Kio estas translokigoj en prizorgon?
Kio en teorio sonas tiel protekta, havas dramajn konsekvencojn en praktiko:
Infanoj estas apartigitaj de siaj gepatroj de unu momento al la sekva – en iuj kazoj por la resto de sia infanaĝo.
Post tio, ili estas por ĉiam fremdigitaj de siaj gepatroj.
En Germanio, pli ol 66 400 infanoj kaj junuloj estis en 2022 prenitaj sub ŝtatan
prizorgon kaj lokitaj en gastfamiliojn aŭ hejmojn.
Sen la 28 600 "senakompanaj malplenaĝaj rifuĝintoj", kiuj ankaŭ estas inkluzivitaj en ĉi tiu cifero, tio rezultigas
la ŝoke altan nombron de 37 800 infanoj, kiuj estis apartigitaj de siaj gepatroj, almenaŭ provizore.
Averaĝe, pli ol 100 infanoj estis forprenitaj de siaj gepatroj ĉiutage de la jaro.
Tamen stabilaj rilatoj kaj prizorgantoj estas ekstreme gravaj por la evoluo de la
personeco de infanoj, precipe en la fruaj jaroj.
Gepatroj ludas centran rolon en tio. Ili provizas al ili stabilecon kaj sekurecon.
Infanoj nature amas siajn gepatrojn, eĉ se ili havas malfacilajn personecojn aŭ estas sociaj kazoj.
Apartigi infanon de ĝiaj gepatroj estas tre emocia procezo por ambaŭ, infanoj kaj gepatroj, kiu povas
ilin traŭmatigi kaj kaŭzi gravan psikologian damaĝon.
Pro tio, preni infanon en prizorgon devus ĉiam esti la lasta rimedo.
Ĝi devus esti farita nur se absolute ne ekzistas aliaj ebloj, kiuj ne plu endanĝerigus la bonfarton de la infano.
Tamen la fakto estas, ke Germanio internacie rangas inter la plej altaj laŭ la supre
menciitaj ciferoj pri infanoj prenitaj en prizorgon.
Ĉu germanaj gepatroj vere estas tiom pli danĝeraj kaj nekompetentaj ol gepatroj en aliaj landoj?
Aŭ ĉu ekzistas aliaj kialoj malantaŭ ĉi tiuj alarmige altaj ciferoj?
Kompreneble, ekzistas kazoj, kiam ne ekzistas alia alternativo ol apartigi la infanon de
ĝiaj gepatroj, ekzemple se ili seksperfortas ĝin.
Sed ĉu ĉi tiuj pravigitaj esceptoj vere ĉeestas en la plimulto de kazoj?
Kialoj por infanrabo
La kialoj subestantaj la forigojn provizas informojn pri tio.
En plej multaj kazoj, tio ne estas perforto, neglekto aŭ alkohol- aŭ drog-dependeco de la gepatroj.
Krom "senakompanaj rifuĝintaj infanoj", la plej ofta donita kialo estas la supozata "troŝarĝo de gepatroj".
Aliaj donitaj kialoj inkluzivas "malordojn de alligo" aŭ "intoleremon de alligo", t.e. divorcita gepatro
volanta teni la infanon for de sia ekspartnero, aŭ eĉ "tro proksiman ligon inter patrino kaj infano".
Tiaj pravigoj estas vere tre surprizaj.
Precipe en divorcaj kazoj, ofte estas logika konsekvenco, ke infanoj iĝas eĉ pli proksimaj al la restanta
gepatro por kompensi la perdon de la forestanta gepatro.
Kaj precipe kiam infano havas tre proksiman ligon kun sia patrino, estas des pli dolora, kiam oni forprenas tion de ĝi.
Kio estas frapanta pri ĉi tiuj pravigoj estas, ke ili estas relative malfermaj al interpretado.
Misuzo aŭ drogdependeco estas konkretaj kaj pruveblaj faktoj.
Tamen estas laŭ la diskrecio de la taksanto decidi, kiam gepatroj estas konsiderataj superfortitaj aŭ kiam la ligo
inter patrino kaj infano estas konsiderata tro proksima.
