Medisina bilang paraan ng kapangyarihan para sa kontrol sa populasyon?
Kalusugan o karamdaman bilang sandata? Paggamot bilang patibong ng kamatayan?
Si Florian Machl mula sa Report24 at ang kanyang panauhin na si Dr. Gerd Reuther ay nagbigay-liwanag
sa kasaysayan ng medisina sa iba't ibang paraan.
Ngunit pakinggan mo mismo habang inihahayag ni Dr. Reuther ang mga koneksyon gamit ang malawak at detalyadong kaalaman, kung
bakit sa kanyang pananaw ay tila hindi sapat na paliwanag ang purong kasakiman sa kita, at kung ano ang
pagkakatulad ng mga 15-minutong lungsod sa paksang ito...
Ano ang nasa likod nito? Sinusuri ni Dr. Gerd Reuther ang mga bakuna, kapangyarihan at kontrol
https://report24.news/what-is-behind-it-dr-gerd-reuther-analyses- vaccinations-power-and-control/]
Maligayang pagdating sa Report24.
Ako si Florian Machl, at ngayon kasama natin sa ating studio ang lektor na si Dr. Gerd Reuter. Maligayang pagdating.
Kamusta.
Dr. Reuther, ilang panahon na ang nakalipas ay sumulat ka ng isang napakamatagumpay na aklat na
nagpasikat sa iyo sa pangunahing lipunan, masasabi nga ba.
Iba talaga ang mga panahong iyon, bago pa ang 2020.
Marahil maaari nating simulan ang trabahong ito, ano ang nag-udyok sa iyo at ano ang maaaring matutunan mula rito.
Oo, iyon ang "Ang Nalilingong Pasyente", 2017, noong panahon na kahit ang pangunahing tagapaglathala ay tatanggap pa rin ng
ganitong manuskrito at posible nang lantaran na batikusin ang sistemang medikal sa lahat
ng direksyon upang mailantad ang katotohanan.
Lalo na itong naging mahirap.
At halos hindi na rin posible na maabot ito ng malawak na madla, dahil mas kakaunti na lang ang mga daluyan ng impormasyon.
Ngunit ang aking motibasyon noon ay dahil ginugol ko ang tatlumpung taon ng aking propesyonal na buhay sa
pag-realize na maraming bagay sa medisina ang talagang mali o, masasabi pa nga, lubhang may kapintasan.
Dahil ang kalusugan ay pangunahing prayoridad, hindi ito talaga napaplano, dahil sa kasamaang-palad, sa loob ng ilang daang taon,
nakatuon ang industriya ng medisina sa sakit kaysa sa kalusugan.
May isang kilalang kasabihan na kumikita ka lamang sa mga maysakit, hindi sa mga
malulusog, bagaman tila dati ay may ibang sistema.
Mga ulat mula sa Tsina ay nagpapahiwatig na dati'y iba ang takbo ng mga bagay.
Binayaran mo ang doktor para manatiling malusog, na talagang mas kaakit-akit pakinggan.
Ikaw ay isang medikal na historyador, na nagbibigay sa iyo ng maraming oras upang suriin ang mga katotohanan, at pakiramdam ko
ay unti-unti nang gumagalaw ang mga bagay patungo sa panlipunang kritika o pagsasaalang-alang sa lipunan sa kabuuan,
kung saan ang kalusugan ay siyempre napakahalagang isyu.
At nag-usap kami nang maikli bago iyon; ang mundo ay kasalukuyang humaharap sa isang hindi kanais-nais na sitwasyon.
Oo, totoo na ang aking interes sa kalusugan at trabaho ay pangunahing nag-udyok sa akin
na isaalang-alang ang mga panlipunang aspeto.
Sa isang banda, ito ay isang pagtingin sa nakaraan, na mahalaga sa medisina at hindi maaaring isagawa nang
hindi isinasaalang-alang ang mga kondisyong panlipunan.
Kung gayon, ang asawa ko ay isang historyador, na isa pang dahilan upang suriin ang mga historikal na kalagayan.
Ngunit ang masusing ugnayan sa pagitan ng medisina at kasaysayan ay palaging umiiral, at lalo itong naging
halata ngayon sa Covid-19 na ang mga kampanyang medikal ay ginagamit upang kontrolin ang lipunan.
Maliban na hindi ito ang una, dahil ang medisina ay ipinakilala noong ika-13 siglo bilang akademikong medisinang pang-unibersidad
upang maimpluwensyahan ang mga kondisyong panlipunan.
Noong panahong iyon, ang Simbahan ang pangunahing nagsikap na itatag ang bagong propesyon medikal na ito.
At para saan niya kailangan ang mga doktor?
Sa huli, upang matukoy kung sino sa lipunan ang may sakit, kung sino ang may problema sa kalusugan.
Kaya agad mong nalaman ang tungkol sa mga impluwensiyal na tao.
At pagkatapos ay tungkol ito sa kapangyarihan, marahil sa mga mana, kaya gusto ng mga tao na maipaalam sa kanila nang maaga.
At sa pamamagitan ng mga medikal na hakbang na ipinakita noon bilang konsepto ng paggamot na kilala bilang teoryang humoral,
posible ring sinadyaang sirain ang kalusugan ng mga tao.
Kaya posible na magdulot ng mga sakit. Hindi lamang ito posible sa ating panahon, kundi pati na rin noon.
Halimbawa, maaaring gamitin ang mga pomada na may mercury upang magdulot ng ilang pantal sa balat. At
sasabihin ng mga tao na may ketong ang isang tao.
At ang ketong ay isang diagnosis noong panahong iyon na nagdulot ng panlilimbag sa
lipunan sa Europa, ngunit hindi sa ibang mga bansa.
Sa lipunang Islamiko, ang isang taong may ketong na nagkaroon ng mga sintomas sa balat na maaaring kumain sa bahagi ng ilong
o tainga ay maaaring patuloy na mabuhay nang normal sa lipunan.
Ngunit sa Kristiyanong Kanluran, itinakda ng Simbahan ito sa paraang kailangang lisanin ng isang tao
ang lipunan – dala ang lahat ng kanyang mga pag-aari.
At ang pag-aari na ito ay kailangang muling ipamahagi sa mga bagong may-ari.
Kaya't iyon ay isang napaka-praktikal na paraan para alisin ang mga hindi kanais-nais na tao.
Hindi umiiral ang ketong bago naging nangingibabaw na relihiyon sa Europa ang Kristiyanismo.
Palagi nang sinasabi na ito ay ipinakilala noong mga Krusada.
Marahil may isa o dalawang bagong sakit din.
