Што такое перавод у догляд?
Тое, што ў тэорыі гучыць так абаронча, на практыцы мае драматычныя наступствы:
Дзеці могуць быць адарваныя ад сваіх бацькоў з аднаго моманту на іншы — у некаторых выпадках назаўсёды.
Пасля гэтага яны назаўсёды аддаляюцца ад сваіх бацькоў.
У Германіі ў 2022 годзе больш за 66 400 дзяцей і маладых людзей былі перададзены пад дзяржаўную апеку
і размешчаны ў прыёмных сем'ях або дзіцячых дамах.
Без уліку 28 600 «непаўналетніх бежанцаў без суправаджэння», якія таксама ўваходзяць у гэтую лічбу, атрымліваецца
шакавальна вялікая колькасць — 37 800 дзяцей, якія былі разлучаны са сваімі бацькамі, прынамсі часова.
У сярэднім больш за 100 дзяцей штодзень на працягу года адбіралі ў бацькоў.
Аднак стабільныя адносіны і даглядчыкі надзвычай важныя для развіцця асобы дзіцяці, асабліва ў раннія гады.
Бацькі адыгрываюць у гэтым цэнтральную ролю. Яны забяспечваюць ім падтрымку і бяспеку.
Дзеці па прыродзе любяць сваіх бацькоў, нават калі тыя маюць складаны характар ці з'яўляюцца сацыяльнымі выпадкамі.
Аддзяленне дзіцяці ад бацькоў — гэта вельмі эмацыйны працэс як для дзяцей, так і для бацькоў, які можа іх
траўмаваць і выклікаць сур'ёзную псіхалагічную шкоду.
Па гэтай прычыне прыняцце дзіцяці пад апеку заўсёды павінна быць апошнім сродкам.
Яго варта праводзіць толькі ў тым выпадку, калі абсалютна няма іншых варыянтаў, якія б не
стварылі дадатковую пагрозу дабрабыту дзіцяці.
Аднак факт у тым, што Германія займае адно з самых высокіх месцаў у свеце па вышэйзгаданых
паказчыках колькасці дзяцей, якія патрапілі пад апеку.
Ці сапраўды нямецкія бацькі нашмат больш небяспечныя і некампетэнтныя, чым бацькі ў іншых краінах?
Ці ёсць за гэтымі трывожна высокімі лічбамі іншыя прычыны?
Вядома, існуюць выпадкі, калі няма іншага выбару, акрамя як аддзяліць дзіця ад бацькоў, напрыклад,
калі яно падвяргаецца з іх боку сэксуальнаму гвалту.
Але ці сапраўды гэтыя абгрунтаваныя выключэнні прысутнічаюць у большасці выпадкаў?
Прычыны выкрадання дзяцей
Прыведзеныя прычыны для прыняцця дзяцей пад апеку даюць інфармацыю пра гэта.
У большасці выпадкаў з боку бацькоў гэта не з'яўляецца гвалтам, занядбаннем або алкагольнай ці наркатычнай залежнасцю.
Акрамя «несуправаджаных дзяцей-бежанцаў», найбольш распаўсюджанай прычынай называецца меркаваная «перагружанасць бацькоў».
Сярод іншых прычын называюцца «расстройствы прывязанасці» або «няцярпімасць да прывязанасці», г.зн. жаданне
разведзенага бацькі не перадаваць дзіця былуму партнёру, ці нават «занадта цесная сувязь паміж маці і дзіцем».
Такія абгрунтаванні сапраўды вельмі дзіўныя.
Асабліва ў выпадках разводу, частай лагічнай наступствам з'яўляецца тое, што дзеці становяцца яшчэ бліжэйшымі да бацькі,
які застаўся, каб кампенсаваць страту бацькі, якога няма.
І асабліва, калі дзіця мае вельмі цесную сувязь з маці, яшчэ больш балюча, калі ў яго гэта адбіраюць.
Што ўражвае ў гэтых абгрунтаваннях, дык гэта тое, што яны адносна адкрыты для інтэрпрэтацыі.
Зухвальства або наркатычная залежнасць — гэта канкрэтныя і праверымыя факты.
Аднак эксперт мае права на сваё меркаванне вырашаць, калі бацькі лічацца перагружанымі, або калі
сувязь паміж маці і дзіцём лічыцца занадта цеснай.
