Obat minangka sarana kekuwatan kanggo ngontrol populasi?
Kesehatan utawa lara minangka senjata? Pengobatan medis minangka jebakan pati?
Florian Machl saka Report24 lan tamune Dr Gerd Reuther nerangake latar mburi ilmu kedokteran sajrone sajarah kanthi manéka cara.
Nanging rungokna dhéwé nalika Dr Reuther mbabaraké sambungan-sambungan kanthi kawruh rinci sing jembar, kenapa
miturut panemuné keserakahan murni kanggo bathi katon ora cukup minangka panjelasan, lan apa sing
padha antarané kutha 15 menit karo topik iki...
Apa sing ana ing mburi iki? Dr Gerd Reuther nganalisa vaksinasi, kekuwatan lan kontrol
https://report24.news/what-is-behind-it-dr-gerd-reuther-analys es-vaccinations-power-and-control/] Sugeng rawuh ing Report24.
Jenengku Florian Machl, lan dina iki kita duwe dosen Dr Gerd Reuter ing studio kita. Sugeng rawuh.
Halo.
Dr Reuther, sawetara wektu kepungkur panjenengan nulis buku sing sukses banget, sing ndadekake
panjenengan kondhang banget ing arus utama, bisa diomongake.
Wektu kuwi pancen beda banget, kuwi sadurunge taun 2020.
Mbok menawa kita bisa miwiti karo karya iki, apa sing nyemangati sampeyan lan apa sing bisa dipelajari saka iku.
Ya, kuwi "Pasien sing Dikeliru", 2017, nalika sanajan penerbit arus utama isih nampa naskah kaya ngono lan
isih bisa kanthi terang-terangan ngkritik sistem medis saka kabeh sisih supaya bebener bisa katon.
Iki saiki saya angel.
Lan uga meh ora mungkin maneh nggawa iki marang pamirsa sing akeh, amarga saluran informasi saiki luwih sithik.
Nanging motivasiku nalika semana yaiku aku wis nglampahi 30 taun ing karir profesionalku lan nyadari manawa akèh bab ing
kedokteran pancèn salah utawa, kudu diomongake, cacat dhasar.
Amarga kesehatan iku prioritas utama, nanging sejatine ora direncanakake, amarga sayangé, wis atusan taun iki,
lara dadi bisnis sejati ing kedokteran, dudu kesehatan.
Ana paribasan sing kondhang manawa kowe mung bisa entuk dhuwit saka wong sing lara, ora saka wong sing
waras, sanajan katon biyèn ana sistem liya sing ditrapaké.
Laporan saka China nuduhake yen biyen kahanane beda.
Sampeyan mbayar dhokter supaya tetep waras, sing saktenane luwih narik kawigaten.
Sampeyan sejarawan medis, sing maringi sampeyan akèh wektu kanggo nyinaoni fakta, lan aku krasa yèn saiki kahanan saya obah menyang
arah kritik sosial utawa pertimbangan masyarakat sakabèhé, ing ngendi kesehatan mesthi dadi prakara sing wigati banget.
Lan kita wis ngobrol cekak sadurunge; donya saiki sejatine lagi ngadhepi kahanan sing rada ora nyenengake.
Ya, pancen bener yèn minatku marang kasehatan lan lapangan kerja utamané nuntun aku kanggo nimbang aspek sosial.
Saka siji sisih, iki minangka pandelengan bali marang sajarah, sing wigati kanggo kedokteran lan
ora bisa ditindakake tanpa nimbang kahanan sosial.
Banjur bojoku iku sejarawan, sing dadi alesan liyane kanggo mriksa kahanan sajarah.
Nanging sesambungan sing raket banget antarane kedokteran lan sajarah wis ana wiwit biyen, lan saiki karo
Covid-19 dadi luwih cetha manawa kampanye medis digunakake kanggo ngontrol masyarakat.
Kajaba iki dudu sing pisanan, amarga kedokteran sejatine dikenalké ing abad kaping 13 minangka kedokteran
akademik ing universitas kanggo ngaruhaké kahanan sosial.
Ing wektu kuwi, utamane Gréja sing ngupaya netepake profesi medis anyar iki.
Lan kanggo apa dheweke butuh para dhokter?
Ing pungkasané, kanggo mangerteni sapa ing masyarakat sing lara, sapa sing duwé masalah kesehatan.
Dadi kowe cepet ngerti babagan wong-wong sing duwé pangaribawa.
Lan banjur babagan kuwasa, mbok menawa babagan warisan, mula wong-wong kepengin diwenehi kabar wiwit awal.
Lan kanthi langkah-langkah medis sing diajokaké nalika semana minangka konsep perawatan sing dikenal minangka
teori humor, uga bisa kanthi sengaja ngrusak kesehatan wong.
Dadi bisa nyebabake lara. Iki ora mung bisa ing jaman kita, nanging uga biyen.
Contone, salep sing digawe saka merkuri bisa digunakake kanggo nyebabake ruam kulit tartamtu. Banjur
wong-wong bakal ngomong yen ana wong sing kena kusta.
Lepra iku sawijining diagnosa ing wektu kuwi sing nyebabake pangucilan sosial ing Éropah, nanging ora ing negara-negara liya.
Ing masyarakat Islam, wong sing nandhang kusta, sing wis ngalami gejala ing kulit sing bisa nggerogoti bagean
irung utawa kuping, bisa terus urip normal ing masyarakat.
Nanging ing Kulon Kristen, Gréja wis nemtokake kanthi cara sing meksa wong kuwi ninggalaké masyarakat – nggawa kabèh kagungané.
Lan properti iki banjur kudu dibagi maneh marang para pamilik anyar.
Dadi kuwi cara sing banget praktis kanggo ngusir wong-wong sing ora dikarepake.
Kusta ora ana sadurunge agama Kristen dadi agama dominan ing Éropah.
Tansah diomongake manawa iki diparingake nalika Perang Salib.
Mbok menawa uga ana siji utawa loro penyakit anyar.