Ngunit ang modelong ito ng paggamit ng isang karamdaman, isang nakikitang karamdaman, upang
ihiwalay ang isang tao sa lipunan, upang alisin sila.
Kaya ang isang tulad ni Donald Trump, halimbawa, ay maaaring nagkaroon ng ketubera ngayon
kung siya ay nabuhay noong mga panahong iyon.
At pagkatapos, nang walang paglilitis, kinakailangan sanang sabihin: Ginoong Trump, paumanhin kami.
Sa kasamaang palad, kailangan nilang lisanin ang lipunan at ngayon ay kailangang manirahan sa isang ligtas na lugar
dito sa mga suburb at hindi na sila pinapayagang magtanghal.
Kaya iyon ang ipinakilala noon, na naging mahalaga muli dahil sa Covid, na sinabi ng mga tao, oo, mga maysakit ang mga
ito, kailangan silang ihiwalay sa loob ng isang limitadong panahon. Sa kaso ng ketong, permanente lang iyon.
At sa paglipas ng mga pangyayari, naging usapin din ang paggamit ng mga radikal na hakbang na ito ... – Maraming
nakalalasong sangkap ang ibinigay, mga bagay na mahirap isipin ngayon: arseniko, merkuryo, antimonyo.
Sa angkop na dosis, lahat ng ito ay mga nakamamatay na sangkap.
Ibig sabihin nito, kahit ang pinakasimpleng karamdaman ay maaaring maging bitag ng kamatayan.
At bigla, pamilyar na naman iyon sa atin. Paano uli ito gumana sa Covid?
Isang karaniwan at hindi nakapipinsalang trangkaso na tinawag na Covid. At sa tamang gamot, iniisip ko lalo na
ang hilagang Italya, biglang naging patibong-kamatayan ang lahat ng ito para sa maraming matatanda.
Pagkatapos ay namatay sila dahil sa diumano'y trangkaso, kahit na sa katotohanan ay dahil sa mga paggamot.
At ipinakilala na noon pa ang konsepto.
At kung may sinumang nag-iisip na pinalalabis ko ang sinasabi ko, mayroon ding isang monghe, si Abraham a Santa
Clara, na sumulat tungkol dito noong ika-18 siglo, sa paglipat ng ika-17 at ika-18 siglo, at sinabi:
Oo, ang propesyon ng medisina ay isang lisensya para pumatay nang walang kaparusahan.
At isa siyang insider, kaya alam niya kung anong papel ang ginagampanan ng medisina sa lipunan.
At nakikita natin ito muli ngayon sa lahat ng pagbabakuna; isa rin itong adyenda na
hindi tungkol sa kalusugan, kundi kabaligtaran.
At ang buong laro, na nakapaloob sa mga tandang kuwit bilang "laro", itong masamang laro, ay halos nagpapatuloy nang
pa-alon-alon mula pa noong ika-13 siglo at lalo pang pinapalala bilang mga epidemya kapag may mga suliraning panlipunan.
Kung kailangan mo ang buong kuwento, gaya ng kailangan mo ngayon ang Covid kasabay ng krisis pinansyal, ang unang
salot ay sumiklab noong ika-14 na siglo, noong 1347, pagkatapos ng isang krisis sa bangko sa Florence noon.
Ibig sabihin nito ay laging may napakalapit na ugnayan sa pagitan ng kalusugan at mga panlipunang pag-unlad, o mas tiyak,
mga suliraning panlipunan na nagbabanta sa namamahalang iilan.
At doon mo ginagamit ang kalusugan bilang sandata.
Ang background nito ay napaka-kapana-panabik.
Siyempre, naniniwala ako na laging may malaking puwersa na kasangkot.
Kapag pinag-uusapan natin ang pagbabakuna, bilyon-bilyon ang maaaring kitain.
Ibig sabihin, sa palagay ko, hindi palaging masama ang intensyon; wala pa akong tiyak na opinyon tungkol dito, pero hindi palaging
masama ang intensyon—maaari lamang itong kasakiman kapag gumawa ka ng "gamot" (sa panipi)
na wala namang silbi at maaaring nakasasama pa.
At sa pamamagitan nito maaari kang kumita ng bilyon-bilyon at mahikayat ang mga pamahalaan: napakahalaga nito, nakaliligtas
ito ng napakaraming buhay, dapat itong magkaroon ang lahat.
Maaari nating tingnan ang Amerika, halimbawa, kung saan higit sa 70 na ganitong pagbabakuna ang
ngayon ay sapilitan o nakaplano para sa mga bata.
Hindi ko alam kung gaano kaistrikto itong ipinatutupad sa bawat estado.
Ngunit kahit papaano ay alam ko na habang ilang dekada na ang nakalipas ay mayroon lamang humigit-kumulang sampung
tinatawag na protektibong bakuna, ngayon ay halos isang daan na ang nakatakdang ibakuna bago umabot sa 18 taong gulang.
At malinaw na pangunahing hinihimok ito ng mga motibo sa kita, dahil ang mga tao ay naroroon na sa loob ng
milyun-milyong taon at nakayanan na ang napakahabang panahon nang wala ang mga bakunang ito.
Ngunit tingnan muna natin nang mabilis ang Amerika.
Sa tingin ko, nabibigo ang mga interes sa kita sa kabila ng lahat, dahil kung titingnan natin ang adyendang ito,
nagdulot ito ng paglitaw ng napakaraming talamak na sakit.
Kamangha-mangha na gumawa na ngayon si Robert Kennedy Junior ng pampublikong video clip na nagpapakita na dati'y iba ang
kalagayan sa Estados Unidos – ibig sabihin, hindi mas maysakit ang mga Amerikano at hindi rin mas maikli
ang kanilang buhay kaysa sa mga tao sa ibang bansa.
At ang buong bagay ay umusbong lamang noong dekada 1980 at 1990, kasabay ng adyendang ito sa pagbabakuna at kasabay din ng
pagdami ng lubos na naproseso at lalong sintetikong pulpa ng pagkain na kinokonsumo ng mga tao sa iba't ibang anyo.
Ito ang mga pangunahing pag-unlad na nagdulot ng patuloy na paglala ng kalusugan.
At kung nakikita mong nangyayari ito sa paglipas ng panahon at walang kontraregulasyon, dapat may konsepto sa likod nito.
Dahil malalaman mo na ang paraang ito ng pagpapasakit sa malulusog na tao sa pamamagitan ng walang
saysay na gamot o hindi malusog na pamumuhay ay gumagana lamang sa loob ng isang tiyak na panahon.
Dahil kung ganoon, masyadong maraming tao ang magkakasakit at hindi na ito gagana.