І менавіта тут узнікае сур'ёзная праблема.
Спрэчныя экспертныя меркаванні
Псіхалагічныя судовыя заключэнні аб законных апекунах часта падрыхтоўваюцца ў працэсе прыняцця дзяцей пад апеку.
Гэтыя справаздачы з'яўляюцца важным падмуркам для ацэнкі адказнымі суддзямі сямейнага суда, змест
якіх спрыяе прыняццю рашэнняў аб будучыні дзяцей.
У больш чым 90% выпадкаў суддзі прыслухоўваюцца да рэкамендацый экспертаў.
Аднак гэтыя экспертныя меркаванні часта ўтрымліваюць відавочныя недахопы.
Доктар Андрэа Хрыстыдзіс, судовы эксперт, судова-псіхіятрычны псіхолаг і паводзінскі тэрапеўт, якая напісала
больш за 1000 экспертных заключэнняў па сямейных справах, робіць выснову са сваіх даследаванняў:
Я яшчэ не бачыў ніводнага справаздачы, які б сапраўды адпавядаў усім тэхнічным патрабаванням.
У іх амаль ва ўсіх былі выяўлены сур'ёзныя недахопы.
У многіх выпадках бацькі або адзін з бацькоў, якія былі прадметам разгляду, эксперты ацэньвалі пасля
кароткіх размоў, часам — толькі пасля тэлефонных размоў.
Доктар Хрыстыдзіс тлумачыць гэта наступным чынам:
На жаль, згодна з дзеючым заканадаўствам, любы чалавек, прызначаны суддзёй, мае права падрыхтаваць экспертную
заключэнне. Ці здольныя яны гэта зрабіць — іншае пытанне.
Даследаванне, праведзенае Берлінскім універсітэтам IB у 2015 годзе, пацвердзіла сцвярджэнне доктара Хрыстыдзіса.
Ацаніўшы 272 экспертныя заключэнні, універсітэт зрабіў выснову, што 75% усіх экспертных заключэнняў у
спрэчках па сямейным праве ў Германіі з'яўляюцца неналежнымі.
Нават прафесійныя псіхолагі часта выкарыстоўваюць ненавуковыя метады, такія як тэст на чарнільныя плямы Роршаха.
У гэтым метадзе дзецям паказваюць чарнільныя плямы, якія яны павінны інтэрпрэтаваць: Што бачыць дзіця ў пляме?
Такія тэсты цалкам непрыдатныя ў якасці доказаў у судзе, аднак іх усё роўна цытуюць як падставу
для прыняцця рашэнняў адносна дабрабыту дзіцяці.
На гэтых асновах, якія выклікаюць шмат спрэчак у некаторых прафесійных колах, можна
дыягнаставаць любы вынік, які пажадае эксперт.
У справаздачах бацькам часта ставяць дыягназы «недахоп бацькоўскіх навыкаў» або «асобасныя расстройствы».
Гэта потым можа стаць падставай для пазбаўлення апекі і размяшчэння дзяцей у
прыёмных сем'ях або ў стацыянарных установах.
Экспертныя меркаванні – прыбытковы бізнес
За экспертныя заключэнні, якія могуць разбурыць цэлыя сем'і, таксама павінны плаціць бацькі.
Выдаткі на гэта могуць скласці да 15 000 еўра.
Калі ў бацькоў не хапае грошай, падаткаплацельшчыкі павінны дапамагчы.
Штогод такім чынам ствараецца некалькі соцень мільёнаў еўра.
Здаецца, паміж экспертамі, аддзеламі па справах моладзі і сямейнымі судамі склаліся пэўныя змоўшчыцкія адносіны.
Адным з прыкладаў з'яўляецца баварскі GWG, «Таварыства навуковай судовай і юрыдычнай псіхалогіі».
Яна заўважыла гэты рынак і адаптавала свой бізнес-мадэль, каб прадастаўляць экспертныя заключэнні для сямейных судоў.
Яна вельмі хутка прадастаўляе судам экспертныя заключэнні праз сваю сетку прывязаных экспертаў.
Эксперты павінны заплаціць 40% сваіх ганарараў у якасці збораў за гэта.
GWG арганізуе навучальныя мерапрыемствы для суддзяў сямейнага суда ў Баварыі, тым самым наладжваючы сувязі з судовай уладай.
