ევროკავშირის საწყისები 1950-იანი წლებით თარიღდება.
1950 წლის 9 მაისს, იმდროინდელმა საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, რობერ შუმანმა, წარმოადგინა იდეა
საფრანგეთისა და გერმანიის სამთო-მომპოვებელი და მეტალურგიული წარმოების ერთიანი ხელისუფლების ხელში გადაცემის შესახებ.
ეს ისტორიაში "შუმანის გეგმის" სახელით შევიდა და 1951 წლის აპრილში ევროპის ნახშირისა და
ფოლადის საზოგადოების დაარსებას დაუდო სათავე.
ამიტომ ევროკავშირი ევროპის დღეს ყოველწლიურად 9 მაისს აღნიშნავს.
1957 წელს რომის ხელშეკრულებით დაარსდა ევროპის ეკონომიკური საზოგადოება, რომელიც მოიცავდა ბელგიას, საფრანგეთს, იტალიას,
ლუქსემბურგს, ნიდერლანდებსა და გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკას.
დროთა განმავლობაში ევროკავშირი სულ უფრო მეტად ყალიბდება პოლიტიკურ კავშირად, რომელმაც თავის წევრ
სახელმწიფოებთან შედარებით გავლენა და პოლიტიკური ძალა მოიპოვა.
… 1987 წელს საზოგადოება, რომელიც მანამდე ეკონომიკურ თანამშრომლობაზე იყო ფოკუსირებული, პოლიტიკურ კავშირად გარდაიქმნა.
1992 წლის მაასტრიხტის ხელშეკრულებამ გააფართოვა კავშირი და მოიცვა საერთო საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკა.
შემდგომ რეფორმების შეთანხმებებში ევროკავშირის ზემოეროვნული პოლიტიკური ძალაუფლება თანდათანობით გაფართოვდა,
ხოლო ეროვნული მთავრობები ძალაუფლებისგან დაცლილ იქნენ.
რამდენიმე რეფორმის ხელშეკრულებით, ბოლოს 2009 წლის ლისაბონის ხელშეკრულებით, ევროკავშირის
ზემოეროვნული უფლებამოსილებები თანდათანობით გაფართოვდა.
შედეგად, დღესდღეობით ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებში კანონმდებლობის დაახლოებით 90%
ევროკავშირის კანონების იმპლემენტაციას ეხება.
ეს წარმოადგენს ევროკავშირის წევრი სახელმწიფოს სუვერენიტეტის უზარმაზარ შეზღუდვას და აჩვენებს კანონმდებლობაზე უდიდეს გავლენას.
ალბათ, შემთხვევითი არ არის, რომ ყველა ეროვნული სახელმწიფოს სუვერენიტეტი სულ უფრო მეტად უნდა დათმოს
უმაღლეს ხელისუფლებას – ამ შემთხვევაში, ევროკავშირს.
ჟორჟ ბერტუენის, ჟან მონეს, ევროკავშირის ერთ-ერთი დამფუძნებელი მამის, შტაბის უფროსის
განცხადება წარმოდგენას გვიქმნის, თუ რა დგას ამის უკან:
ბერტუენმა 2010 წელს მიცემულ ინტერვიუში თქვა: "ის, რაც ევროპაში იქნა მიღწეული, ერთ დღეს
მსოფლიო მთავრობის დონეზეც იქნება გამოყენებადი".
რობერტ შუმანის გარდა, ევროკავშირის ყველაზე მნიშვნელოვან დამფუძნებელ მამებს შორისაა რიხარდ კუიდენჰოვე-კალერგი, ჟან
მონე, პოლ-ჰენრი სპაკი, ვალტერ ჰალსტაინი და იოზეფ რეტინგერი.
1. რიჩარდ კუიდენჰოვე-კალერგი
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ევროპული ერების ერთი სახელმწიფოს ქვეშ გაერთიანების მრავალი მცდელობა იყო.
ერთ-ერთი მათგანია პანევროპული კავშირი, რომელიც 1922 წელს ავსტრიელმა რიხარდ კუიდენჰოვე-კალერგიმ დააარსა.
ბარონ ლუი როტშილდი მხარს უჭერდა პანევროპულ მოძრაობას.
1946 წელს ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრმა და მასონმა უინსტონ ჩერჩილმა ციურიხში წაიკითხა კუიდენჰოვე-კალერგის მიერ დაწერილი სიტყვა.
მასში მან "ევროპის შეერთებული შტატების" ჩამოყალიბებისკენ მოუწოდა.
კუიდენჰოვე-კალერგი თავად მასონია და 1947 წელს დააარსა მასონური უმაღლესი ლოჟა "პან-ევროპა".