Sa kabilang banda, palagi nang posible, gaya ng nangyari sa ating bansa sa mga nakaraang dekada, na mas lalo pang makipagnegosyo
sa mga malulusog na tao nang hindi sila pinapansakit.
Kaya ang lahat ng mga pagsusuring pang-iwas na ito, maaaring hindi naman sila makasasama,
ngunit naging napakalaking negosyo na sila.
Well, tiyak na palaging may papel iyon sa lahat ng paghahandang inilalabas sa merkado.
Ngunit kung wala ang adyendang ito ng pinsala, sa tingin ko ay walang paraan para
ipaliwanag ang lahat ng mga pagbabakuna na ito.
Nagsimula pa noong maaga, na nakatuon sa mga napakabihirang sakit na hindi kailanman naging suliraning panlipunan.
Kaya ngayon, ang tigdas at gugma ay palaging napakababa ang bilang sa bawat lipunan.
At ang kompulsibong pagsisikap na pigilan ito sa pamamagitan ng pagtatangkang ibaba ito sa zero, na lubos na walang katuturan at
imposible sa anumang prosesong biyolohikal, ay isang konseptong hindi magtatagal na maging komersyal na kapaki-pakinabang,
dahil mabilis itong mabubunyag na may depekto.
Marami ang nagsasabi na hindi lang ang industriya ng parmasyutiko ang nasa likod nito,
kundi pati na rin ang pagbabawas ng populasyon.
At ito ay lantad nang sinabi – Club of Rome, diumano'y masyado na tayong maraming tao sa mundong ito.
Ngayon, siyempre, isang bagay ang dapat sabihin: ang malawakang pagbabakuna at iba pang medikal na interbensyon ay pangunahing
nakakaapekto sa mga bansang hindi masyadong mataas ang antas ng kapanganakan, kung saan
sinasabing talagang lumiliit ang populasyon.
Ngayon, kailangang ipagpalagay bilang kontradiksiyon: Bakit hindi isinasagawa ang ganitong mga medikal na eksperimento,
kung gusto natin itong tawagin, sa Aprika, halimbawa?
O sa Asya, kung saan mayroon tayong malalaking bansa. Aba, lumiit ang populasyon ng Tsina.
Ang India, gayunpaman, ay tila kabaligtaran. Mayroon kaming mahigit isang bilyong tao doon na sabik na mag-anak,
gaya ng karaniwang nangyayari sa mga kulturang mas mahirap.
Kaya bakit dito ay napakamatindi ng pagpapatupad ng mga ganitong bagay, samantalang doon ay tila hindi naman?
Karamihan ay doon ginawa.
Kung titingnan natin ang nakalipas na ilang dekada, ang mga eksperimento sa pagbabakuna na may malinaw na
layuning saktan ang populasyon at gawing baog ang mga ito ay naganap sa Aprika at India.
Sa aking kaalaman, may ilang kasong nakabinbin laban kay Bill Gates sa India kaugnay nito.
At sa Aprika, nagkaroon din ng malaking kampanya kung saan nagbigay sila ng bakunang tetanus, na sa palagay ko
ay dapat ulitin tuwing anim na buwan, na kahit ang mga tagapagtaguyod ng pagbabakuna ay hindi maintindihan.
At kung saan natuklasan ng mga aktibista sa loob ng Simbahang Katolika na naglalaman ito ng mga
sangkap na idinisenyo upang magdulot ng pagkamayabong.
Pinigilan nga ang buong bagay noon, siyempre.
Hindi na ito napapanatili nang ito ay nabunyag.
At ang pag-aalinlangan sa pagbabakuna, upang ilahad nang banayad, ay napakataas ngayon sa mga tinatawag na umuunlad na bansa.
Kaya ibig sabihin, sapat na para sa kanila na makita lang ang pagdating ng isang
koponang nagbabakuna na binubuo ng mga puting tao.
Paulit-ulit ding binugbog ang mga koponan ng pagbabakuna at bumalik silang walang nadala.
Sa tingin ko, sa nakalipas na ilang dekada, ang pagtanggap sa populasyon ay halos bumaba sa zero.
Ngayon ay malinaw na ang ganitong lubos na walang saysay na kampanya ng pagbabakuna sa Gaza ay maaari lamang isinagawa sa
ilalim ng ganitong lubos na kakila-kilabot na mga kondisyon sa panahon ng tigil-putukan –
nang ang mga tao ay epektibong hindi makatakas.
At marahil ay nagbigay sa kanya ang tigil-putukan na ito ng isa pang pagkakataon upang makahinga nang
maluwag, o upang makakuha muli ng pagkain at sariwang tubig.
Ngunit sa kundisyong samantalahin din nila ang pagkakataon na ipabakuna ang kanilang mga anak.
Kaya't malinaw na posible lamang ito sa ilalim ng mga mapilit na kundisyong ito, dahil sa ibang mga bansa kung saan
maaaring tumakas pa ang populasyon, agad silang tatakas.
Napaisip ako niyan, kung maaari lang akong sandaling makialam, tungkol sa Gaza – iyon
pala ang isang paksa na gusto kong balikan.
Nabigla ako nang malaman kung bakit ngayon ay ipinapakita nila sa Kanluran ang kanilang sarili bilang mga
dakilang tagapagkaloob na nagbabakuna sa mga batang mahihirap.
Alin na bakuna iyon? At mayroon bang batayan para sabihin na kapaki-pakinabang ang bakunang ito sa mga tao?
Oo, aba, polio iyan, na lubos na walang katuturan.
Una, salungat sa patuloy na pahayag ng pangunahing kaisipan, ang polio ay hindi isang nakakahawang
sakit, at hindi rin ito isang sakit na dulot ng virus.
Sa halip, ang polio ay isang sintomas, lalo na ang malambot na paralisis, na nagaganap dahil sa impluwensya ng mga lason.
Noong panahong iyon, sa unang kalahati ng ika-20 siglo, ginamit ang mga pestisidyo sa
agrikultura, una sa batayang arseniko, at kalaunan ay DDT.
Gayunpaman, ang iba pang mga lason ay maaari ring magdulot ng maluwag na paralisis sa anumang edad, dahil ang
mga lason na ginagamit ay karaniwang lahat ng mga lason na nakakaapekto sa mga selula ng nerbiyos.
At siyempre, kapag mas bata ang bata, ibig sabihin mas bata ang tao, mas maliit ang dami ng
distribusyon nila, mas nakalalason ang mga substansiyang ito.
At iyon ang dahilan kung bakit pangunahin na naapektuhan ng polio ang mga bata noon, kahit
na palaging may mga may sakit na matatanda rin.
Sa anumang kaso, walang katuturan ang polio dahil hindi mapipigilan ang pagkalason sa
pamamagitan ng anumang bakuna; hindi iyon posible.
