Дору ҳамчун воситаи қудрат барои назорати аҳолӣ?
Саломатӣ ё беморӣ ҳамчун силоҳ? Муолиҷаи тиббӣ ҳамчун дом барои марг?
Флориан Махл аз Report24 ва меҳмони ӯ доктор Герд Рейутер заминаи тибро дар тӯли таърих бо роҳҳои гуногун равшан карданд.
Аммо худатон гӯш кунед, ки чӣ гуна доктор Рейутер бо дониши васеъ ва муфассал робитаҳоро ошкор мекунад, чаро ба назараш
танҳо ҳаваси беандозаи фоида гирифтан шарҳи кофӣ нест ва шаҳрҳои 15-дақиқаӣ бо ин мавзӯъ чӣ умумияте доранд...
Чӣ дар паси он аст? Доктор Герд Рёйтер эмгузаронӣ, қудрат ва назоратро таҳлил мекунад
https://report24.news/what-is-behind-it-dr-gerd-reuther-anal yses-vaccinations-power-and-control/] Хуш омадед ба Report24.
Номи ман Флориан Махл аст ва имрӯз дар студияи мо лектор доктор Герд Рётер бо мо ҳаст. Хуш омадед.
Салом.
Доктор Рёзер, чанд вақт пеш шумо китоби хеле муваффақе навишта будед, ки, метавон
гуфт, шуморо дар ҷомеаи васеъ хеле машҳур сохт.
Он замонҳо хеле дигар буданд, он пеш аз соли 2020 буд.
Шояд мо метавонем аз ин кор оғоз кунем: чӣ шуморо илҳом бахшид ва аз он чӣ омӯхтан мумкин аст.
Бале, он «Бемори фиребхӯрда» буд, соли 2017, дар замоне, ки ҳатто нашркунандаи маъмулӣ ҳанӯз чунин дастнависро қабул
мекард ва имкон буд, ки системаи тиббиро дар ҳама ҷиҳатҳо ошкоро интиқод кунанд, то ҳақиқатро ошкор созанд.
Ҳоло ин рӯз ба рӯз мушкилтар мешавад.
Ва инчунин дигар қариб ғайриимкон аст, ки инро ба шунавандагони васеъ расонд, зеро каналҳои иттилоотӣ камтаранд.
Аммо ангезаи ман дар он замон ин буд, ки дар тӯли 30 соли фаъолияти касбиам фаҳмидам, ки дар тиб бисёр чизҳо
соддатан нодурустанд ё, бояд гуфт, аслан нуқсон доранд.
Зеро саломатӣ афзалияти аввалиндараҷа аст, аммо дар асл барои он нақшае пешбинӣ нашудааст, зеро, мутаассифона,
дар тӯли чандсад соли охир тиб бар он ақида асос ёфтааст, ки беморӣ кори аслӣ аст, на саломатӣ.
Як мақоли маъруф ҳаст, ки мегӯянд: «Пулро танҳо аз беморон, на аз солимҳо, ба даст овардан мумкин аст», гарчанде, ба
назар мерасад, ки қаблан системаҳои дигар низ вуҷуд доштанд.
Ҳисоботҳо аз Чин нишон медиҳанд, ки як вақтҳо вазъият дигар буд.
Шумо ба духтур пул додед, то солим бимонед, ки дар асл хеле ҷолибтар менамояд.
Шумо таърихнигори тиббӣ ҳастед, ки ба шумо вақти зиёде медиҳад, то ба далелҳо назар андозед, ва ман эҳсос мекунам, ки ҳоло чизҳо
рӯз ба рӯз бештар ба самти интиқоди иҷтимоӣ ё баррасии ҷомеа дар маҷмӯъ ҳаракат мекунанд, ки
дар он солимӣ, албатта, масъалаи хеле муҳим аст.
Ва мо пешакӣ кӯтоҳ сӯҳбат кардем; дар асл ҷаҳон ҳоло бо вазъияти хеле нохуш рӯбарӯ аст.
Бале, дуруст аст, ки таваҷҷӯҳи ман ба саломатӣ ва шуғл асосан маро ба баррасии ҷанбаҳои иҷтимоӣ раҳнамун кардааст.
Аз як тараф, ин назар ба таърих аст, ки барои тиб муҳим аст ва бе дарназардошти шароити иҷтимоӣ имконнопазир мебошад.
Пас ҳамсарам таърихдон аст, ки ин боз як сабаб барои баррасии шароити таърихӣ буд.
Аммо ин пайванди зичи байни тиб ва таърих ҳамеша вуҷуд дошт, ва бо Ковид-19 ин махсусан равшан шуд, ки
маъракаҳои тиббӣ барои назорати ҷомеа истифода мешаванд.
Фақат ин аввалин бор набуд, зеро тиб дар асл дар асри XIII ҳамчун тибби академии донишгоҳӣ
ҷорӣ шуда буд, то шароити иҷтимоиро тағйир диҳад.
Дар он замон асосан Калисо кӯшиш мекард, ки ин касби нави тиббиро таъсис диҳад.
Ва ӯ ба духтурон барои чӣ ниёз дошт?
Дар ниҳоят, барои муайян кардан, ки дар ҷомеа кӣ бемор аст ва кӣ мушкили саломатӣ дорад.
Пас шумо зуд дар бораи одамони бонуфуз маълумот пайдо кардед.
Ва сипас масъала дар бораи қудрат, эҳтимол меросҳо буд, бинобар ин мардум мехостанд дар марҳилаи аввали кор огоҳ шаванд.
Ва бо чораҳои тиббие, ки дар он замон ҳамчун консепсияи табобат бо номи назарияи хуморалӣ пешниҳод шуда буданд, инчунин
имконпазир буд, ки саломатии одамонро бо ният зарар расонанд.
Пас имконпазир буд, ки бемориҳоро ба вуҷуд оранд. Ин на танҳо дар замони мо, балки дар он замон низ имконпазир буд.
Масалан, мазҳои бар асоси симоб метавонанд барои ба вуҷуд овардани доғҳои муайяни пӯст истифода шаванд. Ва
пас мардум мегуфтанд, ки касе ба лепра гирифтор аст.
Ва лепра дар он замон ташхисе буд, ки дар Аврупо ба лепра меовард, аммо дар дигар кишварҳо не.
Дар ҷомеаи исломӣ шахсе, ки ба касалии лепра гирифтор буд ва нишонаҳои пӯстии ӯ метавонистанд қисмҳои бинӣ
ё гӯшро хароб кунанд, метавонист мисли дигарон дар ҷомеа ба таври муқаррарӣ зиндагӣ кунад.
Аммо дар Ғарби масеҳӣ Калисо онро ба тавре муайян кардааст, ки шахс бояд ҷомеаро тарк
кунад ва ҳамаи дороиҳои худро бо худ барад.
Ва ин амвол сипас бояд ба соҳибони нав тақсим карда мешуд.
Пас ин роҳи хеле амалӣ барои халос шудан аз одамони номатлуб буд.
Лепра то он даме вуҷуд надошт, ки масеҳият дар Аврупо дини ҳукмрон шуд.
Ҳамеша гуфта мешуд, ки ин бо сафари ҷангҳои салибӣ оварда шудааст.
Шояд инчунин як ё ду бемории нав низ буданд.
Аммо ин намунаи истифодаи беморӣ, бемории намоён, барои берун кардани касе аз ҷомеа ва аз байн бурдани ӯст.
Пас, масалан, шахсе мисли Доналд Трамп, агар дар он замонҳо зиндагӣ мекард, имрӯз метавонист ба лепра гирифтор шавад.