У выніку ў 2008 годзе міністр юстыцыі Баварыі быў вымушаны патлумачыць, чаму сем'явыя
суды пераважна заключаюць дагаворы з GWG.
Напрыклад, за год суд у Інгальштадце прысудзіў GWG адзінаццаць з дванаццаці кантрактаў.
Таму крытыкі гавораць пра манапольнае становішча GWG.
Знешнія размяшчэнні – рынак на мільярд фунтаў
Але справаздачы экспертаў — гэта толькі пачатак вялікага бізнесу. У 2023 годзе 128 000 дзяцей жылі
ў дамах, а каля 87 000 дзяцей — у прыёмных сем'ях.
Размяшчэнне дзіцяці ў сям'і каштуе ад 42 000 да 54 000 еўра ў год на адно дзіця.
За прыём дзіцяці на выхаванне ў сем'і-выхавальнікі атрымліваюць штомесячную дапамогу на выхаванне ў
памеры ад 700 да 900 еўра ў залежнасці ад узросту дзіцяці.
Падаткаплацельшчыкі плацяць 4,9 мільярда еўра ў год за гэтыя меры.
Моладзевы сацыяльны работнік з шматгадовым досведам у каментарыі для інтэрв'ю выказаўся наступным чынам:
"Стацыянарны сектар ужо з'яўляецца тым напрамкам, які прыносіць найбольш грошай."
Я маю на ўвазе, што можна бачыць, як стацыянарныя ўстановы з гадамі ўсё больш пашыраюцца.
Тыя, хто, так бы мовіць, выкідвае дзяцей на рынак, — гэта ўпраўленні па справах моладзі.
Я скажу гэта зусім сур'ёзна: кідайце яго на рынак!
Таму што так яно і ёсць: справа ў грошах, усё ў грошах.
І калі ўпраўленне па справах моладзі прапануе мне маладога чалавека за пэўную штодзённую або штомесячную плату, тады я
раблю прапанову ўпраўленню па справах моладзі, і ўпраўленне па справах моладзі кажа, прыме яно гэтую прапанову ці не.
У рэшце рэшт, гэта ж бізнес. І ў канчатковым выніку ўпраўленні па справах моладзі з радасцю пазбаўляюцца
ад арганізацыі, якая забірае з іх рук маладых людзей.
Супрацоўнікі службаў па справах непаўналетніх часта не могуць належным чынам ацаніць, як дзеці жывуць у гэтых установах і
ці адпавядаюць прынятыя там меры іх патрэбам і дапамагаюць ім.
Зноў і зноў узнікалі скандалы, што дзеці з Германіі размяшчаліся ў прыёмных сем'ях і ў дамах за мяжой.
Яны не хадзілі туды ў школу, і іх іншая дзейнасць таксама не кантралявалася і не падтрымлівалася.
Раптам, відавочна, дабрабыт дзіцяці больш не быў важны.
Аднак для ўстаноў, якія займаюцца гэтай злашчэннай практыкай, гэта вялікі бізнес.
Нямецкая ўстанова атрымлівае ад бюро па справах няшчасных дзяцей да 5000 еўра ў месяц за кожнае дзіця.
Аднак, калі ўстанова накіроўвае дзіця, напрыклад, у прыёмную сям'ю ў Польшчу, за пражыванне дзіцяці ў
гэтай сям'і трэба плаціць усяго 600 еўра ў месяц.
Часта не правяраюць, што адбываецца з астатнімі грашыма.
Няшчасны выпадак у аддзелах па справах моладзі
Гэта з'яўляецца вынікам вострага недахопу персаналу ў большасці ўстаноў па справах моладзі.
Многія супрацоўнікі ўлады пакутуюць ад пастаяннай перагрузкі.
Не хапае часу і персаналу для нагляду за месцазнаходжаннем і дабрабытам дзяцей.
Многія сацыяльныя работнікі сыходзяць са сваіх прац, бо больш не могуць падтрымліваць тое, як усё робіцца.
Гэта яшчэ больш пагаршае становішча. Акрамя таго, не хапае кваліфікаваных рабочых.
Ад палітыкі не чакаецца ніякага вырашэння
Нельга меркаваць, што палітыкі самі выправяць сітуацыю, бо яны самі атрымліваюць значныя выгады ад бізнесу, звязанага з дзецьмі.
