پذیرش در مراکز مراقبتی چیست؟
آنچه در نظریه این‌قدر محافظت‌کننده به نظر می‌رسد، در عمل پیامدهای چشمگیری دارد:
کودکان از لحظه‌ای به لحظهٔ دیگر از والدین خود جدا می‌شوند – در برخی موارد برای باقی دوران کودکی‌شان.
پس از آن، آنها برای همیشه از والدینشان بیگانه می‌شوند.
در آلمان، در سال ۲۰۲۲ بیش از ۶۶٬۴۰۰ کودک و نوجوان به سرپرستی دولت درآمده و در
خانواده‌های سرپرستی یا خانه‌های نگهداری قرار گرفتند.
با احتساب ۲۸٬۶۰۰ «کودک پناهندهٔ خردسال بدون همراه» که در این آمار نیز گنجانده شده‌اند، این رقم به عدد شوکه‌کنندهٔ ۳۷٬۸۰۰
کودک می‌رسد که دست‌کم به‌طور موقت از والدین خود جدا شده‌اند.
به‌طور متوسط، بیش از ۱۰۰ کودک در هر روز از سال از والدین‌شان جدا می‌شدند.
با این حال، روابط پایدار و مراقبان برای رشد شخصیت کودکان، به‌ویژه در سال‌های اولیه، فوق‌العاده مهم هستند.
والدین در این زمینه نقش محوری دارند. آنها از فرزندانشان حمایت و امنیت فراهم می‌کنند.
کودکان به‌طور طبیعی والدین خود را دوست دارند، حتی اگر والدینشان شخصیت دشواری داشته باشند یا مشکلات اجتماعی داشته باشند.
جدا کردن یک کودک از والدینش فرآیندی بسیار احساسی برای هر دو، کودک و والدین، است که می‌تواند برای
آن‌ها آسیب‌زا باشد و صدمات روانی جدی به بار آورد.
به همین دلیل، پذیرش کودک به سرپرستی باید همیشه آخرین راه‌حل باشد.
این اقدام تنها در صورتی باید انجام شود که هیچ گزینهٔ دیگری در دسترس نباشد که به منافع کودک آسیب بیشتری نرساند.
با این حال، واقعیت این است که آلمان از نظر ارقام فوق‌الذکر مربوط به کودکانی که تحت مراقبت قرار
می‌گیرند، در سطح بین‌المللی در رتبه‌های بالاتر قرار دارد.
آیا والدین آلمانی واقعاً تا این حد خطرناک‌تر و بی‌کفایت‌تر از والدین در کشورهای دیگر هستند؟
یا دلایل دیگری پشت این ارقام به‌شدت نگران‌کننده وجود دارد؟
البته مواردی وجود دارد که جدا کردن کودک از والدینش اجتناب‌ناپذیر است، برای مثال اگر توسط آن‌ها مورد آزار جنسی قرار گیرد.
اما آیا این استثناهای موجه واقعاً در اکثریت موارد وجود دارند؟
دلایل آدم‌ربایی کودکان
دلایلی که برای پذیرش کودکان تحت مراقبت ارائه شده است، اطلاعاتی در این زمینه ارائه می‌دهند.
در اغلب موارد، این موارد ناشی از خشونت، سهل‌انگاری یا اعتیاد والدین به الکل یا مواد مخدر نیست.
۱۲۳۴۳۲۱ به جز «کودکان پناهجوی بدون همراه»، شایع‌ترین دلیلی که ارائه می‌شود، ادعای «فشار بیش از حد بر والدین» است.
دلایل دیگری که ذکر شده شامل «اختلالات دلبستگی» یا «تحمل‌ناپذیری دلبستگی» است، یعنی والدین مطلقه می‌خواهند کودک را از شریک سابق
خود محروم کنند، یا حتی «پیوند بیش از حد نزدیک بین مادر و کودک».
چنین توضیحاتی واقعاً بسیار شگفت‌آور هستند.