Ва сипас, бе мурофиа, маҷбур мешуд гуфт: «Ҷаноби Трамп, мо узр мехоҳем.»
Мутаассифона, онҳо маҷбур шуданд ҷомеаро тарк кунанд ва ҳоло дар як макони бехатар дар атрофи шаҳр зиндагӣ
мекунанд ва дигар иҷозат надоранд, ки ҳунарнамоӣ кунанд.
Пас ҳамин чизе буд, ки он вақт ҷорӣ карда шуд ва бо Ковид боз аҳамият пайдо кард, ки мардум мегуфтанд: ҳа, инҳо
беморанд, онҳоро бояд барои муддати маҳдуд ҷудо кард. Дар мавриди лепра бошад, он танҳо доимӣ буд.
Ва дар раванди минбаъдаи рӯйдодҳо низ масъалаи истифодаи ин чораҳои радикалӣ ба миён омад ... – миқдори зиёди
моддаҳои заҳрнок татбиқ мешуданд, чизҳое, ки имрӯз тасаввур кардан душвор аст: арсен, симоб, антимон.
Дар дозаҳои мувофиқ, инҳо ҳама моддаҳои марговар буданд.
Ин маъно дошт, ки ҳар бемории ночиз метавонист ба домгоҳи марг табдил ёбад.
Ва ногаҳон ин боз ба мо ошност менамояд. Бо Ковид боз чӣ гуна кор кард?
Як гриппи оддӣ ва бехатар, ки онро Ковид меномиданд. Ва бо доруҳои мувофиқ, ман махсусан ба шимоли Италия
назар дорам, тамоми ин ҳолат ногаҳон барои бисёре аз пиронсолон ба як домгоҳи марг табдил ёфт.
Сипас онҳо аз гӯё грипп мурданд, ҳарчанд дар асл аз табобатҳо фавтиданд.
Ва он консепсия аллакай он вақт муаррифӣ шуда буд.
Ва агар касе фикр кунад, ки он чи ман мегӯям аз ҳад зиёд аст, як монах — Абраҳим Санта-Клара — низ ҳаст, ки дар асри XVIII, дар
гардиши асрҳои XVII ва XVIII дар ин бора навиштааст ва гуфтааст:
Бале, касби тиббӣ иҷозатномаест барои куштан бе ҷавобгарӣ.
Ва он шахс аз дохили кор буд, бинобар ин медонист, ки тиб дар ҷомеа чӣ нақш дорад.
Ва мо ҳоло боз бо ҳамаи эмгузаронӣҳо инро мебинем; ин низ як барномаест, ки ба саломатӣ рабте надорад, балки баръакс аст.
Ва тамоми ин бозӣ, дар иқтибосҳо «бозӣ», ин бозии бад, аслан аз асри XIII ба шакли мавҷҳо идома дорад ва
вақте мушкилоти иҷтимоӣ ба вуҷуд меоянд, он махсусан ҳамчун бемориҳои эпидемиявӣ шиддат меёбад.
Агар ба шумо ҳама чиз лозим бошад, ҳамон тавре ки ҳоло ба шумо Ковид бо буҳрони молиявӣ лозим аст, аввалин
вабо дар асри XIV, дар соли 1347, пас аз буҳрони бонкӣ дар Флоренсияи он замон сар зад.
Ин маъно дорад, ки ҳамеша робитаи хеле наздик байни саломатӣ ва рушди иҷтимоӣ вуҷуд дорад, ё дақиқтараш,
мушкилоти иҷтимоие, ки ба элитаи ҳоким таҳдид мекунанд.
Ва ҳамин вақт аст, ки ту саломатиро ҳамчун силоҳ истифода мекунӣ.
Заминаи ин хеле шавқовар аст.
Албатта, ман бовар дорам, ки ҳамеша миқдори зиёди импулс вуҷуд дорад.
Вақте ки мо дар бораи эмгузаронӣ сухан меронем, миллиардҳо доллар даромад ба даст овардан мумкин аст.
Ин маънои онро дорад, ки ба назари ман, ҳамеша зарур нест, ки ин бадният бошад. Ман ҳанӯз дар ин бора назари қатъӣ надорам, аммо
ҳамеша зарур нест, ки ин бадният бошад; он метавонад танҳо ҳасад бошад, вақте ки шумо «даво»-еро дар иқтибосҳо таҳия мекунед,
ки дар асл ҳеҷ кор намекунад ва ҳатто метавонад зараровар бошад.
Ва бо он шумо метавонед миллиардҳо даромад ба даст оред ва ҳукуматҳоро бовар кунонед: он хеле муҳим аст, ҳаёти
бисёр одамонро наҷот медиҳад, ҳар кас бояд онро дошта бошад.
Мо метавонем ба Амрико назар кунем, масалан, ки дар он ҷо зиёда аз 70 чунин эмгузаронӣ ҳоло барои
кӯдакон ҳатмӣ шудаанд ё дар назар гирифта шудаанд.
Ман намедонам, ки дар ҳар штат ин чӣ қадар қатъӣ риоя мешавад.
Аммо ман огоҳам, ки дар ҳоле ки чанд даҳсола пеш тақрибан 10 эмкунии ҳимоявӣ вуҷуд дошт, ҳоло то
синни 18-солагӣ қариб 100 эмкунӣ пешбинӣ шудааст.
Ва равшан аст, ки ин асосан аз ҳисоби манфиатҳои молиявӣ идора мешавад, зеро инсонҳо миллионҳо сол боз ҳастанд ва
муддати хеле, хеле тӯлонӣ бидуни ин ваксинҳо зиндагӣ кардаанд.
Аммо биёед ба Амрико як назари зуд андозем.
Хуб, ман фикр мекунам, ки манфиатҳои фоида, бо вуҷуди ҳама чиз, нокифояанд, зеро агар ба ин барнома назар кунем,
он боиси пайдоиши шумораи зиёди бемориҳои музмин шудааст.
Аҷоиб аст, ки Роберт Кеннеди Ҷуниор ҳоло як видеои оммавӣ нашр кардааст, ки дар он таъкид мекунад, ки дар ИМА пештар вазъ
дигар буд – яъне амрикоиҳо бештар бемор намешуданд ва умри онҳо нисбат ба мардум дар кишварҳои дигар кӯтоҳтар набуд.
Ва тамоми ин масъала танҳо дар солҳои 1980-ум ва 1990-ум рушд ёфт, ҳамзамон бо ин барномаи эмгузаронӣ ва ҳамзамон бо
афзоиши миқдори маводи ғизоии хеле коркардшуда ва торафт синтетикӣ, ки мардум онро дар шаклҳои гуногун истеъмол мекунанд.
Инҳо рушдҳои асосӣ мебошанд, ки ба бадшавии афзояндаи саломатӣ овардаанд.
Ва агар шумо бубинед, ки ин дар тӯли вақт рӯй медиҳад ва ягон танзими муқобил вуҷуд
надорад, пас бояд дар паси он як консепсия бошад.
Зеро он гоҳ шумо мефаҳмед, ки ин роҳи беасос бемор кардани одамони солим бо доруҳои бефоида ё тарзи ҳаёти
носолим дар асл танҳо барои муддати муайян кор мекунад.
Зеро он гоҳ одамони зиёде бемор мешаванд ва он дигар кор намекунад.
Баръакс, ҳамеша имконпазир буд, чун дар чанд даҳсолаи охир дар кишвари мо чунин буд, ки бо одамони солим бештар
тиҷорат кардан мумкин аст, бе он ки онҳо бемор шаванд.
