendeak lehen fasean informatu nahi zuen.
Eta garaian umoral teoria izeneko tratamendu-kontzeptu gisa aurkeztu ziren mediku-neurriak erabilita,
pertsonen osasuna nahita kaltetzea ere posible zen.
Beraz, gaixotasunak eragitea posible zen. Hau ez da soilik gure garaian posible izan, baita garai hartan ere.
Adibidez, merkuriozko pomadak erabil daitezke azala narritatzeko erupzio jakin batzuk eragiteko. Eta
orduan jendeak esango luke norbaitek lepra zuela.
Eta lepra garai hartan Europan gizarte-bazterketa eragiten zuen diagnostikoa zen, baina beste herrialde batzuetan ez.
Gizarte islamikoan, lepraz gaixotuta zeuden pertsonak, sudurreko edo belarreko zatiak jaten zituzten larruazaleko sintomak
garatu arren, gizartean normaltasunez bizitzen jarrai zitezkeen.
Baina Mendebalde Kristauaren baitan, Elizak modu horretan definitu du, non pertsona batek gizartea utzi
behar duen – bere ondasun guztiak berekin eramanez.
Eta ondasun hau, beraz, jabe berriei berriro banatu behar izan zitzaien.
Hori, beraz, nahi ez ziren pertsonak kentzeko modu oso praktikoa zen.
Kristautasuna Europan erlijio nagusia bihurtu baino lehen, lepra ez zen existitzen.
Beti esan izan da hau gurutzadekin sartu zela.
Agian gaixotasun berri bat edo bi ere baziren.
Baina gaixotasun bat, ikusgai den gaixotasun bat erabiliz norbait gizartean baztertzeko eta horretaz libratzeko eredua.
Beraz, adibidez, Donald Trump bezalako norbaitek gaur egun lepraz kutsatuta egon zitekeen, garai hartan bizi izan balitz.
Eta gero, epaiketarik gabe, esan beharko zenuke: Trump jauna, barkatu.
Zoritxarrez, gizartea utzi behar izan dute eta orain hiriguneko kanpoaldeko leku seguru batean bizi behar
dute, eta ez dute gehiago emanaldiak egiteko baimenik.
Orduan ezarri zuten hori, eta Covidarekin berriro garrantzitsua bihurtu da; jendeak esaten zuen bai, gaixoak
direla eta denbora mugatu batez isolatu behar dituztela. Leprazioarekin, ordea, behin betikoa zen.
Eta gertakarien bilakaera aurrera joan ahala, neurri erradikal horiek erabiltzea ere kontua izan zen... – Substantzia
toxiko ugari administratu ziren, gaur egun irudika zailak diren gauzak: arsenikoa, merkurioa, antimoniarra.
Dosi egokian, hauek guztiak substantzia hilgarriak ziren.
Honek esan nahi du edozein gaixotasun txiki heriotza-trapera bihur daitekeela.
Eta hori bat-batean hemen ere ezaguna iruditzen zaigu. Covidarekin nola funtzionatu zuen berriro ere?
Covid izena jarri zioten gripe arrunta eta kaltegabea. Eta medikamentu egokiekin, batez ere Ipar Italiari begira,
bat-batean adineko askorentzat heriotza-trapua bihurtu zen.
Ondoren, suposatutako gripeaz hil ziren, nahiz eta tratamenduek eraginda hil ziren.
Eta kontzeptua ordurako aurkeztua zegoen.
Eta norbaitek uste badu esaten ari naizena gehiegizkoa dela, badago ere Abraham a Santa Clara izeneko monje
bat, XVII. eta XVIII. mendeen arteko mende-aldaketan honi buruz idatzi zuena, eta honela esan zuena:
Bai, mediku-profesioa zigorrik gabe hiltzeko lizentzia bat da.
Eta hark barruko pertsona bat zen, beraz, medikuntzak gizartean zer papera jokatzen zuen bazekien.
Eta orain berriro ikusten ari gara txertaketa guztiekin; hori ere ez da osasunari buruzko agenda bat, baizik eta alderantzizkoa.
Eta joko osoa, komatxo artean "jokoa" deitutako joko gaizto hau, oinarrizkoan XIII. mendetik olatuetan zehar
jarraitu du, eta, batez ere gizarte arazoak daudenean, epidemia gisa areagotu egiten da.
Osorik behar baduzu, orain Covid-a finantza-krisiarekin behar duzun bezala, lehen plaga XIV. mendean, 1347an, lehertu
zen, garaian Florentzian izandako banku-krisi baten ondoren.
Horrek esan nahi du beti dagoela osasunaren eta garapen sozialen arteko lotura oso estua, edo, zehatzago esanda, agintean
dagoen elitea mehatxatzen duten gizarte-arazoen artekoa.
Eta orduan osasuna arma gisa erabiltzen duzu.
Honen atzealdea oso zirraragarria da.
Jakina, uste dut beti inplikatuta dagoela abiadura handia.
Txertaketez hitz egiten dugunean, miliardoak irabazi daitezke.
Horrek esan nahi du, nire ustez, ez dela beti gaiztakeria izan behar; oraindik ez dut horri buruzko iritzi definitiborik osatu,
baina ez da beti gaiztakeria izan behar; gose hutsa izan daiteke, komatxo artean dagoen "medikamentu" bat
garatzen duzunean, egiaz ezer egiten ez duena eta, gainera, kaltegarri ere izan daitekeena.
Eta horrekin milioika irabazi eta gobernuak konbentzitu ditzakezu: hain garrantzitsua da,
hainbeste bizitza salbatzen ditu, denek izan behar dute.