Nanging model iki nggunakake lara, lara sing katon, kanggo ngucilake wong saka masyarakat, kanggo ngusir wong mau.
Dadi wong kaya Donald Trump, umpama, bisa kena kusta saiki yen dheweke urip ing jaman kuwi.
Lan banjur, tanpa sidang, wong mesthi kudu ngomong: Pak Trump, kita nyuwun pangapunten.
Sayange, dheweke kudu ninggalake masyarakat lan saiki kudu manggon ing panggonan sing aman
ing pinggiran kutha lan ora diijini tampil maneh.
Dadi kuwi sing diwènèhaké biyèn, sing saiki dadi relevan manèh merga Covid, yèn wong-wong padha kandha, ya,
iki wong lara, kudu diisolasi sajroning wektu winates. Nanging karo kusta, iku mung permanèn.
Lan ing perkembangan salajengipun, uga dadi prakara nggunakake langkah-langkah radikal iki ... – Akèh banget
zat racun sing diwènèhaké, barang-barang sing saiki angel dibayangaké: arsenik, merkuri, antimon.
Ing dosis sing pas, kabèh iki zat sing mateni.
Iki ateges yen lara sing sepele wae bisa diowahi dadi jebakan pati.
Lan kuwi dumadakan uga krasa akrab kanggo kita ing kene. Kepiye carane kerjane karo Covid maneh?
Flu biasa sing ora mbebayani sing diarani Covid. Lan kanthi obat sing pas, aku mikir utamane ing Italia Lor,
kabeh mau dumadakan dadi jebakan pati kanggo akeh wong tuwa.
Banjur padha mati amarga diarani kena flu, sanajan saktenane padha mati amarga perawatan.
Lan konsepé wis dikenalké nalika semana.
Lan yen ana sing mikir apa sing tak kandhakake iki dibesar-besarké, ana uga biksu Abraham a Santa
Clara sing nulis bab iki ing abad kaping 18, ing pergantian abad kaping 17 lan 18, lan kandha:
Ya, profesi medis iku lisensi kanggo matèni tanpa kena paukuman.
Lan kuwi wong njero, mula dhèwèké ngerti peran obat-obatan ing masyarakat.
Lan saiki kita weruh maneh karo kabeh vaksinasi iki; kuwi uga agenda sing ora babagan kesehatan, nanging malah kosok baline.
Lan sakabèhé 'game', ing tanda petik 'game', game ala iki sejatine wis lumaku kanthi gelombang wiwit abad
kaping 13 lan banjur dibesar-besarké, utamané minangka penyakit epidemi, nalika ana masalah sosial.
Yen kowe butuh kabèh, kaya saiki kowe butuh Covid bareng krisis finansial, wabah pestane pisanan meletus ing abad kaping 14, ing
taun 1347, sawisé ana krisis perbankan ing Florence wektu kuwi.
Dadi kuwi ateges ana sesambungan sing raket banget antara kasehatan lan pangembangan sosial, utawa luwih
tepaté, masalah sosial sing ngancam elit panguwasa.
Lan kuwi wektu kowe nggunakake kesehatan minangka senjata.
Latar mburi iki pancen nyenengake banget.
Mesthi wae, aku yakin manawa mesthi ana akèh momentum sing melu.
Nalika kita ngomongake babagan vaksinasi, ana milyaran dolar sing bisa digawé.
Iku ateges, miturut panemuku, ora mesthi kudu niat ala. Aku durung mbentuk panemu sing pasti bab iki, nanging ora mesthi kudu
niat ala; bisa uga mung keserakahan nalika kowe ngembangake "obat" ing tanda petik sing
saktenane ora ana gunane, malah bisa mbebayani.
Lan karo iki kowe bisa entuk milyaran lan meyakaké pamaréntah: iki pancèn penting banget,
nylametaké akèh nyawa, saben wong kudu nduwèni.
Kita bisa ndeleng Amerika, umpama, ing ngendi luwih saka 70 vaksinasi kaya ngono saiki wis
wajib utawa direncanakake kanggo bocah-bocah.
Aku ora ngerti sepira ketat iki ditrapake ing saben negara bagian.
Nanging aku paling ora ngerti yèn, nalika sawetara dasawarsa kepungkur ana watara 10 vaksinasi pelindung, saiki
meh ana 100 sing wis dijadwalaké sadurungé umur 18 taun.
Lan cetha manawa iki utamane digerakké déning motif bathi, amarga manungsa wis ana yuta-yuta taun lan
wis bisa urip kanthi apik banget tanpa vaksinasi iki.
Nanging ayo padha ndelok Amerika kanthi cepet.
Ya, aku mikir kapentingan bathi ora kabeh critane, amarga yen kita ndeleng agenda iki, wis
nyebabake munculé akèh banget penyakit kronis.
Apik tenan yèn Robert Kennedy Junior saiki wis nggawe klip video umum sing nunjukaké yèn biyèn kahanané ing Amerika
Serikat béda – yaiku, dibandhingaké karo negara liya, wong Amérika ora luwih asring lara lan ora urip luwih cendhak.
Lan kabèh iki mung muncul ing taun 1980-an lan 1990-an, bareng karo agenda vaksinasi iki lan uga bareng karo
mundhaké pulp panganan sing wis diproses banget lan saya sintètis sing dikonsumsi wong ing manéka wujud.
Iki minangka pangembangan kunci sing wis nyebabake kerusakan kesehatan saya tambah parah.
Lan yen sampeyan weruh iki kelakon suwene wektu lan ora ana pangaturan sing nentang, mula mesthi ana konsep ing mburi iki.
Amarga banjur kowe ngerti yèn cara kaya ngéné kanggo nggawe wong sing séhat dadi lara liwat obat-obatan sing ora
ana gunané utawa gaya urip sing ora séhat mung bener-bener bisa suwé kanggo wektu sing winates.
Amarga banjur akèh banget wong sing bakal lara lan ora bakal bisa maneh.
Kosok baline, wis tansah bisa, kaya sing wis kelakon ing negara kita ing pirang-pirang dasawarsa kepungkur, kanggo saya akeh
nglakoni bisnis karo wong sing sehat tanpa nggawe padha lara.