Пас, ҳамаи ин санҷишҳои пешгирикунанда шояд ҳеҷ зарар наоранд, аммо бо вуҷуди ин онҳо ба тиҷорати бузург табдил ёфтаанд.
Хуб, ин бешубҳа дар ҳама омодагиҳое, ки ба бозор бароварда мешаванд, нақш мебозад.
Аммо бе ин нақшаи зараровар, ман фикр намекунам, ки ягон роҳе вуҷуд дошта бошад, ки ҳамаи ин эмгузариҳоро шарҳ диҳад.
Он аз аввали кор бо тамаркуз ба ин бемориҳои хеле, хеле нодир оғоз ёфт, ки ҳеҷ гоҳ мушкили иҷтимоӣ набуданд.
Ҳоло сурхча ва паротид ҳамеша дар ҳар ҷомеа дар шумораи хеле кам буданд.
Ва кӯшиши маҷбурона пешгирӣ кардани ин бо ҳадафи ба сифр расонидани он, ки дар ҳар раванди биологӣ комилан бемаънӣ ва
ғайриимкон аст, мафҳумест, ки дар дарозмуддат аз ҷиҳати тиҷоратӣ қобили амал нест, зеро зуд маълум мешавад, ки он нуқсон дорад.
Бисёриҳо мегӯянд, ки дар паси ин на танҳо саноати дорусозӣ, балки кам кардани аҳолӣ низ қарор дорад.
Ва ин ошкоро изҳор шудааст – Клуби Рим, гӯё дар ин ҷаҳон мо одамони хеле зиёд ҳастем.
Ҳоло, албатта, як чизро бояд гуфт: ин эмгузарониҳои оммавӣ ва дигар дахолатҳои тиббӣ асосан ба кишварҳое
таъсир мерасонанд, ки дар онҳо таваллудҳо хеле кам аст ва мегӯянд, ки аҳолӣ воқеан кам шуда истодааст.
Ҳоло бояд ҳамчун муқобилдард далел гирифт: чаро чунин таҷрибаҳои тиббӣ, агар мо хоҳем онҳоро ҳамин
тавр номид, масалан, дар Африка гузаронида намешаванд?
Ё дар Осиё, ки дар он ҷо кишварҳои бузург ҳастанд. Хуб, аҳолии Чин кам шуда истодааст.
Аммо Ҳиндустон баръакс ба назар мерасад. Дар он ҷо зиёда аз як миллиард нафар ҳастанд, ки хеле шавқманданд, ки фарзанддор
шаванд, чун аксар вақт дар фарҳангҳои камбизоат чунин аст.
Пас чаро чунин чизҳо дар ин ҷо бо ин қадар қатъият татбиқ мешаванд ва дар он ҷо гӯё тамоман татбиқ намешаванд?
Хуб, он асосан дар он ҷо анҷом дода шуд.
Агар ба чанд даҳсолаи охир назар кунем, ин озмоишҳои эмгузаронӣ, бо нияти возеҳи зарар расонидан ба аҳолӣ ва нотавон сохтани
онҳо дар таваллуд, дар Африқо ва Ҳиндустон гузаронида шудаанд.
Ба дониши ман, дар ин замина дар Ҳиндустон низ алайҳи Билл Гейтс чанд даъвоҳои судӣ дар ҳоли баррасӣ ҳастанд.
Ва дар Африқо низ як маъракаи бузург баргузор шуд, ки дар он эмкуниҳои зидди тетанус гузаронида мешуд, ки, ба
назари ман, бояд ҳар шаш моҳ такрор шаванд, ва ҳатто тарафдорони эмкунӣ онро ғайрифаҳмиш мешумурданд.
Ва дар он ҷо фаъолони дохили Калисои католикӣ ошкор карданд, ки он моддаҳое дорад, ки барои ба вуҷуд
овардани нотавонии ҳомиладоршавӣ пешбинӣ шудаанд.
Албатта, он гоҳ тамоми ин кор қатъ карда шуд.
Пас аз он ки он ошкор шуд, дигар устувор набуд.
Ва шубҳа нисбати эмгузаронӣ, ба таври мулоим гӯем, ҳоло дар ин кишварҳои ба ном дар ҳоли рушд хеле баланд аст.
Яъне танҳо дидани омадани дастаи эмгузаронӣ аз одамони сафедпӯст барои онҳо кофист.
Гурӯҳҳои эмкунӣ низ борҳо латту кӯб шудаанд ва бе натиҷа баргаштаанд.
Ман фикр мекунам, ки дар чанд даҳсолаи охир қабули он дар байни аҳолӣ воқеан ба тақрибан сифр расидааст.
Ҳоло равшан аст, ки чунин як маъракаи пурра беҳудаи эмгузаронӣ, мисли он, ки дар Ғазо баргузор шуд, танҳо дар ин
шароити комилан даҳшатнок ҳангоми оташбас — вақте ки мардум амалан наметавонистанд фирор кунанд — имконпазир буд.
Ва шояд ин оташбас боз ба ӯ имконият дод, ки нафаси тоза кашад ё боз хӯрок ва оби тоза гирад.
Аммо бо шарте, ки онҳо низ аз ин фурсат истифода карда, фарзандонашонро эм кунанд.
Пас, албатта, ин танҳо дар зери ин шароити маҷбурӣ имконпазир буд, зеро дар кишварҳои дигаре, ки аҳолӣ
ҳанӯз метавонад гурезад, онҳо фавран фирор мекарданд.
Ин воқеан маро ба ҳайрат овард, агар иҷозат диҳед, ки кӯтоҳ мудаҳал кунам, дар Ғазо – ин
воқеан мавзӯъе буд, ки мехостам ба он баргардам.
Ман хеле ҳайрон шудам, ки чаро онҳо ҳоло дар Ғарб худро ҳамчун хайрхоҳони бузург, ки ин
кӯдакони камбизоатро эм мекунанд, муаррифӣ мекунанд.
Ин кадом эмгузаронӣ буд? Ва оё ягон асос вуҷуд дорад, ки бигӯем ин эмгузаронӣ барои мардум муфид аст?
Бале, хуб, ин полиомиелит аст, ки комилан абсурд аст.
Аввалан, баръакси ин даъвои доимии расонаҳои асосӣ, полиомиелит бемории сироятӣ нест ва инчунин бемории вируси низ нест.
Балки полиомиелит як нишона аст, яъне парализи нарм, ки дар натиҷаи таъсири токсинҳо ба вуҷуд меояд.
Дар он замон, дар нимаи аввали асри бистум, ин пестицидҳо дар кишоварзӣ истифода
мешуданд: аввал бар асоси арсен ва баъдтар ДДТ.
Аммо заҳрҳои дигар низ метавонанд дар ҳар синну сол параличи суст ба вуҷуд оранд, зеро заҳрҳое, ки истифода мешаванд, одатан
ҳама заҳрҳое ҳастанд, ки ба ҳуҷайраҳои асаб таъсир мерасонанд.
Ва, албатта, ҳар қадар кӯдак хурдсолтар бошад, яъне шахс ҷавонтар бошад, ҳаҷми
тақсимотиаш камтар аст ва ин моддаҳо заҳрноктаранд.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки дар он замон полиомиелит асосан кӯдаконро гирифтор мекард,
гарчанде ҳамеша калонсолони бемор низ буданд.
Дар ҳар сурат, назарияи полио маъно надорад, зеро заҳролудшавӣ бо ҳеҷ гуна эмгузаронӣ
пешгирӣ карда намешавад; ин комилан ғайриимкон аст.
Ва дуюм он аст, ки, албатта, дар минтақаҳои ҳолатҳои фавқулодда бемориҳои муайян, аз ҷумла бемориҳои
сироятӣ, ки дар натиҷаи ифлосшавии об бинобар норасоии ғизо ба вуҷуд меоянд, рух медиҳанд.
