ԵՄ-ի սկիզբները վերաբերում են 1950-ական թվականներին։
1950 թվականի մայիսի 9-ին այն ժամանակվա Ֆրանսիայի արտգործնախարար Ռոբեր Շումանը ներկայացրեց Ֆրանսիայի և Գերմանիայի ածխի և պողպատի
արդյունաբերությունը ընդհանուր իշխանության ենթարկելու գաղափարը։
Սա պատմության մեջ մտավ «Շումանի պլան» անվամբ և հանգեցրեց 1951 թվականի ապրիլին Եվրոպական ածու և պողպատի համայնքի ստեղծմանը։
ԵՄ-ն, հետևաբար, ամեն տարի մայիսի 9-ին նշում է Եվրոպայի օրը։
1957 թվականին Ռոմեի պայմանագիրը հիմնեց Եվրոպական տնտեսական համայնքը, որը ընդգրկում էր Բելգիան,
Ֆրանսիան, Իտալիան, Լյուքսեմբուրգը, Նիդեռլանդները և Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունը։
Ժամանակի ընթացքում ԵՄ-ն ավելի ու ավելի է ձևավորվել որպես քաղաքական միություն, որը ձեռք է բերել ազդեցություն և
քաղաքական իշխանություն իր անդամ պետությունների նկատմամբ։
… 1987 թվականին համայնքը, որը մինչ այդ կենտրոնացած էր տնտեսական համագործակցության վրա, վերածվեց քաղաքական միության։
1992 թվականի Մաաստրիխտի պայմանագիրը ընդլայնեց Միությունը՝ ընդգրկելով ընդհանուր արտաքին և անվտանգության քաղաքականություն։
Հաջորդ բարեփոխումների պայմանագրերում ԵՄ-ի գերազգայնային քաղաքական լիազորությունները անընդհատ ընդլայնվեցին, իսկ
ազգային կառավարություններից զրկվեցին իրենց լիազորություններից։
Մի շարք բարեփոխումների պայմանագրերում, վերջինը՝ 2009 թվականի Լիսաբոնի պայմանագրում, ԵՄ-ի
գերազգային լիազորությունները աստիճանաբար ընդլայնվել են։
Արդյունքում, այսօր ԵՄ անդամ պետություններում օրենսդրության մոտավորապես 90%-ը վերաբերում է ԵՄ օրենքների կիրառմանը։
Սա ներկայացնում է ԵՄ անդամ պետության ինքնիշխանության վրա հսկայական սահմանափակում և ցույց է
տալիս օրենսդրության վրա ունեցած մեծ ազդեցությունը։
Հավանաբար պատահական չէ, որ բոլոր ազգային պետությունների ինքնիշխանությունը պետք է ավելի ու ավելի
հանձնվի բարձրագույն իշխանությանը՝ այս դեպքում՝ ԵՄ-ին։
Եվրոպական Միության հիմնադիր հայրերից մեկի՝ Ժան Մոնեի վարչական պետ Ժորժ Բերթոյնի հայտարարությունը
պատկերացում է տալիս, թե ինչ է թաքնված դրա ետևում:
Բերթոենը 2010 թվականին տված հարցազրույցում ասել է. «Այն, ինչը Եվրոպայում է հասնվել, մի օր
կիրառելի կլինի համաշխարհային կառավարության մակարդակում»:
Ռոբերտ Շումանի հետ մեկտեղ՝ Ռիչարդ Կուդենհով-Կալերգին, Ժան Մոնեն, Պոլ-Հենրի Սփակը, Վալտեր Հալշտեյնը և
Յոզեֆ Ռետինգերը ԵՄ ամենակարևոր հիմնադիր հայրերից են։
1. Ռիչարդ Կուդենհով-Կալերգի
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո տարբեր փորձեր արվեցին Եվրոպական ազգերին մեկ պետության ներքո միավորելու համար։
Այսներից մեկը Պանեվրոպական միությունն է, որը 1922 թվականին հիմնադրել է ավստրիացին Ռիշարդ Կուդենհով-Կալերգին։
Բարոն Լուի Ռոտշիլդը աջակցեց պանեվրոպական շարժմանը։
1946 թվականին Բրիտանիայի վարչապետն ու ֆրիմեյսոն Վինսթոն Չերչիլը Զյուրիխում Կուդենհով-Կալերգիի կողմից գրված ելույթ ունեցավ։
Նրան մեջ նա կոչ արեց «Եվրոպայի Միացյալ Նահանգների» ստեղծմանը։
Կուդենհով-Կալերգին ինքն էր ֆրիմեյսոն և 1947 թվականին հիմնեց «Պան-Եվրոպա» մասոնական մեծ լոջան։
2. Ժան Մոնե և Ռոբեր Շուման