At ang pangalawang bagay ay, siyempre, nagkakaroon ng ilang mga sakit sa mga lugar na nasalanta, mga nakakahawang sakit
na sanhi ng kontaminasyon ng tubig at kakulangan sa pagkain.
Mayroon ding trangkaso, lahat ng mga sakit sa pagtatae, lahat ng mga sakit na ito; isipin mo lang ang kolera at tipus, iyon
nga talaga ang – o disenterya, na nagdudulot ng panganib kapag may digmaan sa isang lugar, ang panganib ng mga epidemya.
Ngunit hindi nangyayari ang polio maliban kung, halimbawa, ginamit ang nakalalasong gas.
Kung ginamit ang nakalalasong gas, siyempre magkakaroon din ng pagkalason ng nerbiyos at kaukulang paralisis, na
maaaring ituring na polio sa pamamagitan ng pagsasabing natagpuan ang mga marka ng poliovirus sa imburnal.
Ngunit sa pinakapundamental, sa paglipas ng mga siglo, gaya ng alam nating lahat mula sa mga lugar ng
digmaan, hindi kailanman nagkaroon ng epidemya ng polio na may kaugnayan sa mga operasyong pandigma.
Kaya't malinaw na ipinapakita nito muli na may ganap na ibang agenda na gumagana rito at dapat nating
ipagpalagay na may layunin itong magdulot ng pinsala, isang agenda upang magdulot ng pagkabaog sa populasyon.
Nabasa mo na ba nang lubusan ang mga argumento para sa pagbabakuna laban sa polio sa partikular na sona ng digmaan na ito?
At nakakatuwa rin iyon sa akin. Dapat may ilang datos na magpapatunay na talagang nangyayari roon ang mga ganitong kaso.
Oo, sa pagkakaalam ko, may usapin tungkol sa isang naganap na kaso, gayunpaman sanhi ito ng paralisis.
At ang iisang kasong ito ay magdudulot ng banta ng agarang malawakang epidemya.
Hindi na tayo nangangailangan ng marami ngayon. Parang yung sikat na supot ng bigas na
nahuhulog kahit saan at agad na tumutugon ang lahat.
Karaniwang gawi iyon ng World Health Organisation na wala talagang kailangang gawin.
Alam natin mula sa mga kaso ng pagsusuri sa Covid-19 na mayroong humigit-kumulang 7,000 positibong resulta nang
ideklara ang pandemya sa buong mundo, ngunit hindi natin alam kung sino sa kanila ang tunay na may sakit.
At iyon, halimbawa, kamakailan lamang ay inilabas ang isang ulat na nagsasabing tumaas ng 20
porsyento ang mga kaso ng tigdas sa buong mundo.
Gayunpaman, kung babasahin mo ang publikasyon ng World Health Organisation, makikita mong nakabatay ito sa
mga simulasyon at walang totoong datos sa likod nito.
At nakasaad pa nga sa papel na ito – dahil ang aktwal na bilang ng mga obserbasyon na naiulat sa buong mundo ay
magreresulta sa masyadong mababang senaryo, ibig sabihin ay mababawasan ang pagtataya nito – na gumawa na ng mga pagtataya.
Kaya iyon ang ikalawang kahulugan ng salitang projection: na ang mga modelong simulasyon ay nakabuo na ngayon ng mga bilang na
hindi maaaring maging tumpak. At saka maaari mong isaalang-alang ang bawat bansa pati na rin ang bilang ng mga namatay.
Hindi ito tumutugma sa datos na inilathala sa nakalipas na ilang dekada, kung saan ilang daang kaso lamang ang
naitala. Kailangan may sampu-sampung libong kaso bawat taon para kahit umiiral ang panganib na ito sa populasyon.
Kaya nakikita natin na hindi mahalaga kung talagang nangyari ang isang bagay o hindi;
iimbento mo lang ito at aangkinin mong nangyari.
At kung gagawa sila ng anumang pagsusuri na walang sinasabi sa atin – gaya ng alam natin sa Covid, ang PCR
test – maaari nilang agad na ilathala ang mga kasong diumano'y umiiral ngunit hindi naman talaga.
At saka lumalabas ito sa lahat ng pahayagan sa buong mundo at sumasapit ang sakuna – at sumisiklab ang takot.
Kaya binanggit namin ito sa aming kasaysayan ng mga epidemya sa aklat na "Hauptsache Panik" (Ang
Pangunahing Bagay ay Takot); iyon ang mahalagang punto.
Palagi nilang sinusubukang maghasik ng takot, dahil hinahadlangan ng takot ang malinaw na pag-iisip ng mga tao.
At ngayon, maaaring epektibong lumikha ng takot sa media sa pamamagitan ng paglalathala ng mga numero, napakalalaking panganib
at posibleng mga panganib, kahit na walang sinuman sa aktwal na sitwasyon ang makakapagtotohanan kung umiiral nga ang mga ito.
At kapag may gumawa nito, napagtatanto nila na wala itong anumang kahulugan.
Ang problema ay palaging tila kung nasaan ka hindi.
Ang mga problema ay tila ang mga larong matematikal na ito, na nakita natin noong pandemya ng Covid, ang tinatawag na isa.
Ngunit nakikita rin natin ang parehong bagay sa pagbabago ng klima, kung saan ang takot ay nilikha rin ng mga
kalkulasyong hindi naman talaga nakikita sa praktika.
At ito rin ay minamanipula sa bawat pagliko, pati na rin sa mga punto ng pagpasok.
Halimbawa, hindi ko talaga pinagkakatiwalaan ang mga sukat na ito sa dumi ng tubig pagdating sa usaping pandemya.
Noong isang beses, kinalkula ko rin ito nang pisikal.
Parang ihahagis mo ang kristal na asukal sa isang swimming pool at susukatin mo ito sa kabilang dulo, na hindi ko
magawa. Ilang siyentipiko rin ang nakumpirma ito sa akin.
Sa tingin ko, puro hocus-pocus lang ito.
Ganoon din sa pagtukoy ng temperatura gamit ang 20 istasyon ng pagsukat sa dagat at pagsasabing alam natin
kung ano ang itsura nito 100,000 taon na ang nakalipas.
Kaya't ang lahat ng mga sukat na ito ay walang katuturan. Marahil maaari tayong bumalik sa paksa ng tigdas.
Sa kasalukuyan, ito ay isang paulit-ulit na isyu sa Alemanya, kung saan mataas ang tensyon dahil sa
praktikal na hindi tuwirang kinakailangan ng pagbabakuna.