2. ჟან მონე და რობერ შუმანი
თავისუფალი ქვისმთლელი ჟან მონეს მიერ მომზადდა ისტორიული დეკლარაცია, რომლითაც რობერ შუმანმა, იმჟამინდელმა
საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, 1950 წლის 9 მაისს ევროპის ნახშირისა და ფოლადის საზოგადოების დაარსება წარადგინა.
ჟან მონე, თავის მხრივ, 1952-1955 წლებში ევროპის ნახშირისა და ფოლადის საზოგადოების პირველი პრეზიდენტი იყო.
ამ პერიოდში, ჟორჟ ბერტუენი ჟან მონეს შტაბის უფროსი იყო.
1973 წელს ბერტუანი ასევე იყო სამმხრივი კომისიის თანადამფუძნებელთაგანი — ორგანიზაციისა,
რომელიც დევიდ როკფელერმა და ჰენრი კისინჯერმა გლობალური ჩრდილოვანი მთავრობის ფარგლებში დააარსეს.
3. იოზეფ რეტინგერი
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, პოლონელი მასონ-იოზეფ რეტინგერი ევროპული მოძრაობის ერთ-ერთი მთავარი არქიტექტორი იყო.
ის ასევე მიიჩნეოდა დევიდ როკფელერის მიერ 1952-1954 წლებში ინიცირებული არაფორმალური
ბილდერბერგის კონფერენციების თანადამფუძნებლად.
შემდეგ ის ბილდერბერგის ჯგუფის მუდმივი მდივანი იყო 1960 წელს გარდაცვალებამდე.
1954 წლიდან ბილდერბერგის კონფერენცია მსოფლიო ლიდერების ექსკლუზიური შეკრებაა.
ევროპული ეკონომიკური საზოგადოების დაბადების მოწმობაა 1957 წელს ხელმოწერილი რომის ხელშეკრულება.
ბრიტანელმა ისტორიკოსმა რიჩარდ ოლდრიჩმა განაცხადა, რომ ისინი 1956 წელს ბილდერბერგის შეხვედრაზე წარმოიშვა.
დამფუძნებელ მამებს ნათლად აჩვენებთ, რომ ევროკავშირი დაარსდა და დაფინანსდა საერთაშორისო მასონობისა და გავლენიანი კულისების მიერ.
მიზანი: მსოფლიო მთავრობის დამყარება, როგორც ეს ჟან მონეს შტაბის უფროსმა ნათლად განაცხადა.
ევროპული ინიციატივების დაფინანსებისა და დამფუძნებელი მამების შესახებ დამატებითი ინფორმაცია შემდეგი ფაქტებით ვლინდება:
1948 წელს კუიდენჰოვე-კალერგიმ ნიუ-იორკში დააარსა ამერიკის კომიტეტი გაერთიანებული ევროპისთვის.
ამის დაფინანსება, სხვებთან ერთად, ფორდის და როკფელერის ფონდებისგან მოვიდა.
ამ კომიტეტის მმართველი დირექტორი იყო დაზვერვის ყოფილი ხელმძღვანელი უილიამ ჯოზეფ დონოვანი, ხოლო მისი მოადგილე —
ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორი ალენ უელს დულესი.
დონოვანი ასევე როკფელერის ფონდის წევრი იყო.
1927 წლიდან 1969 წლამდე ალენ დულსი ასევე იყო საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს დირექტორთა საბჭოს წევრი, რომელიც
როკფელერების ოჯახის მიერ ფინანსდებოდა, და თავისი დროის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან მასონად ითვლებოდა.
1960-იანი წლების ჩათვლით, ამერიკის კომიტეტი გაერთიანებული ევროპისთვის მთლიანად
ევროპული მოძრაობის დაფინანსების მთავარი წყარო იყო.
დაარსების დღიდან ევროკავშირი ფინანსდება და კონტროლდება გავლენიანი ფიგურების მიერ, რომლებიც
შეთქმულებას აწყობენ ერთ მსოფლიო მთავრობის შესაქმნელად.
მათ თანდათანობით შეარყიეს ევროკავშირის ქვეყნების სუვერენიტეტი და ხალხის ნების საწინააღმდეგოდ
გაატარეს ერთიანი მსოფლიო მთავრობის დღის წესრიგი.
ევროკავშირი ამ გლობალური სტრატეგოსებისთვის ცენტრად იქცა, რომელიც ყველა წევრ სახელმწიფოს
ეროვნული კანონმდებლობის დონემდე აწესებს პირობებს.
გთხოვთ, მაქსიმალურად გააზიაროთ ეს ტრანსლაცია თავისი აფეთქებითი შინაარსით.