Τι είναι η εντολή επιμέλειας;
Αυτό που ακούγεται τόσο προστατευτικό στη θεωρία έχει δραματικές συνέπειες στην πράξη:
Τα παιδιά χωρίζονται από τους γονείς τους από τη μια στιγμή στην άλλη - μερικές φορές για το υπόλοιπο της παιδικής τους ηλικίας.
Μετά από αυτό, αποξενώνονται μόνιμα από τους γονείς τους.
Στη Γερμανία, περισσότερα από 66.400 παιδιά και νέοι τέθηκαν υπό κρατική φροντίδα και
τοποθετήθηκαν σε ανάδοχες οικογένειες ή σε σπίτια το 2022.
Αφού αφαιρεθούν οι 28.600 "ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες", οι οποίοι επίσης περιλαμβάνονται σε αυτόν τον αριθμό, το
αποτέλεσμα είναι ένας σοκαριστικά υψηλός αριθμός 37.800 παιδιών που χωρίστηκαν από τους γονείς τους - τουλάχιστον προσωρινά.
Κατά μέσο όρο, περισσότερα από 100 παιδιά απομακρύνονταν από τους γονείς τους κάθε μέρα του έτους.
Ωστόσο, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής, οι σταθερές σχέσεις και οι μορφές προσκόλλησης είναι
εξαιρετικά σημαντικές για την προσωπική ανάπτυξη των παιδιών.
Οι γονείς παίζουν κεντρικό ρόλο εδώ. Τους παρέχουν υποστήριξη και ασφάλεια.
Τα παιδιά αγαπούν φυσικά τους γονείς τους, ακόμη και αν αυτοί είναι δύσκολοι χαρακτήρες ή κοινωνικές περιπτώσεις.
Ο αποχωρισμός ενός παιδιού από τους γονείς του είναι μια εξαιρετικά συναισθηματική διαδικασία τόσο για τα
παιδιά όσο και για τους γονείς, η οποία μπορεί να τα τραυματίσει και να προκαλέσει σοβαρή ψυχολογική βλάβη.
Για το λόγο αυτό, η ανάθεση ενός παιδιού σε ίδρυμα θα πρέπει να αποτελεί πάντα την έσχατη λύση.
Θα πρέπει να διενεργείται μόνο εάν δεν υπάρχουν άλλες επιλογές για να μην τεθεί σε περαιτέρω κίνδυνο η ευημερία του παιδιού.
Γεγονός είναι, ωστόσο, ότι με τα προαναφερθέντα στοιχεία, η Γερμανία κατέχει διεθνώς
ηγετική θέση όσον αφορά τη φροντίδα των παιδιών.
Είναι πράγματι οι γονείς της Γερμανίας τόσο πολύ πιο επικίνδυνοι και ανίκανοι από τους γονείς άλλων χωρών;
Ή μήπως υπάρχουν άλλοι λόγοι για αυτά τα ανησυχητικά υψηλά ποσοστά;
Φυσικά, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γονείς, για
παράδειγμα εάν το παιδί κακοποιείται σεξουαλικά από αυτούς.
Όμως υπάρχουν πράγματι αυτές οι δικαιολογημένες εξαιρέσεις στην πλειονότητα των περιπτώσεων;
Λόγοι απαγωγής παιδιών
Οι λόγοι στους οποίους βασίζεται η ανάληψη της φροντίδας παρέχουν πληροφορίες σχετικά με αυτό.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό δεν οφείλεται σε βία, παραμέληση ή εξάρτηση από το
αλκοόλ ή τα ναρκωτικά εκ μέρους των γονέων.
Με εξαίρεση τα "ασυνόδευτα προσφυγόπουλα", η πιο συνηθισμένη δικαιολογία είναι οι
υποτιθέμενες "υπερβολικές απαιτήσεις από τους γονείς".
Άλλοι λόγοι που αναφέρονται είναι οι "διαταραχές προσκόλλησης" ή η "δυσανεξία προσκόλλησης", δηλαδή ότι ο διαζευγμένος γονέας
θέλει να κρατήσει το παιδί μακριά από τον πρώην σύντροφό του ή ακόμη και ο "πολύ στενός δεσμός μεταξύ μητέρας και παιδιού".
Τέτοιες δικαιολογίες προκαλούν μεγάλη έκπληξη.
Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις διαζυγίου, είναι συχνά λογικό επακόλουθο τα παιδιά να έρθουν ακόμη πιο κοντά στον εναπομείναντα γονέα,
προκειμένου να αντισταθμίσουν την απώλεια του γονέα που λείπει.