Сипас грипп, ҳамаи бемориҳои диареявӣ, ҳамаи ин бемориҳо – танҳо колера ва тифтро ба ёд оред, ки дар асл ҳаминҳо – ё дизентерия,
ки вақте дар ҷое ҷанг аст, хатари эпидемияҳоро ба вуҷуд меоранд.
Аммо полиомиелит рух намедиҳад, агар, масалан, гази заҳрнок истифода нашавад.
Агар гази заҳрнок истифода мешуд, пас, албатта, заҳролудшавии асаб ва фалаҷи мувофиқ низ рух медод, ки онро метавонистанд
ба полиомиелит нисбат диҳанд ва мегуфтанд, ки нишондиҳандаҳои вируси полиомиелит дар ҷое дар обҳои партовӣ ёфт шудаанд.
Аммо аслан, дар тӯли асрҳо, чун мо ҳама аз минтақаҳои ҷанг медонем, ҳеҷ гоҳ эпидемияи фалаҷи полио
дар робита бо амалиётҳои ҷангӣ вуҷуд надоштааст.
Ин боз як бор хеле возеҳ нишон медиҳад, ки дар ин ҷо барномаи комилан дигар амал мекунад ва мо бояд тахмин кунем, ки ҳадаф
расонидани зарар ва нотавонсозии таваллуд дар байни аҳолӣ аст.
Оё шумо баҳсҳоро дар бораи эмгузаронӣ бар зидди полиомиелит дар ин минтақаи ҷангӣ пурра хондаед?
Ва ман низ инро хеле аҷиб мешуморам. Бояд чанд рақам вуҷуд дошта бошад, ки нишон диҳад, ки
чунин ҳолатҳо воқеан дар он ҷо рух медиҳанд.
Бале, то ҷое ки ман медонам, дар бораи як ҳодисае, ки рух дода буд, сухан мерафт, аммо сабаби ин паралич маълум нест.
Ва ин як ҳолати ягона таҳдиди фаврии эпидемияи оммавиро ба бор меовард.
Имрӯзҳо мо ба чизҳои зиёд ниёз надорем. Ин мисли он халтаи машҳури биринҷ аст, ки дар ҷое
меафтад ва ҳама фавран вокуниш нишон медиҳанд.
Ин рафтори маъмулӣ барои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ аст, ки дар асл ҳеҷ коре кардан лозим нест.
Мо аз маълумотҳои санҷиши Covid-19 медонем, ки ҳангоми эълон шудани пандемия дар саросари ҷаҳон тақрибан 7
000 натиҷаи мусбат ба даст омада буд, аммо намедонем, ки оё касе аз онҳо воқеан бемор буд ё не.
Ва, масалан, ахиран гузорише нашр шудааст, ки дар он гуфта мешавад, ҳолатҳои сирояти
сурхча дар саросари ҷаҳон 20 фоиз афзоиш ёфтаанд.
Аммо агар шумо нашри Созмони ҷаҳонии тандурустиро мутолиа кунед, мебинед, ки он бар асоси симулятсияҳо сохта
шудааст ва дар паси он рақамҳои воқеӣ вуҷуд надоранд.
Ва дар ин мақола ҳатто қайд шудааст, ки аз сабаби он ки рақамҳои воқеии мушоҳидаҳо, ки дар саросари ҷаҳон гузориш
шудаанд, воқеан ин ҳолатро хеле паст нишон медиҳанд, яъне онро камбаҳогузорӣ мекунанд, пешгӯиҳо анҷом дода шудаанд.
Пас ин маънои дуюми калимаи «проекция» аст, ки моделҳои симулятсионӣ ҳоло рақамҳоеро тавлид кардаанд, ки ҳеҷ гоҳ
наметавонанд дақиқ бошанд. Ва сипас шумо метавонед кишварҳои алоҳида ва инчунин шумораи фавтиҳоро баррасӣ кунед.
Ин умуман бо маълумоте, ки дар чанд даҳсолаи охир нашр шудаанд ва дар онҳо ҳадди аксар чандсад ҳолат вуҷуд дошт,
мувофиқат намекунад. Барои он ки ин ба аҳолӣ ягон хатар эҷод кунад, ҳар сол бояд даҳҳо ҳазор ҳолат вуҷуд дошта бошад.
Пас мо мебинем, ки фарқ надорад, ки оё ин рӯйдодҳо воқеан рух додаанд ё не; шумо онҳоро
сохтакорӣ карда, даъво мекунед, ки онҳо рух додаанд.
Ва агар онҳо ҳар гуна санҷишеро анҷом диҳанд, ки ба мо ҳеҷ чиз намегӯяд – мисли санҷиши ПЦР дар мавриди Ковид –
онҳо метавонанд фавран ҳолатҳоеро нашр кунанд, ки гӯё вуҷуд доранд, вале ҳеҷ гоҳ вуҷуд надоштанд.
Ва сипас он дар ҳамаи рӯзномаҳои ҷаҳон нашр мешавад ва фалокат рӯй медиҳад – ва тарс фаро мегирад.
Аз ҳамин сабаб мо инро дар таърихи эпидемияҳои худ дар китоби «Hauptsache Panik» (Асосӣ он аст, ки
паника бошад) зикр кардем; ҳамин нуқтаи ҳалкунанда аст.
Онҳо ҳамеша кӯшиш мекунанд тарсро ба вуҷуд оранд, зеро тарс мардумро аз фикр кардани возеҳ бозмедорад.
Ва имрӯз дар ВАО тарсро метавон хеле самаранок ба вуҷуд овард бо нашри рақамҳо, хатарҳои бузург ва эҳтимолиятҳои
хатарнок, гарчанде дар асл ҳеҷ кас дар саҳро наметавонад тасдиқ кунад, ки оё онҳо воқеан вуҷуд доранд ё не.
Ва вақте касе ин корро мекунад, онҳо мефаҳманд, ки ин ҳеҷ чиз нест.
Мушкилот ҳамеша дар он ҷост, ки шумо нестед.
Масъалаҳо ба назар мерасад, ки ҳамин бозиҳои математикӣ ҳастанд, ки мо онҳоро дар давраи
пандемияи Ковид, он чизе ки гӯё чунин ном дошт, дидем.
Аммо мо ҳамин чизро дар тағйирёбии иқлим мебинем, ки дар он низ паника аз ҳисобҳое ба
вуҷуд меояд, ки дар амал умуман возеҳ нестанд.
Ва он низ дар ҳар гардиш, аз ҷумла дар нуқтаҳои вуруд, манипулятсия мешавад.
Масалан, ман ба ин ченкуниҳо дар обҳои партовӣ ҳеҷ эътимод надорам, вақте ки сухан дар бораи ин пандемия меравад.
Ман инро як бор низ ба таври физикӣ ҳисоб карда будам.
Ин мисли он аст, ки кристали шакарро ба ҳавзи шиноварӣ партофта, сипас кӯшиш кунӣ онро дар тарафи дигар чен кунӣ – ман ин корро
карда наметавонам. Чанд олим низ инро ба ман тасдиқ карданд.
Хуб, ман фикр мекунам, ки ҳамааш фокус-покус аст.
Ҳамин ба муайян кардани ҳарорат бо 20 истгоҳи ченкунӣ дар баҳр ва гуфтани он, ки мо медонем,
100 000 сол пеш чӣ гуна буд, низ дахл мекунад.
Пас ин ҳама ченакҳо беасосанд. Шояд мо метавонем ба мавзӯи корь баргардем.
