Wat is oorplasings in sorg?
Wat in teorie so beskermend klink, het dramatiese gevolge in die praktyk:
Kinders word van die een oomblik op die ander van hul ouers geskei – in sommige gevalle vir die res van hul kinderjare.
Daarna is hulle vir altyd vervreem van hul ouers.
In Duitsland is in 2022 meer as 66 400 kinders en jongmense in staatsorg geneem en in pleeggesinne of -huise geplaas.
As die 28 600 "ongevergezelde minderjarige vlugtelinge", wat ook in hierdie syfer ingesluit is, uitgesluit word,
lei dit tot die skokkend hoë aantal van 37 800 kinders wat ten minste tydelik van hul ouers geskei is.
Gemiddeld is elke dag van die jaar meer as 100 kinders van hul ouers weggeneem.
Stabiele verhoudings en versorgers is uiters belangrik vir kinders se persoonlikheidsontwikkeling, veral in die vroeë jare.
Ouers speel 'n sentrale rol hierin. Hulle bied hulle ondersteuning en veiligheid.
Kinders hou van nature van hul ouers, selfs al het hulle moeilike persoonlikhede of is hulle maatskaplike gevalle.
Om 'n kind van sy ouers te skei, is 'n uiters emosionele proses vir beide die kinders en die ouers, wat hulle kan
traumatiseer en ernstige sielkundige skade kan veroorsaak.
Om hierdie rede behoort die opname van 'n kind in sorg altyd 'n laaste uitweg te wees.
Dit behoort slegs uitgevoer te word as daar absoluut geen ander opsies beskikbaar is wat nie
die kind se welsyn verder in gevaar sou stel nie.
Die feit is egter dat Duitsland internasionaal onder die hoogste rangskik is wat die bogenoemde
syfers van kinders wat in sorg geneem is betref.
Is Duitse ouers regtig soveel gevaarliker en onbekwamer as ouers in ander lande?
Of is daar ander redes agter hierdie alarmerend hoë syfers?
Natuurlik is daar gevalle waar daar geen alternatief is om die kind van sy ouers te skei nie,
byvoorbeeld as hy deur hulle seksueel misbruik word.
Maar is hierdie geregverdigde uitsonderings regtig in die meerderheid van gevalle teenwoordig?
Rede vir kinderontvoering
Die redes wat ten grondslag lê aan die verwyderings verskaf inligting hieroor.
In die meeste gevalle is dit nie geweld, verwaarlosing of alkohol- of dwelmmisbruik deur die ouers nie.
Afgesien van "ongevergeselde vlugtelingkinders", is die mees algemene rede wat gegee word
die beweerde "oormatige belasting van ouers".
Ander redes wat aangevoer word, sluit in "hechtingsversteurings" of "hechtingsintoleransie", d.w.s. 'n geskeide ouer
wat die kind van hul eks-partner wil weghou, of selfs "'n oormatige hegte band tussen moeder en kind".
Sulke regverdigings is inderdaad baie verbasend.
In egskeidingsake in die besonder is dit dikwels 'n logiese gevolg dat kinders nóg nader aan die oorblywende ouer
kom om die verlies van die afwesige ouer te kompenseer.
En veral wanneer 'n kind 'n baie hegte band met sy moeder het, is dit des te pynliker om dit daarvan te beroof.
Wat opvallend is aan hierdie regverdigings, is dat hulle relatief oop is vir interpretasie.
Mishandeling of dwelmverslawing is konkrete en bewysbare feite.
Dit is egter aan die beoordelaar se diskresie om te besluit wanneer ouers as oorweldig beskou word of wanneer
die band tussen moeder en kind as te nou beskou word.
En dit is presies hier waar 'n groot probleem ontstaan.
Twyfelagtige kennersmenings
Sielkundige hofverslae oor wettige voogde word dikwels opgestel wanneer kinders in sorg geneem word.
Hierdie verslae is 'n belangrike grondslag vir beoordeling deur die bevoegde gesinshofregters, wie se inhoud
bydra tot besluite oor die toekomstige lot van die kinders.
In meer as 90% van die gevalle volg regters die aanbevelings van die kenners.
Hierdie verslae bevat egter dikwels skreiende tekortkominge.
Dr Andrea Christidis, deskundige getuie, forensiese sielkundige en gedrags terapeut, wat meer as 1 000
deskundige verslae oor gesinsake geskryf het, kom uit haar ondersoeke tot die volgende slotsom:
Ek het nog nie 'n enkele verslag gesien wat werklik aan al die tegniese vereistes voldoen nie.
Dit het ernstige tekortkominge in byna al hulle gevind.
