Բժշկությունը որպես բնակչության վերահսկման ուժի միջոց՞
Առողջությունն ու հիվանդությունը որպես զենք՞ Բժշկական բուժումը որպես մահացու թակարդ՞
Report24-ի Ֆլորիան Մախլը և նրա հյուր՝ դոկտոր Գերդ Ռեութերը, պատմության ընթացքում բժշկության
հիմնավոր պատմությանը լուսաբանել են տարբեր ձևերով։
Բայց ինքներդ լսեք, թե ինչպես է դոկտոր Ռյութերը լայնածավալ և մանրամասն գիտելիքներով բացահայտում կապերը, թե ինչու, ըստ
նրա, մաքուր շահախնդրությունը բավարար բացատրություն չէ, և ինչով են 15 րոպեանոց քաղաքները կապված այս թեմայի հետ…
Ի՞նչ կա դրա ետևում? Դոկտոր Գերդ Ռեութերը վերլուծում է պատվաստումները, իշխանությունն ու վերահսկողությունը
https://report24.news/what-is-behind-it-dr-gerd-reuther-anal yses-vaccinations-power-and-control/] Բարի գալուստ Report24։
Իմ անունն է Ֆլորիան Մախլ, և այսօր մեր ստուդիայում մեզ հետ է դասախոս դոկտոր Գերդ Ռյութերը։ Բարի գալուստ։
Բարև։
Դոկտոր Ռյութեր, մի քանի ժամանակ առաջ դուք գրել եք շատ հաջողված գիրք, որը, կարելի է
ասել, ձեզ շատ հայտնի դարձրեց հիմնական հոսքում։
Դա շատ տարբեր ժամանակներ էին, դա 2020-ից առաջ էր։
Միգուցե սկսենք այս աշխատանքից՝ իմանալու, թե ինչն է ձեզ ոգեշնչել և ինչ կարելի է դրանից սովորել։
Այո, դա «Խաբված հիվանդը» էր, 2017 թվականին, այն ժամանակ, երբ նույնիսկ հիմնական հոսքի հրատարակիչը կընդուներ նման
ձեռագիր, և հնարավոր էր բժշկական համակարգը բոլոր ուղղություններով բացահայտ քննադատել՝ ճշմարտությունը բացահայտելու համար։
Սա այժմ դառնում է ավելի ու ավելի դժվար։
Եվ այսօր դա նույնպես գրեթե անհնար է լայն լսարանին հասցնել, քանի որ տեղեկատվության ալիքները պարզապես պակաս են։
Բայց իմ շարժառիթը այդ ժամանակ այն էր, որ իմ մասնագիտական կյանքի 30 տարիների ընթացքում հասկացա, որ բժշկության մեջ շատ բան
պարզապես սխալ է կամ, պետք է ասել, հիմնարար թերություններ ունի։
Քանի որ առողջությունը գերակա առաջնահերթություն է, այն իրականում չի պլանավորվում, քանի որ, ցավոք, վերջին մի քանի
հարյուր տարիների ընթացքում բժշկական ոլորտը կենտրոնացած է եղել հիվանդությունների վրա, ոչ թե առողջության վրա։
Կա հայտնի ասացվածք, որ փող կարելի է վաստակել միայն հիվանդ մարդկանցից, ոչ թե առողջներից, թեև, ըստ
երևույթին, նախկինում գործում էին այլ համակարգեր։
Չինաստանից ստացված զեկույցները ցույց են տալիս, որ ժամանակին ամեն ինչ այլ էր։
Դու վճարեցիր բժշկին առողջ մնալու համար, ինչը, իրոք, շատ ավելի գրավիչ է հնչում։
Դու բժշկական պատմաբան ես, ինչը քեզ շատ ժամանակ է տալիս փաստերը ուսումնասիրելու համար, և ես զգում եմ, որ այժմ ամեն ինչ ավելի ու
ավելի է շարժվում սոցիալական քննադատության կամ հասարակությունը ամբողջությամբ դիտարկելու ուղղությամբ,
որի համար առողջությունը, իհարկե, շատ կարևոր հարց է։
Եվ մենք նախապես կարճ զրուցել ենք, աշխարհը իրականում այս պահին բավական անհաճ իրավիճակի առջև է կանգնած։
Այո, ճիշտ է, որ առողջության և զբաղվածության նկատմամբ իմ հետաքրքրությունը ինձ առաջնային
կերպով սոցիալական ասպեկտին կենտրոնանալու է մղել։
Մի կողմից սա պատմության ետադարձ հայացք է, որը կարևոր է բժշկության համար և չի կարող
իրականացվել առանց սոցիալական պայմանները հաշվի առնելու։
Այդ դեպքում իմ կինը պատմաբան է, ինչը ևս մեկ պատճառ էր պատմական հանգամանքները ուսումնասիրելու։
Բայց այս սերտ կապը բժշկության և պատմության միջև միշտ էլ գոյություն է ունեցել, և Covid-19-ի ժամանակ այն
հատկապես ակնհայտ դարձավ, որ բժշկական արշավները օգտագործվում են հասարակությունը վերահսկելու համար։
Բացառությամբ այն բանի, որ սա առաջին դեպքը չէր, քանի որ բժշկությունը իրականում 13-րդ դարում ներդրվեց
որպես ակադեմիական համալսարանական բժշկություն՝ հասարակական պայմանների վրա ազդելու նպատակով։
Այդ ժամանակ այս նոր բժշկական մասնագիտությունը հիմնելու ջանքերը հիմնականում եկեղեցու ձեռնարկածն էին։
Եվ ինչի՞ համար էին նրան բժիշկներ պետք։
Վերջիվերջո՝ պարզելու համար, թե ով է հասարակությունում հիվանդ և ով ունի առողջական խնդիր։
Այսպիսով, դու արագ իմացար ազդեցիկ մարդկանց մասին։
Եվ հետո ամեն ինչ վերաբերում էր իշխանությանը, հավանաբար ժառանգություններին, ուստի մարդիկ
ցանկանում էին վաղ փուլում տեղեկացված լինել։
Եվ այն բժշկական միջոցառումներով, որոնք այդ ժամանակ ներկայացվում էին որպես բուժման հայեցակարգ՝ հայտնի հումորալ տեսության անվամբ,
հնարավոր էր նաև դիտավորությամբ վնասել մարդկանց առողջությունը։
Այսպիսով հնարավոր էր առաջացնել հիվանդություններ։ Սա հնարավոր էր ոչ միայն մեր օրերում, այլև այն ժամանակ։
Օրինակ՝ սնդով հիմնված քսուքներ կարելի էր օգտագործել որոշ մաշկային ցաներ առաջացնելու համար։ Եվ հետո
մարդիկ կասեին, որ ինչ-որ մեկը լեպրայով է հիվանդ։
Եվ լեպրան այդ ժամանակ ախտորոշում էր, որը Եվրոպայում հանգեցնում էր լեպրայի, սակայն այլ երկրներում՝ ոչ։
Իսլամական հասարակությունում լեպրայով տառապող անձը, որի մաշկային ախտանիշները կարող էին քթի կամ ականջի մասերը
քայքայել, կարող էր շարունակել նորմալ ապրել հասարակության մեջ։
Բայց քրիստոնեական Արևմուտքում Եկեղեցին այն սահմանել է այնպես, որ մարդը պետք է լքի
հասարակությունը՝ իր հետ տանելով իր բոլոր ունեցվածքը։
Եվ այդ գույքը ապա պետք է վերաբաշխվեր նոր սեփականատերերի միջև։
Այսպիսով, դա շատ գործնական միջոց էր չցանկալի մարդկանցից ազատվելու համար։
Եվրոպայում քրիստոնեությունը գերիշխող կրոն դառնալուց առաջ լեպրան գոյություն չուներ։
Միշտ ասվել է, որ սա խաչակրաց արշավանքների ժամանակ բերվել է։
Միգուցե եղել են նաև մեկ կամ երկու նոր հիվանդություններ։
Բայց այս մոդելը՝ հիվանդություն, տեսանելի հիվանդություն օգտագործելով ինչ-որ մեկին
հասարակությունից դուրս մղելու, նրանցից ազատվելու համար։