Dadi kabeh tes skrining pencegahan iki bisa uga ora nimbulake cilaka, nanging wis dadi bisnis gedhe.
Ya, kuwi mesthi tansah nduwèni peran ing kabèh persiapan sing dilebokaké menyang pasar.
Nanging tanpa agenda ngrusak iki, aku ora mikir ana panjelasan kanggo kabeh vaksinasi iki.
Iki diwiwiti wiwit awal, kanthi fokus marang penyakit-penyakit sing pancen banget langka lan durung tau dadi masalah sosial.
Dadi saiki campak lan gondongan, jumlahé tansah sithik ing saben masyarakat.
Lan nyoba kanthi kompulsif nyegah iki kanthi nyoba nyuda nganti nol, sing pancen ora masuk akal lan mokal ing proses biologi apa
wae, iku sawijining konsep sing ora bakal bisa lestari sacara komersial ing jangka panjang amarga bakal cepet kabukten cacat.
Akeh wong sing kandha yèn ora mung industri farmasi sing ana ing mburi iki, nanging uga pangurangan populasi.
Lan iki wis diungkapake kanthi terang-terangan – Club of Rome, konon kita kakehan wong ing donya iki.
Saiki mesthi wae kudu diomongake manawa vaksinasi massal lan intervensi medis liyane iki utamane mengaruhi negara-negara
sing ora nduwé tingkat kelahiran sing dhuwur banget, ing ngendi diomongake yèn populasiné sejatine lagi nyusut.
Saiki, kita kudu nganggep minangka argumentasi balikan: Napa eksperimen medis kaya ngono, yen arep
diarani kaya ngono, ora ditindakake ing Afrika, umpama?
Utawa ing Asia, ing ngendi kita duwe negara-negara gedhe. Nanging, populasi Tiongkok lagi nyusut.
India, nanging katon persis kosok baline. Ing kana ana luwih saka siji milyar wong sing pancen kepengin banget nduwé
anak, kaya sing asring kelakon ing budaya sing luwih mlarat.
Dadi kenapa prakara kaya ngene iki ditrapake kanthi kenceng banget ing kene, nanging kayane ora ditrapake babar pisan ing kana?
Ya, iku utamane ditindakake ing kana.
Yen kita ndeleng sawetara dasawarsa kepungkur, eksperimen vaksinasi iki, kanthi niyat cetha kanggo nglarani populasi
lan ndadekake padha mandul, wis kelakon ing Afrika lan India.
Miturut kawruh kula, ana uga sawetara gugatan sing isih ditangani marang Bill Gates ing India babagan iki.
Lan ing Afrika uga ana kampanye gedhe sing maringi vaksinasi tetanus, sing tak kira kudu diulang saben enem wulan,
sing malah para pendukung vaksinasi uga ora bisa mangerteni.
Lan ing ngendi para aktivis ing Gréja Katolik nemokaké yèn iku ngandhut zat-zat sing dirancang kanggo nyebabaké mandhèk.
Kabeh mau banjur mandheg, mesthi wae.
Sawisé kabukak, iku ora bisa ditahan manèh.
Lan keraguan babagan vaksinasi, yen diomongake kanthi alus, saiki banget dhuwur ing negara-negara sing diarani berkembang iki.
Dadi mung ndeleng tim vaksinasi wong kulit putih teka wis cukup kanggo dheweke.
Tim vaksinasi uga bola-bali dipukuli lan bali kanthi tangan kosong.
Aku mikir yèn sajrone sawetara dasawarsa kepungkur, panriman ing kalangan masyarakat sejatine wis meh sirna.
Saiki cetha manawa kampanye vaksinasi sing pancen ora ana gunane kaya ing Gaza mung bisa dilakoni ing kahanan
sing nggegirisi banget nalika gencatan senjata – nalika wong-wong sejatine ora bisa mlayu.
Lan mbok menawa gencatan iki menehi dheweke kasempatan maneh kanggo ambegan, utawa
kanggo entuk panganan lan banyu seger maneh.
Nanging kanthi syarat supaya padha njupuk kesempatan kanggo ngentèkake anak-anaké divaksinasi.
Dadi mesthi wae mung bisa ditindakake ing kahanan paksa kaya ngene, amarga ing negara liya sing
penduduké isih bisa mlayu, padha bakal langsung mlayu.
Sing nyentuh aku, yen aku kena nyelak sithik, ing Gaza – kuwi sejatine topik sing arep tak baleni.
Aku kaget banget nalika weruh kenapa saiki padha nyebut awake dhewe ing Kulon minangka dermawan agung
sing lagi nyuntik vaksin marang bocah-bocah miskin iki.
Vaksinasi endi kuwi? Lan apa ana dhasar kanggo ngomong yèn vaksinasi iki migunani kanggo wong?
Ya, kuwi polio, sing pancen ora masuk akal.
Kaping pisan, bertentangan karo klaim arus utama sing terus-terusan iki, polio ora kalebu
penyakit menular, uga ora kalebu penyakit virus.
Nanging, polio iku sawijining gejala, yaiku kelumpuhan lembek, sing muncul amarga pengaruh racun.
Ing wektu kuwi, ing separo pisanan abad kaping 20, pestisida iki digunakake ing
pertanian, sepisanan adhedhasar arsenik, banjur DDT.
Nanging, racun liyane uga bisa nyebabake kelumpuhan kaku ing umur apa wae, amarga racun sing
digunakake biasane kabeh racun sing mengaruhi sel saraf.
Lan mesthi wae, yen bocah luwih cilik, yaiku luwih enom, volume distribusi luwih sithik, mula luwih racun.
Lan mulane polio utamane nyerang bocah-bocah ing wektu kuwi, sanajan mesthi ana uga wong diwasa sing lara.
Ing kahanan apa waé, polio ora masuk akal amarga keracunan ora bisa dicegah nganggo vaksin apa waé; kuwi pancèn ora mungkin.