Ҳоло дар Олмон ин масъала такрор ба такрор ба миён меояд, зеро танишҳо баланд ҳастанд, чунки дар
асл талаботи ғайримустақими эмгузаронӣ вуҷуд дорад.
Ва як чиз ҳаст, ки маро ҷалб мекунад. Ман фикр мекунам, ки онро аз шумо дар чорабинии MWGFD шунидам:
Ин бемориҳои кӯдакӣ воқеан метавонанд ба одамон таъсири мусбат расонанд. Оё ин дуруст аст?
Бале, мушкилоти дандонбарорӣ ҳамон қадар қадимаанд, ки сабтҳои таърихӣ ба мо нишон медиҳанд.
Онҳо ҳамеша вуҷуд доштанд ва бар хилофи замони мо ҳеҷ гоҳ ҳамчун мушкилот эълон нашудаанд.
Мо тавсифҳои сурхак, вабои хурд, сурхаки шадид ва рубеоларо аз асрҳои гузашта дорем, ки аз онҳо метавонем
хулоса барорем, ки ҳамин бемориҳо мавриди назар буданд.
Аммо аввалан гуфта мешуд, ки ин мушкилоти ибтидоӣ ҳастанд ва кӯдакон аз ин ҳама зинда мебароянд.
Ва танҳо дар ҳамин ҷо мардум гуфтанд: ҳа, калонсолон низ дар хатар ҳастанд.
Ва дуюм, ки ҳалокатпазирӣ аллакай додашуда мебуд.
Пас, дар заминаи ҳозира дар бораи корь суханҳои абсурд гуфта шудаанд, масалан, ки аз ҳар 100 нафаре, ки ба
корь гирифтор мешаванд, яке мемирад, дар ҳоле ки солҳо ин рақам ҳамеша яке аз ҳар 1000 нафар буд.
Аммо ин дигар барои кишварҳои саноатӣ дуруст нест. Дар беҳтарин ҳолат, ин як ҳодиса дар 5000 нафар аст, ки маънояш он аст, ки бо
50 ҳодисаи омос дар Олмон дар ҳар 100 сол як марг рух медиҳад.
Ва сипас саволи калон ин аст, ки оё воқеан ин марг аз беморӣ ба вуҷуд омадааст.
Зеро шумо инро танҳо дар сурате метавонед бигӯед, ки беморӣ бе табобат монда бошад. Ва агар бе табобат касе фавтида бошад.
Аммо кӣ бе табобат мемонад? Дар кишварҳои саноатишуда ҳеҷ кас.
Ин маънои онро дорад, ки табобатҳо гузаронида мешаванд. Ва ҳамаи ин табобатҳо хатар доранд.
Ва дар мавриди омос бахусус чанд тадқиқот нишон додаанд, ки ин табби хеле баланд, ки метавонад муддате то 41
дараҷа расад, барои беморон ҷавоби шифобахшии хеле муҳим аст.
Ва вақте ки ин таб гузаштааст, беморӣ аз байн меравад ва шумо аз ин ҳама зинда мебароед. Ва ҳамааш
тамом мешавад ва шумо то охири умр масуният доред.
Аммо дар тӯли чандин насл тиб ҳеҷ ҳадафе ҷуз бартараф кардани аломатҳо, аз ҷумла таб, надошт.
Ин маънои онро дорад, ки ҳатто ҳарорати бадани 38,5 дараҷа ҳоло барои паст кардани таб табобат карда мешавад.
Инчунин ин раванд механизмҳои шифобахшии баданро халалдор мекунад, бинобар ин бояд тахмин кард, ки чанд маргҳое,
ки рух медиҳанд, дар асл натиҷаи чунин муносибати баданд.
Намешавад фаромӯш кард, ки дигар маводи мухаддир низ ба таври таҷрибавӣ истифода мешаванд, ки метавонанд оқибатҳои зараровар
ва ҳатто ҳалокатбор дошта бошанд, махсусан барои кӯдакон.
Аммо шумо бояд инро дар контекст бубинед.
Ман огоҳам аз чанд мавриди марге, ки дар давоми 20 соли охир дар Олмон даъво шудааст, ки гӯё аз сабаби меасизми калонсолон рух
додааст. Ин ҳолатҳое буданд, ки аз тарси сирояти меасизм, зеро кӯдак бемор шуда буд,
калонсолон эм гирифтанд ва баъд аз муддате фавтиданд.
Дар он ҷо, ки бояд гуфт: «Бале, оё ин сурхча буд, ки ҳанӯз набуд?» Ё ин ки эмгузаронӣ буд?
Пас, ин қариб бешубҳа эмгузаронӣ буд, ки тибқи тибби анъанавӣ низ манъ аст. Агар эпидемия бошад, агар дар хона
эҳтимоли сироят вуҷуд дошта бошад, пас шумо набояд эмгузаронӣ кунед, ҳатто агар ба эмгузаронӣ бовар дошта бошед.
Ва ин ҳоло боз бо Ковид-19 такрор шудааст.
Гуфта мешавад, ки пандемияи ҷаҳонӣ рух додааст ва маъракаи эмгузаронӣ гузаронида мешавад.
Ин бар хилофи қоидаҳои тибби анъанавӣ аст, ки дар тӯли 300 сол ин ваксинҳоро таблиғ кардааст.
Бисёре аз чизҳое, ки мардумро ба ҳаракат меоранд, дар паси худ ҳикояи хеле зебо доранд.
Ва ҳикояи паси он – зеро эмкунӣ хуб садо медиҳад, не?
Шумо бо миқдори ками як модда эм карда мешавед ва сипас метавонед масунияти муайян ба даст оред.
Он чизе, ки маро ҳайрон мекунад ва дар бораи он кофӣ суҳбат намешавад, ин аст, ки мардум фаромӯш
мекунанд, бемориҳо чӣ гуна ба бадан ворид мешаванд.
Ин бемориҳо тавассути тазриқ ба ягон мушак ё ба хун намеоянд, балки тавассути бинӣ, даҳон ва луобпардаҳо, дар ҳар ҷое.
Ва дар ин ҷо савол ин аст, ки оё ваксинаи муассир, агар чунин чизе вуҷуд дошта бошад, набояд маҳз аз ҳамин ҷо оғоз шавад?
Бале, ин нуқтаи хеле муҳим аст, ки шумо матраҳ кардед.
Зеро пурра ғайритабиӣ аст, ки ҳар гуна моддаҳои заҳрнокро ба бадан ворид кунанд, хоҳ бо корд ва хоҳ бо сӯзан.
Ин танҳо ҳамлаи ҷисмонӣ аст ва ҳеҷ чизи дигар нест. Ва ин барои бадан ҳолати ҳушдор аст.
Ҳамин тавр, агар мо аз велосипед афтем, зонуамонро харошем ва сипас чанде хок аз роҳ ба бофтаҳо ворид шавад, системаи
масуният бояд то ҳадди имкон қавитар вокуниш нишон диҳад.
Аммо дар мавриди бемории сироятӣ вазъият табиӣ чунин нест.
Ин бемории сироятӣ, тавре ки шумо дуруст гуфтед, ба таври муайян тавассути пӯст ва луобпардаҳо ҷаббида мешавад.
Бисёре аз механизмҳо то имрӯз нофаҳмо боқӣ мондаанд. Ва дар он ҷо механизмҳои дифоӣ фаъолият мекунанд.
Биологияи мо ва биологияи дигар ширхорон дар ин сайёра барои ин махсусгардонида шудааст.