At may isang bagay na nakakaakit sa akin. Sa tingin ko narinig ko ito mula sa iyo sa isang kaganapan ng MWGFD:
Ang mga sakit sa pagkabata na ito ay maaaring magkaroon ng positibong epekto sa mga tao. Totoo ba iyon?
Oo, ang mga suliranin sa pagngilay-ngilay ay kasing-tanda ng kasaysayan mismo, ayon sa pinapayagan ng ebidensya.
Lumilipas na sila mula pa noong una, at hindi tulad ng sa ating panahon, hindi kailanman sila idineklara bilang problema.
Mayroon kaming mga paglalarawan ng tigdas, bulla, scarlet fever, at rubella mula sa mga nakaraang siglo, kung saan
maaari nating mahinuha na ito ang mga sakit na tinutukoy.
Ngunit una, sinabi na mga suliraning paunang pagsubok lamang ito at makakaraos ang mga bata sa lahat ng ito.
At dito lamang nila sinabi, oo, nanganganib din ang mga matatanda.
At pangalawa, na ang pagiging nakamamatay ay ipinagkaloob na.
Kaya, may mga absurdong bagay na ngayon ay nasabi tungkol sa tigdas sa kasalukuyang konteksto, gaya ng sinasabing isa sa
bawat 100 na taong magkakaroon ng tigdas ang mamamatay, kahit na sa loob ng maraming taon ay isa sa bawat 1,000 ang bilang.
Ngunit hindi na ito totoo para sa mga industriyalisadong bansa. Sa pinakamainam, isa ito sa bawat 5,000, na kung
may 50 kaso ng tigdas sa Alemanya, ay nangangahulugang isang pagkamatay ang nagaganap tuwing 100 taon.
At saka nariyan ang malaking tanong kung ang kamatayang ito ay talagang sanhi ng karamdaman.
Dahil masasabi mo lang iyon kung hindi ginamot ang sakit. At kung hindi ito ginamot, mamamatay ang isang tao.
Ngunit sino ang nananatiling hindi ginagamot? Sa mga industriyalisadong bansa, wala.
Ibig sabihin nito ay isinasagawa ang mga paggamot. At lahat ng mga paggamot na ito ay may mga panganib.
At sa kaso ng tigdas partikular, may ilang pag-aaral na natuklasan na ang napakataas na lagnat, na
pansamantalang umabot hanggang 41 degree, ay isang napakahalagang tugon sa paggaling para sa mga maysakit.
At kapag nawala na ang lagnat na ito, nawala na rin ang sakit at nakaligtas ka sa lahat ng iyon. Tapos na
ito at magkakaroon ka ng panghabambuhay na resistensya.
Gayunpaman, sa loob ng maraming henerasyon, ang medisina ay walang ibang layunin kundi
alisin ang mga sintomas, kabilang ang lagnat.
Ibig sabihin nito, kahit ang temperatura ng katawan na 38.5 degrees ay ginagamot na ngayon upang pababain ang lagnat.
Nagdudulot din ito ng pagkagambala sa mga mekanismo ng paggaling ng katawan, kaya dapat ipagpalagay na ang ilang pagkamatay
na nagaganap ay sa katunayan sanhi ng ganoong pang-aabuso.
Hindi pa nababanggit na ang ibang gamot ay ginagamit nang eksperimento, na maaaring magdulot ng mapaminsala at
maging nakamamatay na mga kahihinatnan, lalo na sa mga bata.
Ngunit kailangan mong makita iyon sa konteksto.
Alam ko ang ilang pagkamatay na inaangkin sa Alemanya sa nakalipas na 20 taon na sanhi raw ng tigdas sa matatanda. Ito ay
mga kaso kung saan, dahil sa takot na mahawa sa tigdas dahil nagkasakit ang bata, nagpabakuna
ang mga matatanda at namatay agad pagkatapos.
Kung saan kailangan mong sabihin, "Oo, ang tigdas ba iyon na wala pa noon? O bakuna ba iyon?"
Kaya halos tiyak na ang bakuna iyon, na hindi rin inirerekomenda ayon sa karaniwang medisina. Kung may epidemya, o
kung may posibleng impeksyon sa bahay, hindi ka dapat magpabakuna, kahit naniniwala ka man sa pagbabakuna.
At ginawa na naman iyon ngayon sa Covid-19.
Isang pandaigdigang pandemya ang idineklara at isinagawa ang isang kampanya sa pagbabakuna.
Ito ay salungat sa mga patakaran ng karaniwang medisina, na nagpo-promote ng mga bakunang ito sa loob ng 300 taon.
Marami sa mga bagay na nakakapukaw ng damdamin ng mga tao ay may napakagandang kuwento sa likod nila.
At ang kuwento sa likod nito – dahil maganda pakinggan ang pagbabakuna, hindi ba?
Ikaw ay binabakunahan ng kaunting halaga ng isang substansiya, at pagkatapos ay maaari kang magkaroon ng tiyak na kaligtasan.
Ang nakakagulat sa akin, at hindi sapat na napag-uusapan, ay ang katotohanang nakakalimutan ng mga
tao kung paano pumapasok sa katawan ang mga sakit.
Hindi dumarating ang mga sakit sa pamamagitan ng pag-iniksyon sa anumang kalamnan o sa daluyan ng dugo, kundi sa pamamagitan
ng ilong, ng bibig, ng mga lamad ng luha at sipon, kahit saan.
At dito ang tanong kung hindi ba dapat doon magsimula ang isang epektibong bakuna, kung mayroon mang ganoon.
Oo, napakahalagang punto ang iyong binanggit.
Sapagkat lubos na hindi natural na ipasok sa katawan ang anumang uri ng nakalalasong
sangkap, maging sa pamamagitan ng kutsilyo o karayom.
Iyon ay pisikal na pananakit at wala nang iba pa. At iyon ay isang alarma para sa katawan.
Sa katulad na paraan, kung mahulog tayo sa bisikleta, masugatan ang tuhod at may makapasok na dumi mula sa
kalsada sa laman, kailangang tumugon nang buong lakas ang ating sistemang pang-imyunidad.
Ngunit hindi iyon ang likas na sitwasyon sa isang nakakahawang sakit.
Ang nakakahawang sakit, gaya ng tama mong sinabi, ay sa ilang paraan ay nasisipsip sa
pamamagitan ng balat at mga lamad na mamasa-masa.
Maraming mekanismo ang nananatiling hindi maipaliwanag hanggang ngayon. At may mga mekanismong pangdepensa na gumagana doon.
Ang ating biyolohiya, at ang biyolohiya ng iba pang mga mamalya sa planetang ito, ay espesyal na idinisenyo para dito.