Lan bab kapindho yaiku, mesthi wae, ana sawetara penyakit sing muncul ing wilayah bencana, penyakit menular
sing disebabake kontaminasi banyu lan kekurangan pangan.
Banjur ana influenza, kabèh penyakit diare, kabèh penyakit iki, coba pikirna kolera lan tipus, kuwi
sejatine sing – utawa disentri, sing mbebayani nalika ana perang ing endi waé, risiko epidemi.
Nanging polio ora kedadeyan kajaba, umpama, gas racun digunakake.
Yen gas racun digunakake, mesthi uga bakal ana keracunan saraf lan kelumpuhan sing cocog, sing banjur bisa
dianggep polio kanthi ngomong yèn tandha-tandha poliovirus ditemokake ing saluran pembuangan.
Nanging saktenane, sajrone abad-abad, kaya sing kita kabèh ngerti saka zona perang, ora tau ana epidemi
kelumpuhan polio sing ana gandhèngané karo operasi tempur.
Dadi iki maneh kanthi cetha nuduhake yen ana agenda sing beda banget sing lagi ditindakake ing kene lan kita kudu
nganggep yen ana agenda kanggo nyebabake cilaka, agenda kanggo nyebabake mandheg subur ing masyarakat.
Apa kowe wis maca kanthi tuntas babagan argumentasi kanggo divaksin polio ing zona perang iki?
Lan aku uga nemokake kuwi aneh banget. Mesthi ana sawetara angka sing nuduhake manawa kasus kaya ngono pancen kelakon ing kana.
Ya, miturut sing tak ngerti, ana omongan babagan siji kasus sing kedadeyan, nanging kelumpuhan iki disebabake.
Lan kasus tunggal iki bakal ngancam wabah massal langsung.
Saiki kita ora butuh akèh. Iku kaya karung sega misuwur sing tiba ing endi wae lan kabèh wong langsung nanggapi.
Iku tumindak khas saka Organisasi Kesehatan Dunia, sing sejatine ora perlu nindakake apa-apa.
Kita ngerti saka kasus tes Covid-19 manawa ana watara 7.000 tes positif nalika pandemi diumumake ing saindenging
jagad, nanging kita ora ngerti apa ana sing pancen lara.
Lan kuwi, contone, bubar ana laporan sing nyatakake yen kasus campak wis mundhak 20 persen ing saindenging jagad.
Nanging, yen sampeyan maca publikasi Organisasi Kesehatan Dunia, sampeyan bakal weruh yen iku
adhedhasar simulasi lan ora ana angka nyata ing mburi.
Lan malah wis kacathet ing makalah iki – amarga angka pengamatan nyata sing dilaporake ing saindenging jagad
bakal nggawe skenario dadi banget sithik, yaiku ngremehake – manawa wis digawe proyeksi.
Dadi kuwi teges kapindho saka tembung proyeksi, yaiku model simulasi saiki wis ngasilake angka-angka sing
mesthi ora bisa akurat. Lan banjur sampeyan bisa nimbang saben negara lan uga jumlah pati.
Iki ora cocog babar pisan karo data sing diterbitake sajrone sawetara dekade kepungkur, ing ngendi mung ana
sawetara atus kasus. Kudu ana puluhan ewu kasus saben taun supaya iki dadi ancaman tumrap populasi.
Dadi kita bisa weruh manawa ora masalah apa kedadeyan-kedadeyan iki pancen kelakon utawa ora; kowe mung
ngarang-ngarang lan ngaku yèn kuwi pancen kelakon.
Lan yen padha nindakake tes apa wae sing ora maringi kabar apa-apa marang kita – kaya sing kita ngerti karo
Covid, yaiku tes PCR – padha bisa langsung nerbitake kasus sing konon ana nanging sejatine ora tau ana.
Lan banjur iku ana ing kabèh koran ing saindenging donya lan bencana teka – lan rasa wedi nyerang.
Mula saka iku kita nyebutake iki ing sajarah epidemi kita ing buku "Hauptsache Panik" (Sing
Penting Panik); iku sing dadi titik krusial.
Wong tansah nyoba nyebarake rasa wedi amarga rasa wedi nyegah wong mikir kanthi cetha.
Lan saiki, rasa wedi bisa diprodhuksi kanthi efektif ing media kanthi nerbitake angka-angka, bebaya gedhe lan
risiko potensial, sanajan ora ana siji wae ing lapangan sing bisa mastiake apa kuwi pancen ana.
Lan nalika ana wong sing nindakake, padha nyadari yèn iku ora ana apa-apa.
Masalahe mesthi katon ana ing panggonan sing ora kowe ana.
Masalahe katon saka dolanan matematika iki, sing wis kita deleng nalika pandemi Covid, sing diarani kaya ngono.
Nanging kita weruh kahanan sing padha karo owah-owahan iklim, ing ngendi kepanikan uga digawé saka
itungan-itungan sing saktenané ora katon ing praktik.
Lan uga diatur ing saben giliran, kalebu ing titik mlebu.
Contone, aku ora percaya babar pisan karo pangukuran ing banyu limbah iki nalika ngomongake babagan pandemi iki.
Aku tau ngetung iki sacara fisik uga.
Iku kaya mbuwang kristal gula menyang kolam renang banjur nyoba ngukur ing sisih liyane – aku ora bisa nindakake
kuwi. Sawetara ilmuwan uga wis ngonfirmasi iki marang aku.
Ya, aku mikir iki kabeh mung tipu muslihat.
Kaya ngono uga ditrapake kanggo nemtokake suhu nganggo 20 stasiun pangukuran ing segara lan ngomong yèn
kita ngerti kepiye kahanané 100.000 taun kepungkur.
Dadi pangukuran-pangukuran iki kabeh ora ana gunane. Mbok menawa kita bisa bali menyang topik campak.
Iki saiki dadi masalah sing bola-bali muncul ing Jerman, ing ngendi ketegangan saya dhuwur
amarga sejatine ana syarat vaksinasi ora langsung.
Lan ana siji bab sing narik kawigatanku. Aku kira aku krungu saka sampeyan ing acara MWGFD:
Penyakit-penyakit nalika isih cilik iki sejatine bisa nduwèni pangaruh positif marang wong. Apa kuwi bener?