In baie gevalle is die betrokke ouers of ouer deur die kenners beoordeel ná kort gesprekke, soms slegs ná telefoniese gesprekke.
Dr Christidis verduidelik dit soos volg:
Ongelukkig word kragtens die huidige wet enigiemand wat deur die regter aangestel word, toegelaat om 'n deskundige mening
op te stel. Of hulle daartoe in staat is, is 'n ander vraag.
'n studie wat in 2015 deur IB Universiteit Berlyn uitgevoer is, het Dr Christidis se stelling bevestig.
Na die evaluering van 272 kennersmenings het die universiteit tot die slotsom gekom dat 75% van alle kennersmenings
in gesinsregsgeskille in Duitsland onvoldoende is.
Selfs opgeleide sielkundiges gebruik dikwels onwetenskaplike metodes, soos die Rorschach-inkvlektoets.
In hierdie metode word kinders inkvlekke gewys, wat hulle gevra word om te interpreteer: Wat sien die kind in die vlek?
Sulke toetse is heeltemal ongeskik as bewys in die hof, tog word hulle steeds aangehaal as die
grondslag vir besluite oor die kind se welsyn.
Op hierdie fondasies, wat in sommige professionele kringe hoogs omstrede is, kan enige
resultaat wat die deskundige begeer, gediagnoseer word.
Ouers word dikwels in die verslae gediagnoseer met 'n gebrek aan ouersvaardighede of persoonlikheidsversteurings.
Hierdie kan dan gronde wees om die voogdyskap te verloor en die kinders in pleeggesinne of pleeghuise te plaas.
Deskundige menings – 'n winsgewende besigheid
Die kennersmenings, wat die potensiaal het om hele gesinne uitmekaar te skeur, moet ook deur die ouers betaal word.
Die koste hiervoor kan tot 15 000 euro beloop.
As ouers nie oor die geld beskik nie, moet belastingbetalers ingryp.
Verskeie honderdmiljoene euro's word jaarliks op hierdie wyse gegenereer.
Sekere samenspannende verhoudings blyk ontwikkel te hê tussen kenners, jeugwelsynkantore en familieregterhowe.
Een voorbeeld is die Beiers GWG, die "Genootskap vir Wetenskaplike Hof- en Regspsychologie".
Sy het hierdie mark herken en haar besigheidsmodel op kundige menings vir familiereëls afgestem.
Dit verskaf kundige menings aan die howe baie vinnig deur sy netwerk van geaffilieerde kundiges.
Die kenners moet 40% van hul fooie as heffings hiervoor betaal.
Die GWG organiseer opleidingsgeleenthede vir gesinshofregters in Beiere en vestig sodoende skakels met die regsprekende gesag.
Gevolglik moes die Beierse Minister van Justisie in 2008 verduidelik waarom
gesinshowe hul kontrakte oorwegend aan GWG toeken.
Byvoorbeeld het die hof in Ingolstadt binne 'n jaar elf uit twaalf kontrakte aan GWG toegeken.
Kritici praat dus van 'n monopolieposisie wat deur GWG beklee word.
Eksterne plasinge – 'n miljardpondmark
Maar die deskundige verslae is net die begin van die groot besigheid. In 2023 het 128 000 kinders in
huise gewoon en ongeveer 87 000 kinders in pleeggesinne.
Om 'n kind in 'n pleeggesin te plaas kos tussen €42 000 en €54 000 per kind per jaar.
Vir die opvang van 'n pleegkind ontvang pleeggesinne 'n maandelikse pleegsorgtoelaag van tussen
€700 en €900, afhangend van die kind se ouderdom.
Belastingbetalers betaal €4,9 miljard per jaar vir hierdie maatreëls.
'n jeugwelsynwerker met dekades se ondervinding het hieroor in 'n onderhoud soos volg opgemerk:
"Die inpasiëntsektor is reeds die gebied wat die meeste geld inbring."
Ek bedoel, jy kan sien dat in-pasiëntfasiliteite oor die jare al hoe meer uitgebrei het.
Die jeugwelsynskantore is dié wat, so om te sê, die kinders op die mark gooi.
Ek sal dit heel doelbewus sê: gooi dit op die mark!
Want dis hoe dit is: dit gaan oor geld, dit gaan alles oor geld.
En as die jeugwelsynskantoor vir my 'n jong persoon teen 'n sekere daaglikse of maandelikse tarief aanbied, maak ek
'n aanbod aan die jeugwelsynskantoor, en die jeugwelsynskantoor sê of dit hierdie aanbod sal aanvaar of nie.
Dit is immers 'n besigheid. En uiteindelik is die jeugwelsynskantore bly om 'n
organisasie te hê wat die jongmense van hulle afneem.