Ва агар ман ҳоло моддаеро ба бофтаи мушаки китф ворид кунам, ки воқеан метавонад механизми муфидро дар низоми
масуният фаъол созад, ин ҳатман маънои онро надорад, ки дар макони маъмулӣ воридкунӣ чизе рӯй хоҳад дод.
Инро сипас, ҳарчанд хеле дер, ҳимоягари эмкунии амрикоӣ, ҷаноби Фаучи, эътироф кард, ки воқеан ҳеҷ маънее надорад.
Агар шумо ин корро мекардед, онро тавассути луобпардаҳои бинӣ бо истифода аз спрей ё чизи монанд анҷом медодед.
Аммо, албатта, ин ғайриимкон буд. То имрӯз ҳам ғайриимкон аст. Он кор намекунад.
Ҳеҷ гуна далел вуҷуд надорад, ки ин чораҳо воқеан маъно доранд. Ва тақрибан 250 сол пеш як ҷарроҳи англисӣ бо ин эмгузарониҳои
вабои хурд инро исбот кард: ӯ ин субстрати вабои хурд, яъне гнойи вабои хурдро, бе ягон хунрезӣ ба пӯст ворид намуд.
Ё ҳатто амиқтар зери пӯст ва ба мушакҳо, ва сипас ӯ мушоҳида кард, ки чӣ рӯй дод.
Ва вокуниши дилхоҳ, яъне пайдо шудани доғҳои ваксина, танҳо вақте рух дод, ки ӯ онҳоро ба пӯст ворид кард, вале на ба амиқ.
Аз ин ӯ дар он замон хулоса кард, ки эмгузаронии сипаки хурд танҳо ҷавоби дилхоҳи масунияти баданро ба вуҷуд меорад ва
хатарнок нест, зеро он дар пӯст мемонад ва хун ҷорӣ намешавад.
Ва ин як дарки асосӣ аст, зеро он чизе, ки дар мо посухи масуниятиро ба вуҷуд меорад, пӯст ё луобпарда
мебошад. Аммо на бофтаи чарбии зерпӯст ва на мушакҳо.
Ва ман ҷуръат мекунам бигӯям, ки агар он чизеро, ки онҳо «ваксинаҳои Ковид» меномиданд, имрӯз танҳо бо
ворид кардани онҳо ба пӯст ва бидуни ягон тамос бо хун мегузарониданд, мо ҳеҷ фоидае намебинем.
Аммо эҳтимолан мо ягон нафари мурда ё беморро намедидем.
Зиён эҳтимолан камтар мешуд, ҳа.
Мувофиқа метавонист анҷом ёбад.
Ин моро ба нуқтаи ибтидоии муҳокимаамон бармегардонад, яъне равшан аст, ки ин танҳо дар бораи тиҷорат нест.
Зеро агар шумо танҳо мехостед аз эмгузаронии Covid-19 пул кор кунед, метавонистед танҳо маҳлулҳои физиологиро истифода баред.
Он гоҳ он низ хеле хуб мешуд. Ҳеҷ гуна корҳои рушдӣ намешуд.
Ҳеҷ зарар намерасид. Ва ҳама қаноатманд мешуданд.
Шахс метавонист амали ояндаро оғоз кунад.
Ростӣ гӯям, ин албатта мушоҳида мешуд.
Албатта, бояд интизор шуд, ки касе дар ягон лаборатория таҳқиқот мегузаронад.
Аммо барои баромадани баъзе чизҳо вақти зиёд лозим шуд.
Ва, тавре ки таҳқиқот нишон дод, чандинтои ин бастаҳо возеҳона плацебо буданд. Ҳеҷ кас аз ин хашмгин нашуд.
Ва агар дар ниҳоят ҳатто ягон зарар рух надода бошад – мо инро мебинем, ҷубронпулӣ ва ҳамаи ин чизҳо.
Пас метавонистанд бидуни ягон эҳтимоли зарар корро хеле хуб анҷом диҳанд.
Ва ҳамин аст, ки танҳо тиҷорат шарҳ нест.
Он чизе, ки табиатан нишон медиҳад, ки чизе ҷиддитар рух медиҳад, ин дахолати низомӣ аст.
Генералҳо дар ҳама ҷо фаъол буданд, дар Амрико ва инчунин дар Олмон ва Австрия.
Ин воқеан савол аст: чаро агентҳои тиббӣ дар ин миқёс чунин масъалаи низомӣ мебошанд?
Инро низ метавон ба таври мантиқӣ шарҳ дод, зеро он таҳдиди хеле бузург ва хатаре хеле калон буд.
Аммо мо ду чизро дидаем ва метавонем баъдтар ба онҳо баргардем.
Аввалан, ин бемории гумонбаршудаи Ковид, ки дар ниҳоят таъсири он қадар калон надошт.
Одамон мурда нагаштаанд; дар ягон ҷо фавти иловагии воқеӣ вуҷуд надорад. Ин як тарафи масъала аст.
Аммо тарафи дигари танга ин аст, ва дар ин ҷо мо шояд то андозае бо далели худ мухолифат кунем, ки:
Ин эмҳо, ки мо медонем, кор намекунанд, он таъсиреро, ки ба мо ваъда дода буданд,
намедиҳанд, вале дар асл қариб касеро намекушанд.
Шумо бояд онро ин қадар ба таври барангезанда гӯед. Аз он хеле кам одамон мефавтанд.
Албатта, ин даҳшатнок аст, аз марги аввал, аз қурбонии аввал оғоз меёбад. Ин хеле равшан аст.
Ва ҳеҷ давлат ҳақ надорад, ки касеро ба таври худсарона бикушад ё захмӣ кунад.
Аммо ҳақиқат ин аст, ки он чизе, ки мо метарсидем, он чизе, ки олимони бузург мисли профессор Бакди
метарсидем, ки мардум мисли мушҳо мемиранд, ки ниме аз онҳое, ки эм шудаанд, фавран мефавтанд, рӯй надод.
Бале, аммо ман фикр намекунам, ки ин аз сабаби ин эмгузаронӣҳо бошад.
Баъзеашон ҳамчун плацебо омода шуда буданд, дигарон возеҳан бо дозаҳои хеле кам, ки танҳо хатарнокии маҳдуд
доштанд, омода шуда буданд, аммо дар ин маънӣ бисёре аз эмгузаронӣҳо сурат нагирифтанд.
Аввалан, оморҳо нишон медиҳанд, ки зарари ваксина дар кишварҳои гарм, ки занҷираи хунук нигоҳ дошта намешуд, хеле камтар аст.
Ин нақша набуд. Он гоҳ бисёр чизҳои бештар рӯй медод.
Ва чизи дигар ин аст, ки хатари зарар ҳанӯз ба поён нарасидааст.
Зеро мо ҳанӯз мебинем, ки марги одамон идома дорад ва нотавонии таваллуд низ идома дорад.
Нишондиҳандаҳои таваллуд ҳанӯз ҳам дар поёнтарин сатҳ қарор доранд.
Яъне ин маъно дорад, ки ин таъсири хеле дарозмуддат аст, ки пешбинӣ шудааст.
Ва, албатта, боз як омил низ ба ин масъала ворид мешавад: воксинҳои қалбакӣ бисёр буданд.
Дар Олмон тахмин 10 то 15 миллион аст.
Шояд ҳатто шаҳодатномаҳои сохтаи эмгузаронӣ аз шахсоне, ки воқеан ягон эм нагирифтаанд, бештар ҳам бошанд.
Ва ин, албатта, шарҳ медиҳад, ки чаро зарар ҳатто аз ин ҳам бештар нест.