At kung ngayon ay mag-i-inject ako ng isang substansiya sa tisyu ng kalamnan sa balikat na maaaring mag-udyok ng isang
kapaki-pakinabang na mekanismo sa immune system, hindi naman nangangahulugang may
mangyayari talaga sa karaniwang lugar ng pagpasok.
Ito ay inamin noon, bagaman labis na huli, ng Amerikanong tagapagtanggol ng bakuna, si G.
Fauci, na nagsabing wala talaga itong saysay.
Kung gagawin mo ito, gagawin mo ito sa pamamagitan ng mga lamad ng ilong, gamit ang spray o katulad na bagay.
Ngunit malinaw na hindi iyon posible. Hindi pa rin ito posible hanggang ngayon. Hindi ito gumagana.
Walang ebidensya na may katuturan ang mga hakbang na ito. At mga 250 taon na ang nakalipas, may isang Ingles na siruhano na
pinatunayan ito noon sa pamamagitan ng mga bakunang kontra bulutong-tubig sa pamamagitan ng pag-iniksyon ng
substansiya ng bulutong-tubig, ng nana ng bulutong-tubig, sa balat nang hindi nagdulot ng pagdurugo.
O mas malalim pa sa ilalim ng balat at papasok sa mga kalamnan, at pagkatapos ay inobserbahan niya kung ano ang nangyari.
At ang inaasahang reaksyon, na lumitaw ang mga pigsa mula sa bakuna, ay nangyari lamang nang inilagay niya
ang mga ito sa balat, ngunit hindi masyadong malalim.
Mula rito, napagpasyahan niya noon na ang bakuna laban sa bulla-bulla ay nagdudulot lamang ng nais na
tugon ng immune system at hindi mapanganib dahil nananatili ito sa balat at walang dumadaloy na dugo.
At iyon ay isang pangunahing pananaw, dahil ang nagpapasimula ng tugon ng ating immune system ay ang balat o
ang lamad ng luha. Ngunit hindi ang taba sa ilalim ng balat at hindi rin ang mga kalamnan.
At masasabi ko na kung ang tinatawag nilang bakuna laban sa Covid ay ibinigay ngayon sa pamamagitan ng simpleng
pag-iniksyon sa balat nang hindi nakakasagap ng dugo, hindi tayo makakakita ng anumang benepisyo.
Ngunit malamang hindi namin nakita ang sinumang patay o may sakit.
Marahil mas maliit sana ang pinsala, oo.
Maaaring nagawa na ang kasunduan.
Ito ay nagbabalik sa atin sa panimulang punto ng ating talakayan, na malinaw na hindi lang ito tungkol sa negosyo.
Dahil kung pera lang ang pakay mo sa pagbabakuna laban sa Covid-19, puwede ka na lang gumamit ng saline solution.
Kung ganoon, magiging maayos din iyon. Wala sanang nagawa na trabahong pang-pagpapaunlad.
Walang masamang mangyayari. At lahat ay magiging nasisiyahan.
Maaaring sinimulan na ng isang tao ang susunod na kilos.
Sa totoo lang, mapapansin iyon.
Siyempre, dapat asahan na may isang tao sa isang laboratoryo na nagsasagawa ng pananaliksik.
Ngunit inabot ng matagal bago lumabas ang ilang bagay.
At marami sa mga batch na ito ay malinaw na mga placebo, ayon sa ipinakita ng pag-aaral. Wala namang naabala noon.
At kung, sa huli, wala namang pinsalang nangyari – makikita natin iyon, ang kabayaran, at lahat ng mga bagay na ito.
Kaya maaari ka sanang nakagawa ng napakagandang kasunduan nang walang anumang potensyal na pinsala.
At iyon ang dahilan kung bakit hindi sapat na paliwanag ang negosyo lamang.
Ang likas na nagpapahiwatig na may mas seryosong nangyayari ay ang pagkakasangkot ng militar.
Ang mga heneral ay aktibo saanman, sa Amerika gayundin sa Alemanya at Austria.
Iyan nga ang tanong: bakit ang mga ahente ng kalusugan ay naging ganitong isyung militar sa ganitong saklaw?
Maaari rin itong ipaliwanag sa paraang may katuturan, dahil ito ay napakalaking banta, napakalaking panganib.
Ngunit nakita na natin ang dalawang bagay, at maaari pa nating balikan ang mga ito mamaya.
Una, itong sinasabing sakit na Covid, na sa huli ay hindi naman pala ganoon kalaki ang naging epekto.
Walang namatay; walang totoong labis na kamatayan kahit saan. Iyan ang isang panig ng barya.
Gayunpaman, ang kabilang panig ng barya ay, at dito ay maaaring medyo sumasalungat tayo sa ating sariling argumento, na:
Ang mga bakunang ito, na alam nating hindi gumagana, ay hindi nagdudulot ng epekto na ipinangako sa atin,
ngunit sa katunayan halos hindi nila pinapatay ang sinuman.
Kailangan mong sabihin ito nang napaka-mapang-udyok. Kaunti lang ang namamatay dahil dito.
Siyempre kakila-kilabot ito, simula pa sa unang kamatayan, sa unang biktima. Malinaw iyon.
At walang estado ang may karapatang patayin o saktan ang sinuman nang walang batayan.
Ngunit ang totoo, ang kinatatakutan natin, ang kinatatakutan ng mga dakilang isip tulad ni Propesor Bhakdi, na
mamamatay ang mga tao na parang langaw, na kalahati ng mga nabakunahan ay biglang mamamatay, ay hindi nangyari.
Oo, pero hindi ko iniisip na dahil ito sa mga pagbabakuna na ito.
Ang ilan ay ginawa bilang mga placebo, ang iba naman ay halatang ginawa gamit ang napakababang dosis na may
limitadong potensyal na makasama, ngunit maraming pagbabakuna ang hindi isinagawa sa ganitong paraan.
Una sa lahat, may mga estadistika na nagpapakita na mas mababa ang pinsala ng bakuna sa mga maiinit na
bansa kung saan hindi napapanatili ang cold chain.
Hindi iyon ang plano. Kung ganoon, marami pang nangyari sana.
At ang isa pa, hindi pa rin tapos ang panganib ng pinsala.
Sapagkat nakikita pa rin natin na patuloy ang pagkamatay at patuloy ang kawalan ng kakayahang magkaanak.
Ang antas ng kapanganakan ay nananatiling nasa pinakamababang antas.
Kaya nangangahulugan iyon na ito ay isang napakatagal na epekto na pinlano.
At siyempre, kailangang idagdag din na maraming pekeng pagbabakuna.
Sa Alemanya, ang pagtataya ay 10 hanggang 15 milyong.
