Zaintzara egindako lekualdaketak zer dira?
Teorian hain babestekoa dirudiena praktikan ondorio dramatikoak ditu:
Haurrak une batetik bestera bereizten dira gurasoengandik – kasu batzuetan haurtzaroaren gainerakoan.
Horren ondoren, gurasoengandik betirako urrunduta geratzen dira.
Alemanian, 2022an 66.400 baino gehiago haur eta gazte estatuaren zaintzapean hartu eta
harrera-familietan edo harrera-etxeetan kokatu zituzten.
Zenbaki honetan sartuta dauden 28.600 "gurasorik gabeko adingabe errefuxiatuak" kenduta, gutxienez aldi
baterako gurasoengandik bereizita dauden 37.800 haurren kopuru izugarri altua agertzen da.
Batez beste, urteko egunero 100 haur baino gehiago kendu zituzten beren gurasoengandik.
Hala ere, harreman egonkorrak eta zaintzaileak oso garrantzitsuak dira haurren
nortasunaren garapenerako, bereziki lehen urteetan.
Gurasoek funtsezko papera dute honetan. Haiei laguntza eta segurtasuna eskaintzen diete.
Haurrak naturalki maite dituzte beren gurasoak, nahiz eta haien izaera zaila izan edo gizarte-arazoak izan.
Haurrari gurasoengandik bereiztea prozesu emozional handia da bai haurrentzat bai gurasoentzat, eta
traumatizatu eta kalte psikologiko larriak eragin ditzake.
Hori dela eta, haur bat zaintzapean hartzea beti azken baliabidea izan beharko litzateke.
Haurren ongizatea gehiago arriskuan ez jarriko duten beste aukerarik absolutuki ez badago soilik gauzatu beharko litzateke.
Hala ere, egia da Alemaniak nazioartean lehen postuetan dagoela aipatutako zaintzapean hartutako haurren kopuruari dagokionez.
Alemaniako gurasoak benetan hain arriskutsuago eta gaitasun gutxiagokoak al dira beste herrialdeetako gurasoekin alderatuta?
Edo agian beste arrazoirik dago zenbaki kezkagarri hauek atzean?
Noski, badaude kasu batzuk non ezin den haurra bere gurasoengandik bereiztea saihestu,
adibidez, gurasoek sexu-abusua egiten diotenean.
Baina salbuespen justifikatu hauek benetan kasu gehienetan agertzen al dira?
Haur bahiketaren arrazoiak
Haurren zaintzapean hartzeko emandako arrazoiek horri buruzko informazioa ematen dute.
Kasuen gehienetan, hauek ez dira gurasoen aldetik indarkeria, neglektazko jarrera edo alkohol edo droga mendekotasuna.
"Guraso gabeko errefuxiatu haurren" kasua bazter utzita, emandako arrazoirik ohikoena gurasoen ustezko gehiegizko karga dela.
Emaitza horiek lortzeko emandako beste arrazoien artean daude "atxikimendu-nahasteak" edo "atxikimendu-intolerantzia", hau da,
dibortziatutako guraso batek haurra bere ex-bikotekidearengandik urrun mantendu nahi izatea, edo baita "ama
eta haur arteko lotura gehiegizko hurbiltasuna" ere.
Halako justifikazioak benetan oso harrigarriak dira.
Bereziki dibortzio kasuetan, askotan ondorio logikoa da haurrak geratzen den gurasoarekiko are hurbilago
egitea, absentzia duen gurasoaren galerari konpentsatzeko.
Eta batez ere haur batek bere amarekin lotura oso estua duenean, are mingarria da hori kendu zaionean.
Justifikazio hauetan harrigarria da interpretaziorako nahiko irekita daudela.
Abusua edo droga mendekotasuna erreal eta egiaztagarri diren datuak dira.
Hala ere, ebaluatzailearen esku dago erabakitzea noiz jotzen diren gurasoak gainezka daudela edo noiz jotzen
den ama eta haur arteko lotura gehiegi hurbil dagoela.