Kaj ĝuste ĉi tie aperas grava problemo.
Dubindaj spertulaj opinioj
Psikologiaj kortumaj raportoj pri laŭleĝaj gardantoj ofte estas preparataj dum oni prenas infanojn en prizorgon.
Ĉi tiuj raportoj estas grava bazo por taksado fare de la kompetentaj juĝistoj de la familia kortumo, kies
enhavo kontribuas al decidoj pri la estonteco de la infanoj.
En pli ol 90% de kazoj, juĝistoj sekvas la rekomendojn de la fakuloj.
Tamen ĉi tiuj spertulaj opinioj ofte enhavas flagrantajn mankojn.
D-ro Andrea Christidis, fakulo-atestanto, juĝmedicina psikologo kaj kondutoterapiisto, kiu verkis pli ol 1 000 fakajn
raportojn pri familiaj aferoj, konkludas el siaj esploroj:
Mi ankoraŭ ne vidis eĉ unu raporton, kiu vere plenumas ĉiujn teknikajn postulojn.
Ĝi trovis seriozajn mankojn en preskaŭ ĉiuj el ili.
En multaj kazoj, la koncernaj gepatroj aŭ gepatro estis taksitaj de la fakuloj post mallongaj
konversacioj, foje nur post telefonaj konversacioj.
D-ro Christidis klarigas tion jene:
Bedaŭrinde, laŭ la nuna leĝo, ĉiu, kiun la juĝisto nomumas, rajtas prepari ekspertan opinion.
Ĉu ili kapablas fari tion, estas alia demando.
Studo farita de IB Universitato Berlino en 2015 konfirmis la deklaron de d-ro Christidis.
Post taksado de 272 fakulaj opinioj, la universitato konkludis, ke 75% de ĉiuj fakulaj opinioj en
disputoj pri familia juro en Germanio estas nesufiĉaj.
Eĉ trejnitaj psikologoj ofte uzas nesciencajn metodojn, kiel ekzemple la Rorschach-testo de inka makuloj.
En ĉi tiu metodo oni montras al infanoj inkaĵmakulojn, kiujn oni petas interpreti: Kion vidas la infano en la makulo?
Tiaj testoj estas tute netaŭgaj kiel pruvo en tribunalo, tamen oni ankoraŭ citas ilin kiel
bazon por decidoj pri la bonfarto de la infano.
Sur tiu bazo, kiu estas tre kontestata inter fakuloj, oni povas diagnozi ajnan rezulton deziratan de la taksanto.
En la raportoj gepatroj ofte estas diagnozitaj kun "manko de gepatraj kapabloj" aŭ "personecaj malordoj".
Tiuj poste povas esti motivoj por perdi la gardadon kaj meti la infanojn en flegfamiliojn aŭ flegejojn.
Ekspertopinioj – profita komerco
La spertulaj opinioj, kiuj povas disrompi tutajn familiojn, devas esti pagataj ankaŭ de la gepatroj.
La kostoj por tio povas atingi ĝis 15 000 eŭrojn.
Se gepatroj ne havas sufiĉe da mono, impostpagantoj devas interveni.
Ĉi-maniere estas generataj pluraj cent milionoj da eŭroj jare.
Ŝajnas, ke certaj kompliceaj rilatoj evoluis inter fakuloj, junularaj bonfartaj oficejoj kaj familiaj tribunaloj.
Unu ekzemplo estas la bavara GWG, la "Societo por Scienca Juĝa kaj Jura Psikologio".
Ŝi rekonis ĉi tiun merkaton kaj adaptis sian komercan modelon al la spertaj opinioj por familiaj tribunaloj.
Ĝi tre rapide provizas al la tribunaloj fakajn opiniojn per sia reto de asociitaj fakuloj.
La fakuloj devas pagi 40% de siaj honorarioj kiel kotizojn por tio.
La GWG organizas trejnajn eventojn por juĝistoj de familiaj tribunaloj en Bavario, tiel establante ligojn kun la juĝistaro.