Ya, masalah ngetandhakake untu wis ana wiwit cathetan sajarah ngidini kita ngerti.
Padha wis ana tansah, lan ora kaya ing jaman kita, ora tau dianggep dadi masalah.
Kita duwe katrangan babagan campak, cacar, demam scarlet, lan rubella saka abad kepungkur, saka katrangan kasebut kita
bisa nyimpulake manawa iki minangka penyakit sing dimaksud.
Nanging sepisanan, diomongake yen iki mung masalah wiwitan lan bocah-bocah bakal slamet saka kabeh iki.
Lan mung ing kene wae padha kandha, ya, wong diwasa uga ana ing risiko.
Lan kapindho, yèn iku bakal mateni.
Dadi, saiki wis ana omongan sing ora masuk akal bab campak ing konteks saiki, kaya ta siji saka 100 wong sing kena campak
bakal mati, senajan suwé iki angkéné mesthi siji saka 1.000.
Nanging iki ora bener maneh kanggo negara-negara industri maju. Paling apik, rasio siji ing saben 5.000, sing artiné yèn ana
50 kasus campak ing Jerman, bakal ana siji pati saben 100 taun.
Lan banjur ana pitakon gedhe apa pati iki pancen disebabake dening lara.
Amarga kowe mung bisa ngomong kaya ngono yen lara kuwi ora diobati. Lan yen dibiarkan tanpa diobati, wong kuwi bakal mati.
Nanging sapa sing tetep ora diobati? Ing negara-negara industri maju, ora ana siji-sijia.
Iku ateges perawatan ditindakake. Lan kabeh perawatan iki nggawa risiko.
Lan ing kasus campak sacara khusus, ana sawetara panaliten sing nemokake manawa demam sing banget dhuwur iki, sing
sakedhap bisa nganti 41 derajat, iku tanggapan panyembuhan sing penting banget kanggo wong sing lara.
Lan sawisé demam iki kliwat, lara iku wis ilang lan kowe slamet saka kabèh iki. Lan kabèh wis
rampung lan kowe nduwèni kekebalan seumur urip.
Nanging, suwene pirang-pirang generasi, kedokteran ora nduweni tujuan liya kajaba ngilangake gejala, kalebu demam.
Iki ateges sanajan suhu awak 38,5 derajat saiki uga diobati kanggo nurunake demam.
Iki uga ngganggu mekanisme penyembuhan awak, mula kudu dianggep manawa sawetara pati sing
kedadeyan kuwi pancen amarga perlakuan ala kaya ngono.
Durung maneh, obat-obatan liyane digunakake sacara eksperimen, sing bisa nduwèni akibat sing
mbebayani lan malah fatal, utamané kanggo bocah-bocah.
Nanging kowe kudu ndeleng kuwi ing konteks.
Aku ngerti sawetara pati sing sajrone 20 taun kepungkur ing Jerman dianggep disebabake dening campak ing wong diwasa. Iki
kasus-kasus ing ngendi, amarga wedi kena infeksi campak amarga ana bocah sing lagi lara, wong
diwasa divaksin lan banjur seda ora suwe sawisé.
Ing ngendi wong kudu ngomong, ya, apa iku campak sing durung ana? Utawa apa iku vaksinasi?
Dadi meh mesthi vaksinasi kuwi, sing uga ora dianjurake miturut kedokteran konvensional. Yen ana wabah, yen ana
kemungkinan infeksi ing omah, mula sampeyan ora kena divaksinasi, sanajan sampeyan percaya marang vaksinasi.
Lan kuwi saiki wis kelakon maneh karo Covid-19.
Pandemi global diaku lan kampanye vaksinasi dilaksanakake.
Iki nglanggar aturan kedokteran konvensional, sing wis nyengkuyung vaksinasi iki suwéné 300 taun.
Akeh saka barang-barang sing nggerakake wong nduwé crita sing apik banget ing mburiné.
Lan crita ing mburine – amarga vaksinasi muni apik:
Sampeyan divaksinasi nganggo jumlah cilik saka sawijining zat, banjur sampeyan bisa entuk kekebalan tartamtu.
Sing nggumunake aku, lan sing durung cukup dibahas, yaiku kasunyatan manawa wong-wong lali carane penyakit mlebu ing awak.
Panyakit-panyakit kuwi ora mlebu liwat suntikan menyang otot apa wae utawa menyang aliran getih, nanging liwat
irung, liwat tutuk, liwat selaput lendir, ing endi wae.
Lan ing kéné pitakonané yaiku apa vaksin sing efektif, yèn ana, ora luwih becik diwiwiti saka kono.
Ya, kuwi poin sing penting banget sing panjenengan angkat.
Amarga pancen ora alamiah tenan nglebokake sembarang zat racun menyang awak, apa nganggo piso utawa jarum.
Iku serangan fisik lan ora ana liyane. Lan iku kahanan alarm kanggo awak.
Kaya mangkono, yen kita tiba saka sepeda, dengkul kita keseret lan banjur ana rereged saka dalan mlebu ing jaringan,
sistem kekebalan awak kudu nanggapi kanthi sakkuat-kuaté.
Nanging kuwi dudu kahanan alamiah ing penyakit menular.
Panyakit menular, kaya sing panjenengan atur kanthi bener, kanthi cara tartamtu diserep liwat kulit lan selaput lendir.
Akeh mekanisme isih durung bisa dijelasake nganti saiki. Lan ana mekanisme pertahanan sing makarya ing kana.
Biologi kita, lan biologi mamalia liyane ing planet iki, wis khusus kanggo iki.
Lan yen saiki aku nyuntikake zat menyang jaringan otot pundhak sing sejatine bisa memicu mekanisme migunani
ing sistem kekebalan, kuwi ora mesthi ateges bakal ana apa-apa ing panggonan mlebu sing normal.
Iki banjur diakoni, sanajan kasep banget, dening advokat vaksin Amerika, Pak Fauci, sing kandha manawa sejatine ora masuk akal.