Зараз мы з'яўляемся сведкамі буйной бітвы за бюджэтныя рэсурсы, якія палітыкі выкарыстоўваюць для падтрымкі сваіх
часта сумнеўных ідэалагічных праектаў, ад «марскога ратавання» да так званай «фемінісцкай знешняй палітыкі».
Змяшчэнне дзяцей у прытулкі — гэта інструмент, які станоўча ўплывае на фінансавы запас, даступны федэральным палітыкам.
Бізнес з дзецьмі прыносіць грошы, таму што ён працаёмкі.
Гэта зніжае паказчыкі беспрацоўя і азначае, што ўрад вымушаны выплачваць меншыя датацыі па беспрацоўі.
У той жа час падатак на даходы, які выплачваюць супрацоўнікі службаў па справах дзяцей і моладзі, прыносіць
значныя сродкі ў дзяржаўны бюджэт, якія затым у асноўным накіроўваюцца ўрадам федэральнага і штатнага ўзроўняў.
Аднак выдаткі на ўзяцце дзяцей пад апеку нясе не федэральны ўрад, а бацькі і мясцовыя ўлады, якія атрымліваюць
адносна невялікія сродкі ад даходаў па падаходным падатку.
Дзяржава таксама можа выкарыстоўваць адабранне дзяцей у сваіх мэтах і іншымі спосабамі — а менавіта як абмежавальную меру.
Гэта можна было назіраць падчас пандэміі каранавіруса:
Тут змяшчэнне дзяцей у прытулкі было вострым мячом, якім дзяржава пагражала крытыкам мер, звязаных з каранавірусам.
У некалькіх выпадках дзяцей забралі з сем'яў, таму што іх бацькі не настойвалі, каб яны насілі маскі ў школе.
Маштабныя страты з-за выкрадання дзіцяці
Тым часам сем'і, якія ў гэтым кантэксце раз'яднаныя, перажываюць катастрофу.
У некаторых выпадках дзеці былі сілавым шляхам забраны паліцыяй з сем'яў, школ або дзіцячых садоў.
У нашай праграме «Сістэматычнае выманне дзяцей – прымусовае змяшчэнне ў дзяржаўныя ўстановы пад лупай»
пацярпелыя расказваюць, як яны перажылі гэтыя ўмяшанні.
Акрамя таго, можна ўбачыць шакавальнае відэа, на якім маці вырываюць з рук плачучых дзяцей.
Ужо сама па сабе такая жорсткая разлука — гэта жыццёвы шок для маленькіх дзяцей, які
часта пакідае ў іх глыбокія псіхічныя траўмы.
Гэта прыводзіць да глыбокай траўмы і змен у паводзінах у дзяцей.
Напрыклад, двухгадовы Пол перастаў размаўляць, калі яго забралі ў сям'і, і з таго часу ў яго праблемы з маўленнем.
Гэта часта суправаджаецца тыднямі і месяцамі, падчас якіх дзеці хаваюцца ад сваіх бацькоў.
Пасля судовага пасяджэння могуць адбыцца сустрэчы з дзецьмі.
Аднак гэта здараецца вельмі рэдка і падпадае пад строгія правілы.
Бацькам не дазваляецца выяўляць свае пачуцці або гаварыць пра сваё агульнае мінулае.
Такім чынам, дзеці не адчуваюць, што іх бацькі таксама пакутуюць ад разрыву.
Гэтыя прымусовыя, ненатуральныя паводзіны з боку бацькоў вельмі трывожна ўплываюць на дзяцей.
Аднак, калі правілы будуць парушаны, візіты будуць цалкам забаронены.
У большасці выпадкаў размяшчэнне ў доме састарэлых не прыводзіць да паляпшэння становішча жыхара.
У дзяцей часта развіваюцца паводзінскія праблемы.
Затым іх могуць перадаць у дзіцячую і падлеткавую псіхіятрыю, дзе іх будуць лячыць псіхатропнымі прэпаратамі і Рыталінам.
Псіхолаг доктар Хрыстыдзіс:
Такім чынам, у ўстановах дзецям зусім не дапамагаюць.
Гэта можа быць толькі ў тым выпадку, калі дзеці сапраўды зазналі жорсткае гвалтаванне і судова-медыцынская экспертыза
выявіла вельмі відавочныя сур'ёзныя траўмы. Сексуальны гвалт...