ֆրիմասոն Ժան Մոնեն կազմեց պատմական հայտարարությունը, որով Ռոբերտ Շումանը, այն ժամանակվա Ֆրանսիայի արտգործնախարարը, 1950 թ. մայիսի
9-ին ներկայացրեց Եվրոպական ածու և պողպատի համայնքի հիմնադրումը։
Ժան Մոնեն, իր հերթին, 1952-ից 1955 թվականներին եղել է Եվրոպական ածու և պողպատի համայնքի առաջին նախագահը։
Այս ժամանակահատվածում Ժորժ Բերթուանը Ժան Մոնեի վարչակազմի պետն էր։
1973 թվականին Բերթոենը նաև եղել է եռակողմանի հանձնաժողովի համահիմնադիրներից մեկը՝ կազմակերպություն, որը
հիմնադրել են Դեյվիդ Ռոքֆելլերն ու Հենրի Կիսինջերը որպես համաշխարհային ստվերային կառավարության մի մաս։
3. Յոզեֆ Ռետինգեր
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո պոլշաֆրիմասոն Յոզեֆ Ռետինգերը Եվրոպական շարժման հիմնական ճարտարապետներից մեկն էր։
Նրան նույնպես համարում էին ոչ պաշտոնական Բիլդերբերգի կոնֆերանսների համահիմնադիր, որոնք Դեյվիդ Ռոքֆելլերի
նախաձեռնությամբ անցկացվել են 1952–1954 թվականներին։
Այնուհետև նա մինչև 1960 թվականին մահանալը ծառայել է Բիլդերբերգի խմբի մշտական քարտուղարի պաշտոնում։
1954 թվականից ի վեր Բիլդերբերգի կոնֆերանսը եղել է աշխարհի առաջնորդների բացառիկ հավաք։
Եվրոպական տնտեսական համայնքի ծննդյան վկայականը 1957 թվականին ստորագրված Հռոմի պայմանագիրն է։
Բրիտանացի պատմաբան Ռիչարդ Էլդրիչը հայտնեց, որ դրանք ծագել են 1956 թվականի Բիլդերբերգի հանդիպումից։
Հիմնադիր հայրերը հստակ ցույց են տալիս, որ ԵՄ-ը հիմնադրվել և ֆինանսավորվել է միջազգային
ֆրիմեյսոնության և հզոր թելակառավարիչների կողմից։
Նպատակը՝ համաշխարհային կառավարության ստեղծումն է, ինչպես հստակ հայտարարեց Ժան Մոնեի շտաբի պետը։
Եվրոպական նախաձեռնությունների ֆինանսավորման և հիմնադիր հայրերի վերաբերյալ հետագա
պատկերացումներ են բացահայտվում հետևյալ փաստերից:
1948 թվականին Կուդենհով-Կալերգին Նյու Յորքում հիմնեց Միացյալ Եվրոպայի ամերիկյան հանձնաժողովը։
Այս ֆինանսավորումը, ի թիվս այլոց, տրամադրվել է Ֆորդի և Ռոքֆելլերի հիմնադրամների կողմից։
Այս հանձնաժողովի գործադիր տնօրենը նախկին հետախուզության ղեկավար Ուիլյամ Ջոզեֆ Դոնովանն էր,
իսկ նրա տեղակալը՝ ԿՀՎ տնօրեն Ալեն Ուելշ Դալեսը։
Դոնովանը նաև Ռոքֆելլերի հիմնադրամի անդամ էր։
1927 թվականից մինչև 1969 թվականը Ալեն Դալեսը նաև անդամ էր Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի տնօրենների խորհրդի, որը
ֆինանսավորվում էր Ռոքֆելլերների ընտանիքի կողմից, և համարվում էր իր ժամանակի ամենաազդեցիկ մասոններից մեկը։
1960-ական թվականներին մինչև, Ամերիկյան Միացյալ Եվրոպայի կոմիտեն ամբողջությամբ եվրոպական
շարժման ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրն էր։
Սկսած իր հիմնադրումից՝ ԵՄ-ը ֆինանսավորվել և վերահսկվել է հզոր անհատների կողմից, որոնք դավադրություն են
կազմել մեկ համաշխարհային կառավարություն ստեղծելու համար։
Դրանք աստիճանաբար խարխլել են ԵՄ երկրների ինքնիշխանությունը և մարդկանց կամքի դեմ առաջ են
մղել մեկ համաշխարհային կառավարության օրակարգը։
ԵՄ-ն վերածվել է այս գլոբալ ռազմավարների կենտրոնակայանի, որը բոլոր անդամ-պետություններին, մինչև
ազգային օրենսդրություն, պարտադրում է իր կամքը։
Խնդրում ենք այս ծրագիրը՝ իր պայթյունավտանգ բովանդակությամբ, հնարավորինս լայնորեն տարածել։