Marahil ay mayroon pang mas maraming pekeng sertipiko ng pagbabakuna mula sa mga taong
hindi naman talaga nakatanggap ng anumang bakuna.
At iyon, siyempre, ang nagpapaliwanag kung bakit hindi pa mas malaki ang pinsala.
Kung naisagawa ito, ibig sabihin ay talagang nakatanggap ang lahat ng mga iniksiyong ito, kahit na may bahagyang
placebo, magkakaroon tayo ng ganap na ibang antas ng kamatayan.
At ito ay pinlano na rin, at dapat ay magpatuloy na maganap sa anumang anyo na
paulit-ulit na ibinibigay ang mga naturang iniksyon.
Tulad ng sabi nila, dapat kang magpabakuna laban sa mga sakit sa paghinga na tulad nito
nang hindi bababa sa isang beses sa isang taon.
At saka, siyempre, ang potensyal na ito para sa pinsala ay tumataas nang eksponensyal.
Nakita rin natin na ang dalawa, tatlo, o apat na iniksyon ay agad na nagdudulot ng eksponensyal na pagdami ng mga sakit, na
pagkatapos – dahil sa halo-halong kronikong larawan ng iba't ibang sakit na nagdudulot ng magkakaibang sintomas dahil sa
pinsala sa mga daluyan ng dugo sa iba't ibang organo – ay hindi na maituturing na sanhi ng anumang partikular na dahilan.
At iyan nga ang tunay na mahalaga sa prinsipyo ng pinsala, na hindi mo ito basta-basta maiuugnay sa isang malinaw na mekanismo
na may klinikal na larawan, kundi sa huli ay masasabi mong:
Naku, nakukuha pa rin natin ang mga sakit na dati nating alam, ilang uri ng kanser, atake sa puso at stroke, na
medyo mas karaniwan lang, pero pareho pa rin silang mga sakit.
Ano ang kinalaman niyan sa ating mga iniksyon?
Ang pagtatago ay isang napakahalagang punto dito.
Ang talagang kakaiba sa buong bagay ay walang duda na dapat talagang mabakunahan ang lahat.
Ang pagpapalaganap nito sa bilyon-bilyong tao ay hindi na maipapaliwanag ng lohika.
At napakahirap din, kung hindi man imposible, ipaliwanag kung bakit sumabay ang lahat.
Naniniwala ako na iyon ang iniisip ng maraming tao sa unang ilang buwan ng pandemiyang ito.
Paano nga ba nangyayari na ang lahat ng magkakalabang bloke ng kapangyarihan ay nagsasabing, "Yay, kasama na kami,
ini-iniksyon namin sa aming populasyon ang iba't ibang sangkap."
Ngunit gayon pa man, halos lahat ay sumabay.
Napaka-advance na ng ating panahon.
Interesado pa rin ako sa paksang napag-usapan natin nang maaga.
Ito ay papunta sa direksyon ng patakarang panlipunan. Saan patutungo ang lipunan?
At gumawa ka ng napaka-interesanteng paghahambing sa nakaraan, na nagsasabing ang mga smart city na ngayon ay pinaplano,
o tinatawag na 15-minute cities, ay hindi bagong konsepto, kundi makikita na nga ito noong Gitnang Panahon.
Oo, ang kalayaan sa paggalaw na nakilala natin sa mga nakaraang dekada, kung saan hindi lamang tayo malayang makagalaw sa anumang
direksyon anumang oras sa ating lugar, kundi maaari rin tayong sumakay sa isang sasakyan at bumiyahe papunta sa
ibang kontinente, ay hindi na umiiral nang matagal na panahon.
At hindi lamang dahil napakamahal ng paglalakbay at hindi available ang kinakailangang mga
sasakyan, kundi dahil hindi ito pinapayagan.
Noong panahong iyon, lalo na sa Alemanya, maraming maliliit na prinsipalidad na nilikha bilang mga sakop ng
kapangyarihan mga 1,000 taon na ang nakalipas matapos sakupin ng mga kabalyero at monghe mula sa Scandinavia ang Europa.
Ang mga ito ay mga lugar, marahil sampu o dalawampung kilometro ang diyametro, na bumubuo sa
buong teritoryo sa ilalim ng kanilang pamumuno.
At tanging ang mga maharlika, iyon ay ang mga nobleng malayang makagalaw, ang pinayagang umalis.
Ngunit ang mga karaniwang mamamayan, mga magsasaka, at ang mga naninirahan sa mga pamayanang urban ay
pinapayagan lamang gawin iyon kung may tahasang pahintulot. Kung hindi, agad silang ipapakulong.
Mayroon ding kilalang insidente na kinasasangkutan ng kompositor na si Johann Sebastian Bach, na
minsan ding lumipat mula sa kaniyang dukado ng Weimar.
At saka siya ay basta na lang inilagay sa hukay ng bilangguan sa loob ng apat na linggo, at hindi alam ng kanyang
asawa kung nasaan siya talaga o kung kailan siya babalik. Kaya iyon ang karaniwang nangyayari.
At lalo na ang mga nanirahan sa mga pinatibay na bayan ay may mga pader ng lungsod para sa proteksyon – gaya
ng ipinangako sa atin ngayon ng proteksyon saanman – upang hindi makapasok ang mga kaaway.
Ngunit kung saan hindi ganoon kadaling makapasok, hindi rin ganoon kadaling makalabas.
Ibig sabihin nito ay sarado rin ang mga pintuan ng lungsod tuwing gabi. Walang sinuman ang maaaring lumabas.
Kaya ibig sabihin, sa pinakamainam, maaari kang lumabas sa araw, at kahit ganoon hindi
pa rin ganoon kadali ang malayang paggalaw.
Kailangan mayroon kang wastong dahilan para lisanin ang lungsod.
Kung mayroon ang isang tao ng bukid na puwedeng taniman sa labas, iyon ay isang wastong dahilan.
Pinapaalala nito sa akin ang panahon ng Covid, noong sinasabi ng mga tao... Naalala ko pa ang dating Chancellor
Kurz na nagpapilosopiya kung sapat na dahilan ba ang maglakad-lakad para lumabas ng bahay.
Siyempre, palagi nang ganoon doon.
Ibig sabihin, ang mga bayan ay napakaliit – limang libong naninirahan at napapalibutan ng
isang uri ng pader – gaya ng iyong maiisip.
Iyon ang tanyag na labinlimang minuto na muling inihaharap ngayon sa publiko.
Maaari kang gumalaw nang kaunti, ngunit hindi higit pa rito.
At iyan mismo ang kontrol sa kilos, isang napakahalagang elemento ng mga awtoritaryong lipunan.