به‌ویژه در پرونده‌های طلاق، اغلب نتیجه منطقی این است که کودکان برای جبران فقدان والد غایب، به والد باقی‌مانده نزدیک‌تر شوند.
و به‌ویژه وقتی کودکی پیوند بسیار نزدیکی با مادرش دارد، از دست دادن آن برایش بسیار دردناک‌تر است.
آنچه در مورد این توجهات قابل توجه است این است که آن‌ها نسبتاً پذیرای تفسیر هستند.
سوءاستفاده یا اعتیاد به مواد مخدر حقایق ملموس و قابل اثباتی هستند.
با این حال، تشخیص اینکه والدین چه زمانی تحت فشار بیش از حد محسوب می‌شوند یا پیوند مادر و کودک چه زمانی بیش
از حد نزدیک تلقی می‌شود، به صلاحدید ارزیاب بستگی دارد.
و دقیقاً در همین‌جاست که یک مشکل بزرگ پیش می‌آید.
نظرات کارشناسی قابل تردید
گزارش‌های روان‌شناختی دادگاه دربارهٔ قیم‌های قانونی اغلب در جریان پذیرش کودکان به سرپرستی تهیه می‌شوند.
این گزارش‌ها مبنای مهمی برای ارزیابی توسط قضات ذی‌صلاح دادگاه خانواده هستند که محتوای آن‌ها در
تصمیم‌گیری درباره سرنوشت آینده کودکان نقش دارد.
در بیش از ۹۰٪ موارد، قضات توصیه‌های کارشناسان را دنبال می‌کنند.
با این حال، این گزارش‌ها اغلب دارای نواقص آشکار هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ دکتر آندریا کریستیدیس، کارشناس خبره، روان‌شناس قانونی و درمانگر رفتاری که بیش از ۱۰۰۰ گزارش کارشناسی در
امور خانوادگی نوشته است، از تحقیقات خود نتیجه می‌گیرد:
من هنوز یک گزارش هم ندیده‌ام که واقعاً تمام الزامات فنی را برآورده کرده باشد.
در تقریباً همهٔ آن‌ها نواقص جدی یافت شد.
در بسیاری از موارد، والدین یا والد مربوطه پس از گفتگوهای کوتاه و گاهی تنها پس از تماس تلفنی توسط کارشناسان ارزیابی شدند.
دکتر کریستیدیس این را به شرح زیر توضیح می‌دهد:
متأسفانه طبق قانون فعلی، هر کسی که توسط قاضی منصوب می‌شود مجاز است نظر کارشناسی تهیه کند. اینکه آیا
آنها قادر به انجام این کار هستند، سؤال دیگری است.
مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۵ توسط دانشگاه آی‌بی برلین انجام شد، اظهارات دکتر کریستیدیس را تأیید کرد.
پس از ارزیابی ۲۷۲ نظر کارشناسی، دانشگاه نتیجه گرفت که ۷۵٪ از کل نظرات کارشناسی در اختلافات حقوق خانواده در آلمان ناکافی هستند.
حتی روان‌شناسان آموزش‌دیده اغلب از روش‌های غیرعلمی مانند آزمون لکه‌های جوهر رورشاخ استفاده می‌کنند.
در این روش، به کودکان لکه‌های جوهر نشان داده می‌شود و از آن‌ها خواسته می‌شود که آن‌ها را تفسیر کنند: کودک در این لکه چه می‌بیند؟
چنین آزمایش‌هایی کاملاً به‌عنوان مدرک در دادگاه نامناسب هستند، با این حال هنوز به‌عنوان
مبنای تصمیم‌گیری درباره رفاه کودک استناد می‌شوند.
بر این اساس که در میان کارشناسان بسیار بحث‌برانگیز است، هر نتیجه‌ای که کارشناس بخواهد را می‌توان تشخیص داد.
در گزارش‌ها اغلب برای والدین «کمبود مهارت‌های فرزندپروری» یا «اختلالات شخصیت» تشخیص داده می‌شود.
این موارد سپس می‌توانند مبنایی برای سلب حضانت و سپردن کودکان به سرپرستی موقت یا مراقبت شبانه‌روزی باشند.