Yen kowe bakal nindakake, kowe bakal nindakake liwat selaput lendir irung, nganggo semprot utawa sing padha.
Nanging mesthi wae kuwi ora bisa. Nganti saiki uga durung bisa. Iku ora bisa digunakake.
Ora ana bukti manawa langkah-langkah iki pancen masuk akal. Lan watara 250 taun kepungkur, ana dhokter bedah Inggris sing
mbuktekake iki nalika semana nganggo vaksin cacar kanthi nyuntikake substrat cacar, yaiku
nanah cacar, menyang kulit tanpa nyebabake getihen.
Utawa malah luwih jero ing sangisore kulit lan mlebu ing otot-otot, banjur dheweke ngawasi apa sing kelakon.
Lan reaksi sing dikarepake, yaiku munculé cacar vaksin iki, mung kelakon nalika dhèwèké
nyuntikaké menyang kulit, nanging ora tekan jero.
Saka iki, dhèwèké nyimpulake wektu kuwi yèn vaksinasi cacar mung ngasilaké tanggapan kekebalan sing dikarepake lan ora mbebayani
amarga tetep ana ing kulit lan ora ana getih sing mili.
Lan iku sawijining wawasan dhasar, amarga sing nyebabake tanggapan kekebalan ing awak kita yaiku kulit utawa selaput lendir.
Nanging ora jaringan lemak ing sangisore kulit lan ora otot.
Lan aku wani ngomong yèn yèn apa sing saiki diarani vaksinasi Covid diwènèhaké dina iki mung kanthi
nyuntikké menyang kulit tanpa ana kontak karo getih, kita ora bakal weruh manfaat apa-apa.
Nanging mbok menawa kita ora bakal weruh wong mati utawa wong lara.
Kerugiané mesthiné bakal luwih sithik, ya.
Perjanjian kuwi bisa waé wis rampung.
Iki nggawa kita bali menyang titik wiwitan diskusi kita, yaiku manawa iki cetha ora mung babagan bisnis.
Amarga yen kowe mung kepengin entuk dhuwit saka vaksinasi Covid-19, kowe bisa wae mung nggunakake larutan saline.
Banjur kuwi mesthi bakal lumaku kanthi apik uga. Ora bakal ana karya pangembangan.
Ora bakal ana cilaka. Lan kabeh wong bakal wareg.
Wong bisa waé wis miwiti tumindak sabanjuré.
Sejujure, kuwi mesthi bakal katon.
Mesthi wae, kudu diarep-arep yèn ana wong ing sawijining laboratorium sing lagi nindakake riset.
Nanging butuh wektu suwe kanggo sawetara bab metu.
Lan cukup akèh saka batch-batch iki pancèn placebo, kaya sing dituduhaké déning
panaliten. Ora ana siji waé sing keganggu amarga kuwi.
Lan yen ing pungkasan ora ana karusakan sing kedadeyan – kita bisa ndeleng ganti rugi lan kabeh bab kaya ngono.
Dadi kowe bisa nindakake prakara sing apik banget tanpa ana potensi karusakan.
Lan mulane bisnis waé ora dadi panjelasan.
Sing mesthi nuduhake yen ana sing luwih serius sing salah yaiku keterlibatan militer.
Para jenderal padha aktif ing endi-endi, ing Amerika uga ing Jerman lan Austria.
Pancen kuwi pitakonane: kenapa agen-agen kesehatan dadi masalah militer ing skala kaya ngene iki?
Iku uga bisa diterangake kanthi cara sing masuk akal, amarga iku ancaman sing gedhe banget, bebaya sing gedhe banget.
Nanging kita wis weruh loro bab, lan kita bisa bali mengko.
Kaping pisan, penyakit Covid sing diduga iki, sing sakjane ora nduwé pangaruh gedhé tenan.
Wong-wong durung mati; ora ana angka pati sing nyata-nyata kakehan ing endi wae. Iku siji sisih saka crita.
Nanging, sisih liyane saka koin yaiku, lan ing kene kita bisa uga bertentangan karo argumentasi kita dhewe sawetara, manawa:
Vaksinasi-vaksinasi iki, sing kita ngerti ora mujarab, ora ngasilake efek sing dijanjekake
marang kita, nanging sejatine meh ora ana sing mati.
Kowe kudu ngomong kaya ngono kanthi provokatif banget. Sing mati amarga kuwi isih sithik banget.
Mesthi wae iki nggegirisi, diwiwiti karo pati pisanan, korban pisanan. Kuwi cetha banget.
Lan ora ana negara sing duwe hak mateni utawa nglarani sapa wae kanthi sewenang-wenang.
Nanging kasunyatane, apa sing kita wedi, apa sing diwedi dening para ahli kaya Profesor Bhakdi, yèn wong
bakal mati kaya lalat, yèn separo saka wong sing divaksin bakal tiba mati, kuwi ora kelakon.
Ya, nanging aku ora mikir yèn kuwi amarga vaksinasi iki.
Sawetara digawe minangka plasebo, liyane cetha digawe nganggo dosis sing banget sithik sing mung nduweni potensi cilaka
winates, nanging akèh vaksinasi ora ditindakake ing teges kuwi.
Kaping pisan, ana statistik sing nuduhaké yèn karusakan vaksin luwih sithik ing
negara-negara anget sing ora bisa njaga rantai adhem.
Iku dudu rencanane. Yen mangkono, mesthine bakal ana akèh manèh sing kelakon.
Lan bab liyane yaiku potensi karusakan durung rampung.
Amarga kita isih bisa ndeleng yen pati terus kelakon lan ketidaksuburan uga terus ana.
Tingkat kelahiran isih ana ing titik paling ngisor.
Dadi iki ateges efek jangka panjang banget sing wis direncanakake.
Lan luwih saka kuwi, mesthi wae ana akèh vaksinasi palsu.
Ing Jerman, perkiraane antara 10 nganti 15 yuta.
Mbok menawa ana maneh sertifikat vaksinasi palsu saka wong-wong sing saktenane ora tau nampa vaksin apa-apa.