Adibidez, Amerikari begiratu genezake, non 70 baino gehiago horrelako txertoak orain
derrigorrezkoak diren edo haurrentzat aurreikusita dauden.
Ez dakit zein zorrotz betearazten den hori estatu bakoitzean.
Baina, gutxienez, konturatuta nago duela hamarkada batzuk hamar inguru babes-txerto deiturikoak zeudela, eta
orain, berriz, 18 urterako ia ehun programatu dituztela.
Eta argi dago hau batez ere irabazi-motiboek bultzatzen dutela, izan ere, gizakiak milioika urte daramatzate existitzen eta
oso, oso denbora luzez ondo moldatu dira txerto horiek gabe.
Baina azkar begiratu diezaiogun Amerikari.
Ba, uste dut irabazi-interesek ez dutela istorio osoa kontatzen, izan ere, egitarau hau aztertzen
badugu, gaixotasun kroniko asko agertzea eragin du.
Harrigarria da Robert Kennedy Juniorrek orain bideo labur publiko bat egin izana, AEBetan gauzak bestelakoak zirela azpimarratuz
– alegia, beste herrialdeekin alderatuta, estatubatuarrak ez zeudela gaixoagoak eta ez zutela bizitza laburragoa bizi.
Eta guztia soilik 1980ko eta 1990eko hamarkadetan garatu zen, txerto-agenda honi paraleloan eta, era berean, jendeak
hainbat formatan kontsumitzen duen elikagai oso prozesatu eta gero eta sintetikoagoaren hazkundeari ere paraleloan.
Hauek dira osasunaren narriatze gero eta handiagoari eragin dioten gako garapenak.
Eta denboran zehar hori gertatzen ikusten baduzu eta kontra-erregulaziorik ez badago,
orduan kontzeptu bat egon behar da horren atzean.
Izan ere, orduan jakingo duzu osasuntsu dauden pertsonak alferrikako medikazio edo bizimodu osasungabe baten bidez nolabait
gaixotzea denbora jakin baterako bakarrik funtzionatzen duela.
Zeren orduan jende gehiegi gaixorik egongo delako eta ez du gehiago funtzionatuko.
Alderantziz, beti izan da posible, gure herrialdean azken hamarkadetan gertatu den bezala, gero eta gehiago
negozioak egitea osasuntsu dauden pertsonekin, gaixotu gabe.
Beraz, prebentzio-azterketa hauek agian ez dute inolako kalterik eragingo, baina hala ere negozio handia bihurtu dira.
Ba, hori, zalantzarik gabe, beti du garrantzia merkatuan jartzen diren prestaketa guztietan.
Baina kalte egiteko asmorik ezean, ez dut uste txerto hauek guztiak azaltzeko modurik dagoenik.
Goiz hasi zen, inoiz gizarte-arazo izan ez diren oso-oso gaixotasun arraro horiei arreta jarriz.
Orain, sarrampioa eta papera bezalako gaixotasunek beti izan dute kopuru oso txikia gizarte guztietan.
Eta hori konpultsiboki saihesteko, zeroetara murrizteko saiakerak egitea —biologiazko edozein prozesutan guztiz zentzugabea eta
ezinezkoa dena— kontzeptu bat da, epe luzera merkataritza aldetik bideragarria izan ezin
dena, azkar akastuna dela agerian utziko delako.
Askok diote honen atzean ez dagoela farmazeutika industrian bakarrik, baizik eta biztanleriaren murrizketa ere.
Eta hori modu irekian adierazi da – Erromako Klubak diote mundu honetan ustez jende gehiegi gaudela.
Orain, noski, gauza bat esan behar da: masako txertaketa hauek eta beste mediku-interbentzioek batez ere eragiten
dituzten herrialdeek ez dute jaiotza-tasa oso alturik, eta bertako biztanleria, diotenez, benetan murriztu egiten ari da.
Orain, kontrargumentu gisa, suposatu beharko litzateke: zergatik ez dira halako esperimentu medikoak,
hala deitu nahi baditugu, Afrikan, adibidez, egiten?
Edo Asian, non herrialde erraldoiak ditugun. Bada, Txinako biztanleria murriztu ari da.
Hala ere, India guztiz kontrakoa dirudi. Han milioi bat baino gehiago daude ugaltzeko oso gogotsu dauden pertsonak,
pobresagoak diren kultura askotan gertatzen den bezala.
Beraz, zergatik gauzatzen dira halako gauzak hemen hain gogor eta han, dirudienez, batere ez?
Beno, han egin zen batez ere.
Azken hamarkada batzuk begiratuta, biztanleriari kalte egiteko eta ugalketa-gaitasunik gabe uzteko asmoz garbi
egindako txerto-esperimentu hauek Afrikan eta Indian egin dira.
Nire jakintzaren arabera, Indiako Bill Gatesen aurka ere auzi batzuk daude oraindik martxan alor honetan.
Eta Afrikan ere kanpaina handi bat egin zuten tetanoko txertaketarekin, eta uste dut sei hilean
behin errepikatu beharko litzatekeela; txertaketen aldekoek ere ulertezina iruditu zitzaien.
Eta non Katoliko Elizako aktibistek aurkitu zuten bertan infertilitatea eragiteko diseinatutako substantziak zeudela.
Ondoren, noski, dena gelditu zuten.
Behin agerian geratu ondoren, ez zen gehiago jasangarria.
Eta txertoen inguruko zalantzak, leun esateko, orain oso altuak dira garapen bidean dauden deituriko herrialde hauetan.