Eta zehazki hemen sortzen da arazo nagusi bat.
Zalantzazko adituen iritziak
Legezko zaindariak aipatzen dituzten epaitegiko txosten psikologikoak askotan
prestatzen dira haurrak zaintzapean hartzean.
Txosten hauek oinarrizko garrantzia dute familia-auzitegiko epaile kualifikatuek egindako ebaluaziorako, eta haien edukia
haurren etorkizuneko patuari buruzko erabakietan laguntzen du.
Kasu gehienetan, %90 baino gehiagotan, epaileek adituen gomendioak jarraitzen dituzte.
Hala ere, txosten hauek askotan hutsune nabarmenak dituzte.
Dr Andrea Christidis, aditu-testigu, forentse psikologo eta portaera-terapeuta, familiako gaiei buruz
1.000 aditu-txosten baino gehiago idatzi dituena, bere ikerketetatik ondorioztatzen du:
Oraindik ez dut ikusi benetan eskakizun tekniko guztiak betetzen dituen txosten bakar bat ere.
Haiek ia guztietan gabezia larriak aurkitu zituen.
Kasuen askotan, gurasoak edo dagokion gurasoa adituek ebaluatu zuten elkarrizketa labur batzuen ondoren,
batzuetan telefonozko elkarrizketa soil baten ondoren.
Dr Christidik honela azaltzen du:
Zoritxarrez, egungo legearen arabera, epaileak izendatutako edonori baimena ematen zaio aditu-iritzia prestatzeko.
Horretarako gaitasunik duten ala ez beste galdera bat da.
2015ean Berlinen IB Unibertsitateak egindako ikerketa batek Dr. Christidis-en adierazpena baieztatu zuen.
272 adituren iritzi ebaluatu ondoren, unibertsitateak ondorioztatu zuen Alemaniako familia-legeko
gatazketan adituren iritzi guztien %75 ez direla egokiak.
Prestakuntza jaso duten psikologoek ere askotan metodo zientifikorik gabekoak erabiltzen
dituzte, hala nola Rorschachen tinta-orbanen proba.
Metodo honetan, haurrei tinta-orbanak erakusten zaizkie, eta interpretatzeko eskatzen
zaie: Zer ikusten du haurra orban horretan?
Halako probak epaitegian froga gisa erabat egokiak ez badira ere, oraindik ere haurren ongizateari
buruzko erabakien oinarria direla aipatzen dira.
Adituen artean oso eztabaidagarria den oinarrian, ebaluatzaileak nahi duen edozein emaitza diagnostika daiteke.
Txostenetan askotan gurasoei "hezkuntza-gaitasunen gabezia" edo "pertsonalitate-nahasmenduak" diagnostikatzen zaizkie.
Hauek ondoren zaintza galtzeko eta haurrak harrera-familietan edo egoitza-zaintzan jartzeko arrazoi izan daitezke.
Adituen iritziak – negozio irabazgarria
Familia osoak banatzeko ahalmena duten adituen iritziak ere gurasoek ordaindu behar dituzte.
Horretarako gastuak 15.000 euroraino iritsi daitezke.
Gurasoek dirurik ezean, zergadunek esku hartu behar dute.
Urtero ehunka milioi euro sortzen dira modu honetan.
Adituen, gazteen ongizate bulegoen eta familia epaitegien artean kolusiozko harreman batzuk garatu direla dirudi.
Adibide bat Bavariako GWG da, "Zientziazko Auzitegi eta Lege Psikologiako Elkartea".
Merkatu hau hauteman zuen eta bere negozio-eredua egokitu zuen familia-auzitegietarako aditu-iritziok emateko.
Bere aditu lotuen sarearen bidez, epaitegiei adituen iritziak oso azkar eskaintzen dizkie.
Adituek beren tasen %40 ordaindu behar dute honengatik.
GWG-k Bavariako familia-auzitegiko epaileentzako prestakuntza-ekitaldiak antolatzen ditu,
horrela epaitegiko agintariekin loturak ezarriz.