Lan kuwi, mesthi wae, nerangake kenapa karusakané ora luwih parah.
Yen iki wis dilakokaké, tegesé kabèh wong pancèn wis nampa suntikan iki, sanajan ana komponen plasebo tartamtu,
mula kita bakal nduwèni tingkat kematian sing béda banget.
Lan pancen wis direncanakake, lan kudune bakal terus ing wangun apa wae supaya suntikan kaya ngono bola-bali kelakon.
Kaya sing diomongake, kowe kudu divaksin nglawan penyakit pernapasan kaya iki paling ora sepisan saben taun.
Lan banjur, mesthi wae, potensi karusakan iki saya mundhak kanthi eksponensial.
Kita uga wis weruh manawa loro, telu, utawa papat suntikan langsung nyebabake paningkatan eksponensial ing penyakit, sing
banjur – kanthi gambaran kronis campuran saka macem-macem penyakit sing nyebabake gejala béda-béda amarga
karusakan pembuluh getih ing organ-organ sing béda – ora bisa maneh diatributake marang panyebab tartamtu.
Lan kuwi pancen bab sing wigati saka prinsip karusakan, yaiku sampeyan ora bisa mung nyandhakake marang
mekanisme sing cetha karo gambaran klinis, nanging ing pungkasan sampeyan bisa ngomong:
Ya, kita isih kena penyakit-penyakit sing wis kita kenal sadurunge, kayata sawetara jinis kanker,
serangan jantung, lan stroke, sing saiki mung rada luwih asring, nanging isih penyakit sing padha.
Apa hubungane kuwi karo suntikan kita?
Panyamaran iku titik sing penting banget ing kene.
Sing pancen aneh saka kabèh iki mesthi waé yèn saben wong pancèn kudu divaksinasi.
Peluncuran iki marang milyaran wong ora bisa maneh dijelasake nganggo logika.
Lan uga angel banget, yen ora mokal, nerangake kenapa kabeh padha melu main.
Aku yakin kuwi sing dipikirake akèh wong ing sawetara wulan pisanan pandemi iki.
Kepiye bisa blok-blok kekuwatan sing mungsuh kabeh padha kandha, "Hore, kita melu, kita
nyuntikake populasi kita nganggo macem-macem zat."
Nanging isih, meh kabèh padha melu.
Wektu kita wis maju banget.
Aku isih kasengsem karo topik sing wis kita rembug sadurunge.
Iki lagi obah menyang arah kebijakan sosial. Masyarakat lagi obah menyang ngendi?
Lan sampeyan wis nggawe perbandingan sing menarik banget karo jaman kepungkur, ngomong yèn kutha pinter sing saiki
dirancang, kutha 15 menit, ora konsep anyar, nanging sejatine wis tau katon ing jaman Abad Pertengahan.
Ya, mula kabebasan obah sing wis kita kenal ing puluhan taun kepungkur, ing ngendi kita ora mung bisa obah bebas menyang endi
wae kapan wae ing sakupenge, nanging uga bisa gampang numpak moda transportasi lan lelungan
menyang bawana liya, wis suwe banget ora ana.
Lan ora mung amarga lelungan iku larang banget lan sarana transportasi sing dibutuhake
ora kasedhiya, nanging amarga iku ora diijini.
Ing wektu kuwi, utamane ing Jerman, ana akèh kadipaten cilik sing dibentuk dadi wewengkon kuwasa watara 1.000 taun
kepungkur sawisé kesatria lan biksu Skandinavia ngrebut Éropa.
Iki wilayah-wilayah, kira-kira 10 utawa 20 kilometer diametere, sing dadi sakabehe wewengkon ing sangisoré pamaréntahané.
Lan mung bangsawan, yaiku golongan luhur sing bébas obah, sing diidini lunga.
Nanging warga biasa, petani, lan wong-wong sing manggon ing pemukiman kutha mung diijini nindakake kuwi kanthi
ijin tegas. Yen ora, dheweke bakal langsung dipenjara.
Ana uga kedadeyan sing misuwur sing nyakup komposer Johann Sebastian Bach, sing uga tau
pindhah saka kadipaten Weimar ing sawijining wektu.
Lan banjur dheweke mung dikurung ing bolongan suwene patang minggu, lan bojone ora ngerti dheweke pancen ana ing endi utawa
apa dheweke bakal bali maneh. Dadi kuwi kahanan sing lumrah.
Lan utamane wong-wong sing manggon ing kutha-kutha sing dikukuhake nduwé tembok kutha kanggo
perlindungan – kaya saiki kita dijanjekake perlindungan ing endi-endi – supaya mungsuh ora bisa mlebu.
Nanging ing panggonan sing ora gampang mlebu, uga ora gampang metu.
Iki ateges manawa gapura kutha iki uga ditutup ing wayah bengi. Ora ana siji wae sing bisa metu.
Dadi kuwi ateges, paling ora kowe bisa metu ing wayah awan, nanging sanajan mangkono ora gampang obah bebas.
Kowe kudu duwe alesan sing sah kanggo ninggalake kutha.
Yen ana wong sing duwe lahan kanggo ditanduri ing njaba, iku dadi alesan sing sah.
Iki ngelingake aku marang jaman Covid, nalika padha kandha... Aku isih kelingan mantan Kanselir Kurz sing filosofi bab
apa mlaku-mlaku iku cukup dadi alesan kanggo metu saka omah.
Mesthi wae, ing kana mesthi wae wis padha.
Ya iku tegesé, kutha-kutha mau kabèh cilik banget – mung ana 5.000 jiwa lan dikelilingi témbok – kaya sing kowe bisa bayangaké.
Iku limolas menit misuwur sing saiki maneh ditawaraké marang masyarakat.
Sampeyan mesthi bisa obah nganti sawetara, nanging ora luwih saka kuwi.
Lan kuwi pancen kontrol gerakan iki, sawijining unsur sing penting banget ing masyarakat otoriter.
Lan kuwi waé wis nuduhaké ngendi panggonan sakabèhé iki bakal tumuju.