At iyan lamang ang nagpapakita kung saan patutungo ang buong bagay.
Hindi ito tungkol sa pagprotekta sa mga tao, ito ay tungkol sa kontrol.
At kung babalik tayo muli sa taong 1989, nang bumagsak ang Berlin Wall sa Alemanya, sa GDR.
Isa sa mga pangunahing dahilan noon ay ang limitadong kalayaan sa paggalaw.
Ang kalayaan sa paglalakbay ang pangunahing dahilan na sa huli ay nagdulot ng matinding paglaganap ng sitwasyong ito.
Hindi ito tungkol sa kakulangan ng kalayaan o sa iba pang mas abstraktong isyu, kundi sa pagnanais na maglakbay hindi
lamang sa iba pang mga bansa ng Eastern Bloc, kundi pati na rin sa Kanluran, sa isang lugar sa Timog Dagat o kahit saan pa.
Marahil ay puno ng inggit na tumingin ang mga tao sa Kanluran, kung saan pinayagan ang
kalayaan sa paggalaw sa loob ng maikling panahon noon.
Hindi na ito nangyayari nang madalas ngayon na inaasahang hihinto ang paglalakbay sa eroplano.
Ngunit ang GDR ay isang napakagandang paksa. Marahil tatalakayin natin iyon nang maikli.
Palagi kaming pinapangakuan na gusto nilang protektahan kami.
Nais nilang protektahan tayo mula sa pagbabago ng klima, mga virus, at iba't ibang bagay.
Kami ay napakaimbang mga tao na wala kaming magawa nang mag-isa, at kailangan namin ng estado para protektahan kami.
At diumano, ganoon na itinatag ang diktadurang GDR.
Ibig sabihin, ang dahilan kung bakit maraming kumpanya ang naging pribado – o lahat nga, o inagaw, masasabi
pa nga – ay dahil rin sa diktadurang pangkalinisan doon.
Kaya't dumarami ang mga bagay na na-develop at naimbento na kailangang pansinin ng mga
negosyante at kailangang paglaanan nila ng puhunan.
At kahit noon pa, ang lahat ay tungkol sa pagprotekta sa mga tao at pagpapanatili ng kanilang kalusugan.
Ang sinasabi mo ay ganap na tama.
Noong panahon ng GDR, nang nais nilang likhain ang modelong estadong sosyalista, ang mga kalagayan ay katulad ng sa Kanluran
matapos ang digmaan, dahil mayroon pang mga pribadong negosyo sa agrikultura, gawang-kamay,
at industriya na nais nilang gawing pambansa.
At doon din, siyempre, posible ring gumawa ng sapilitang kilos, at sa ilang pagkakataon ay ginawa nga ito.
Kaya sa hangganan ng Kanlurang Alemanya, basta na lang dineport ang mga tao at kinuha ang kanilang kapital na pangtrabaho.
Ngunit kung hindi, ayaw at hindi kayang gawing ganoon kadali ng lipunan sa pangkalahatan.
At pagkatapos, kailangan mo lang maghanap ng mga dahilan.
Tulad ng kung paano ngayon ay maaaring makahanap ng mga dahilan upang sabihin:
Oo, ayaw talaga naming gumawa ng anumang masama sa iyo; ito ay para sa iyong kabutihan.
At ang kalusugan ay palaging magandang argumento para rito.
Ang estado ang nag-aalaga sa kalusugan – ang pagbabakuna ay para sa kalusugan, pati na rin ang mga pagsusuri sa
screening, at lahat ng mga ito – kahit na sa huli ay nagsisilbi lamang ito sa layunin ng kontrol at pagmamanman.
At noon pa sa GDR, sinasamantala na ang buong bagay. Nilikha ang mga regulasyon sa kalinisan na lalong naging
mahirap sundin, gaya ng nakikita natin ngayon sa maliliit at katamtamang-laking mga negosyo.
Hindi lang kalusugan, isipin mo rin ang lahat ng mga sertipikasyon sa kalidad.
Halimbawa, kunin natin ang kaligtasan ng produkto. Patuloy na tumataas ang mga kinakailangan na
lalong nagiging katawa-tawa. Nakita ko na ito ngayon:
Ngayon, kapag may nagbebenta ng CD ng musika, dapat ding may larawan sa ilalim ng kanilang online na
katalogo na nagpapakita ng kahon ng CD at ng mismong CD.
Pareho lang ito sa bawat CD, pero hindi mahalaga; kailangan itong ipakita.
Ibig sabihin nito ay kailangang gumawa ng karagdagang mga hakbang.
Kailangang palawakin ang mga paglalarawan. Lahat ng ito ay nagkakahalaga ng pera – at walang nakakamit.
Maaari pa ring pamahalaan ng malalaking kumpanya ito sa loob ng kanilang kita.
Karaniwan ding may sapat silang mapagkukunang pantao.
Ngunit ito nga ang maliliit na kumpanya na may tatlo, apat, lima, o sampung empleyado na nasa
bingit na, hindi na makayanan at kailangang magsara.
Sige. At saka ilang kumpanya pa ang nagsara.
At ganoon nila ito hinarap noon sa GDR.
At kaya ngayon nakikita natin ang isang "konsolidasyon" – nasa panipi – ng mga maliliit at
katamtamang-laking negosyo sa ating lipunan.
At ang medisina, lalo na, ay palaging itinuturing na mas madaling maging isang "hakbang" kaysa sa ibang mga bagay.
Dahil agad na sinasabi ng lahat – dahil sa sobrang medikalisadong lipunan: "Oo, kung mabuti ito
para sa ating kalusugan, kailangan nating sumunod."
Iba na namang usapin kung magkakahabol iyon sa kabuhayan ng isang tao.
Nais kong tapusin ito sa isang tala:
Nakasulat si Dr. Reuther ng maraming nakakabighaning mga libro.
Maaari mong malaman kung saan mo sila makukuha sa aming artikulo, o sa internet o sa Amazon. Pero sa tingin ko ay sulit ito.
Nakakuha kami ng maikling pananaw kung gaano karaming paksa ang karapat-dapat malaman tungkol sa medisina.
At sa totoo lang, palagi kong gustong mas marami kapag nakikinig ako sa'yo.
Oo, natutuwa akong marinig iyan. Salamat sa pakikipag-usap sa akin.
Salamat.
Ang tunay na independiyenteng pamamahayag ay posible lamang sa iyong suporta.
Ang mga di-demokratikong hakbang na isinagawa laban sa Report24 ay paulit-ulit na kinabibilangan ng pagsasara ng mga account.
Mangyaring laging suriin ang aming kasalukuyang detalye ng bangko sa report24.news//unterstuetzen. Maraming salamat.