Και ειδικά όταν ένα παιδί έχει έναν πολύ στενό δεσμό με τη μητέρα του, είναι ακόμα πιο οδυνηρό να τον στερηθεί.
Το εντυπωσιακό σε αυτές τις αιτιολογήσεις είναι ότι είναι σχετικά ανοιχτές στην ερμηνεία.
Η κατάχρηση ή ο εθισμός στα ναρκωτικά είναι συγκεκριμένα και αποδεδειγμένα αδικήματα.
Ωστόσο, το σημείο στο οποίο οι γονείς θα πρέπει να επιβαρύνονται υπερβολικά ή το σημείο στο οποίο ο δεσμός μεταξύ
μητέρας και παιδιού θα πρέπει να είναι πολύ στενός εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του ατόμου που κρίνει.
Και εδώ ακριβώς προκύπτει ένα σημαντικό πρόβλημα.
Αμφισβητήσιμες γνωμοδοτήσεις εμπειρογνωμόνων
Οι ψυχολογικές δικαστικές εκθέσεις για τους νόμιμους κηδεμόνες συντάσσονται συχνά κατά τη
διάρκεια της ανάληψης της φροντίδας του παιδιού.
Οι εκθέσεις αυτές αποτελούν σημαντική βάση κρίσης για τους αρμόδιους δικαστές οικογενειακών δικαστηρίων, το περιεχόμενο των
οποίων συμβάλλει στην απόφαση για την περαιτέρω τύχη των παιδιών.
Σε πάνω από το 90% των υποθέσεων, οι δικαστές ακολουθούν τις συστάσεις των εμπειρογνωμόνων.
Ωστόσο, οι εκθέσεις αυτές περιέχουν συχνά κραυγαλέες ελλείψεις.
Η Δρ Ανδρέα Χρηστίδη, πραγματογνώμονας, ιατροδικαστική ψυχολόγος και θεραπεύτρια συμπεριφοράς, η οποία έχει ήδη συντάξει πάνω από
1000 εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης σχετικά με τις οικογενειακές αξιολογήσεις, καταλήγει στο συμπέρασμα της έρευνάς της:
"Δεν έχω δει ακόμη ούτε μία πραγματογνωμοσύνη που να πληροί πραγματικά όλες τις τεχνικές απαιτήσεις".
Διαπίστωσε σοβαρά ελαττώματα σχεδόν σε όλα.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι ενδιαφερόμενοι γονείς ή γονείς αξιολογήθηκαν από τους εμπειρογνώμονες μετά από σύντομες
συζητήσεις, μερικές φορές μόνο μετά από τηλεφωνικές συνομιλίες.
Ο Δρ Χρηστίδης το εξηγεί αυτό:
"Δυστυχώς, η τρέχουσα νομική κατάσταση είναι ότι οποιοσδήποτε διορίζεται από τον δικαστή επιτρέπεται να
συντάσσει εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης. Το αν μπορεί να το κάνει είναι ένα άλλο ερώτημα".
Μια μελέτη του IB University of Applied Sciences Berlin επιβεβαίωσε τη δήλωση του Dr Christidis το 2015.
Αφού ανέλυσε 272 γνωμοδοτήσεις εμπειρογνωμόνων, το πανεπιστήμιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 75% όλων των
γνωμοδοτήσεων εμπειρογνωμόνων σε διαφορές οικογενειακού δικαίου στη Γερμανία είναι εσφαλμένες.
Ακόμη και οι εκπαιδευμένοι ψυχολόγοι χρησιμοποιούν συχνά αντιεπιστημονικές μεθόδους, όπως το τεστ Rorschach.
Σε αυτή τη μέθοδο, παρουσιάζονται στα παιδιά κηλίδες μελανιού τις οποίες καλούνται να
ερμηνεύσουν: Τι βλέπει το παιδί στην κηλίδα;
Τέτοιες εξετάσεις είναι εντελώς ακατάλληλες ως αποδεικτικά στοιχεία στο δικαστήριο και παρ' όλα αυτά αναφέρονται ως
βάση για να αποφασιστεί αν το παιδί πρέπει να εγκαταλειφθεί.
Οποιοδήποτε αποτέλεσμα επιθυμεί ο αξιολογητής μπορεί να διαγνωστεί με βάση αυτές τις βάσεις, ορισμένες από τις
οποίες είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενες στους ειδικούς κύκλους.