Яна сцвярджае, што існуюць цэлыя даследаванні, якія выявілі, што амаль 90% маладых людзей пакутуюць, перш чым «выйсці з шафы».
Потым яны становяцца альбо наркаманамі, алкаголікамі, ці нават злачынцамі.
Яны не атрымліваюць належнай кваліфікацыі, таму часта ў выніку становяцца цяжарам для дзяржавы.
Доктар Хрыстыдзіс: «Што адбываецца з дзецьмі ў дзіцячых дамах? Яны ўтрымліваюцца пад вартай».
У іх такі суадносіны персаналу, што можна заплакаць.
Такім чынам, там таксама эканомяць, бо ўсё прыватызавана.
Яны ўсе проста хочуць атрымаць прыбытак. Таму дзеці застаюцца без увагі і не заахвочваюцца.
Акрамя таго, паступаюць паўторныя паведамленні пра яшчэ больш сур'ёзную шкоду ў дамах і ў прыёмных сем'ях.
У Берліне, напрыклад, дзяцей на працягу дзесяцігоддзяў размяшчалі ў сем'і педафілічных апякунў
па парадзе сацыяльнага педагога Гермута Кентлера.
Кентлер цяпер мёртвы, але можна меркаваць, што старыя сеткі і сувязі ўсё яшчэ існуюць, бо дагэтуль не
праводзілася належнага і паслядоўнага расследавання.
Больш падрабязную інфармацыю можна знайсці ў дакументальным фільме «Кентлер Гейт» ад
акцыйнай групы «Demo für alle» (Demo for All).
Таксама ў дзіцячых дамах адбываліся розныя скандалы, звязаныя з жорсткім абыходжаннем і сексуальным гвалтам у
дачыненні да дзяцей, якія без бацькоўскай абароны безабаронныя перад сваімі гвалтаўнікамі.
Доктар Хрыстыдзіс прыводзіць у прыклад вёску SOS «Дзіцячае сяло», дзе дзеці гадамі зазнавалі гвалт з боку супербагатых.
Яна згадвае 160 выпадкаў.
Падчас пошуку матэрыялаў для дакументальных фільмаў пра педафілію і сатанінскія рытуальныя гвалты над дзецьмі , Kla.TV
неаднаразова сутыкалася з выпадкамі, калі ўплывовыя злачынцы бессаромна здзекаваліся з дзяцей з дзіцячых дамоў.
Супраціў фарміруецца
Доктар Андрэа Хрыстыдзіс —, мабыць, самая вядомая актывістка ў Германіі, якая змагаецца супраць незаконных дэпартацый.
За гады ёй даводзілася змагацца з велізарным супрацівам.
Цяпер яна заснавала асацыяцыю «AXION-Resist», каб аб'яднаць намаганні з урачамі, навукоўцамі, юрыстамі
і крымінолагамі для барацьбы з гэтымі злоўжываннямі.
У дадатак да падтрымкі пацярпелых сем'яў, Axion Resist праводзіць каштоўную працу па сувязях з грамадскасцю, напрыклад, сімпозіум
«Zielscheibe Kind & Bindung» (Цэль: Дзеці і прывязанасць), які можна паглядзець цалкам на іх сайце https://axionresist.com
або ў скарочанай версіі па адрасе www.kla.tv/29203.
Аднак доктар Хрыстыдзіс і яе калегі маюць патрэбу ў падтрымцы ўсіх нас у гэтай важнай працы.
Пазбаўленне дзяцей бацькоў без сапраўды сур'ёзных прычын — гэта злачынства супраць самых слабых членаў нашага
грамадства, з пажыццёвымі наступствамі для пацярпелых.
Той факт, што так шмат дзяцей і бацькоў назаўсёды разлучаюцца адзін з адным з аднаго моманту на іншы, — гэта
драма, амаль не маючая сабе роўных для абодвух бакоў.
Паколькі гэтыя працэдуры адклікання звычайна не апублічваюцца, а СМІ паведамляюць пра іх толькі фрагментарна, мы ўсе закліканы
дапамагчы вывесці гэтае пытанне на першы план грамадскай дыскусіі і паўплываць на палітыкаў, каб яны нарэшце выправілі сітуацыю!