Агар ин амалӣ мешуд, яъне ҳар кас воқеан ин тазриқҳоро мегирифт, ҳатто бо як қисми
плaцебо, пас мо сатҳи фавти комилан дигар медоштем.
Ва он аллакай пешбинӣ шуда буд ва ҳанӯз ҳам бояд ба шакле ин гуна тазриқот такрор ба такрор гузаронида шаванд.
Тавре мегӯянд, шумо бояд ҳадди ақал як бор дар як сол бар зидди чунин бемориҳои роҳи нафас эм гиред.
Ва пас, албатта, ин имконияти зарар расонидан ба таври экспоненсиалӣ меафзояд.
Мо инчунин дидем, ки ду, се ё чор тазриқа фавран ба афзоиши экспоненсиалӣ дар бемориҳо оварда мерасонад, ки сипас — бо чунин
манзараи омехтаи музмини бемориҳои гуногун, ки дар натиҷаи осеби рагҳо дар узвҳои гуногун аломатҳои мухталиф ба вуҷуд меоранд
— дигар наметавон онҳоро ба ягон сабаби мушаххас нисбат дод.
Ва бешубҳа ҳамин чиз дар бораи принсипи зарар муҳим буд, ки шумо наметавонед онро ба осонӣ ба механизми возеҳ бо
тасвири клиникӣ нисбат диҳед, балки дар ниҳоят метавонед бигӯед:
Хуб, мо ҳанӯз ҳам ба бемориҳое гирифтор мешавем, ки қаблан медонистем: баъзе намудҳои саратон, сактаи
қалб ва сактаи мағз, ки каме бештар маъмул шудаанд, аммо онҳо ҳамоно ҳамон бемориҳо ҳастанд.
Ин ба инъексияҳои мо чӣ иртибот дорад?
Пинҳонкунӣ дар ин ҷо нуқтаи хеле муҳим аст.
Аҷибтарин чиз дар ин вазъият бешубҳа он аст, ки ҳама бояд эм карда шаванд.
Ин паҳншавӣ дар байни миллиардҳо одамон дигар бо мантиқ шарҳ дода намешавад.
Ва инчунин фаҳмондани он, ки чаро ҳама бозӣ карданд, хеле душвор аст, агар на ғайриимкон.
Ман фикр мекунам, ки дар чанд моҳи аввали ин пандемия бисёре аз мардум ҳаминро фикр мекарданд.
Чӣ гуна мумкин аст, ки ҳамаи блокҳои душманонаи қудратӣ мегӯянд: «Ой, мо дар он ҳастем, мо
ба аҳолиямон моддаҳои гуногун ворид мекунем.»
Аммо бо вуҷуди ин, аслан ҳама бозӣ карданд.
Вақти мо аллакай хеле пешрафтааст.
Ман ҳанӯз ҳам ба мавзӯе, ки мо пешакӣ муҳокима карда будем, манфиатдорам.
Ин ба самти сиёсати иҷтимоӣ ҳаракат мекунад. Ҷомеа ба куҷо меравад?
Ва шумо муқоисаи хеле ҷолибе бо гузашта кардед, гуфтед, ки ин шаҳрҳои зеҳнӣ, ки ҳоло тарҳрезӣ мешаванд, яъне
«шаҳрҳои 15-дақиқаӣ», консепсияи нав нестанд, балки воқеан аллакай дар асрҳои миёна дида мешуданд.
Бале, озодии ҳаракат, ки мо дар чанд даҳсолаи охир ба он одат кардаем, ки на танҳо метавонем дар ҳар вақт ва дар ҳар самт дар
маҳал озодона ҳаракат кунем, балки метавонем ба осонӣ ба воситаи нақлиёт савор шуда, ба
қитъаҳои дигар сафар кунем, ҳамеша вуҷуд надошт.
Ва на танҳо аз он сабаб, ки саёҳат кардан хеле гарон буд ва воситаҳои зарурии нақлиёт дастрас набуданд,
балки ба оддӣ аз он сабаб, ки ин иҷозат дода намешуд.
Дар он замон, махсусан дар Олмон, княжествиҳои хурди зиёде буданд, ки тақрибан 1000 сол пеш, пас аз он ки
саворагону монахҳои Скандинавия Аврупоро тасарруф карданд, ҳамчун ҳудудҳои ҳокимият эҷод шуда буданд.
Инҳо минтақаҳое буданд, ки диаметрашон шояд 10 ё 20 километр буд ва тамоми қаламрави зери ҳокимияти онҳоро ташкил медоданд.
Ва танҳо ашрофия, яъне нобилҳо, ки озод буданд, ки ҳаракат кунанд, иҷозат дода шуданд, ки берун раванд.
Аммо шаҳрвандони оддӣ, деҳқонон ва онҳое, ки дар манзилҳои шаҳрӣ зиндагӣ мекарданд, танҳо бо иҷозати равшан
ҳақ доштанд ин корро анҷом диҳанд. Дар акси ҳол, онҳо фавран ба зиндон фиристода мешуданд.
Ҳамчунин ҳодисаи маъруфе ҳаст, ки ба композитор Йохан Себастиан Бах марбут аст, ки ӯ низ як вақт аз герцогӣи Ваймар кӯчид.
Ва сипас ӯро ба сӯрохӣ андохтанд ва чор ҳафта дар онҷо нигоҳ доштанд, ва занаш намедонист, ки ӯ дар асл дар куҷост
ва оё ҳеҷ гоҳ бармегардад ё не. Пас ин ҳолат маъмул буд.
Ва махсусан онҳое, ки дар шаҳрҳои мустаҳкам зиндагӣ мекарданд, барои ҳимоя деворҳои шаҳр доштанд – ҳамон тавре ки ҳоло ба мо
дар ҳама ҷо ҳимоя ваъда шудааст – то душманон ворид нашаванд.
Аммо ҷое ки ворид шудан осон нест, берун шудан ҳам осон нест.
Ин маънои онро дорад, ки ин дарвозаҳои шаҳр низ шабона баста мешуданд. Ҳеҷ кас наметавонист берун равад.
Яъне, дар беҳтарин ҳолат шумо метавонед дар рӯз берун равед, ва ҳатто дар он вақт ҳам озодона ҳаракат кардан чандон осон набуд.
Шумо бояд сабаби қонуние барои тарк кардани шаҳр дошта бошед.
Агар касе дар берун замини кишт дошт, ин сабаби қобили қабул буд.
Ин маро ба давраи Ковид хотиррасон мекунад, вақте ки онҳо гуфтанд... Ман ҳанӯз ёд дорам, ки канцлери
собиқ Курц фалсафа мекард, ки оё сайругашт рафтан сабаби кофӣ барои баромадан аз хона аст ё не.
Албатта, он ҷо ҳамеша ҳамин тавр буд.
Яъне, шаҳрҳо ҳама хеле хурд буданд – 5 000 нафар аҳолӣ доштанд ва бо девори муайян иҳота шуда
буданд – чунон ки шумо тасаввур карда метавонед.
Инҳо ҳамон 15 дақиқаи машҳуре буданд, ки ҳоло боз як бор ба мардум пешкаш мешаванд.
Шумо, албатта, метавонед то як андоза ҳаракат кунед, аммо на бештар аз он.
Ва маҳз ҳамин назорати ҳаракат унсури хеле муҳим дар ҷомеаҳои авторитарӣ мебошад.
Ва ҳамин танҳо нишон медиҳад, ки тамоми ин ба куҷо меравад.
Масъала дар ҳифзи мардум нест, балки дар назорат аст.
Ва агар мо боз ба соли 1989 баргардем, вақте ки Девори Берлин дар Олмон, дар ҶДР суқут кард.