Օրինակ՝ Դոնալդ Թրամփի նման մեկը այսօր կարող էր բռնվել լեպրայով, եթե ապրեր այն ժամանակներում։
Եվ ապա, առանց դատավարության, ստիպված կլինեին ասել՝ պարոն Թրամփ, ներողություն ենք խնդրում։
Ցավոք, նրանք ստիպված են լքել հասարակությունը և այժմ պետք է ապրեն քաղաքի ծայրամասերում գտնվող ապահով
վայրում, և այլևս թույլ չեն տալիս ելույթներ ունենալ։
Այսպիսով, այն ժամանակ ներդրվեց այն, ինչը Կովիդի հետ կապված կրկին արդիական է դարձել. մարդիկ ասում էին՝ այո, սրանք
հիվանդ մարդիկ են, նրանց պետք է մեկուսացնել սահմանափակ ժամանակով. իսկ լեպրայի դեպքում մեկուսացումը մշտական էր։
Եվ հետագա իրադարձությունների ընթացքում նույնպես կիրառվեցին այս ռադիկալ միջոցառումները… Շատ թունավոր նյութեր կիրառվեցին՝ այնպիսի
բաներ, որոնք այսօր դժվար է պատկերացնել՝ արսենիկ, սնդիկ, անտիմոն։
Հարմար չափաբաժիններով դրանք բոլորը մահացու նյութեր էին։
Սա նշանակում է, որ ցանկացած աննշան հիվանդություն կարող է վերածվել մահացու թակարդի։
Եվ հանկարծ դա մեզ նորից ծանոթ է թվում։ Կովիդի դեպքում դա նորից ինչպես էր աշխատում՞
Սովորական, անվնաս գրիպ, որը կոչվեց Covid։ Իսկ համապատասխան դեղորայքի բացակայության դեպքում, հատկապես Հյուսիսային Իտալիայում,
ամբողջը հանկարծ շատ տարեց մարդկանց համար մահացու թակարդ դարձավ։
Հետո նրանք մահացան ենթադրյալ գրիպից, թեև իրականում մահացել էին բուժումներից։
Եվ այդ հասկացությունը արդեն այն ժամանակ ներկայացվել էր։
Եվ եթե որևէ մեկը կարծում է, որ ես չափազանցացնում եմ, կա նաև մի վանական՝ Աբրահամ ա Սանտա Կլարա, ով 18-րդ դարում,
17-րդ/18-րդ դարերի սահմանագծին այս մասին գրել է և ասել է՝
Այո, բժշկական մասնագիտությունը անպատժելիորեն սպանելու արտոնագիր է։
Եվ նա ներսից էր, ուստի գիտեր, թե ինչ դեր էր խաղում բժշկությունը հասարակությունում։
Եվ հիմա մենք կրկին դա տեսնում ենք բոլոր պատվաստումների դեպքում; դա նույնպես օրակարգ է, որը առողջության մասին չէ, այլ հակառակը։
Եվ ամբողջ այս «խաղը», մեջբերման նշանների մեջ՝ այս չար խաղը, ըստ էության, ալիքներով ընթանում է 13-րդ դարից ի
վեր և հատկապես սրվում է որպես համաճարակային հիվանդություններ, երբ առկա են սոցիալական խնդիրներ։
Եթե ձեզ ամբողջ պատկերը է պետք, ինչպես հիմա ձեզ պետք է կովիդը ֆինանսական ճգնաժամի հետ, առաջին ժանտախտը
բռնկվեց 14-րդ դարում, 1347 թվականին, այն ժամանակ Ֆլորենցիայում տեղի ունեցած բանկային ճգնաժամից հետո։
Դա նշանակում է, որ առողջության և սոցիալական զարգացումների միջև միշտ գոյություն ունի շատ սերտ կապ, կամ ավելի ճիշտ՝
սոցիալական այն խնդիրների միջև, որոնք սպառնում են իշխող էլիտային։
Եվ հենց այդ ժամանակ դու առողջությունը որպես զենք ես օգտագործում։
Դրա ֆոնը չափազանց հուզիչ է։
Իհարկե, ես հավատում եմ, որ միշտ մեծ թափ է ներգրավված։
Երբ խոսքը պատվաստումների մասին է, կարելի է վաստակել միլիարդավոր դոլարներ։
Դա, իմ կարծիքով, նշանակում է, որ դա միշտ չէ, որ չարություն է։ Ես դեռ վերջնական կարծիք չեմ կազմել այս հարցի շուրջ, բայց դա միշտ չէ,
որ չարություն է։ Դա կարող է պարզապես լինել ագահություն, երբ դու զարգացնում ես «դեղամիջոց»՝ մեջբերման նշանների մեջ, որը
իրականում ոչինչ չի անում և նույնիսկ կարող է վնասակար լինել։
Եվ որի միջոցով դուք կարող եք վաստակել միլիարդներ և համոզել կառավարություններին. դա այնքան կարևոր է, այն
փրկում է այնքան շատ կյանքեր, և բոլորը պետք է ունենան այն։
Մենք կարող ենք, օրինակ, նայել Ամերիկային, որտեղ ավելի քան 70 նման պատվաստումներ այժմ
պարտադիր են կամ նախատեսվում են երեխաների համար։
Ես չգիտեմ, թե որքան խիստ է սա կիրառվում յուրաքանչյուր նահանգում։
Բայց գոնե գիտակցում եմ, որ մի քանի տասնամյակ առաջ կոչված պաշտպանիչ պատվաստումների թիվը մոտ 10 էր, իսկ
այժմ մինչև 18 տարեկան հասակը նախատեսված է գրեթե 100-ը։
Եվ պարզ է, որ սա հիմնականում կարող է առաջ մղվել շահույթի շարժառիթներով, քանի որ մարդիկ միլիոնավոր տարիներ գոյություն են
ունեցել և շատ, շատ լավ են գոյատևել առանց այս պատվաստումների։
Բայց եկեք արագ նայենք Ամերիկային։
Լավ, ես կարծում եմ, որ շահի շահերը, չնայած ամեն ինչին, պակասում են, որովհետև եթե նայենք այս օրակարգին, այն
հանգեցրել է բազմաթիվ քրոնիկ հիվանդությունների առաջացման։
Հիանալի է, որ Ռոբերտ Քենեդի կրտսերը այժմ հրապարակել է մի տեսանյութ, որտեղ ընդգծում է, որ ԱՄՆ-ում նախկինում իրավիճակը
այլ էր՝ մասնավորապես ամերիկացիները ոչ ավելի հիվանդ չէին և նրանց կյանքի տևողությունը ոչ պակաս էր, քան այլ երկրների մարդկանցը։
Եվ ամբողջ այս երևույթը զարգացավ միայն 1980-ականներին և 1990-ականներին՝ զուգահեռ այս պատվաստումների օրակարգին և
մարդկանց կողմից տարբեր ձևերով սպառվող բարձր վերամշակված, օրեցօր ավելի սինթետիկ դարձող սննդային զանգվածի աճին։
Սրանք այն հիմնական զարգացումներն են, որոնք հանգեցրել են առողջության վատթարացման աճին։
Եվ եթե դուք տեսնում եք, որ սա ժամանակի ընթացքում տեղի է ունենում և չկա հակակարգավորում, ապա դրա ետևում պետք է գաղափար լինի։
Քանի որ այդ ժամանակ կհասկանաք, որ առողջ մարդկանց անիմաստ դեղորայքներով կամ անառողջ ապրելակերպով
հիվանդացնելու այս մեթոդը իրականում միայն որոշ ժամանակ է գործում։
Քանի որ այդ ժամանակ շատ մարդիկ կհիվանդանան, և այն այլևս չի աշխատի։
Հակառակ դեպքում, ինչպես վերջին տասնամյակներում մեր երկրում է եղել, միշտ հնարավոր է եղել առևտուր
անել առողջ մարդկանց հետ՝ առանց նրանց հիվանդացնելու։
Այս բոլոր կանխարգելիչ զննման թեստերը, թեև, հավանաբար, որևէ վնաս չեն պատճառում, այնուամենայնիվ դարձել են հսկայական բիզնես։
Լավ, դա անշուշտ միշտ դեր է խաղում շուկա հանվող բոլոր նախապատրաստություններում։
Բայց առանց այս վնաս պատճառելու օրակարգի, չեմ կարծում, որ այս բոլոր պատվաստումների համար որևէ բացատրություն լինի։