Personeel van die jeugwelsynskantoor slaag dikwels nie daarin om behoorlik te beoordeel hoe kinders in die
fasiliteite vaar nie en of die maatreëls wat daar getref word, geskik en nuttig vir die kinders is.
Skandale het herhaaldelik aan die lig gekom dat kinders uit Duitsland by
pleeggesinne en in huise in die buiteland geplaas is.
Hulle het nie daar skool bygewoon nie, en hul ander aktiwiteite is ook nie toesig gehou of ondersteun nie.
Skielik was die welsyn van die kind blykbaar nie meer van belang nie.
Vir die instellings wat aan hierdie misbruikende praktyk deelneem, is dit egter 'n groot besigheid.
'n Duitse instelling ontvang by die jeugwelsynskantoor tot 5 000 euro per maand vir elke kind.
Indien die instelling die kind byvoorbeeld na 'n pleeggesin in Pole stuur, moet daar slegs 600 euro per maand
vir die kind se verblyf in daardie gesin betaal word.
Wat met die oorblywende geld gebeur, word dikwels nie nagegaan nie.
Noodsituasie by jeugwelsynskantore
Dit is 'n gevolg van die ernstige personeeltekorte in die meeste jeugwelsynskantore.
Baie werknemers van die owerheid ly aan konstante oorlas.
Daar is 'n tekort aan tyd en personeel om die verblyf en welsyn van die kinders te monitor.
Baie maatskaplike werkers bedank uit hul poste omdat hulle nie meer die manier waarop dinge gedoen word, kan ondersteun nie.
Dit vererger die benarde situasie verder. Daarbenewens is daar 'n tekort aan bekwame werkers.
Geen remedie kan van die politiek verwag word nie
Daar kan nie aangeneem word dat politici die situasie self sal regstel nie, aangesien hulle self
aansienlike voordele uit die besigheid met kinders trek.
Ons is tans getuie van 'n groot stryd oor begrotingsfondse wat politici gebruik om hul dikwels twyfelagtige,
ideologiese projekte te ondersteun, wat wissel van 'seehulp' tot die sogenaamde 'feministiese buitelandse beleid'.
Om kinders in sorg te neem is 'n instrument wat 'n voordelige uitwerking op die
finansiële speelruimte van federale politici het.
Die besigheid met kinders genereer geld omdat dit arbeidsintensief is.
Dit verlaag die werkloosheidsyfers en beteken dat die regering minder werkloosheidsvoordele hoef uit te betaal.
Terselfdertyd bring die inkomstebelasting wat werknemers in kinder- en jeugwelsynsdienste betaal, 'n
aansienlike bedrag geld in die staatskas in, wat dan hoofsaaklik na die federale en staatsregerings gaan.
Die koste om kinders in sorg te neem, word egter nie deur die federale regering gedra nie, maar deur die ouers
en die plaaslike owerhede, wat 'n relatief klein deel van die inkomstebelastinginkomste ontvang.
Die staat kan die verwydering van kinders ook op ander maniere tot sy voordeel gebruik – naamlik as 'n beperkende maatregel.
Dit kon waargeneem word tydens die koronaviruspandemie:
Hier was die inbewaringneming van kinders 'n skerp swaard wat deur die staat geswaai is om
kritici van die koronavirusmaatreëls te intimideer.
In verskeie gevalle is kinders van hul gesinne verwyder omdat hul ouers nie daarop
aangedring het dat hulle maskers by die skool dra nie.
Massiewe skade veroorsaak deur kinderontvoering
Intussen ervaar die gesinne wat in hierdie konteks uitmekaar geruk word, 'n ramp.
In sommige gevalle word kinders deur die polisie met geweld uit hul gesinne, skole of kleuterskole verwyder.
In ons program "Systematiese verwydering van kinders – die opname van kinders in sorg onder die loep" rapporteer
diegene wat geraak is hoe hulle hierdie ingrypings ervaar het.
Daarbenewens kan skokkende filmopnames gesien word van moeders wie se skreeuende kinders uit hul arms uitgeruk word.
So 'n gewelddadige skeiding alleen is 'n skok vir die lewe vir die kleintjies, wat hulle dikwels ernstig getraumatiseer laat.
Dit lei tot diep trauma en gedragsveranderinge by kinders.
Byvoorbeeld het die twee jaar oue Paul opgehou praat toe hy van sy familie weggeneem is en hy het sedertdien spraakprobleme.
Dit word dikwels gevolg deur weke en maande waarin die kinders van hul ouers weggesteek word.
Na die hofverrigting kan besoeke aan die kinders dan plaasvind.