Kiel rezulto, en 2008 la bavara ministro pri justico devis klarigi, kial familiaj
tribunaloj plejparte atribuas siajn kontraktojn al GWG.
Ekzemple, la tribunalo en Ingolstadt atribuis dek unu el dek du kontraktoj al GWG ene de unu jaro.
Kritikistoj tial parolas pri monopola pozicio tenisita de GWG.
Eksteraj lokigoj – miliard-punda merkato
Sed la raportoj de la fakuloj estas nur la komenco de la granda komerco. En 2023, 128 000 infanoj loĝis
en hejmoj kaj ĉirkaŭ 87 000 infanoj en flegfamilioj.
Lokigi infanon en hejmon kostas inter €42 000 kaj €54 000 po infano jare.
Por akcepti fleginfanon, flegfamilioj ricevas monatan flegan subtenon de €700 ĝis €900, depende de la aĝo de la infano.
Impostpagantoj pagas 4,9 miliardojn da eŭroj jare por ĉi tiuj rimedoj.
Junulara bonfarta laboristo kun jardekoj da sperto komentis pri tio en intervjuo jene:
"La interna sekcio jam estas la areo, kiu alportas la plej multan monon."
Mi volas diri, vi povas vidi, ke la enpacientaj instalaĵoj dum la jaroj ĉiam pli vastiĝis.
Tiuj, kiuj, tiel diri, ĵetas la infanojn sur la merkaton, estas la junularaj prizorgaj oficejoj.
Mi diros tion tute intence: ĵetu ĝin sur la merkaton!
Ĉar tiel ĝi estas: temas pri mono, ĉio temas pri mono.
Kaj se la junulara prizorga oficejo proponas al mi junulon kontraŭ certa ĉiutaga aŭ monata tarifo, tiam mi faras
proponon al la junulara prizorga oficejo, kaj la junulara prizorga oficejo diras, ĉu ĝi akceptos tiun proponon aŭ ne.
Ĝi estas komerco, finfine. Kaj finfine, la junularaj bonfartaj oficejoj ĝojas havi
organizon, kiu forprenas la junulojn de iliaj manoj.
La personaro de la junulara bonfarta oficejo ofte ne sufiĉe taksas, kiel infanoj fartas en la institucioj, kaj ĉu la
tie prenitaj rimedoj estas taŭgaj kaj utilaj por la infanoj.
Ripete aperis skandaloj, ke infanoj el Germanio estis lokitaj en gastfamilioj kaj en hejmoj eksterlande.
Ili ne frekventis tie lernejon, nek iliaj aliaj agadoj estis kontrolataj aŭ subtenataj.
Subite ŝajnis, ke la bonfarto de la infano ne plu interesis.
Por la institucioj, kiuj okupiĝas pri ĉi tiu misuzeca praktiko, tamen ĝi estas granda komerco.
Germana institucio ricevas ĝis 5 000 eŭrojn monate por ĉiu infano de la junulara bonfarta oficejo.
Tamen, se la institucio sendas la infanon al flegfamilio en Pollando, ekzemple, oni devas pagi nur 600
eŭrojn monate por la loĝado de la infano en tiu familio.
Kio okazas al la restanta mono ofte ne estas kontrolata.
Kriza situacio en junularaj sociaj servoj
Tio estas konsekvenco de la severa manko de personaro en plej multaj junularaj sociaj servoj.
Multaj dungitoj de la aŭtoritato suferas pro konstanta troŝarĝo.
Mankas tempo kaj personaro por kontroli kie troviĝas la infanoj kaj ilian bonfarton.
Multaj sociaj laboristoj eksiĝas el siaj laborpostenoj, ĉar ili ne plu povas subteni la manieron, kiel oni faras aferojn.
Ĉi tio plue pligravigas la situacion. Krome, mankas kvalifikitaj laboristoj.
Neniu rimedo estas atendata de politiko
Ne eblas supozi, ke politikistoj mem solvos ĉi tiun situacion, ĉar ili mem ricevas
konsiderindajn profitojn el la komerco kun infanoj.