Այն սկսվեց վաղ շրջանում՝ կենտրոնանալով այս չափազանց հազվադեպ հիվանդությունների վրա, որոնք երբեք սոցիալական խնդիր չեն եղել։
Այսպիսով, կարմրուկն ու փոշտուկը բոլոր հասարակություններում միշտ էլ շատ քիչ են եղել։
Եվ դրան կոմպուլսիվ կերպով կանխելու՝ այն զրոյացնելու փորձը, որը ամբողջությամբ անհեթեթ է և որևէ կենսաբանական գործընթացում
անհնարին, բիզնեսի տեսանկյունից երկարաժամկետ հեռանկարում կայուն չէ, քանի որ շուտով պարզ կդառնա դրա թերությունը։
Շատերն ասում են, որ այս ամենի հետևում կանգնած է ոչ միայն դեղագործական արդյունաբերությունը, այլև բնակչության կրճատումը։
Եվ սա բացահայտորեն է հայտարարվել – Ռոմի ակումբը պնդում է, որ այս աշխարհում մենք, իբր, չափազանց շատ մարդիկ ենք։
Հիմա, իհարկե, պետք է նշել մի բան՝ այս զանգվածային պատվաստումները և այլ բժշկական միջամտությունները հիմնականում ազդում են
այն երկրների վրա, որտեղ ծնելիության մակարդակը բարձր չէ և, ինչպես ասում են, բնակչությունը իրականում նվազում է։
Հիմա հակափաստարկի համար պետք է ենթադրել՝ ինչո՞ւ նման բժշկական փորձարկումներ, եթե ուզում ենք դրանք
այդպես անվանել, օրինակ, Աֆրիկայում չեն իրականացվում։
Կամ Ասիայում, որտեղ կան հսկայական երկրներ։ Լավ, Չինաստանի բնակչությունը նվազում է։
Ինդիան, սակայն, հակառակն է թվում։ Այնտեղ ավելի քան միլիարդ մարդ կա, որոնք շատ ցանկանում են
բազմացնել, ինչպես հաճախ լինում է աղքատ մշակույթներում։
Ուրեմն ինչո՞ւ նման բաները այստեղ այդքան խիստ են կիրառվում, իսկ այնտեղ, կարծես, ընդհանրապես չեն կիրառվում։
Լավ, դա հիմնականում այնտեղ էր կատարվել։
Եթե նայենք վերջին մի քանի տասնամյակներին, ապա այս պատվաստումային փորձարկումները, որոնց հստակ նպատակն էր վնասել բնակչությանը և
անպտուղ դարձնել նրանց, անցկացվել են Աֆրիկայում և Հնդկաստանում։
Իմ տեղեկություններով՝ այս առնչությամբ Հնդկաստանում Բիլ Գեյթսի դեմ նույնպես մի քանի դատական հայցեր են ընթացքի մեջ։
Եվ հետո Աֆրիկայում անցկացվեց այս մեծ արշավը, որի շրջանակում նրանք դա իրականացրին տետրուսի պատվաստմամբ, որը, իմ կարծիքով,
պետք է կրկնել յուրաքանչյուր վեց ամիսը մեկ, և որը անգամ պատվաստումների կողմնակիցները անհասկանալի համարեցին։
Եվ երբ Կաթոլիկ եկեղեցու ներսում ակտիվիստները պարզեցին, որ այն պարունակում է անպտղություն առաջացնելու համար նախատեսված նյութեր։
Ամբողջը, իհարկե, հետո դադարեցվեց։
Բացահայտվելուց հետո այն այլևս կայուն չէր։
Եվ պատվաստումների նկատմամբ կասկածանքը, մեղմ ասած, այսպես կոչված զարգացող երկրներում այժմ չափազանց բարձր է։
Դա նշանակում է, որ նրանց համար բավական է միայն տեսնել, թե ինչպես է ժամանում սպիտակամորթ մարդկանց պատվաստման թիմը։
Վակցինացման թիմերին նույնպես բազմիցս ծեծել են և նրանք դատարկ ձեռքով են վերադարձել։
Կարծում եմ, որ վերջին մի քանի տասնամյակների ընթացքում բնակչության շրջանում ընդունվածությունը իրականում գրեթե զրոյի է իջել։
Այժմ պարզ է, որ Գազայում իրականացված նման ամբողջությամբ անիմաստ պատվաստման արշավը կարող էր իրականացվել միայն այս
ամբողջությամբ աբսուրդային պայմաններում հրադադարի ժամանակ, երբ մարդիկ փաստացի չէին կարող փախչել։
Եվ գուցե այս հրադադարը նրան մեկ այլ հնարավորություն տվեց շունչ քաշելու կամ նորից սնունդ ու թարմ ջուր ստանալու։
Բայց այն պայմանով, որ նրանք նաև օգտվեն առիթից՝ իրենց երեխաներին պատվաստելու համար։
Այսպիսով, դա ակնհայտորեն հնարավոր էր միայն այս հարկադրող պայմաններում, քանի որ այլ երկրներում, որտեղ
բնակչությունը դեռ կարող է փախչել, նրանք անմիջապես կփախչեին։
Դա ստիպեց ինձ մտածել, եթե կարելի է կարճ ընդմիջում անել՝ Գազայի մասին, որը, իրականում, թեմա էր, որին ուզում էի վերադառնալ։
Ես շատ զարմացած էի, երբ տեսա, թե ինչու են նրանք այժմ Արևմուտքում ներկայացնում իրենց որպես մեծ
բարերարներ, որոնք պատվաստում են այս աղքատ երեխաներին։
Դա որ պատվաստանյութն էր՞ Եվ արդյո՞ք կա որևէ հիմք ասելու, որ այս պատվաստանյութը օգտակար է մարդկանց համար։
Այո, դա պոլիո է, որը լիովին անհեթեթ է։
Նախ, հակառակ այս մշտական հիմնական հոսքի պնդմանը, պոլիոն ոչ վարակիչ հիվանդություն է, ոչ էլ վիրուսային։
Փոխարենը պոլիոն ախտանիշ է՝ անզոր պարալիզ, որը առաջանում է տոքսինների ազդեցության հետևանքով։
Այդ ժամանակ, 20-րդ դարի առաջին կեսին, այս պեստիցիդները օգտագործվում էին գյուղատնտեսությունում՝
սկզբում արսենիկի հիմքով, իսկ հետո՝ ԴԴԹ-ով։
Այնուամենայնիվ, այլ թունանյութեր նույնպես կարող են ցանկացած տարիքում առաջացնել թուլացած պարալիզ, քանի որ կիրառվող
թունանյութերը սովորաբար բոլորը ազդում են նյարդային բջիջների վրա։
Եվ, իհարկե, որքան փոքր է երեխան, այսինքն՝ որքան երիտասարդ է մարդը, այնքան փոքր է նրա բաշխման ծավալը,
և այդ նյութերը նրա համար այնքան ավելի թունավոր են։
Եվ հենց դրա համար էր, որ պոլիոն այն ժամանակ հիմնականում երեխաներին էր ազդում, թեև միշտ էլ հիվանդ մեծահասակներ ևս կային։
Այս դեպքում պոլիոն իմաստ չունի, քանի որ թունավորումը որևէ պատվաստանյութով կանխել չի կարելի՝ դա պարզապես անհնար է։
Եվ երկրորդը, իհարկե, աղետի գոտիներում որոշ հիվանդություններ են առաջանում՝ ջրի աղտոտվածության և սննդի
պակասի հետևանքով առաջացած վարակիչ հիվանդություններ։
Այնուհետև կան գրիպը, բոլոր փորլուծային հիվանդությունները, այս բոլոր հիվանդությունները՝ միայն մտածեք խոլերայի և տիֆի մասին,
դա հենց այն է, կամ դիսենտերիան, որոնք վտանգ են ներկայացնում, երբ որևէ տեղ պատերազմ է, և բարձրանում է համաճարակների վտանգը։
Բայց պոլիոն չի առաջանում, եթե, օրինակ, չօգտագործվի թունավոր գազ։
Եթե օգտագործվեր թունավոր գազ, ապա, բնականաբար, կլիներ նաև նյարդային թունավորում և համապատասխան պարալիզ, որը,