Horrek esan nahi du zuri-azaleko txertaketa-talde bat iristea ikustea bakarrik nahikoa zaiela.
Txertaketa-taldeak ere behin eta berriro kolpatuta izan dira eta esku hutsik itzuli dira.
Uste dut azken hamarkadaotan biztanleriaren onarpena ia zeroetara jaitsi dela.
Orain argi dago Gazan egin zen bezalako erabat alferrikako txertaketa-kanpaina bat soilik gauzatu zitekeela
su-etena zegoenean, baldintza erabat grotesko hauetan – jendeak praktikan ihes egiteko aukerarik gabe.
Eta agian su-eten honek arnasa hartzeko beste aukera bat eman zion, edo berriro janaria eta ura freskoa lortzeko.
Baina baldintza horrekin, seme-alabak ere txertatzeko aukera aprobetxatu dezaten.
Beraz, argi zegoen baldintza koertzitibo hauek soilik ahalbidetzen zutela, izan ere, biztanleek oraindik ihes egin dezaketen
beste herrialde batzuetan berehala ihes egingo luketelako.
Hori pentsarazi zidan, laburki eten badakit, Gazari buruz – egia esan, hori izan zen berriro jorratu nahi nuen gaia.
Oso harritu nintzen ikustean zergatik aurkezten diren orain Mendebaldean hauek haur pobre
hauek txertatzen ari diren onuradun handiak direla.
Zein txerto zen hori? Eta oinarri al dago esateko txerto honek jendearentzat onuragarria dela?
Bai, hori poliomielitisa da, guztiz absurdoa.
Lehenik eta behin, etengabeko nagusitasun-ikuspegi honen aurka, poliomielitisa ez da
gaixotasun kutsakorra, ezta birus-gaixotasun bat ere.
Hala ere, polioa sintoma bat da, alegia paralisi flakidoa, toxinen eraginez agertzen dena.
Garai hartan, XX. mendeko lehen erdian, pestizida hauek nekazaritzan erabili ziren,
lehenik arseniko oinarriarekin, eta gero DDTarekin.
Hala ere, beste toxinek ere edozein adinetan paralisi flakidoa eragin dezakete, erabiltzen diren toxinak
normalean nerbio-zeluletan eragiten duten toxinak direlako.
Eta, noski, haurra txikiagoa den heinean, hau da, pertsona gazteagoa den heinean, banaketa bolumena
txikiagoa dute eta substantzia hauek toxikoagoak dira.
Eta horregatik, polioak garai hartan batez ere haurrak eragin zituen, nahiz eta beti heldu gaixoak ere egon.
Edonola ere, polioaren aurkako txertoek ez dute zentzurik, pozoitzea inolako txerto batekin ere
saihestu ezin delako; hori sinpleki ezinezkoa da.
Eta bigarren gauza da, jakina, hondamendi-eremuetan gaixotasun batzuk agertzen direla, elikagaien eskasien ondorioz
sortutako uraren kutsadurak eragindako infekzio-gaixotasunak.
Ondoren, gripea, beherako gaixotasun guztiak, gaixotasun hauek guztiak; pentsa kolera eta tifoidea, hori da
benetan – edo disenteria, nonahi gerra dagoenean arriskua sortzen duten, epidemiak izateko arriskua.
Baina polioa ez da agertzen, adibidez gas pozoitsua erabiltzen denean izan ezik.
Pozoi-gasa erabiliko balitz, noski, nerbio-pozoitze eta paralisi dagokiena ere egongo lirateke, eta hori, jakina,
poliomielitiari egozten zaio, poliovirusaren markatzaileak saneamendu-sareko nonbait aurkitu direla esanez.
Baina oinarriz, mendeetan zehar, denok dakigunez gerra-eremuetatik, borroka-operazioekin lotuta
inoiz ez da poliomielitis-paralisia epidemiarik egon.
Beraz, honek berriro ere oso argi erakusten du hemen guztiz bestelako agenda bat ari dela lanean, eta
suposatu behar dugula kalte egiteko agenda bat dagoela, populazioan infertilitatea eragiteko agenda bat.
Gerra-eremu zehatz honetan poliomielitiaren aurkako txertaketaren aldeko argudioak sakonki irakurri al dituzu?
Eta nik ere hori oso bitxia iruditzen zait. Han halako kasuak benetan gertatzen direla
erakusten duten zenbait datu egon behar dira.
Bai, nire ustez, gertatutako kasu bakarrari buruz hitz egin da, hala ere paralisi hori eragin zuten.
Eta kasu bakarrak berehalako epidemia masibo baten mehatxua ekarriko luke.
Gaur egun ez dugu askorik behar. Nonbait erortzen den arroza-sako famatu baten antzekoa
da, eta denek berehala erreakzionatzen dute.
Hori da Osasun Mundu Erakundearen portaera tipikoa: benetan ezer egin beharrik ez dagoela.
Covid-19aren kasu-azterketetatik dakigu pandemiaren mundu mailako deklarazioan 7.000 inguru proba positibo izan zirela, baina
ez dakigu kasu horietako inor benetan gaixorik zegoen ala ez.
Eta, adibidez, duela gutxi txosten bat argitaratu da, non adierazten den sarampio kasuak mundu osoan %20 igo direla.
Hala ere, Osasun Mundu Erakundearen argitalpena irakurtzen baduzu, ikusiko duzu simulazioetan
oinarrituta dagoela eta atzean ez dagoela benetako zenbakirik.