Οι γονείς συχνά διαγιγνώσκονται με "έλλειψη γονικών δεξιοτήτων" ή "διαταραχές προσωπικότητας" στις εκθέσεις εμπειρογνωμόνων.
Αυτά μπορεί στη συνέχεια να αποτελέσουν λόγους για την απώλεια της επιμέλειας και την
τοποθέτηση των παιδιών σε ανάδοχες οικογένειες ή σπίτια.
Γνωμοδοτήσεις εμπειρογνωμόνων - μια επικερδής επιχείρηση
Οι εκθέσεις, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να διαλύσουν ολόκληρες οικογένειες, πρέπει επίσης να πληρώνονται από τους γονείς.
Το κόστος για αυτό μπορεί να ανέλθει σε 15.000 ευρώ.
Αν οι γονείς δεν έχουν τα χρήματα, πρέπει να παρέμβει ο φορολογούμενος.
Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται με αυτόν τον τρόπο πολλά 100 εκατομμύρια ευρώ.
Φαίνεται ότι έχουν δημιουργηθεί ορισμένα δίκτυα μεταξύ εμπειρογνωμόνων, γραφείων
πρόνοιας νέων και οικογενειακών δικαστηρίων.
Ένα παράδειγμα είναι η βαυαρική GWG, η "Εταιρεία Επιστημονικής Ιατροδικαστικής και Νομικής Ψυχολογίας".
Αναγνώρισε αυτή την αγορά και προσάρμοσε το επιχειρηματικό της μοντέλο στις πραγματογνωμοσύνες για τα οικογενειακά δικαστήρια.
Παρέχει εκθέσεις εμπειρογνωμόνων για τα δικαστήρια πολύ γρήγορα μέσω των συνεργαζόμενων εμπειρογνωμόνων της.
Οι εμπειρογνώμονες πρέπει να της καταβάλλουν το 40 % της αμοιβής τους.
Η GWG διοργανώνει εκπαιδευτικές εκδηλώσεις για δικαστές οικογενειακών δικαστηρίων στη Βαυαρία
και δημιουργεί έτσι δεσμούς με το δικαστικό σώμα.
Ως αποτέλεσμα, ο Βαυαρός Υπουργός Δικαιοσύνης έπρεπε να εξηγήσει το 2008 γιατί τα οικογενειακά δικαστήρια
αναθέτουν τις συμβάσεις τους κατά κύριο λόγο στην GWG.
Το δικαστήριο του Ingolstadt, για παράδειγμα, είχε αναθέσει έντεκα από τις δώδεκα συμβάσεις στην GWG εντός ενός έτους.
Ως εκ τούτου, οι επικριτές κάνουν λόγο για μονοπωλιακή θέση της GWG.
Τοποθετήσεις από τρίτους - μια αγορά δισεκατομμυρίων
Αλλά οι εκθέσεις εμπειρογνωμόνων είναι μόνο η αρχή της μεγάλης επιχείρησης. Το 2023, 128.000 παιδιά ζούσαν σε ιδρύματα
φροντίδας και περίπου 87.000 παιδιά σε ανάδοχες οικογένειες.
Η διαμονή σε ένα ίδρυμα κοστίζει 42.000 - 54.000 ευρώ ανά παιδί ετησίως.
Για τη φιλοξενία ενός ανάδοχου παιδιού, οι ανάδοχες οικογένειες λαμβάνουν μηνιαίο επίδομα φροντίδας μεταξύ
700 και 900 ευρώ, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.
Οι φορολογούμενοι πληρώνουν 4,9 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για τα μέτρα αυτά.
Ένας εργαζόμενος στην πρόνοια των νέων που εργαζόταν επί δεκαετίες σχολίασε το θέμα αυτό σε συνέντευξή του ως εξής:
"Ο χώρος νοσηλείας είναι ήδη ο χώρος που αποφέρει τα περισσότερα χρήματα.
Θέλω να πω, στο τέλος της ημέρας, μπορείτε να δείτε ότι οι ενδονοσοκομειακές εγκαταστάσεις
επεκτείνονται όλο και περισσότερο με την πάροδο των ετών.
Αυτοί που ρίχνουν τα παιδιά στην αγορά, ας πούμε, είναι τα γραφεία πρόνοιας νέων".
"Επιτρέψτε μου να το πω αυτό εντελώς συνειδητά: ρίξτε το στην αγορά!
Γιατί έτσι είναι: πρόκειται για χρήματα, πρόκειται για χρήματα.