ասելով, որ պոլիովիրուսի մարկերներ են հայտնաբերվել կոյուղաջրերում, բնականաբար վերագրելի կլիներ պոլիոմիելիտին։
Բայց հիմնարար առումով, դարերի ընթացքում, ինչպես բոլորս գիտենք պատերազմական գոտիներից, երբեք չի եղել պոլիոմիելիտի
պարալիզի համաճարակ մարտական գործողությունների հետ կապված։
Այսպիսով, սա կրկին բավականին հստակ ցույց է տալիս, որ այստեղ գործում է լրիվ այլ օրակարգ, և մենք պետք է
ենթադրենք, որ գոյություն ունի վնաս պատճառելու օրակարգ, անպտղություն առաջացնելու օրակարգ բնակչության շրջանում։
Դուք մանրակրկիտ ուսումնասիրե՞լ եք պոլիոյի դեմ պատվաստվելու փաստարկները այս կոնկրետ պատերազմական գոտում։
Եվ ես դա նույնպես շատ տարօրինակ եմ գտնում։ Պետք է լինեն որոշ թվեր, որոնք ցույց կտան, որ
նման դեպքեր իսկապես այնտեղ տեղի են ունենում։
Այո, որքան ես գիտեմ, խոսք է եղել մեկ դեպքի մասին, որը տեղի է ունեցել, սակայն այս պարալիզը առաջացել է։
Եվ այս մեկ դեպքը անմիջապես զանգվածային համաճարակի սպառնալիք կստեղծեր։
Այս օրերին մեզ շատ բան պետք չէ։ Դա նման է հայտնի բրնձի պարկին, որը մի տեղ գլորվում է, և բոլորը անմիջապես արձագանքում են։
Դա Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության բնորոշ վարքագիծ է՝ կարծես թե իրականում ոչինչ անելու անհրաժեշտություն չկա։
Մենք Covid-19-ի թեստավորման դեպքերից գիտենք, որ համաճարակի համաշխարհային հայտարարումից հետո եղել է մոտ
7000 դրական թեստ, սակայն չգիտենք՝ արդյոք այդ դեպքերից որևէ մեկը իրականում հիվանդ էր։
Եվ, օրինակ, վերջերս հրապարակվել է զեկույց, որում նշվում է, որ ամբողջ աշխարհում կարմրուկի դեպքերը 20 տոկոսով աճել են։
Այնուամենայնիվ, եթե կարդաք Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հրատարակությունը, կտեսնեք, որ այն հիմնված
է սիմուլյացիաների վրա և որ դրա հետևում իրական թվեր չկան։
Եվ նույնիսկ այս հոդվածում նշվում է, որ քանի որ ամբողջ աշխարհում ներկայացված իրական դիտարկումների թվերը
իրականում սցենարը չափազանց ցածր կդարձնեին, այսինքն՝ այն թերագնահատելու էին, կատարվել են կանխատեսումներ։
Այսպիսով, «պրոյեկցիա» բառի երկրորդ նշանակությունն այն է, որ սիմուլյացիոն մոդելները այժմ ստեղծել են թվեր, որոնք
անհնար է, որ ճշգրիտ լինեն։ Եվ հետո կարող եք դիտարկել առանձին երկրները և նաև մահացությունների թիվը։
Սա ընդհանրապես չի համապատասխանում վերջին մի քանի տասնամյակների հրապարակված տվյալներին, որտեղ եղել են ընդամենը մի քանի
հարյուր դեպք։ Եթե դա պետք է սպառնալիք ներկայացնի բնակչության համար, ապա տարեկան պետք է լինեին տասնյակ հազարավոր դեպքեր։
Այսպիսով, մենք տեսնում ենք, որ նշանակություն չունի՝ արդյոք ինչ-որ բան իրականում տեղի է ունեցել, թե ոչ; դու
պարզապես հորինում ես այն և պնդում, որ տեղի է ունեցել։
Եվ եթե նրանք անցկացնեն որևէ թեստ, որը մեզ ոչինչ չի ասում – ինչպես, գիտենք, Covid-ի դեպքում PCR թեստը – նրանք
կարող են անմիջապես հրապարակել դեպքեր, որոնք իբր գոյություն ունեն, բայց իրականում երբեք չեն եղել։
Եվ հետո դա հայտնվում է աշխարհի բոլոր թերթերում, տեղի է ունենում աղետ, և մարդկանց մեջ տիրում է վախ։
Դրա համար մենք նշել ենք սա մեր «Hauptsache Panik» («Գլխավորը պանիկան է») գրքում՝
համաճարակների պատմության մեջ; դա է վճռորոշ կետը։
Մարդիկ միշտ փորձում են վախ սերմանել, որովհետև վախը խանգարում է մարդկանց հստակ մտածել։
Եվ այսօր լրատվամիջոցներում վախը շատ արդյունավետորեն կարելի է առաջացնել՝ հրապարակելով թվեր, ահռելի վտանգներ
և հնարավոր ռիսկեր, չնայած որ տեղում ոչ ոք իրականում չի կարող հաստատել դրանց գոյությունը։
Եվ երբ ինչ-որ մեկը դա անում է, նրանք հասկանում են, որ դա ընդհանրապես ոչինչ չէ։
Խնդիրը միշտ թվում է այնտեղ, որտեղ դու չես։
Պարզվում է, որ խնդիրները հենց այդ մաթեմատիկական խաղերն են, որոնք մենք տեսանք Covid-պանդեմիայի ընթացքում, այսպես կոչված։
Բայց մենք նույնը տեսնում ենք կլիմայի փոփոխության դեպքում, որտեղ պանիկան նույնպես առաջացվում է
հաշվարկներով, որոնք գործնականում ընդհանրապես չեն երևում։
Եվ այն նույնպես յուրաքանչյուր քայլափոխի, այդ թվում՝ մուտքի կետերում, մանիպուլացվում է։
Օրինակ, երբ խոսքը այս պանդեմիայի մասին է, ես աղտաջրում կատարված այս չափումներին ընդհանրապես չեմ վստահում։
Ես մի անգամ սա ֆիզիկապես նույնպես հաշվարկել էի։
Դա նման կլիներ շաքարի բյուրեղիկ լողավազան նետելուն և հետո փորձել չափել այն մյուս կողմում, ինչը ես չեմ կարող
անել։ Մի քանի գիտնականներ նույնպես ինձ դա հաստատել են։
Լավ, ես կարծում եմ, որ դա ամբողջությամբ հոկուս-պոկուս է։
Նույնն է վերաբերում ջերմաստիճանի որոշմանը՝ ծովում 20 չափիչ կայանների միջոցով և պնդելով, որ
գիտենք, թե ինչպիսին էր այն 100 000 տարի առաջ։
Այս չափումները բոլորը անհեթեթություն են։ Միգուցե կարող ենք վերադառնալ կարմրուկի թեմային։
Սա ներկայումս Գերմանիայում պարբերաբար առաջացող խնդիր է, որտեղ լարվածությունը բարձր է, քանի որ
փաստացի գործում է անուղղակի պատվաստման պահանջ։
Եվ կա մի բան, որը ինձ հետաքրքրում է։ Կարծում եմ՝ դա լսեցի ձեզնից MWGFD-ի միջոցառման ժամանակ։
Այս մանկության հիվանդությունները իրականում կարող են մարդկանց վրա դրական ազդեցություն ունենալ։ Դա ճիշտ է՞
Այո, ատամների դուրս գալու հետ կապված խնդիրները նույնքան հին են, որքան թույլ են տալիս մեզ իմանալ պատմական գրառումները։
Նրանք միշտ գոյություն են ունեցել, և մեր օրերում ի տարբերություն, երբեք չեն հայտարարվել խնդիր։
Մենք ունենք նախորդ դարերի ծանծաղի, ջրծաղիկի, կարմրուկի և ռուբելայի նկարագրություններ, որոնցից կարող ենք
եզրակացնել, որ հենց այս հիվանդություններն էին քննարկվող։
Բայց առաջին հերթին ասվում էր, որ սրանք անցումային դժվարություններ են և որ երեխաները ողջ կհաղթահարեն դրանք։