Eta artikulu honetan ere adierazten da – mundu osoan jakinarazitako behaketa-datuek egoera hori
oso baxu geratuko luketelako, hau da, gutxietsi egingo luketelako – proiekzioak egin direla.
Beraz, 'proiekzio' hitzaren bigarren esanahia da simulazio-ereduek orain ezin daitezkeen zehatzak izan
daitezkeen datuak sortu dituztela. Eta ondoren herrialde bakoitza eta heriotza-kopurua ere kontuan har dezakezu.
Honek ez du batere bat datorren azken hamarkadaotan argitaratutako datuekin, non gehienez ere ehunka kasu
egon diren. Horretarako, urtero hamarka mila kasu egon beharko lirateke biztanleriarentzat edozein mehatxu izan dezan.
Beraz, ikus dezakegu ez duela axola gertakari hauek benetan gertatu ziren ala ez; asmatu besterik
ez dituzu eta gertatu zirela aldarrikatzen duzu.
Eta edozein proba egiten badute, ezer ez diguten esaten – Covidarekin dakigunez, PCR proba bat –
ustez existitzen diren baina inoiz existitu ez diren kasuak berehala argitaratu ditzakete.
Eta ondoren mundu osoko egunkari guztietan agertzen da, hondamendia gertatzen da – eta beldurra nagusitzen da.
Hori dela eta, "Hauptsache Panik" (The Main Thing is Panic) liburuan, epidemiak gure
historian aipatu genituen; hori da gako puntua.
Jendeak beti saiatzen da beldurra sortzen, beldurrak jendea argi pentsatzea eragozten duelako.
Eta gaur egun, hedabideetan beldurra oso modu eraginkorrean sor daiteke datuak, arrisku handiak eta
potentzialak argitaratuz, nahiz eta inork ezin dituen egiazki egiaztatu lurrean dauden ala ez.
Eta norbaitek egiten duenean, konturatzen dira ezer ere ez dela.
Arazoa beti dirudi ez zauden tokian dagoela.
Arazoak, dirudienez, Covid pandemian ikusi genituen, hala deitutako matematika-joko horiek dira.
Baina klima-aldaketarekin gauza bera ikusten dugu, non praktikan batere ikusgai ez diren kalkuluek ere panikoa sortzen ari diren.
Eta, gainera, une oro manipulatzen da, sartzeko puntuetan barne.
Adibidez, pandemiako kontu honetan, ez ditut zikin-urako neurketa hauek batere fidatzen.
Behin hau fisikoki ere kalkulatu nuen.
Igerileku batean azukre-kristal bat botatzea eta gero beste aldean neurtzen saiatzea bezalakoa litzateke – ezin dut
hori egin. Zientzialari batzuek ere hori baieztatu didate.
Ba, uste dut dena hocus-pocus dela.
Gauza bera gertatzen da itsasoan dauden 20 neurgailu-estazioekin tenperatura zehaztean eta
100.000 urte lehenago nolakoa zen jakin dugula esatean.
Beraz, neurketa hauek guztiak zentzurik gabekoak dira. Agian sarrampioaren gaierara itzuli gaitezke.
Alemanian une honetan errepikatzen den arazo bat da, nahiko zalaparta sortzen ari dena, izan ere, oinarrizko
mailan txerto zeharkako derrigorrezko eskakizun bat baitago.
Eta gauza bat dago interesatzen zaidana. Uste dut MWGFDko ekitaldi batean zuk esan zenidala:
Haurtzaroko gaixotasun hauek benetan pertsonei eragin positiboa izan diezaiekete. Hori egia al da?
Bai, hortzak ateratzean sortzen diren arazoak historia-erregistroek erakusten diguten bezain zaharrak dira.
Beti egon dira, eta gure garaian ez bezala, inoiz ez dituzte arazo gisa deklaratu.
Aurreko mendeetatik sarampioa, smallpox, eskarlatina eta rubeola deskribapenak ditugu, eta horietatik
ondoriozta dezakegu gaixotasun horiek zirela aipatutakoak.
Baina, lehenik eta behin, esan zen hauek hasierako arazoak zirela eta haurrek dena gaindituko zutela.
Eta hemen bakarrik esan zuten: bai, helduak ere arriskuan daude.
Eta bigarrenik, hilgarritasuna emandako zerbait izango litzateke.
Beraz, testuinguru honetan sarrampioari buruz orain gauza absurdoak esan dira, hala nola sarrampioa duten ehun
pertsonatik batek hilko litzatekeela, nahiz eta urteetan zehar kopurua beti mila pertsonatik bat izan den.
Baina hori ez da gehiago egia herrialde industrializatuentzat. Gehienez ere, 5.000 kasutik bat da, eta
Alemanian 50 sarampio kasu daudenean, horrek esan nahi du ehun urtez behin heriotza bat gertatzen dela.
Eta, ondoren, galdera handia dago: ea heriotza hau benetan gaixotasunak eraginda izan zen.
Gaixotasuna tratatu gabe gelditzen bazen bakarrik esan zezakeen hori. Eta tratatu gabe utzita, norbait hil bazen.
Baina nor geratzen da tratatu gabe? Industrializatutako herrialdeetan, inor ez.
Horrek esan nahi du tratamenduak egiten direla. Eta tratamendu horiek guztiak arriskuak dituzte.
Eta, bereziki sarrampioaren kasuan, ikerketa gutxi batzuek aurkitu dute 41 gradura arte laburki iristen den sukar izugarri altu
honek gaixoarentzat sendatze-erantzun oso garrantzitsua dela.