Και αν μου προσφερθεί ένας νέος από το γραφείο πρόνοιας νέων για ένα συγκεκριμένο ημερήσιο ή μηνιαίο ποσό, τότε κάνω μια
προσφορά στο γραφείο πρόνοιας νέων και το γραφείο πρόνοιας νέων λέει αν θα αποδεχτώ ή όχι αυτή την προσφορά.
Πρόκειται για μια επιχείρηση, άλλωστε. Και τα γραφεία πρόνοιας νέων είναι τελικά ευτυχισμένα αν έχουν μια
οργάνωση που τους παίρνει τους νέους από τα χέρια τους".
Το προσωπικό του γραφείου ευημερίας των νέων συχνά δεν ελέγχει επαρκώς το πώς τα παιδιά τα καταφέρνουν στα κέντρα και αν τα μέτρα
που λαμβάνονται εκεί είναι λογικά και χρήσιμα για τα παιδιά.
Έχουν επανειλημμένα έρθει στο φως σκάνδαλα σχετικά με παιδιά από τη Γερμανία που παραδίδονται
σε ανάδοχες οικογένειες και σπίτια στο εξωτερικό.
Δεν πήγαιναν σχολείο εκεί, ούτε επιβλέπονταν ή φροντίζονταν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
Το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού δεν είχε πλέον προφανώς ενδιαφέρον.
Ωστόσο, για τους οργανισμούς που εφαρμόζουν αυτή την καταχρηστική πρακτική, αυτό σημαίνει μεγάλες επιχειρήσεις.
Μια γερμανική οργάνωση λαμβάνει έως και 5.000 ευρώ μηνιαίως για ένα παιδί από το γραφείο πρόνοιας νέων.
Ωστόσο, εάν το ίδρυμα στείλει το παιδί σε ανάδοχη οικογένεια στην Πολωνία, για παράδειγμα, πρέπει να καταβληθούν μόνο 600 ευρώ
μηνιαίως για την τοποθέτηση του παιδιού στην οικογένεια αυτή.
Το τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα χρήματα συχνά δεν ελέγχεται.
Κατάσταση έκτακτης ανάγκης στα γραφεία πρόνοιας νέων
Αυτό είναι συνέπεια της σοβαρής έλλειψης προσωπικού στα περισσότερα γραφεία πρόνοιας νέων.
Πολλοί από τους υπαλλήλους της αρχής υποφέρουν από συνεχή υπερκόπωση.
Υπάρχει έλλειψη χρόνου και προσωπικού για την παρακολούθηση του τόπου διαμονής και της ευημερίας των παιδιών.
Πολλοί κοινωνικοί λειτουργοί παραιτούνται από τη δουλειά τους επειδή δεν μπορούν πλέον να
υποστηρίξουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η εργασία.
Αυτό επιδεινώνει περαιτέρω την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Υπάρχει επίσης έλλειψη εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού.
Δεν αναμένεται θεραπεία από την πολιτική
Δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι πολιτικοί θα το διορθώσουν αυτό από μόνοι τους, καθώς οι ίδιοι
επωφελούνται σε μεγάλο βαθμό από τις επιχειρήσεις με παιδιά.
Αυτή τη στιγμή βιώνουμε έναν μεγάλο αγώνα για τα κονδύλια του προϋπολογισμού που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί για να στηρίξουν τα
συχνά αμφισβητήσιμα, ιδεολογικά τους σχέδια, συμπεριλαμβανομένης της "διάσωσης της θάλασσας" και
της λεγόμενης "φεμινιστικής εξωτερικής πολιτικής".
Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάληψη της φροντίδας των παιδιών είναι ένα μέσο που έχει ανταμείβοντας επιπτώσεις στα
οικονομικά περιθώρια ελιγμών των ομοσπονδιακών πολιτικών.
Η επιχείρηση με παιδιά παράγει χρήματα επειδή είναι εντάσεως εργασίας.
Ως αποτέλεσμα, τα ποσοστά ανεργίας μειώνονται και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να καταβάλλει λιγότερα επιδόματα ανεργίας.
Ταυτόχρονα, ο φόρος μισθών και εισοδήματος που καταβάλλουν οι εργαζόμενοι στον τομέα της παιδικής και νεανικής πρόνοιας
διοχετεύει πολλά χρήματα στα κρατικά ταμεία, τα οποία στη συνέχεια διοχετεύονται κυρίως
στην ομοσπονδιακή και την πολιτειακή κυβέρνηση.