Եվ միայն այստեղ ասացին՝ այո, մեծահասակներն էլ վտանգի տակ են։
Եվ երկրորդ՝ մահացությունը տրված կլիներ։
Այսպիսով, ներկայիս համատեքստում կարմրուկի մասին արդեն ասվել են անհեթեթ բաներ, օրինակ՝ որ կարմրուկով վարակված
յուրաքանչյուր 100 մարդուց մեկը կմահանա, մինչդեռ տարիներ շարունակ այդ ցուցանիշը միշտ եղել է 1000-ից մեկը։
Բայց արդյունաբերական երկրների համար սա այլևս ճիշտ չէ։ Լավագույն դեպքում այն կազմում է 5000-ից մեկը, ինչը
նշանակում է, որ Գերմանիայում կարմրուկի 50 դեպքի դեպքում յուրաքանչյուր 100 տարվա ընթացքում կգրանցվի մեկ մահ։
Եվ հետո կա մեծ հարց՝ արդյոք այս մահը իսկապես առաջացել է հիվանդությունից։
Դուք դա կարող էիք ասել միայն այն դեպքում, եթե հիվանդությունը չբուժվեր։ Եվ եթե չբուժվեր, ինչ-որ մեկը կմահանար։
Բայց ո՞վ է մնում առանց բուժման? Արդյունաբերական երկրներում ոչ ոք:
Դա նշանակում է, որ իրականացվում են բուժումներ։ Եվ բոլոր այս բուժումները ռիսկեր են պարունակում։
Իսկ հատկապես կարմրուկի դեպքում մի քանի ուսումնասիրություններ պարզել են, որ այս չափազանց բարձր ջերմությունը,
որը կարճ ժամանակով կարող է հասնել մինչև 41 աստիճանի, հիվանդների համար շատ կարևոր բուժիչ արձագանք է։
Եվ երբ այս տենդը անցնի, հիվանդությունը կվերջանա, և դու ողջ կմնաս։ Եվ ամեն ինչ կավարտվի, և դու կունենաս ցմահ իմունիտետ։
Այնուամենայնիվ, բազմաթիվ սերունդների համար բժշկությունը այլ նպատակ չի ունեցել, քան վերացնել ախտանիշները, այդ թվում՝ ջերմությունը։
Սա նշանակում է, որ նույնիսկ 38.5 աստիճան մարմնի ջերմությունը այժմ բուժվում է ջերմությունը իջեցնելու նպատակով։
Սա նաև խախտում է մարմնի բուժման մեխանիզմները, ուստի պետք է ենթադրել, որ տեղի ունեցող մի քանի մահերը
իրականում պայմանավորված են նման վատ վերաբերմունքով։
Չխոսելով այն մասին, որ այլ դեղեր փորձարկման նպատակով են օգտագործվում, որոնք կարող են ունենալ վնասակար և
նույնիսկ մահացու հետևանքներ, հատկապես երեխաների մոտ։
Բայց դու պետք է դա տեսնես համատեքստում։
Ես գիտեմ Գերմանիայում վերջին 20 տարիների ընթացքում մեծահասակների մոտ կարմրուկից մահվան մի քանի դեպքերի մասին, որոնք վերագրվել են
կարմրուկին։ Դրանք այն դեպքերն էին, երբ, երեխայի հիվանդության պատճառով կարմրուկի վարակից վախենալով,
մեծահասակները պատվաստվել են և հետո կարճ ժամանակ անց մահացել։
Որտեղ պետք է ասես՝ այո՞, արդյոք դա կարմիր ժանտախտը չէր, որը դեռ չկար՞, թե՞ պատվաստումն էր։
Այսպիսով, գրեթե անշուշտ պատվաստումն էր, որը ավանդական բժշկության համաձայն նույնպես հակացուցված է։ Եթե համաճարակ
կա, եթե տանը հնարավոր վարակ կա, ապա չպետք է պատվաստվել, նույնիսկ եթե հավատում եք պատվաստումներին։
Եվ դա հիմա կրկին արվել է Covid-19-ի հետ։
Պնդվում է համաշխարհային համաճարակ, և անցկացվում է պատվաստումային արշավ։
Սա հակասում է ավանդական բժշկության կանոններին, որը 300 տարի է, ինչ խրախուսում է այս պատվաստումները։
Շատ այն բաներից, որոնք մարդկանց շարժում են, ունեն շատ հաճելի պատմություն դրանց ետևում։
Եվ դրա հետևում կանգնած պատմությունը՝ քանի որ պատվաստումները հնչում են հաճելի, չէ՞։
Ձեզ պատվաստում են նյութի փոքր քանակով, և այդպես դուք ձեռք եք բերում որոշակի իմունիտետ։
Ինձ զարմացնում է, և դրա մասին բավարար չափով չեն խոսում, այն փաստը, որ մարդիկ մոռանում են, թե
ինչպես են հիվանդությունները մուտք գործում օրգանիզմ։
Հիվանդությունները չեն փոխանցվում որևէ մկանի կամ արյան մեջ ներարկումներով, այլ փոխանցվում են
քթով, բերանով, լորձաթաղանթներով՝ որտեղ էլ լինի։
Եվ այստեղ հարցն այն է, թե արդյոք արդյունավետ պատվաստանյութը, եթե նման բան գոյություն ունի, չպետք է հենց այնտեղից սկսի։
Այո, դա շատ կարևոր կետ է, որը դուք բարձրացնում եք։
Քանի որ մարմնի մեջ որևէ տեսակի թունավոր նյութ ներմուծելը՝ լինի դա դանակով, լինի դա ասեղով, ամբողջովին անբնական է։
Դա ֆիզիկական հարձակման ոչ այլ ինչ է։ Եվ դա մարմնի համար ահազանգային իրավիճակ է։
Նույն կերպ, եթե հեծանիվից ընկնենք, ծնկի մաշկը քերծվի և ճանապարհի կեղտը ներթափանցի հյուսվածք, իմունային
համակարգը ստիպված է հնարավորինս ուժգին արձագանքել։
Բայց վարակիչ հիվանդության դեպքում դա բնական իրավիճակ չէ։
Վարակիչ հիվանդությունը, ինչպես դուք ճիշտ նշեցիք, ինչ-որ կերպ ներծծվում է մաշկի և լորձաթաղանթների միջոցով։
Շատ մեխանիզմներ մինչ օրս անբացատրելի են մնում։ Եվ այնտեղ գործում են պաշտպանական մեխանիզմներ։
Մեր կենսաբանությունը և այս մոլորակի մյուս կրծողների կենսաբանությունը դրա համար մասնագիտացված է։
Եվ եթե ես հիմա ուսի մկանի հյուսվածք ներարկեմ մի նյութ, որը կարող է իրականում խթանել իմունային համակարգի օգտակար մեխանիզմը, դա չի
նշանակում, որ նորմալ մուտքի տեղում անպայման ինչ-որ բան կկատարվի։
Սա հետո ընդունվեց, թեև շատ ուշ, ամերիկացի պատվաստանյութի պաշտպան պարոն Ֆաուչիի կողմից,
ով ասաց, որ դա իրականում ոչ մի իմաստ չունի։
Եթե դու դա անեիր, դա կանեիր քթի լորձաթաղանթների միջոցով՝ օգտագործելով սփրեյ կամ նման մի բան։
Բայց ակնհայտ է, որ դա հնարավոր չէր։ Այն դեռևս այսօր էլ հնարավոր չէ։ Դա չի աշխատում։
Պարզապես չկա որևէ ապացույց, որ այս միջոցառումները իրականում իմաստ ունեն։ Եվ մոտ 250 տարի առաջ մի անգլիացի վիրաբույժ ապացուցեց սա
այն ժամանակ՝ փոքրիկ պոկսի պատվաստումների միջոցով, ներարկելով փոքրիկ պոկսի սուբստրատը, այսինքն՝ փոքրիկ պոկսի
փտուկը, մաշկի տակ առանց արյունահոսություն առաջացնելու։
Կամ նույնիսկ ավելի խորը մաշկի տակ և մկանների մեջ, և հետո նա դիտեց, թե ինչ տեղի ունեցավ։
Եվ ցանկալի արձագանքը՝ այս պատվաստանյութային պզուկների առաջացումը, տեղի ունեցավ միայն այն
ժամանակ, երբ նա դրանք դնում էր մաշկի մեջ, բայց ոչ խորը։