Яке аз сабабҳои асосӣ дар он замон маҳдуд будани озодии ҳаракат буд.
Озодии саёҳат сабаби асосие буд, ки дар ниҳоят боис шуд, ки ин вазъият ба нуқтаи ҳассос расад.
Масъала дар набудани озодӣ ё дигар масъалаҳои абстрактӣ набуд, балки хоҳиши сафар кардан на танҳо ба кишварҳои дигари Блоки Шарқ,
балки ба Ғарб, ба ҷое дар Уқёнуси Ҷанубӣ ё ҳар ҷои дигар буд.
Одамон бояд бо ҳасад ба Ғарб нигариста бошанд, ки он замон барои муддати кӯтоҳ озодии ҳаракат иҷозат дода шуда буд.
Ҳоло, ки гуфта мешавад парвозҳои ҳавоӣ бояд қатъ шаванд, ин рӯз ба рӯз камтар рух медиҳад.
Аммо ГДР мавзӯи хеле хуб аст. Шояд мо онро мухтасаран баррасӣ кунем.
Мо ҳамеша ваъда мегирем, ки онҳо мехоҳанд моро ҳифз кунанд.
Онҳо мехоҳанд моро аз тағйирёбии иқлим, вирусҳо ва ҳама гуна чизҳо муҳофизат кунанд.
Мо чунин одамони камбизоатем, ки дар яккаамон ҳеҷ коре карда наметавонем ва ба давлат ниёз дорем, то моро ҳифз кунад.
Ва гӯё ҳамин тавр диктатураи ГДР таъсис ёфтааст.
Яъне, заминаи хусусигардонии бисёре аз ширкатҳо – ё ҳатто ҳамаи онҳо, ё, бояд гуфт,
тасарруфи онҳо – низ диктатураи гигиенаӣ дар онҷо буд.
Пас, ҳарчӣ бештар ашёҳо ихтироъ ва таҳия мешаванд, ки соҳибкорон бояд ба онҳо диққат диҳанд ва дар онҳо сармоягузорӣ кунанд.
Ва ҳатто он замон ҳама чиз дар бораи ҳифзи мардум ва нигоҳ доштани онҳо дар саломатӣ буд.
Он чизе, ки шумо мегӯед, комилан дуруст аст.
Он замон дар Ҷумҳурии Демократии Олмон, вақте ки онҳо мехостанд ин модели давлати социалистиро эҷод кунанд, шароитҳо ба шароитҳои
Ғарб пас аз ҷанг монанд буданд, зеро ҳанӯз корхонаҳои хусусӣ дар соҳаи кишоварзӣ, ҳунарҳои касбӣ ва саноат
вуҷуд доштанд, ки онҳо мехостанд онҳоро давлатӣ кунанд.
Ва он ҷо низ, албатта, имконпазир буд, ки бо зӯроварӣ амал кунанд, ва дар баъзе ҳолатҳо ин кор анҷом дода шуд.
Пас дар минтақаи марзӣ бо Олмони Ғарб одамонро ба таври оддӣ депортатсия мекарданд ва
сармояи корӣ низ ба таври оддӣ мусодира мешуд.
Аммо баръакс, ҷомеа дар маҷмӯъ намехост ва наметавонист онро ин қадар осон созад.
Ва сипас шумо танҳо бояд сабабҳоеро пайдо кунед.
Ҳамин тавр, ҳоло кас метавонад сабабҳое пайдо кунад, то бигӯяд:
Бале, мо умуман намехоҳем ба шумо ягон бадӣ расонем; ин барои некии худи шумо аст.
Ва саломатӣ ҳамеша далели хубест барои ин.
Давлат ба саломатӣ ғамхорӣ мекунад – эмгузаронӣ саломатӣ аст, ва санҷишҳои скринингӣ низ саломатӣ ҳастанд, ва
ҳамаи ин чизҳо – гарчанде дар ниҳоят онҳо танҳо барои назорат ва пайгирӣ хизмат мекунанд.
Ва бинобар ин, дар он замон дар ГДР тамоми ин масъала аллакай сӯистифода мешуд. Қоидаҳои гигиенаӣ таҳия
шуданд, ки риояи онҳо рӯз ба рӯз мушкилтар мешуд, чунон ки ҳоло дар корхонаҳои хурду миёна мебинем.
На танҳо саломатӣ, балки дар бораи ҳамаи сертификатҳои сифат низ фикр кунед.
Ҳоло, масалан, бехатарии маҳсулотро бигиред. Талаботҳо ҳарчӣ бештар мешаванд ва онҳо
торафт беақлона мегарданд. Ман ҳоло дидам:
Ҳоло, вақте касе CD-и мусиқиро мефурӯшад, ӯ бояд дар поёни каталоги онлайни худ аксе дошта бошад, ки дар
он ҳам қуттии CD ва ҳам худи CD нишон дода шудаанд.
Барои ҳар CD ҳамин тавр аст, аммо ин аҳамият надорад; он бояд нишон дода шавад.
Ин маънои онро дорад, ки бояд қадамҳои иловагӣ андешида шаванд.
Тавсифҳо бояд васеъ карда шаванд. Ҳамаи ин пул талаб мекунад – ва ҳеҷ фоидае намеорад.
Ширкатҳои калон ҳанӯз ҳам метавонанд инро дар дохили фоидаашон идора кунанд.
Онҳо инчунин одатан захираҳои инсонӣ кофӣ доранд.
Аммо маҳз ҳамин ширкати хурд бо се, чор, панҷ ё даҳ корманд, ки аллакай дар канори буҳрон қарор дорад, дигар
наметавонад муқобила кунад ва маҷбур мешавад баста шавад.
Хуб. Ва пас чанд ширкати дигар низ аз байн рафтанд.
Ва ҳамин тавр онҳо он вақт дар ГДР бо он муносибат мекарданд.
Ва бинобар ин мо ҳоло низ дар ҷомеаи худ «консолидатсия»-ро – дар иқтибосҳо – мебинем.
Ва тиб, бахусус, ҳамеша чизест, ки нисбат ба дигар чизҳо ҳатто осонтар ҳамчун «чора» баррасӣ мешавад.
Зеро ҳама фавран мегӯянд – бо назардошти он ки ҷомеа то чӣ андоза тиббигардида аст: «Бале, агар барои
саломатии мо муфид бошад, пас мо бояд бо он розӣ шавем.»
Он ки баъд барои рӯзгори кас харҷ мешавад, масъалаи дигар аст.
Пас ман мехоҳам бо як ёддошт анҷом диҳам:
Доктор Рейутер китобҳои зиёди ҷолиб навиштааст.
Шумо метавонед дар мақолаи мо, дар интернет ё дар Amazon фаҳмед, ки онҳоро аз куҷо дастрас кардан
мумкин аст. Аммо ман фикр мекунам, ки ин арзанда аст.
Мо дарки мухтасаре пайдо кардем, ки чанд мавзӯъ ҳастанд, ки арзандаанд дар бораи тиб донистан.
Ва ман шахсан, вақте ки ба ту гӯш мекунам, ҳамеша бештар мехоҳам.
Бале, ман хурсанд ҳастам, ки инро мешунавам. Ташаккур, ки бо ман сӯҳбат кардед.
Ташаккур.
Журналистикаи воқеан мустақил танҳо бо дастгирии шумо имконпазир аст.
Чораҳои ғайридемократие, ки борҳо алайҳи Report24 андешида шудаанд, ба баста шудани ҳисобҳо оварда мерасонанд.
Лутфан ҳамеша маълумоти ҷории бонкии моро дар report24.news//unterstuetzen санҷед. Бисёр ташаккур.