Από την άλλη πλευρά, οι δαπάνες για τη φροντίδα των παιδιών δεν επιβαρύνουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά τις
τοπικές αρχές εκτός από τους γονείς, οι οποίοι λαμβάνουν σχετικά λίγα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος.
Το κράτος μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει την απαγωγή παιδιών προς όφελός του με άλλους
τρόπους - συγκεκριμένα ως περιοριστικό μέτρο.
Μπορούσες να το δεις αυτό στους χρόνους της Κορόνας:
Εδώ, η επιτήρηση ήταν ένα αιχμηρό ξίφος που χρησιμοποιήθηκε από το κράτος για να
εκφοβίσει τους επικριτές των μέτρων για τον κοροναϊό.
Σε αρκετές περιπτώσεις, παιδιά απομακρύνθηκαν από οικογένειες επειδή οι γονείς δεν επέμεναν να φορούν μάσκα στο σχολείο.
Μαζική ζημία που προκλήθηκε από απαγωγή παιδιών
Εν τω μεταξύ, οι οικογένειες που διαλύονται σε αυτό το πλαίσιο βιώνουν μια καταστροφή.
Τα παιδιά απομακρύνονται μερικές φορές με τη βία από τις οικογένειές τους, τα σχολεία ή
τους παιδικούς σταθμούς τους από την αστυνομία.
Στο πρόγραμμά μας "Συστηματική στέρηση παιδιών - η επιμέλεια στο μικροσκόπιο", οι
θιγόμενοι αναφέρουν πώς βίωσαν αυτές τις παρεμβάσεις.
Υπάρχουν επίσης συγκλονιστικά κινηματογραφικά πλάνα από μητέρες που αρπάζονται από τα ουρλιάζοντα παιδιά τους.
Ένας τέτοιος βίαιος αποχωρισμός και μόνο αποτελεί σοκ για τη ζωή των μικρών παιδιών, αφήνοντάς τα συχνά σοβαρά τραυματισμένα.
Αυτό οδηγεί σε βαθιά τραύματα και αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών.
Για παράδειγμα, ο δίχρονος Paul σταμάτησε να μιλάει όταν τον πήραν από την οικογένειά του
και έκτοτε αντιμετωπίζει προβλήματα ομιλίας.
Αυτό συχνά ακολουθείται από εβδομάδες και μήνες κατά τους οποίους τα παιδιά κρύβονται από τους γονείς τους.
Μετά την ακρόαση στο δικαστήριο, μπορούν στη συνέχεια να πραγματοποιηθούν ραντεβού επίσκεψης με τα παιδιά.
Αλλά μόνο πολύ σπάνια και κάτω από αυστηρούς κανονισμούς.
Οι γονείς δεν επιτρέπεται να δείξουν συναισθήματα ή να μιλήσουν για το κοινό τους παρελθόν.
Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται καν ότι οι γονείς τους υποφέρουν επίσης από τον χωρισμό.
Αυτή η αναγκαστική, αφύσικη συμπεριφορά των γονέων έχει πολύ ενοχλητική επίδραση στα παιδιά.
Εάν, ωστόσο, οι κανόνες παραβιάζονται, οι επισκέψεις απαγορεύονται εντελώς.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ιδρυματοποίηση δεν συνδέεται με βελτίωση.
Τα παιδιά αναπτύσσουν συχνά προβλήματα συμπεριφοράς.
Στη συνέχεια μπορεί να μεταφερθούν σε παιδοψυχιατρικό και εφηβικό ψυχιατρικό θάλαμο, όπου
αντιμετωπίζονται με ψυχοτρόπα φάρμακα και Ritalin.
Ψυχολόγος Δρ Χρηστίδης:
"Έτσι, τα παιδιά δεν βοηθούνται καθόλου στα ιδρύματα.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει μόνο με παιδιά που έχουν πράγματι κακοποιηθεί σοβαρά και όπου η
ιατροδικαστική έχει σαφώς διαπιστώσει σοβαρές κακώσεις σε παιδιά. Η σεξουαλική κακοποίηση..."
Καταθέτει ότι υπάρχουν ολόκληρες μελέτες που έχουν διαπιστώσει ότι σχεδόν το 90% των νέων ανθρώπων καταστρέφονται πριν βγουν έξω.
Είτε είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά ή στο αλκοόλ, είτε έχουν γίνει εγκληματίες.
Δεν αποκτούν τα κατάλληλα προσόντα, οπότε συχνά καταλήγουν να πληρώνουν το κράτος εκ των υστέρων.
Δρ Χρηστίδης: "Τι γίνεται με τα παιδιά στα παιδικά σπίτια; Κρατούνται υπό κράτηση.