Dit is egter baie skaars en onderhewig aan streng regulasies.
Ouers mag nie enige gevoelens wys of oor hul gedeelde verlede praat nie.
Op hierdie manier voel die kinders nie dat hul ouers ook deur die skeiding ly nie.
Hierdie geforseerde, onnatuurlike gedrag van die ouers het 'n baie ontstellende uitwerking op die kinders.
Indien die reëls egter oortree word, sal besoeke heeltemal verbied word.
In die meeste gevalle lei plasing in 'n ouetehuis nie tot 'n verbetering in die inwoner se situasie nie.
Kinders ontwikkel dikwels gedragsprobleme.
Hulle kan dan na kinder- en adolessentepsigiatrie oorgedra word, waar hulle met psigotrope middels en Ritalin behandel sal word.
Sielkundige Dr Christidis:
So word kinders glad nie in instellings gehelp nie.
Dit kan slegs die geval wees met kinders wat werklik ernstig misbruik is en waar forensiese medisyne baie duidelike ernstige
beserings by kinders geïdentifiseer het. Seksuele misbruik...
Sy getuig dat daar hele studies is wat bevind het dat byna 90% van jongmense beskadig is voordat hulle uitkom.
Hulle raak dan óf verslaaf aan dwelms of alkohol, óf hulle wend hulle selfs tot misdaad.
Hulle verwerf nie redelike kwalifikasies nie, so hulle beland dikwels as 'n las op die staat.
Dr Christidis: "Wat gebeur daar met die kinders in die kinderhuise? Hulle word in hegte bewaring gehou."
Hulle het 'n personeelverhouding wat jou laat huil.
Daar word dus ook besparings gemaak, aangesien alles geprivatiseer is.
Hulle wil almal net wins maak. Dus word die kinders verwaarloos en nie aangemoedig nie.
Daarbenewens is daar herhaalde berigte van selfs erger skade in huise en in pleegsorg.
In Berlyn, byvoorbeeld, is kinders vir dekades lank op die advies van die sosiale pedagoog
Helmut Kentler by pedofiele pleegouers geplaas.
Kentler is nou dood, maar dit kan aangeneem word dat die ou netwerke en verbindings steeds bestaan, aangesien daar tot dusver
geen behoorlike en konsekwente ondersoek plaasgevind het nie.
Verder besonderhede kan gevind word in die dokumentêr "Kentler Gate" deur die aksiegroep "Demo für alle" (Demo for All).
Daar was ook verskeie skandale in kinderhuise wat die mishandeling en seksuele misbruik van kinders
betref, wat sonder ouerlike beskerming magteloos aan die genade van hul misbruikers oorgelewer is.
Dr Christidis verwys na 'n SOS-kinderdorpie waar kinders jare lank deur die superrykes misbruik is.
Sy noem 160 gevalle.
In sy navorsing vir dokumentêre oor pedofilie en sataniese rituele geweld teen kinders het Kla.TV ook
herhaaldelik gevalle teëgekom waarin invloedryke oortreders skandelose kinders uit kinderhuise misbruik het.
Weerstand vorm
Dr Andrea Christidis is waarskynlik die mees prominente kampvegter teen onwettige uitsettings in Duitsland.
Oor die jare moes sy teen enorme weerstand veg.
Nou het sy die vereniging "AXION-Resist" gestig om kragte saam te span met dokters, wetenskaplikes,
prokureurs en kriminoloë om op te tree teen hierdie misbruik.
Benewens die ondersteuning van geraakte gesinne, voer Axion Resist waardevolle openbare betrekkingswerk uit, soos die
simposium "Zielscheibe Kind & Bindung" (Teiken: Kinders & Hechting), wat in sy geheel op hul webwerf
https://axionresist.com besigtig kan word of as 'n verkorte weergawe by www.kla.tv/29203.
Dr Christidis en haar kollegas het egter ondersteuning van ons almal nodig in hierdie belangrike werk.
Om kinders sonder werklik ernstige redes van hul ouers weg te neem, is 'n misdaad teen die swakste lede van ons samelewing,
met lewenslange gevolge vir diegene wat daardeur geraak word.
Die feit dat soveel kinders en ouers van die een oomblik op die ander permanent van mekaar geskei
word, is byna ongeëwenaard in sy drama vir albei kante.
Aangesien hierdie terugtrekprosedures gewoonlik nie openbaar is nie en die media slegs op 'n fragmentariese wyse daaroor berig,
word ons almal opgeroep om te help om hierdie kwessie na die voorpunt van die sosiale debat te bring en druk
op politici uit om uiteindelik die situasie reg te stel!