Eta sukar hau igarota, gaixotasuna desagertu egiten da eta dena gainditu duzu. Eta
amaituta dago, eta bizitza osorako immunitatea duzu.
Hala ere, belaunaldi askotan medikuntzak ez du beste helbururik izan sintomak, sukarra barne, ezabatzea baino.
Honek esan nahi du orain 38,5 gradu gorputz-tenperatura ere sukarra murrizteko tratatzen dela.
Honek gorputzaren sendatze-mekanismoak ere oztopatzen ditu, beraz, gertatzen diren heriotza gutxi horiek
egiazki halako tratu txarren ondorio direla suposatu behar da.
Eta ez aipatzearren beste droga batzuk esperimentalki erabiltzen ari direla, kaltegarriak eta baita hilgarriak ere izan
daitezkeen ondorioak eragin ditzaketenak, batez ere haurrengan.
Baina testuinguruan ikusi behar duzu.
Azken 20 urteotan Alemanian helduetan sarrampioagatik eragindakoak direla esaten diren heriotza batzuk ezagutzen ditut.
Kasu horiek haurrak gaixorik egon zelako sarrampioaren infekzioaren beldurrez
helduak txertatu eta gutxira hil zirenak ziren.
Non baietz esan behar den, ea oraindik agertu ere egin ez zen sarrampioa zen? Edo txertaketa zen?
Beraz, ia ziur txertoa izan zen, eta medikuntza konbentzionalaren arabera ere kontraindikatuta dago. Epidemia badago
edo etxean infekzio posible bat badago, ez zenuke txertoa hartu behar, txertoetan sinesten baduzu ere.
Eta hori orain berriro egin da Covid-19arekin.
Pandemia global bat aldarrikatu eta txertaketa-kanpaina bat gauzatu da.
Honek medikuntza konbentzionalaren arauen aurka doa, medikuntza konbentzionalak 300 urte daramatza txerto hauek sustatzen.
Jendea mugitzen duten gauza askok atzean istorio oso polita dute.
Eta horren atzean dagoen istorioa – txertoek atsegin dirudite, ezta?
Substantzia baten kopuru txiki batekin immunizatzen zara, eta ondoren immunitate jakin bat lor dezakezu.
Niri deigarria iruditzen zait, eta nahikoa eztabaidatu gabe dagoena, jendeak ahazten
duela gaixotasunak nola sartzen diren gorputzean.
Gaixotasunak ez dira inongo muskulu batean edo odol-zirkulaziora egindako injekzioen bidez sartzen, baizik eta
sudurrez, ahoz, mukosazko mintzetan edo beste edozein lekutatik.
Eta hemen galdera da ea, halakorik badagoen, txerto eraginkor batek bertan hasi beharko lukeen.
Bai, oso garrantzitsua den puntu bat planteatzen duzu.
Izan ere, oso naturaz kontrakoa da gorputzean edozein motatako substantzia pozoitsua sartzea, labanarekin nahiz orratzarekin.
Hori eraso fisikoa besterik ez da. Eta hori gorputzarentzat alarma-egoera da.
Era berean, bizikletatik erortzen bagara, belauna marruskatu eta ondoren errepidetik datorren zikinkeria ehunera sartzen bada,
immunitate-sistemak ahalik eta indartsuena erantzun behar du.
Baina kutsakorra den gaixotasun baten kasuan, egoera naturala hori ez da.
Gaixotasun kutsakorra, zu ondo esan zenuen bezala, nolabait larruazalaren eta mukosa-mintzen bidez xurgatzen da.
Gaur egun arte mekanismo askok azaldu gabe jarraitzen dute. Eta han defentsa-mekanismoak martxan daude.
Gure biologia, eta planetako beste ugaztunen biologia, horretan espezializatuta dago.
Eta orain sorbaldako muskulu-ehunera substantzia bat injektatzen badut, immunitate-sistemako mekanismo
erabilgarria eragin dezakeena, ez du zertan esan ezer gertatuko denik sarrera-leku normalean.
Hori gero onartu zuten, nahiz eta oso atzeratuta, Amerikako txertoaren defendatzaile Fauci
jaunak, eta esan zuen egiaz ez duela zentzurik.
Hori egingo bazenu, sudurreko mukosa bidez egingo zenuke, spray bat edo antzeko zerbait erabiliz.
Baina, jakina, hori ezinezkoa zen. Gaur egun ere ezinezkoa da. Ez du funtzionatzen.
Ez dago inolako ebidentziarik neurri hauek benetan zentzurik dutenik. Eta duela 250 urte inguru, ingeles kirurgialari batek
garaian frogatu zuen hori variola-txerto hauekin, variolaren substratua, variolaren pusa,
azalaren azpian injektatuz odoljarioa eragin gabe.
Edota azalaren azpian eta muskuluetan are sakonago, eta gero gertatutakoa behatu zuen.
Eta nahi zuten erreakzioa, txerto-orban hauek agertzea, soilik gertatu zen azalean sartu zituenean, baina ez sakonagoan.
Horren arabera, garaian ondorioztatu zuen smallpoxaren aurkako txertoak nahi den immunitate-erantzuna bakarrik
sortzen duela eta ez dela arriskutsua, azalean geratzen delako eta odolik ez delako isurtzen.
Eta hori oinarrizko ikuspegi bat da, izan ere, gure immunitate-erantzuna eragiten duena azala edo mukosa
da. Baina ez azpiko koipe-ehuna, ezta giharrak ere.