Այդ հիմքով նա այդ ժամանակ եզրակացրեց, որ ջրծաղիկի պատվաստումը միայն ցանկալի իմունային արձագանք է առաջացնում և
վտանգավոր չէ, քանի որ այն մնում է մաշկի մեջ և արյուն չի հոսում։
Եվ սա հիմնարար պատկերացում է, քանի որ մեր մեջ իմունային պատասխանը հարուցում է մաշկը կամ լորձաթաղանթը,
սակայն ոչ ենթամաշկային ճարպային հյուսվածքը և ոչ մկանները։
Ես համարձակվում եմ ասել, որ եթե այն, ինչ նրանք կոչում են կովիդի պատվաստումներ, այսօր պարզապես մաշկի տակ ներարկվեր՝
առանց արյան հետ որևէ շփման, մենք որևէ օգուտ չէինք տեսնի։
Բայց մենք, հավանաբար, ոչ մի մեռած կամ հիվանդ մարդ չէինք տեսնի։
Վնասը, հավանաբար, ավելի քիչ կլիներ, այո։
Պայմանագիրը կարելի էր կնքել։
Սա մեզ վերադարձնում է մեր քննարկման սկզբնակետին, այն է՝ որ ակնհայտ է, որ սա պարզապես բիզնեսի մասին չէ։
Քանի որ եթե դուք պարզապես ուզում էիք գումար վաստակել Covid-19-ի պատվաստումներից, կարող
էիք պարզապես օգտագործել աղային լուծույթներ։
Այդ դեպքում դա նույնպես շատ լավ կանցներ։ Զարգացման աշխատանքներ չէին լինի։
Վնաս չէր լինի։ Եվ բոլորը գոհ կլինեին։
Մեկը կարող էր սկսել հաջորդ գործողությունը։
Եթե անկեղծ լինենք, դա նկատելի կլիներ։
Իհարկե, պետք է ակնկալել, որ ինչ-որ լաբորատորիայում ինչ-որ մեկը հետազոտություններ է անցկացնում։
Բայց որոշ բաների բացահայտմանը երկար ժամանակ պահանջվեց։
Ու, ինչպես ցույց տվեց ուսումնասիրությունը, այս խմբաքանակներից բավականին շատերը ակնհայտ
պլացեբոներ էին։ Դա ոչ ոքի չէր անհանգստացնում։
Եվ եթե, վերջիվերջո, ոչ մի վնաս անգամ չի առաջացել – մենք դա տեսնում ենք՝ փոխհատուցում, այս բոլոր բաները։
Այսպիսով, դուք կարող էիք շատ լավ գործարք կնքել առանց որևէ հնարավոր վնասի։
Եվ հենց դրա համար միայն բիզնեսը բացատրություն չէ։
Ինչը բնականաբար ենթադրում է, որ ինչ-որ ավելի լուրջ բան է սխալվում, դա ռազմական ուժերի մասնակցությունն է։
Գեներալները ակտիվ էին ամենուր՝ Ամերիկայում, ինչպես նաև Գերմանիայում և Ավստրիայում։
Դա իսկապես հարցն է՝ ինչո՞ւ առողջապահական գործակալները այս մասշտաբով նման ռազմական խնդիր են։
Դա նույնպես կարելի է բացատրել տրամաբանական ձևով, քանի որ դա մեծ սպառնալիք էր, մեծ վտանգ։
Բայց մենք տեսել ենք երկու բան, և կարող ենք դրանց վերադառնալ ավելի ուշ։
Նախ, այսպես կոչված Covid հիվանդությունը, որը, ի վերջո, այնքան էլ մեծ ազդեցություն չունեցավ։
Մարդիկ չեն մահացել; իրականում ոչ մի տեղ ավելորդ մահացության դեպքեր չկան։ Դա մետաղադրամի մի կողմն է։
Այնուամենայնիվ, մյուս կողմն է, և այստեղ մենք մի փոքր հակասում ենք մեր սեփական փաստարկին, որ՝
Այս պատվաստանյութերը, որոնք, ինչպես գիտենք, չեն աշխատում, չեն ապահովում մեզ խոստացված
ազդեցությունը, այլ իրականում գրեթե ոչ ոքի չեն սպանում։
Դու դա պետք է այդքան պրովոկատիվ կերպով ասես։ Դրանից մահանում են չափազանց քիչ մարդիկ։
Իհարկե սարսափելի է, սկսած առաջին մահից, առաջին զոհից։ Դա բավականին պարզ է։
Ոչ մի պետություն չունի իրավունք որևէ մեկին կամայականորեն սպանել կամ վնաս պատճառել։
Բայց ճշմարտությունն այն է, որ այն, ինչից մենք վախենում էինք, ինչպիսին մեծ մտքերը՝ պրոֆեսոր Բախդին,
վախենում էին, որ մարդիկ կմեռնեն ինչպես ճանճեր, որ պատվաստվածների կեսը կմեռնի, չի տեղի ունեցել։
Այո, բայց ես չեմ կարծում, որ դա պայմանավորված է այս պատվաստանյութերով։
Ոմանք պատրաստվել էին պլացեբոյի նման, մյուսները ակնհայտորեն պատրաստվել էին շատ ցածր դոզաներով, որոնք միայն
սահմանափակ վնաս պատճառելու հնարավորություն ունեին, սակայն բազմաթիվ պատվաստումներ այդ իմաստով չեն իրականացվել։
Նախ և առաջ կան վիճակագրություններ, որոնք ցույց են տալիս, որ պատվաստանյութի վնասը շատ ավելի ցածր է տաք
երկրներում, որտեղ հնարավոր չի եղել պահպանել սառեցման շղթան։
Դա պլանը չէր։ Հակառակ դեպքում շատ ավելին կկատարվեր։
Եվ մյուսը այն է, որ վնասի հնարավորությունը դեռ չի ավարտվել։
Քանի որ մենք դեռևս տեսնում ենք, որ մահացությունը շարունակվում է և անպտղությունը շարունակվում է։
Ծնելիության ցուցանիշները դեռևս աննախադեպ ցածր են։
Դա նշանակում է, որ սա շատ երկարաժամկետ ազդեցություն է, որը պլանավորվել է։
Եվ, իհարկե, պետք է նշել նաև, որ եղել են բազմաթիվ կեղծ պատվաստումներ։
Գերմանիայում գնահատվում է 10–15 միլիոն։
Միգուցե կան նույնիսկ ավելի շատ կեղծ պատվաստման վկայականներ մարդկանցից, որոնք ընդհանրապես որևէ պատվաստանյութ չեն ստացել։
Եվ դա, իհարկե, բացատրում է, թե ինչու վնասը նույնիսկ ավելի մեծ չէ։
Եթե սա իրականացվեր, այսինքն՝ եթե բոլորը իսկապես ստացած լինեին այս պատվաստումները, նույնիսկ որոշակի պլացեբո բաղադրիչով,
ապա մենք կունենայինք ամբողջովին այլ մահացության մակարդակ։
Եվ այնուամենայնիվ դա պլանավորված էր, և պետք է որևէ ձևով շարունակվի, որ նման ներարկումները կրկնակի տրվեն։
Ինչպես ասում են, նման շնչառական հիվանդություններից պետք է պատվաստվել առնվազն տարին մեկ անգամ։
Եվ հետո, իհարկե, վնասի այս հնարավորությունը էքսպոնենցիալ աճում է։
Մենք նաև տեսել ենք, որ երկու, երեք կամ չորս ներարկումները անմիջապես հանգեցնում են հիվանդությունների էքսպոնենցիալ աճի, որը
հետո՝ տարբեր օրգաններում անոթային վնասվածքների պատճառով առաջացած տարբեր ախտանիշներով խառը քրոնիկ պատկերի
առկայությամբ, այլևս չի կարելի վերագրել որևէ կոնկրետ պատճառի։
Եվ վնասվածքի սկզբունքի ամենակարևորը հենց այն էր, որ դուք չեք կարող պարզապես այն վերագրել հստակ
մեխանիզմին՝ կլինիկական պատկերով, այլ վերջում կարող եք ասել՝
Լավ, մենք դեռևս ունենք այն հիվանդությունները, որոնք նախկինում գիտեինք՝ որոշ տեսակի քաղցկեղներ, սրտի կաթվածներ և
ինսուլտներ, որոնք մի փոքր ավելի հաճախ են հանդիպում, բայց դրանք դեռևս նույն հիվանդություններն են։
Դա ինչ կապ ունի մեր ներարկումների հետ?