Horren ondorioz, 2008an, Bavariako Justizia ministroak azaldu behar izan zuen zergatik familiako epaitegiek
beren kontratuak nagusiki GWGri esleitzen dizkieten.
Adibidez, Ingolstadt-eko epaitegiak urtebetean GWGri hamabi kontratuetatik hamaika esleitu zizkion.
Kritikek, beraz, GWGren monopolio-egoeraz hitz egiten dute.
Kanpoko kokapenak – mila milioi libera-ko merkatu bat
Baina adituen txostenak negozio handiaren hasiera besterik ez dira. 2023an, 128.000 haur bizi
ziren etxeetan eta 87.000 inguru harrera-familietan.
Ume bat etxe batean jartzeak urtean ume bakoitzeko 42.000 eta 54.000 euro bitarteko kostua du.
Haur bat harrera-familian hartzeagatik, harrera-familiek hilean 700 eta 900 euro bitarteko harrera-ordainsari
bat jasotzen dute, haurraren adinaren arabera.
Zergadunek urtean 4.900 milioi euro ordaintzen dituzte neurri hauengatik.
Gazteen ongizate-langile batek, hamarkada askotako esperientziaduna, honela iruzkindu zuen hau elkarrizketa batean:
Ospitaleratuen sektorea dagoeneko diru gehien sartzen duen eremua da.
Esan nahi dudana da, ikusi dezakezula ospitaleratutako zentroek urteetan zehar gero eta gehiago zabaldu direla.
Esateko moduan, haurrak merkatura botatzen dituztenak gazteen ongizate bulegoak dira.
Hau oso kontzienteki esango dut: Botatu merkatuan!
Horrela da: diruari buruzkoa da, guztia diruari buruzkoa da.
Eta gazteen ongizate bulegoak gazte bat eskaintzen badit eguneko edo hilabeteko tasaren truke, orduan nik gazteen ongizate
bulegori eskaintza bat egiten diot, eta gazteen ongizate bulegoak erabakitzen du eskaintza hori onartuko duen ala ez.
Azken finean, negozio bat da. Eta, azken batean, gazteen ongizate bulegoek pozik daude gazteak
haien eskuetatik kentzen dituen erakunde bat izateaz.
Gazteen ongizate bulegoko langileek askotan ez dute behar bezala ebaluatzen instalazioetan dauden haurren egoera eta
hartutako neurriak egokiak eta lagungarriak diren haurrentzat.
Erasoak behin eta berriro agerian geratu ziren, Alemaniako haurrak harrera-familietan eta atzerriko etxeetan kokatu izan zirela.
Ez zuten han eskolara joan, eta ez zituzten beren beste jarduera batzuk ere gainbegiratu edo lagundu.
Bat-batean, haurraren ongizatea, dirudienez, ez zen gehiago interesekoa.
Hala ere, praktika abusibo honetan diharduten erakundeentzat negozio handia da.
Alemaniako erakunde batek gazteen ongizate bulegotik haur bakoitzeko hilean gehienez 5.000 euro jasotzen ditu.
Hala ere, erakundeak haurra, adibidez, Poloniako harrera-familia batera bidaltzen badu, hilero 600 euro soilik
ordaindu beharko dira haurraren ostatuagatik familia horretan.
Gainerako diruari zer gertatzen zaion askotan ez da egiaztatzen.
Gazteen ongizate bulegoetan larrialdi egoera
Hau da gazteen ongizate bulego gehienetan langile faltaren ondorio larria.
Agintaritzako langile askok etengabeko gainkarga jasaten dute.
Haurrak non dauden eta nola dauden zaintzeko denborarik eta langilerik ez dago.
Gizarte-langile askok beren lanpostuetatik dimititzen ari dira, gauzak egiten diren modua ezin dutelako gehiago onartu.
Honek egoera are gehiago larriagotzen du. Gainera, langile kualifikatuen eskasiak dago.
Politikatik ez da konponbiderik espero
Ez da suposatu behar politikariek beraiek egoera hau konponduko dutenik, haiek beraiek haurrekin
lotutako negozioetatik onura handiak jasotzen dituztelako.