Eta ausartzen naiz esatera, gaur egun Covid-txertoak deitzen ditugunak odolarekin inolako kontakturik
gabe azalean injektatuta bakarrik administratuko balira, ez genuke inolako onurarik ikusiko.
Baina ziurrenik ez genuke inor hildakorik edo gaixoik ikusi.
Kaltea ziurrenik txikiagoa izango zen, bai.
Akordioa egin zitekeen.
Honek gure eztabaidaren hasierako puntura itzultzen gaitu, alegia, argi dago ez dela negozio soilik.
Zeren, Covid-19 txertoetatik dirua irabazi nahi bazenuen, gatz-soluzioak besterik ez zenituzkeen erabili.
Orduan hori ere oso ondo joango zen. Ez zen garapen-lanik egongo.
Ez zen inolako kalterik gertatuko. Eta denek asebeteta egongo lirateke.
Norbaitek hurrengo ekintza hasi zezakeen.
Zintzoak bagina, hori nabarituko litzateke.
Jakina, espero behar da laborategi batean norbaitek ikerketa egiten ari dela.
Baina gauza batzuk agertzeko denbora luze behar izan zen.
Eta multzo hauetako asko, ikerketak erakutsi zuenez, argi eta garbi placeboak ziren. Inori ez zion axola.
Eta azken finean, kalterik ere ez bada gertatu – ikus dezakegu hori, kalte-ordaina eta gauza horiek guztiak.
Beraz, kalte-aukerarik gabe oso akordio ona egin zezakeen.
Eta horregatik, negozioak bakarrik ez du azalpenik ematen.
Naturalki zerbait serioagoa oker ari dela gertatzen iradokitzen duena militarren inplikazioa da.
Jeneralak nonahi aktibo zeuden, bai Amerikan, bai Alemanian eta Austrian.
Hori da, egiaz, galdera: zergatik dira osasun agenteak eskala honetan hain gai militar garrantzitsu?
Hori ere zentzuzko moduan azal daiteke, izan ere mehatxu handia eta arrisku handia baitzen.
Baina bi gauza ikusi ditugu, eta geroago haietara itzuli gaitezke.
Lehenik eta behin, Covid gaixotasun deituriko honek, azkenean, ez zuen hain eragin handirik izan.
Jendea ez da hil; inon ez dago heriotza-tasa nabarmen handirik. Hori da alderdi bat.
Hala ere, txanponaren beste aldea da, eta hemen gure argumentuarekin nolabaiteko kontraesana izan dezakegu:
Txerto hauek, funtzionatzen ez dutela dakigunak, ez digute promesitako eragina
ematen, baina egiaz, ia inor ere ez dute hiltzen.
Hori hain provokatzaile esan behar duzu. Horren ondorioz hiltzen diren pertsonak oso gutxi dira.
Jakina, izugarria da, lehen heriotzarekin, lehen biktimarekin hasita. Hori oso argi dago.
Eta inongo estatuak ez du inor arbitrarioki hiltzeko edo zauritzeko eskubiderik.
Baina egia da beldurtu gintuen hori, Bhakdi irakasle bezalako adimen handiek beldurtu zuten hori, jendea
intsektu moduan hilko zela, txertatutakoen erdia bertan bertan hildako egingo zela, hori ez dela gertatu.
Bai, baina ez dut uste hori txerto hauek eragindakoa denik.
Batzuk placebo gisa egin ziren, beste batzuk argi eta garbi dosi oso txikiekin egin ziren, kalte egiteko ahalmen
mugatua zutela, baina txerto askok ez zuten horren barruan egin.
Lehenik eta behin, estatistikek erakusten dute txertoen kalteak askoz txikiagoak direla beroagoak diren
herrialdeetan, non hotz-katea ezin izan zen mantendu.
Hori ez zen plana. Orduan askoz gehiago gertatuko zen.
Eta beste gauza bat da kalte egiteko potentziala oraindik ez dela amaitu.
Izan ere, oraindik ikus dezakegu heriotza jarraitzen duela eta ugalketa-ezintasuna ere jarraitzen duela.
Jaiotza-tasak oraindik ere behera daude.
Horrek esan nahi du hau oso epe luzerako eragin bat dela, planifikatua izan dena.
Eta, noski, gehitu behar da ere faltsu asko izan direla txertoetan.
Alemanian, kalkulua 10 eta 15 milioi bitartekoa da.
Agian, batere txertorik jaso ez duten pertsonen faltsu txertaketa-ziurtagiri gehiago ere badaude.
Eta hori, noski, azaltzen du zergatik kaltea ez den are handiagoa.
Hau gauzatuta egongo balitz, hau da, denek benetan injekzio hauek jaso izan balituzte, nahiz eta osagai placebo
bat egon, heriotza-tasa erabat bestelakoa izango genuke.
Eta, hala ere, planifikatuta zegoen, eta nolabait jarraitzea aurreikusita dago,
halako injekzioak behin eta berriro gertatzeko.
Esaten duten bezala, urtean behin gutxienez halako arnasketa-gaixotasunen aurka txertatu beharko zinateke.
Eta gero, noski, kalte egiteko ahalmen hau exponentzialean handitzen da.
Era berean, bi, hiru edo lau injekziok berehala gaixotasunen hazkunde esponentziala eragiten dutela ikusi dugu, eta ondoren –
organo desberdinetako kalte baskularrek sintoma desberdinak eragiten dituzten gaixotasun kroniko nahasketa horren
ondorioz – ezin daiteke jada kausa zehatz bati egozten.