Ni nuntempe atestas gravan batalon pri buĝetaj rimedoj, kiujn politikistoj uzas por subteni siajn ofte dubindajn,
ideologiajn projektojn, intervalantajn de "mara savado" ĝis la tiel nomata "feminisma ekstera politiko".
La metado de infanoj en prizorgon estas ilo, kiu havas utilan efikon sur la financa
manovrebleco disponebla al federaciaj politikistoj.
La komerco kun infanoj generas monon, ĉar ĝi estas laborega.
Tio reduktas la senlaborecajn ciferojn kaj signifas, ke la registaro devas elpagi malpli da senlaboreca subvencio.
Samtempe, la enspezimposto pagita de dungitoj en servoj pri infana kaj junulara bonfarto alportas
konsiderindan sumon da mono al la ŝtataj kasoj, kiu poste ĉefe iras al la federacia kaj ŝtataj registaroj.
Tamen la kostoj de prizorgado de infanoj ne estas portataj de la federacia registaro, sed de la gepatroj kaj de
la lokaj aŭtoritatoj, kiuj ricevas relative malgrandan parton de la enspezimposto-enspezoj.
La ŝtato ankaŭ povas uzi la forprenon de infanoj al sia avantaĝo en aliaj manieroj – nome kiel restrikta mezuro.
Tio observiĝis dum la kronvirusa pandemio:
Ĉi tie, la ŝtato uzis la forprenon de infanoj el iliaj hejmoj kiel akran glavon por timigi
kritikantojn de la kontraŭ-koronavirusaj rimedoj.
En pluraj kazoj, infanoj estis forprenitaj de siaj familioj, ĉar iliaj gepatroj ne insistis, ke ili portu maskojn en la lernejo.
Masiva damaĝo kaŭzita de infraŭpado
Dume la familioj, kiuj en ĉi tiu kunteksto estas disigitaj, spertas katastrofon.
En iuj kazoj infanoj estas perforte forprenataj de siaj familioj, lernejoj aŭ infanvartejoj de la polico.
En nia programo "Sistemeca forpreno de infanoj – prenado de infanoj en prizorgon sub la mikroskopo", la tuŝitoj
raportas pri tio, kiel ili spertis ĉi tiujn intervenojn.
Krome, oni povas vidi ŝokan filmmaterialon, kiu montras patrinojn, kies kriegantaj infanoj estas forŝiritaj el iliaj brakoj.
Tia perforta apartigo mem estas vivdaŭra ŝoko por la malgranduloj, ofte lasante ilin severe traumatizitaj.
Tio kondukas al profunda traŭmato kaj kondutaj ŝanĝoj ĉe infanoj.
Ekzemple, dujara Paul ĉesis paroli kiam oni forprenis lin de lia familio, kaj ekde tiam li havas parolproblemojn.
Tion ofte sekvas semajnoj kaj monatoj, dum kiuj la infanoj estas kaŝitaj de siaj gepatroj.
Post la kortuma aŭdienco, vizitoj kun la infanoj tiam povas okazi.
Tamen tio estas nur tre malofta kaj submetita al striktaj reguligoj.
Gepatroj ne devas montri iujn ajn sentojn aŭ paroli pri sia komuna pasinteco.
Tiel la infanoj ne sentas, ke ankaŭ iliaj gepatroj suferas pro la disiĝo.
Ĉi tiu trudita, nenatura konduto de la gepatroj havas tre maltrankviligan efikon sur la infanoj.
Tamen, se la reguloj estos rompitaj, vizitoj estos tute malpermesitaj.
En plej multaj kazoj, lokigo en prizorgejo ne kondukas al plibonigo de la situacio de la loĝanto.
Infanoj ofte disvolvas kondutajn problemojn.
Ili tiam povas esti transdonitaj al infana kaj adoleska psikiatrio, kie ili estos
traktataj per psikotropaj medikamentoj kaj Ritalin.
Psikologo D-ro Christidis:
Do infanoj tute ne estas helpataj en institucioj.