Έχουν μια αναλογία προσωπικού που σε κάνει να θες να κλάψεις.
Έτσι, εξοικονομούνται χρήματα και από εκεί, τα πάντα ιδιωτικοποιούνται.
Όλοι θέλουν απλώς να βγάλουν κέρδος. Έτσι τα παιδιά μπαίνουν στο ράφι και δεν υποστηρίζονται".
Επιπλέον, υπάρχουν επανειλημμένες αναφορές για ακόμη χειρότερες ζημιές σε οίκους ευγηρίας και σε εξωτερικούς χώρους φιλοξενίας.
Στο Βερολίνο, για παράδειγμα, τα παιδιά τοποθετούνταν σε παιδόφιλους ανάδοχους γονείς επί δεκαετίες με τη
συμβουλή του κοινωνικού παιδαγωγού Χέλμουτ Κέντλερ.
Ο Κέντλερ έχει πεθάνει, αλλά μπορεί να υποτεθεί ότι οι τσόχες και τα δίκτυα εκείνης της εποχής εξακολουθούν να υπάρχουν,
καθώς δεν έχει γίνει ακόμη μια σωστή και συνεπής επανεκτίμηση.
Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό μπορείτε να βρείτε στο ντοκιμαντέρ "Kentler Gate" της ομάδας δράσης "Demo for all".
Έχουν επίσης σημειωθεί διάφορα σκάνδαλα σε οίκους ευγηρίας που αφορούν την κακομεταχείριση και τη σεξουαλική
κακοποίηση παιδιών που βρίσκονται αβοήθητα στο έλεος των κακοποιών χωρίς γονική προστασία.
Ο Δρ Χρηστίδης αναφέρει ένα παιδικό χωριό SOS, όπου τα παιδιά κακοποιούνταν από τους υπερπλούσιους για χρόνια.
Μιλάει για 160 περιπτώσεις.
Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της για τα ντοκιμαντέρ σχετικά με την παιδοφιλία και τη σατανιστική-τελετουργική βία κατά των
παιδιών , η Kla.TV έχει επίσης επανειλημμένα συναντήσει το γεγονός ότι σημαίνοντες δράστες
χρησιμοποίησαν ξεδιάντροπα παιδιά από παιδικά σπίτια.
Διαμορφώνεται αντίσταση
Ο Δρ Ανδρέας Χρηστίδης είναι ίσως ο σημαντικότερος αγωνιστής κατά της παράνομης κράτησης στη Γερμανία.
Με την πάροδο των ετών, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τεράστια αντίσταση.
Τώρα έχει ιδρύσει την ένωση "AXION-Resist" για να ενώσει τις δυνάμεις της με γιατρούς, επιστήμονες, δικηγόρους και
εγκληματολόγους για την καταπολέμηση αυτών των καταχρήσεων.
Εκτός από την υποστήριξη των οικογενειών που έχουν πληγεί, η Axion Resist πραγματοποιεί πολύτιμο έργο δημοσίων σχέσεων, όπως
το συμπόσιο "Target Child & Attachment", το οποίο μπορείτε να βρείτε σε πλήρη έκταση στην αρχική τους
σελίδα https://axionresist.com ή σε συντομευμένη περίληψη στη διεύθυνση www.kla.tv/29203.
Ωστόσο, η Δρ Χρηστίδη και οι συνάδελφοί της χρειάζονται την υποστήριξη όλων μας σε αυτό το σημαντικό έργο.
Η αρπαγή των παιδιών από τους γονείς τους χωρίς πραγματικά σοβαρό λόγο είναι ένα έγκλημα κατά των πιο αδύναμων μελών
της κοινωνίας μας με δια βίου συνέπειες για τους θιγόμενους.
Το γεγονός ότι αυτά τα πολλά παιδιά και οι γονείς χωρίζονται μόνιμα το ένα από το άλλο από τη μια στιγμή στην άλλη, δύσκολα
μπορεί να ξεπεραστεί από άποψη δράματος και για τα δύο μέρη.
Καθώς αυτές οι διαδικασίες απόσυρσης δεν είναι συνήθως δημόσιες και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τις αναφέρουν μόνο αποσπασματικά,
καλούμαστε όλοι να βοηθήσουμε να μεταφέρουμε το θέμα αυτό στο επίκεντρο της κοινωνικής συζήτησης και να ασκήσουμε
πίεση στους πολιτικούς να διορθώσουν επιτέλους την κατάσταση!