Թաքցումը այստեղ շատ կարևոր կետ է։
Ամբողջ այս ամենի ամենաանհավանականը, անշուշտ, այն է, որ բոլորը իսկապես պետք է պատվաստվեն։
Միլիարդավոր մարդկանց շրջանում այս տարածումը այլևս չի կարող տրամաբանությամբ բացատրվել։
Եվ նույնպես շատ դժվար է, եթե ոչ անհնարին, բացատրել, թե ինչու բոլորը միացան։
Ես կարծում եմ, որ հենց դա էին շատերը մտածում այս համաճարակի առաջին մի քանի ամիսներին։
Ինչպե՞ս կարող է ստացվել, որ թշնամական ուժային բլոկները բոլորը ասում են՝ «Հիանալի է, մենք մասնակցում
ենք, մեր բնակչությանը տարբեր նյութեր ենք ներարկում»։
Բայց այնուամենայնիվ, հիմնականում բոլորը խաղացին։
Մեր ժամանակը արդեն շատ առաջ է գնացել։
Ես դեռ կհետաքրքրվեի այն թեմայով, որը մենք նախապես քննարկել էինք։
Սա շարժվում է սոցիալական քաղաքականության ուղղությամբ։ Ուր է շարժվում հասարակությունը?
Եվ դուք անցյալի հետ շատ հետաքրքիր համեմատություն արեցիք՝ նշելով, որ այս խելացի քաղաքները, որոնք այժմ պլանավորվում
են՝ 15 րոպեանոց քաղաքներ, նոր գաղափար չեն, այլ իրականում կարելի էր դրանք տեսնել արդեն միջնադարում։
Այո, վերջին տասնամյակներում մեզ հայտնի դարձած տեղաշարժի ազատությունը, երբ մենք ոչ միայն տեղական մակարդակում ցանկացած
ուղղությամբ ցանկացած պահի ազատորեն կարող ենք տեղաշարժվել, այլև պարզապես նստում ենք որևէ տրանսպորտային միջոցի
և մեկնում այլ մայրցամաքներ, միշտ գոյություն չի ունեցել։
Եվ ոչ միայն այն պատճառով, որ ճանապարհորդելը շատ թանկ էր և անհրաժեշտ տրանսպորտային միջոցները մատչելի
չէին, այլ պարզապես այն պատճառով, որ դա թույլատրված չէր։
Այդ ժամանակ, հատկապես Գերմանիայում, գոյություն ունեին բազմաթիվ փոքր իշխանություններ, որոնք մոտավորապես 1000 տարի
առաջ, երբ սկանդինավյան ասպետներն ու վանականները գրավեցին Եվրոպան, ստեղծվել էին որպես իշխանության տիրույթներ։
Սրանք տարածքներ էին, մոտավորապես 10 կամ 20 կիլոմետր տրամագծով, որոնք կազմում էին իրենց իշխանության ամբողջ տարածքը։
Եվ միայն ազնվականները, այսինքն՝ ազնվականությունը, որոնք ազատ էին տեղաշարժվելու, թույլատրվեցին հեռանալ։
Բայց սովորական քաղաքացիներին, գյուղացիներին և քաղաքային բնակավայրերում ապրողներին դա թույլատրվում էր միայն հստակ
թույլտվությամբ։ Հակառակ դեպքում նրանց անմիջապես կալանավորում էին։
Կա նաև լավ հայտնի մի դեպք, որը վերաբերում է կոմպոզիտոր Յոհան Սեբաստիան Բախին, ով մի
ժամանակ հեռացել էր Վայմարի իր դքսությունից։
Եվ հետո նրան պարզապես չորս շաբաթով բանտարկեցին, իսկ նրա կինը չէր իմանում, թե նա իրականում որտեղ է
կամ արդյոք երբևէ կվերադառնա։ Դա սովորական դեպք էր։
Եվ հատկապես ամրացված քաղաքներում ապրողները ունեին քաղաքային պարիսպներ պաշտպանության համար՝ ինչպես մեզ
այժմ ամենուր պաշտպանություն են խոստանում, որպեսզի թշնամիները չկարողանային ներթափանցել։
Բայց այնտեղ, որտեղ ներս մտնելը այդքան էլ հեշտ չէ, դուրս գալն էլ այդքան էլ հեշտ չէ։
Սա նշանակում է, որ այս քաղաքի դարպասները գիշերը նույնպես փակ էին։ Ոչ ոք չէր կարող դուրս գալ։
Այսինքն՝ լավագույն դեպքում կարող էիր ցերեկը դուրս գալ, և անգամ այդ ժամանակ ազատ տեղաշարժվելը այնքան էլ հեշտ չէր։
Քաղաքը լքելու համար պետք էր ունենալ օրինական պատճառ։
Եթե ինչ-որ մեկին դաշտ կար արտաքինում մշակելու համար, դա համարվում էր օրինաչափ պատճառ։
Դա ինձ հիշեցնում է Կովիդի ժամանակաշրջանը, երբ ասում էին… Ես դեռ հիշում եմ նախկին կանցլեր Կուրզին, ով
փիլիսոփայորեն քննարկում էր՝ արդյոք զբոսանքի դուրս գալը բավարար պատճառ է տնից դուրս գալու համար։
Իհարկե, այնտեղ միշտ էլ նման է եղել։
Այսինքն՝ քաղաքները բոլորը շատ փոքր էին՝ 5000 բնակչով և շրջապատված ինչ-որ տեսակի պարիսպով, ինչպես կարող եք պատկերացնել։
Դրանք այն հայտնի 15 րոպեներն էին, որոնք այժմ կրկին ներկայացվում են բնակչությանը։
Դուք, անշուշտ, կարող էիք որոշ չափով տեղաշարժվել, բայց ոչ ավելի։
Եվ հենց շարժման այս վերահսկողությունն է ավտորիտար հասարակությունների շատ էական տարրը։
Եվ միայն դա ցույց է տալիս, թե ամբողջը ուր է գնում։
Խնդիրը մարդկանց պաշտպանելու մեջ չէ, այլ վերահսկողության մեջ։
Եվ եթե նորից վերադառնանք 1989 թվականին, երբ Գերմանիայում, ԳԴՌ-ում, ընկավ Բեռլինի պատը։
Այդ ժամանակ գլխավոր պատճառներից մեկը տեղաշարժի սահմանափակ ազատությունն էր։
Ճանապարհորդության ազատությունը հանդիսացավ այն հիմնական պատճառը, որը ի վերջո հանգեցրեց այս իրավիճակի սրմանը։
Խնդիրը ազատության պակասի կամ որևէ այլ, ավելի աբստրակտ խնդրի մեջ չէր, այլ ցանկություն էր ճանապարհորդելու ոչ
միայն Արևելյան բլոկի մյուս երկրներ, այլև Արևմուտք, Հարավային ծովերում կամ ցանկացած այլ վայր։
Մարդիկ, անշուշտ, նախանձով էին նայում Արևմուտքին, որտեղ այն ժամանակ կարճ ժամանակով թույլատրվում էր տեղաշարժի ազատությունը։
Քանի որ օդային երթևեկությունը պետք է դադարի, դա այժմ ավելի ու ավելի հազվադեպ է դառնում։