Eta kaltearen printzipioari dagokionez, zalantzarik gabe garrantzitsuena zen ezin duzula soilik klinika-irudi garbi
duen mekanismo bati esleitu, baina azkenean esan dezakezula:
Bada, oraindik ere lehen ezagutzen genituen gaixotasunak jasotzen ditugu: minbizi mota batzuk, bihotzeko
infartuak eta iktusak, zertxobait ohikoagoak diren arren, oraindik ere berdin-berdinak dira.
Zer lotura du horrek gure injekzioekin?
Ezkutatzea hemen oso puntu garrantzitsua da.
Benetan bitxia den gauza bakarra, zalantzarik gabe, denek benetan txertatu beharko luketela da.
Miloi eta miliardo pertsona artean zabaltze hau ezin da jada logikaz azaldu.
Eta, gainera, oso zaila da, ez bada ezinezkoa, azaltzea zergatik denek parte hartu zuten.
Uste dut hori izan zela jende askok pentsatzen zuena pandemi honen lehen hilabeteetan.
Nola liteke etsai diren botere-blokek denek esatea: "Eee, guk parte hartzen dugu, gure
biztanleriari substantzia desberdinak injektatzen ari gara."
Baina hala ere, oinarrizkoan denek jarraitu zuten.
Gure denbora jada oso aurreratuta dago.
Aurrean eztabaidatu genuen gai batek oraindik ere nire interesa piztuko luke.
Hau gizarte politikaren norabidean mugitzen ari da. Non doa gizartea?
Eta iraganarekin alderaketa oso interesgarria egin zenuen, esanez gaur egun planifikatzen ari diren hiri adimentsu
hauek, 15 minutuko hiriek, ez direla kontzeptu berria, baizik eta Erdi Aroan jada ikusi zirela.
Bai, azken hamarkadetan ezagutu dugun mugikortasun-askatasuna, non ez bakarrik tokian bertan edozein norabidetan edozein unetan
askatasunez mugi gaitezkeen, baizik eta garraio-modu batean salto egin eta beste
kontinenteetara bidaiatu ahal dugun, aspaldi ez da existitu.
Eta ez bakarrik bidaiatzea oso garestia zelako eta beharrezko garraio-baliabideak eskuragarri ez
zeudelako, baizik eta, besterik gabe, baimenik ez zegoelako.
Garai hartan, batez ere Alemanian, printzerri txiki asko zeuden, duela milaka urte inguru sortuak botere-eremu gisa,
Eskandinaviako zaldari eta monjeek Europa mendean hartu ondoren.
Hauek eremuak ziren, agian 10 edo 20 kilometroko diametrokoak, beren agintepeko lurralde osoa osatzen zutenak.
Eta soilik gentrya, hau da, nobleziak, mugitzeko askatasuna zutenak, alde egiteko baimena zuten.
Baina herritar arruntak, nekazariek eta hiriko asentamenduetan bizi zirenek soilik baimen esplizituarekin egin
zezakeen hori. Bestela, berehala espetxera bidaliko zituzten.
Era berean, konpositore Johann Sebastian Bachi buruzko ondo ezagutzen den gertakari bat dago,
eta hark ere Weimargo dukealditik alde egin zuen.
Eta gero, lau astez zulo batean bota zuten, eta bere emazteak ez zekien non zegoen benetan, ezta
inoiz itzuliko zenik ere. Hori zen ohiko egoera.
Eta, batez ere gotortutako herrietan bizi zirenek hiriko harresiak zituzten babeserako – gaur egun nonahi babesa
bermatuta dugun bezala – etsaiak sartzerik ez izan zezaten.
Baina bertara sartzea hain erraza ez den lekuan, irtetea ere ez da hain erraza.
Honek esan nahi du hiri-ate hauek ere gauez itxita zeudela. Inork ezin zuen irten.
Horrek esan nahi du, onenean, egunez atera zintezkeela, eta hala ere, ez zela hain erraza askatasunez mugitzea.
Hiritik irteteko arrazoi baliodun bat izan behar zenuen.
Norbaitek kanpoan lantzeko lursail bat bazuen, hori arrazoizko zergatia zen.
Covid garaia gogorarazten dit, orduan esaten zutenean... Oraindik gogoratzen dut Kurz lehendakari ohiak filosofatuz galdetzen
zuela ea paseatzera joatea nahikoa arrazoia zen etxetik irteteko.
Jakina, han beti antzekoa izan da.
Hau da, herriak guztiak oso txikiak ziren – 5.000 biztanle inguru zituzten eta nolabaiteko harresi
batez inguratuta zeuden – irudika dezakezun bezala.
Haiek ziren ospetsu 15 minutuak, orain berriro ere herritarrei eskaintzen zaizkietenak.
Ziur aski, neurri batean mugitu zaitezke, baina hortik harago ezin.
Eta mugimenduaren kontrol hori da, hain zuzen ere, autoritarioen gizarteen elementu funtsezko bat.
Eta horrek bakarrik erakusten du non doan guztia.
Ez da pertsonen babesaz ari, kontrolaz baizik.
Eta berriro 1989ra itzultzen bagina, Alemanian, Alemaniako Errepublika Demokratikoan, Berlinoko Harresia erori zen garaira.
Garai hartan arrazoi nagusietako bat mugikortasun askatasun mugatua izan zen.
Bidaia-askatasuna izan zen egoera hau azkenean gailurrera eramateko arrazoi nagusia.
Ez zen askatasun faltaz edo beste edozein gai abstraktuagoz ari, baizik eta bidaiatzeko gogoaz, ez bakarrik Ekialdeko
Blokeako beste herrialdeetara, baita Mendebaldera ere, Hego Itsasoetako edozein lekutara edo beste edozein tokitan.