Une honetan aurrekontu-funtsen gaineko borroka handia ikusten ari gara, eta politikariek funts horiek beren askotan zalantzagarriak
diren proiektu ideologikoak babesteko erabiltzen dituzte, "itsas salbamendutik" deituriko "feminista kanpo-politikara" arte.
Haurrak zaintzapean hartzea tresna bat da, eta tresna horrek eragin onuragarria du
federazioko politikariek duten finantza-malgutasunean.
Haurrak dituzten negozioek dirua sortzen dute, lan-intentsiboa delako.
Honek langabezia-tasak murrizten ditu eta gobernuak langabezia-laguntza gutxiago ordaindu behar du.
Era berean, haur eta gazteen ongizate-zerbitzuetan diharduten langileek ordaintzen duten errenta-zergak estatuaren
diru-sarreretara diru kopuru esanguratsu bat ekartzen du, eta diru hori, nagusiki, gobernu
federalera eta estatu-gobernuetara bideratzen da.
Hala ere, haurrak zaintzapean hartzeko gastuak ez ditu gobernu federalak ordaintzen, baizik eta gurasoek eta
tokiko agintariek, zeinek errenta-zergetatik jasotzen duten diru-sarrera nahiko txikia den.
Estatuak haurren kentzea beste modu batzuetan ere bere mesedetan erabili dezake – hain zuzen ere neurri murriztaile gisa.
Hau koronabirusaren pandemian ikusi zen:
Hemen, haurrak zaintzapean hartzea estatuek koronabirusaren neurriak kritikatu zituztenak
beldurtzeko erabiltzen zuten ezpata zorrotza izan zen.
Zenbait kasutan, haurrak beren familietatik kendu zituzten, gurasoek eskolan maskak eramatera behartzea ez zuten nahi izan.
Haur-lapurrek eragindako kalte handia
Bitartean, testuinguru honetan banatuta dauden familiak hondamendi bat pairatzen ari dira.
Kasuren batzuetan, haurrak indarrez kentzen dizkiete beren familiei, eskolei edo haurtzaindegiei poliziak.
Gure "Haurrak sistematikoki kentzea – haurrak zaintzara eramatea mikroskopioaren azpian" programan, eraginduek
azaldu dute nola bizi izan zituzten esku-hartze hauek.
Gainera, harritzekoa den filmeko irudiak ikus daitezke, non amak beren besoetatik beren
oihuka ari diren haurrak erauzten dituzten.
Banaketa bortitz horrek bakarrik bizitza osorako kolpe bat ematen die txikiei, askotan oso traumatizatuta uzten ditu.
Honek haurrengan trauma sakonak eta portaera-aldaketak eragiten ditu.
Adibidez, bi urteko Paul-ek hitz egiteari utzi zion bere familiatik kendu zutenean,
eta ordutik aho-mintzamen arazoak izan ditu.
Hori askotan aste eta hilabetez jarraitzen da, haurrak gurasoengandik ezkutatuta dauden bitartean.
Epaitegiko entzunaldiaren ondoren, haurrekin bisitak egin daitezke.
Hala ere, hau oso arraroa da eta arau zorrotzen menpe dago.
Gurasoek ezin dute inolako sentimendurik erakutsi, ezta euren elkarrekin partekatutako iraganaz hitz egin ere.
Horrela, haurrek ez dute sentitzen beren gurasoek ere banaketaz sufritzen dutenik.
Gurasoen aldetik derrigorrezko eta naturala ez den portaera honek haurrengan oso eragin kezkagarria du.
Hala ere, arauak urratzen badira, bisitak guztiz debekatuko dira.
Kasu gehienetan, zaintza-etxe batean kokatzeak ez du egoiliarren egoera hobetzen.
Haurrak askotan portaera-arazoak garatzen dituzte.
Ondoren, haur eta nerabe psikiatriara bidal daitezke, non psikotropiko sendagaiekin eta Ritalin-ekin tratatuko dituzten.