Բայց ԳԴՌ-ն շատ լավ թեմա է։ Միգուցե մենք դա կարճ անենք։
Մեզ միշտ խոստանում են, որ նրանք ուզում են մեզ պաշտպանել։
Նրանք ուզում են մեզ պաշտպանել կլիմայի փոփոխությունից, վիրուսներից և ամեն տեսակի այլ բաներից։
Մենք այնքան աղքատ մարդիկ ենք, որ ինքնուրույն ոչինչ չենք կարող անել, և մեզ անհրաժեշտ է պետություն, որը մեզ պաշտպանի։
Եվ, ինչպես են ասում, հենց այդպես էլ հիմնադրվեց ԳԴՌ-ի բռնապետությունը։
Այսինքն՝ բազմաթիվ ընկերությունների մասնավորեցման, կամ, ճիշտ կլինի ասել, բոլոր ընկերությունների կամ նրանց ազգայնացման
նախապատմության մեջ նույնպես կար այդտեղի «հիգիենայի դիկտատուրան»։
Այսպիսով, ավելի ու ավելի շատ նոր բաներ են մշակվում և հայտնագործվում, որոնց վրա ձեռնարկատերերը պետք է
ուշադրություն դարձնեն և որոնցում ներդրում կատարեն։
Եվ նույնիսկ այն ժամանակ ամեն ինչ մարդկանց պաշտպանելու և նրանց առողջ պահելու մասին էր։
Դուք լիովին ճիշտ եք։
Այն ժամանակ ԳԴՌ-ում, երբ նրանք ցանկանում էին ստեղծել այս մոդելային սոցիալիստական պետությունը, պայմանները նման էին
պատերազմից հետո Արևմուտքում եղած պայմաններին՝ գյուղատնտեսությունում, արհեստներում և
արդյունաբերությունում դեռևս գործում էին մասնավոր ձեռնարկություններ, որոնք նրանք ցանկանում էին ազգայնացնել։
Եվ այնտեղ նույնպես, իհարկե, հնարավոր էր կիրառել հարկադրական միջոցներ, և որոշ դեպքերում դա արվեց։
Այսպիսով, Արևմտյան Գերմանիայի հետ սահմանային գոտում մարդկանց պարզապես արտաքսում էին,
իսկ աշխատող կապիտալը պարզապես բռնագրավվում էր։
Բայց հակառակ դեպքում հասարակությունը ընդհանուր առմամբ չէր ուզում և չէր կարող դա այդքան հեշտ դարձնել։
Եվ հետո դու պարզապես պետք է պատճառներ գտնես։
Ինչպես հիմա կարելի է գտնել պատճառներ ասելու համար:
Այո, մենք ընդհանրապես չենք ուզում քեզ վատ բան անել; դա քո լավի համար է։
Եվ առողջությունը միշտ լավ փաստարկ է դրա համար։
Պետությունը հոգ է տանում առողջության մասին՝ պատվաստումները, սկրինինգային քննությունները և այս բոլոր միջոցառումները, թեև ի
վերջո դրանք ծառայում են միայն վերահսկման և հսկողության նպատակին։
Այսպիսով, այն ժամանակ ԳԴՌ-ում ամբողջ համակարգը արդեն չարաշահվում էր։ Սանիտարական կանոնակարգեր էին ընդունվել,
որոնք օրեցօր ավելի դժվար էր կատարել, ինչպես հիմա տեսնում ենք փոքր և միջին ձեռնարկություններում։
Ոչ միայն առողջության, այլև բոլոր որակի սերտիֆիկատների մասին մտածեք։
Օրինակ, վերցրեք ապրանքի անվտանգությունը։ Ավելացող պահանջները դառնում են ավելի ու ավելի անհեթեթ։ Ես դա արդեն տեսել եմ։
Հիմա, երբ ինչ-որ մեկը վաճառում է երաժշտական CD, նա պետք է նաև իր առցանց կատալոգի ստորին մասում տեղադրի
լուսանկար, որը ցույց է տալիս CD-ի պատյանը և հենց CD-ն։
Յուրաքանչյուր CD-ի համար դա նույնն է, բայց դա նշանակություն չունի; այն պետք է ցուցադրվի։
Սա նշանակում է, որ պետք է ձեռնարկվեն լրացուցիչ քայլեր։
Նկարագրությունները պետք է ընդարձակվեն։ Այս ամենը գումար է պահանջում և ոչինչ չի ապահովում։
Մեծ ընկերությունները դեռ կարող են սա ինչ-որ կերպ իրենց շահույթի հաշվին կազմակերպել։
Նրանք նաև սովորաբար ունեն բավարար մարդկային ռեսուրսներ։
Բայց հենց փոքր ընկերությունն է՝ երեք, չորս, հինգ կամ տասը աշխատակիցներով, որը արդեն եզրին է,
այլևս չի կարողանում գլուխ բերել և հետո փակվում է։
Լավ։ Եվ հետո մի քանի այլ ընկերություններ էլ փակվեցին։
Եվ ահա այդպես էին նրանք դրանով զբաղվում ԳԴՌ-ում այն ժամանակ։
Այսպիսով, այժմ մենք նույնպես տեսնում ենք մեր հասարակությունում այս փոքր և միջին
ձեռնարկությունների «կոնսոլիդացիա»՝ մեջբերման նշանների մեջ։
Իսկ բժշկությունը, մասնավորապես, միշտ էլ համարվում է «չափորոշիչ»՝ ավելի հեշտ, քան մյուս բաները։
Քանի որ բոլորը անմիջապես ասում են՝ հաշվի առնելով, թե որքան բժշկականացված է հասարակությունը. «Այո, եթե դա օգտակար է
մեր առողջության համար, ապա մենք պետք է համաձայնվենք դրան»:
Իսկ թե դրա պատճառով մարդը կորցնում է իր ապրուստի միջոցը, դա արդեն այլ հարց է։
Այնուհետև ես կցանկանայի եզրափակել մեկ նշումով:
Դոկտոր Ռյութերը գրել է բազմաթիվ հիացմունք առաջացնող գրքեր։
Դուք կարող եք իմանալ, թե որտեղ կարելի է դրանք ձեռք բերել մեր հոդվածում, կամ ինտերնետում,
կամ Amazon-ում։ Բայց ես կարծում եմ, որ դա արժե։
Մենք կարճ պատկերացում ստացանք այն մասին, թե քանի թեմաներ կան բժշկության մեջ, որոնք արժե իմանալ։
Եվ անձամբ, երբ քեզ լսում եմ, ես միշտ ավելի շատ եմ ուզում։
Այո, ուրախ եմ դա լսել։ Շնորհակալություն զրույցի համար։
Շնորհակալություն։
Իրականում անկախ լրագրությունը հնարավոր է միայն ձեր աջակցությամբ։
Report24-ի դեմ կիրառված ոչ դեմոկրատական միջոցառումները բազմիցս ներառում են հաշիվների փակումը։
Խնդրում ենք միշտ ստուգել մեր ընթացիկ բանկային տվյալները report24.news//unterstuetzen կայքում։ Շատ շնորհակալություն։