Iki dudu babagan nglindhungi wong, nanging babagan kontrol.
Lan yen kita bali maneh menyang taun 1989, nalika Tembok Berlin ambruk ing Jerman, ing RDA.
Salah siji saka alesan utama nalika semana yaiku kabebasan obah sing diwatesi.
Kabebasan lelungan iku alesan utama sing pungkasane nyebabake kahanan iki tekan puncak.
Iki ora babagan kurangé kabebasan utawa masalah liya sing luwih abstrak, nanging luwih amarga kepéngin lelungan ora
mung menyang negara-negara Blok Wétan liyané, nanging uga menyang Kulon, menyang Segara Kidul, utawa ing endi waé.
Wong-wong mesthine padha ndelok Kulon kanthi rasa iri, ing ngendi kabebasan obah
diijini sajrone wektu sing cendhak nalika semana.
Saiki saya arang banget amarga penerbangan kudu mandheg.
Nanging GDR iku topik sing apik banget. Mbok menawa kita bakal ngrembug iku kanthi ringkes.
Kita tansah dijanjekake yen padha kepengin nglindhungi kita.
Padha kepengin nglindhungi kita saka owah-owahan iklim, virus, lan macem-macem perkara.
Kita iki wong-wong sing miskin banget sing ora bisa apa-apa dhewe, lan kita butuh negara kanggo nglindhungi kita.
Lan kuwi konon carane diktator GDR diadegake.
Yaiku, latar mburi saka akèh perusahaan sing diprivatisasi – utawa kabèh, utawa disita, kudu
diomongaké – yaiku diktator higienis sing ana ing kono uga.
Mula saya akèh barang sing wis dikembangaké lan ditemokaké sing kudu digatekaké déning para
wirausaha, lan padha kudu nandur modal ing kono.
Lan sanajan nalika semana, kabeh mau mung kanggo nglindhungi wong lan njaga supaya padha tetep waras.
Apa sing sampeyan kandhakake pancen bener tenan.
Wektu kuwi ing GDR, nalika padha kepengin nggawe model nagara sosialis iki, kahanané padha karo ing Kulon sawisé
perang, amarga isih ana usaha swasta ing pertanian, ing kerajinan trampil, lan ing industri sing arep dinasionalisasi.
Lan ing kana uga bisa tumindak maksa, mesthi wae, lan ing sawetara kasus iki wis ditindakake.
Dadi ing zona tapel wates karo Jerman Kulon, wong-wong mung dideportasi lan modal kerja mung disita.
Nanging kajaba kuwi, masyarakat sakabehe ora kepengin lan ora bisa nggawe gampang kaya ngono.
Lan banjur kowe mung kudu golek alesan.
Kaya déné saiki wong isa nemokaké alesan kanggo ngomong:
Ya, kita pancen ora kepengin nindakake apa-apa sing ala marang kowe, nanging iki kanggo kabecikanmu.
Lan kesehatan mesthi dadi alesan sing apik kanggo iki.
Negara ngurus kesehatan – vaksinasi iku kanggo kesehatan, lan pemeriksaan saringan uga kanggo kesehatan, lan kabèh iki –
sanajan pungkasané mung kanggo tujuan kontrol lan pengawasan.
Mula, nalika semana ing GDR, kabèh kuwi wis disalahgunakaké. Aturan higiènis digawe sing saya angel dipatuhi,
kaya sing saiki kita deleng ing usaha cilik lan menengah.
Ora mung babagan kesehatan, nanging uga pikirna kabèh sertifikasi kualitas.
Saiki, umpama njupuk kaamanan produk. Syarat-syarat sing saya tambah akeh lan saya konyol. Aku wis weruh saiki:
Saiki, nalika ana wong adol CD musik, dheweke uga kudu duwe gambar ing ngisor katalog
onlinene sing nuduhake kothak CD lan CD-e dhewe.
Iku persis padha kanggo saben CD, nanging ora masalah; kudu ditampilake.
Iki ateges kudu ditindakake langkah-langkah tambahan.
Katrangan kudu dikembangaké. Kabeh iki mbutuhake dhuwit – lan ora ngasilake apa-apa.
Perusahaan gedhe isih bisa ngatur iki saka bathine.
Padha uga biasane duwe sumber daya manungsa sing cukup.
Nanging pancen perusahaan cilik sing duwé telu, papat, lima, utawa sepuluh karyawan sing wis ana ing
ambang, sing ora bisa maneh ngadhepi lan banjur kudu tutup.
Oke. Banjur ana sawetara perusahaan maneh sing wis tutup.
Lan kuwi carane padha ngatasi ing GDR nalika semana.
Mula saiki kita weruh "konsolidasi" – ing tanda petik – saka usaha cilik lan menengah ing masyarakat kita uga.
Lan obat-obatan, utamane, mesthi dianggep luwih gampang tinimbang barang liyane dadi "ukuran".
Amarga saben uwong langsung kandha – merga masyarakat saiki wis banget medis: "Ya, yen iku
apik kanggo kesehatan kita, mula kita kudu manut."
Yen banjur nganti ngorbanake panguripan, iku prakara liya.
Banjur aku kepengin nutup karo cathetan:
Dr Reuther wis nulis akèh buku sing narik kawigaten.
Sampeyan bisa nemokake ing endi sampeyan bisa entuk mau ing artikel kita, utawa ing internet
utawa ing Amazon. Nanging aku mikir iku pantes.
Kita entuk gambaran ringkes babagan sepira akèh topik sing pantes dingerteni babagan kedokteran.
Lan sacara pribadi, aku tansah kepengin luwih nalika ngrungokake kowe.
Ya, aku seneng. Matur nuwun kanggo obrolan iki.
Matur nuwun.
Jurnalisme sing pancen merdika mung bisa kelakon kanthi dhukungan sampeyan.
Langkah-langkah ora demokratis sing bola-bali ditindakake marang Report24 kalebu nutup akun.
Mangga tansah priksa rincian bank kita sing saiki ana ing report24.news//unterstuetzen. Matur nuwun sanget.