Psikologoa Dr. Christidis:
Beraz, erakundeetan haurrak batere ez dira laguntzen.
Hau soilik haur benetan larriki abusatuta egon direnekin eta medikuntza forentseak haurretan lesio
larri oso garbiak identifikatu dituen kasuetan bakarrik gerta daiteke. Sexu-abusoa...
Testigantza ematen du ikerlan osoek aurkitu dutela gazteen ia %90ek kalteak jasaten dituztela atera aurretik.
Ondoren, droga edo alkohola menperatzen dira, edo krimenera ere jotzen dute.
Ez dituzte beharrezko kualifikazio egokiak lortzen, beraz, askotan estatuarentzat zama bihurtzen dira.
Dr Christidis: "Zer gertatzen zaie haur-etxeetako haurrei? Atxikituta daude."
Lanpostu-kopuruaren eta langileen arteko erlazioak negar egitera behartuko zaitu.
Beraz, han ere aurrezpenak egiten ari dira, dena pribatizatuta baitago.
Denek irabazi nahi dute soilik. Hori dela eta, haurrak baztertuta daude eta ez dira sustatzen.
Gainera, etxeetan eta harrera-zaintzan kalte larriagoak jasan dituztela dioten berri errepikatuak daude.
Berlinen, adibidez, haurrak hamarkada luzez pedofilo diren harrera-gurasoekin jarri zituzten
gizarte-pedagogo Helmut Kentler-en aholkuari jarraituz.
Kentler orain hil da, baina haren sare eta konexio zaharrak oraindik existitzen direla suposa daiteke, orain
arte ez baita egon ikerketa egoki eta etengabeko bat.
Informazio gehiago "Demo für alle" ekintza-taldeak egindako "Kentler Gate" dokumentalean aurki daitezke.
Haurren etxeetan ere hainbat eskandalu izan dira, non gurasoen babesik gabe dauden haurrak tratu txarrak eta sexu-abusuak
jasaten dituzten, erasotzaileen esanetara eta babesik gabe.
Dr Christidik SOS Haurren Herrixka bat aipatzen du, non superaberatsek urteetan haurrak abusatu zituzten.
160 kasu aipatzen ditu.
Pedofiliari eta haurren aurkako erritual sataniko indarkeriari buruzko dokumentalak egiteko egindako ikerketan ,
Kla.TVk behin eta berriro aurkitu ditu eragile eragileek haur-etxeetako haurrak lotsarik gabe abusatu dituzten kasuak.
Erresistentzia osatzen ari da
Dr. Andrea Christidis, agian, Alemanian legez kanpoko lekualdatzeen aurkako kanpaina-egile nabarmena da.
Urteetan zehar, erresistentzia izugarri baten aurka borrokatu behar izan zuen.
Orain "AXION-Resist" elkartea sortu du medikuekin, zientzialariekin, abokatuekin eta kriminologoeekin
elkarlanean aritzeko, gehiegikeria hauek borrokatzeko.
Eragindako familiei laguntzeaz gain, Axion Resist-ek harreman publikoetarako lan baliotsua egiten du, hala nola "Zielscheibe
Kind & Bindung" (Helburua: Haurra eta Atxikimendua) sinposioa, eta sinposio hori osorik ikus daiteke https://axionresist.com
webgunean edo laburbilduta www.kla.tv/29203 helbidean.
Hala ere, Dr. Christidisek eta bere lankideek gure guztion laguntza behar dute lan garrantzitsu honetan.
Haurrak gurasoengandik arrazoirik benetan larri gabe kentzea gure gizartearen kide ahulen aurkako delitua
da, eta eraginduentzat bizitza osorako ondorioak ditu.
Hainbeste haur eta guraso bat-batean elkarrekin betirako bereiztea alde bietan drama aldetik ia parekorik gabekoa da.
Prozedura hauek normalean ez daude publiko eta hedabideek soilik modu zatitu batean jakinarazten dituztenez, denok deituta
gaude gai hau gizarte eztabaidaren erdigunean jartzera eta politikariei presioa egitera egoera azkenik konpontzeko!