Jendeak mendebaldera begiratu zuen enbidiatsu, garai hartan mugikortasun-askatasuna
denbora labur batez baimenduta zegoen tokira.
Orain, aire-bidaiek gelditu behar dutenez, gero eta gutxiago gertatzen da.
Baina GDR oso gai ona da. Agian hori laburki egingo dugu.
Beti promesten digute gure babesa nahi dutela.
Klima-aldaketatik, birusetatik eta bestelako gauza guztietatik babestu nahi gaituzte.
Gu hain pobreak gara, geuk ezer egin ezin dugunak, eta estatu bat behar dugu gure babeserako.
Eta, diotenez, horrela ezarri zen GDRko diktadura.
Hau da, enpresa askoren pribatizazioaren –edo, esan behar bada, guztiak edo espropriatuak izatearen– atzean
zegoen arrazoia han ere higiene-diktadura bat izatea.
Beraz, gero eta gauza gehiago garatu eta asmatu dira, ekintzaileek horiei arreta jarri eta horietan inbertitu behar dute.
Eta garai hartan ere, dena pertsonen babesa eta osasuna zaintzeari buruzkoa zen.
Esaten duzuna erabat zuzena da.
Garai hartan, GDRn, estatu sozialista eredugarri hori sortu nahi zutenean, egoerak Gerra Ondoko Mendebaldean zeudenekin antzekoak
ziren: oraindik zeuden enpresa pribatuak nekazaritzan, eskulangintzan eta
industrian, eta hauek nazionalizatu nahi zituzten.
Eta han ere, noski, indarrez jardutea posible zen, eta kasu batzuetan hala egin zen.
Beraz, Mendebaldeko Alemaniarekin muga-eremuan, pertsonak sinpleki deportatu zituzten eta lan-kapitala sinpleki eskuratu zuten.
Baina bestela, gizarteak oro har ez zuen nahi eta ezin zuen hain erraza egin.
Eta gero arrazoiak bilatu besterik ez duzu egin behar.
Orain bezala arrazoiak aurkitu daitezkeen bezala esateko:
Bai, ez dugu nahi inoiz ezer txarrik egin; zure onurarako da.
Eta osasuna beti da horretarako argumentu ona.
Estatuak osasunaz arduratzen da – txertoak osasun gisa hartuko lirateke, azterketa prebentiboak osasun gisa,
eta gauza hauek guztiak – nahiz eta azken finean kontrol eta zaintza helburu bakarra izan.
Eta, beraz, garai hartan Ekialdeko Alemaniako Errepublika Demokratikoan, guztia jada gehiegizko erabilera jasaten ari zen.
Higiene-araudiak sortu ziren, eta gero eta zailago bihurtu ziren betetzea, orain enpresa
txiki eta ertainetan ikusten ari garen bezala.
Ez osasunaz bakarrik, baizik eta pentsa kalitate ziurtagiri guztiez.
Orain hartu produktuaren segurtasuna, adibidez. Egunetik egunera gero eta eskakizun handiagoak, gero eta
barregarriagoak bihurtzen ari direnak. Orain ikusi dut:
Orain, norbaitek musika CD bat saltzen badu, bere lineako katalogoaren behealdean CD-kaskoa eta CD
bera erakusten dituen argazki bat ere izan behar du.
CD guztientzat berdina da, baina ez du axola; erakutsi egin behar da.
Horrek esan nahi du urrats osagarriak hartu behar direla.
Deskribapenak zabaldu behar dira. Hau guztia diru kostua du – eta ezer lortzen ez du.
Enpresa handiek oraindik ere beren irabazien barruan nonbait kudeatu dezakete hau.
Gainera, normalean giza baliabide nahikoak dituzte.
Baina zehazki hiru, lau, bost edo hamar langile dituzten enpresa txikiak dira jada ertzean daudenak, ezin
dutenak egoerari eustea eta, ondorioz, itxi behar direnak.
Ados. Eta gero, beste enpresa batzuk ere itxi egin dira.
Eta horrela jokatu zuten GDRn garai hartan.
Eta, beraz, orain gure gizartean ere enpresa txiki eta ertain horien "kontsolidazioa" – komatxo artean – ikusten ari gara.
Eta medikuntza, bereziki, beti da beste gauza batzuek baino errazago "neurri" gisa hartzen den zerbait.
Zeren eta denek berehala diote – gizartea hain medikalizatuta dagoenez – "Bai, gure
osasunerako ona bada, berarekin bat egin behar dugu."
Ondoren norberaren bizibidea kostatzea beste kontu bat da.
Orduan, ohar batekin amaitu nahi nuke:
Dr Reutherrek liburu liluragarri ugari idatzi ditu.
Gure artikuluan, Interneten edo Amazonen non eskuratu daitezkeen jakin dezakezu. Baina uste dut merezi duela.
Medikuntzari buruz jakin beharreko gai asko daudela ikuspegi labur bat lortu genuen.
Eta pertsonalki, zurekin entzuten dudanean beti gehiago nahi izaten dut.
Bai, pozten naiz hori entzuteaz. Eskerrik asko elkarrizketagatik.
Eskerrik asko.
Benetan independentziazko kazetaritza soilik zure laguntzarekin da posible.
Report24en aurka hartutako neurri antidemokratikoek behin eta berriro kontuen itxierak barne hartzen dituzte.
Mesedez, beti egiaztatu gure banku-datu eguneratuak report24.news//unterstuetzen helbidean. Eskerrik asko.