Tio povas esti nur ĉe infanoj, kiuj fakte estis severe misuzitaj kaj kie la krimmedicino identigis tre
klarajn seriozajn vundojn ĉe la infanoj. Seksa misuzo...
Ŝi atestas, ke ekzistas tutaj studoj, kiuj trovis, ke preskaŭ 90% de junuloj estas damaĝitaj antaŭ ol ili eliras.
Ili tiam aŭ iĝas dependaj de drogoj aŭ alkoholo, aŭ eĉ turniĝas al krimo.
Ili ne akiras sufiĉajn kvalifikojn, do ili ofte fariĝas ŝarĝo por la ŝtato.
D-ro Christidis: "Kio okazas al la infanoj en la infanhejmoj? Ili estas tenataj en aresto."
Ili havas dungadraton, kiu sufiĉas por igi vin plori.
Do ankaŭ tie oni ŝparas, ĉar ĉio estis privatigita.
Ili ĉiuj nur volas gajni profiton. Do la infanoj estas neglektataj kaj ne estas kuraĝigataj.
Krome, estas ripetaj raportoj pri eĉ pli malbona damaĝo en hejmoj kaj en flegado.
En Berlino, ekzemple, infanoj estis metitaj ĉe pedofilaj adoptopatroj dum jardekoj laŭ la
konsilo de socia pedagogisto Helmut Kentler.
Kentler nun estas morta, sed oni povas supozi, ke la malnovaj retoj kaj konektoj ankoraŭ ekzistas,
ĉar ĝis nun ne okazis taŭga kaj konsekvenca enketo.
Pliaj detaloj troveblas en la dokumenta filmo "Kentler Gate" de la agogrupo "Demo für alle" (Demo por ĉiuj).
Ankaŭ okazis diversaj skandaloj en infanhomejoj, implikantaj la misuzon kaj seksan misuzon de infanoj, kiuj, sen gepatra
protekto, senhelpe estas je la kompato de siaj misuzantoj.
D-ro Christidis citas SOS-infanvilaĝon, kie infanoj dum jaroj estis misuzataj de la superriĉuloj.
Ŝi mencias 160 kazojn.
En sia esplorado pri dokumentaj filmoj pri pedofilio kaj satanaj ritualaj perfortoj kontraŭ infanoj , Kla.TV
ankaŭ ripete renkontis kazojn, en kiuj influaj krimuloj senhonte misuzis infanojn el infanhejoj.
Rezisto formiĝas.
D-ro Andrea Christidis estas verŝajne la plej elstara aktivulo kontraŭ kontraŭleĝaj forigoj en Germanio.
Dum la jaroj ŝi devis batali kontraŭ enorma rezisto.
Nun ŝi fondis la asocion "AXION-Resist" por kune agi kontraŭ ĉi tiuj misuzoj en kunlaboro kun
kuracistoj, sciencistoj, juristoj kaj kriminologoj.
Krom subteni la trafitajn familiojn, Axion Resist faras valoran publikan rilatan laboron, kiel la simpozio "Zielscheibe Kind &
Bindung" (Celo: Infanoj & Afereco), kiun oni povas spekti plene en ilia retejo https://axionresist.com
aŭ en mallongigita versio ĉe www.kla.tv/29203.
Tamen, d-ro Christidis kaj ŝiaj kolegoj bezonas subtenon de ni ĉiuj en ĉi tiu grava laboro.
Forpreni infanojn de iliaj gepatroj sen vere seriozaj kialoj estas krimo kontraŭ la plej vundeblaj membroj de
nia socio, kun vivdaŭraj konsekvencoj por la tuŝitoj.
La fakto, ke tiom da infanoj kaj gepatroj estas de unu momento al la alia permanente apartigitaj unu de la alia,
estas preskaŭ senekzempla en sia dramo por ambaŭ flankoj.
Ĉar ĉi tiuj proceduroj de retiriĝo normale ne estas publikaj kaj la amaskomunikiloj raportas pri ili nur fragmentece, ni ĉiuj estas
vokitaj helpi alporti ĉi tiun temon al la avangardo de la socia debato kaj premi politikistojn por finfine solvi la situacion!