Почетоците на ЕУ датираат од 1950-тите.
На 9 мај 1950 година, тогашниот француски министер за надворешни работи Роберт Шуман ја претстави идејата за
ставање на француското и германското производство на јаглен и челик под заедничка власт.
Ова влезе во историјата како "Шуманов план" и доведе до основањето на Европската заедница за јаглен и челик во април 1951 година.
Затоа ЕУ секоја година го прославува Денот на Европа на 9 мај.
Во 1957 година, Договорот од Рим ја основа Европската економска заедница, која ги опфаќаше Белгија, Франција,
Италија, Луксембург, Холандија и Сојузната Република Германија.
Со текот на времето, ЕУ сè повеќе се обликуваше во политичка унија која стекна влијание и политичка моќ над своите членки.
… Во 1987 година, заедницата, која дотогаш беше фокусирана на економска соработка, беше трансформирана во политичко здружение.
Мастрихтскиот договор од 1992 година го прошири Сојузот за да вклучи заедничка надворешна и безбедносна политика.
Во следните договори за реформа, супранационалните политички овластувања на ЕУ беа континуирано проширувани, а
националните влади беа лишувани од своите овластувања.
Во неколку реформски договори, а најново во Лисабонскиот договор од 2009 година,
супранационалните овластувања на ЕУ постепено беа проширени.
Како резултат, приближно 90% од законодавството во земјите-членки на ЕУ денес се однесува на спроведувањето на законите на ЕУ.
Ова претставува огромно ограничување на националниот суверенитет на држава-членка на ЕУ и ја
демонстрира огромната влијанија врз законодавството.
Веројатно не е случајно што суверенитетот на сите национални држави сè повеќе мора да се
предаде на повисока власт – во овој случај, на ЕУ.
Изјава на Жорж Бертоен, кој беше шеф на кабинет на Жан Моне, еден од
татковците-основачи на ЕУ, дава идеја за тоа што стои зад ова:
Бертоен рече во интервју во 2010 година: "Она што е постигнато во Европа еден ден ќе
може да се примени на ниво на светска влада."
Покрај Роберт Шуман, Ричард Куденхове-Калерги, Жан Моне, Пол-Анри Спаак, Валтер Халштајн и
Јозеф Ретлингер се меѓу најважните основачи на ЕУ.
1. Ричард Куденхове-Калерги
По Првата светска војна, имаше различни обиди да се обединат европските нации под една држава.
Една од нив е Пан-европската унија, која е основана во 1922 година од Австриецот Рихард Куденхове-Калерги.
Барон Луј Ротшилд го поддржа пан-европското движење.
Во 1946 година, британскиот премиер и масонот Винстон Черчил одржа говор во Цирих напишан од Куденхове-Калерги.
Во него тој повика на основање на "Соединетите Држави на Европа".
Куденхове-Калерги самиот беше масон и во 1947 година ја основа масонската Голема ложа ПАН-ЕУРОПА.
2. Жан Моне и Роберт Шуман
Масонот Жан Моне ја состави историската декларација со која Роберт Шуман, тогашниот француски министер за
надворешни работи, го претстави основањето на Европската заедница за јаглен и челик на 9 мај 1950 година.
Жан Моне, пак, беше првиот претседател на Европската заедница за јаглен и челик од 1952 до 1955 година.
За време на овој период, Жорж Бертоен беше началник на кабинетот на Жан Моне.
Во 1973 година, Бертоен исто така беше еден од коосновачите на Трилатералната комисија, организација основана од Дејвид
Рокфелер и Хенри Кисинџер како дел од глобална сенчеста влада.
3. Јозеф Ретингер
По Втората светска војна, полскиот масонер Јозеф Рентингер беше еден од клучните архитекти на европското движење.
Тој исто така се сметаше за коосновач на неформалните Билдерберг конференции иницирани од Дејвид Рокфелер од 1952 до 1954 година.
Потоа тој служеше како постојан секретар на Групата Бидерберг до неговата смрт во 1960 година.
Од 1954 година, Конференцијата Билерберг е ексклузивно собирање на светски лидери.
Роден лист на Европската економска заедница е Договорот од Рим, потпишан во 1957 година.
Британскиот историчар Ричард Олдрич откри дека тие потекнуваат од состанокот на Бидерберг во 1956 година.
Основачите јасно покажуваат дека ЕУ е основана и финансирана од меѓународното масонство и моќни манипулатори.
Целта: воспоставување светска влада, како што јасно изјави шефот на кабинетот на Жан Моне.
Понатамошни увиди во финансирањето на европските иницијативи и на татковците-основачи се откриваат преку следниве факти:
Во 1948 година, Куденхов-Калерги го основаше Американскиот комитет за обединета Европа во Њујорк.
Финансирањето за ова дојде од Фондациите Форд и Рокфелер, меѓу другите.
Извршниот директор на овој комитет беше поранешниот шеф на разузнавањето Вилијам Џозеф Донован, а
негов заменик беше директорот на ЦИА Ален Велш Дулес.
Донован исто така беше член на Фондацијата Рокфелер.
Од 1927 до 1969 година, Ален Далс исто така беше член на одборот на директори на Советот за меѓународни односи, кој
беше финансиран од семејството Рокфелер, и се сметаше за еден од највлијателните масони во своето време.
До 1960-тите, Американскиот комитет за обединета Европа беше главен извор на финансирање за европското движење во целина.
Од своето основање, ЕУ е финансирана и контролирана од моќни личности кои заведуваа да создадат власт на еден свет.
Тие постепено го поткопаа суверенитетот на земјите-членки на ЕУ и ја спроведоа агендата за една
светска влада спротивно на волјата на народот.
ЕУ се разви во центар за овие глобални стратези, диктирајќи им на сите членки дури и на ниво на национално законодавство.
Ве молиме споделете ја оваа програма со нејзината експлозивна содржина што е можно пошироко.