نظرات کارشناسان – یک کسب‌وکار پرسود
نظرات کارشناسان که می‌تواند خانواده‌های کل را از هم بپاشد، باید توسط والدین نیز هزینه آن پرداخت شود.
هزینه‌های این کار می‌تواند تا ۱۵٬۰۰۰ یورو برسد.
اگر والدین فاقد بودجه باشند، مالیات‌دهندگان باید وارد عمل شوند.
سالانه به این ترتیب چند صد میلیون یورو تولید می‌شود.
به نظر می‌رسد روابط تبانی خاصی میان کارشناسان، ادارات رفاه جوانان و دادگاه‌های خانواده شکل گرفته است.
یک نمونه، GWG باواریایی است، «انجمن روان‌شناسی علمی دادگاه و حقوق».
او این بازار را شناسایی کرد و مدل کسب‌وکار خود را بر اساس نظرات کارشناسان دادگاه‌های خانواده تنظیم کرد.
این سامانه از طریق شبکه کارشناسان وابسته خود، نظرات کارشناسی را به سرعت در اختیار دادگاه‌ها قرار می‌دهد.
متخصصان باید ۴۰٪ از هزینه‌های خود را به‌عنوان کارمزد این مورد بپردازند.
GWG رویدادهای آموزشی برای قضات دادگاه خانواده در بایرن برگزار می‌کند و بدین ترتیب با قوه قضائیه ارتباط برقرار می‌نماید.
در نتیجه، در سال ۲۰۰۸، وزیر دادگستری ایالت بایرن مجبور شد توضیح دهد که چرا دادگاه‌های خانواده
عمدتاً قراردادهای خود را به GWG واگذار می‌کنند.
برای مثال، دادگاه اینگولشتات در عرض یک سال یازده قرارداد از دوازده قرارداد را به GWG واگذار کرد.
منتقدان بنابراین از موقعیت انحصاری GWG سخن می‌گویند.
استخدام‌های خارجی – بازاری به ارزش یک میلیارد پوند
اما گزارش‌های کارشناسان تنها آغاز کسب‌وکار بزرگ است. در سال ۲۰۲۳، ۱۲۸٬۰۰۰ کودک در خانه‌ها زندگی
می‌کردند و حدود ۸۷٬۰۰۰ کودک در خانواده‌های سرپرستی بودند.
هزینهٔ قرار دادن یک کودک در یک خانوادهٔ میزبان سالانه بین ۴۲٬۰۰۰ تا ۵۴٬۰۰۰ یورو برای هر کودک است.
خانواده‌های سرپرست برای نگهداری از یک کودک تحت سرپرستی، ماهانه بین ۷۰۰ تا ۹۰۰ یورو
کمک‌هزینه دریافت می‌کنند که بسته به سن کودک متغیر است.
مودی‌ها سالانه ۴٫۹ میلیارد یورو برای این اقدامات پرداخت می‌کنند.
یک مددکار اجتماعی حوزه جوانان با چندین دهه تجربه در مصاحبه‌ای چنین اظهار کرد:
بخش بستری در حال حاضر پر درآمدترین حوزه است.
منظورم این است که می‌توانید ببینید که مراکز بستری در طول سال‌ها بیش از پیش گسترش یافته‌اند.
آن‌هایی که، به اصطلاح، کودکان را به بازار می‌سپارند، ادارات رفاه جوانان هستند.
من این را کاملاً عمدی می‌گویم: آن را به بازار عرضه کن!
چون همین است: همه‌چیز پول است، همه‌چیز دربارهٔ پول است.
و اگر اداره رفاه جوانان یک جوان را با نرخ روزانه یا ماهانه مشخص به من پیشنهاد دهد، من به اداره رفاه جوانان پیشنهادی می‌دهم و
اداره رفاه جوانان می‌گوید که آیا این پیشنهاد را می‌پذیرد یا خیر.
در نهایت، این یک کسب‌وکار است. و در نهایت، ادارات رفاه جوانان خوشحال‌اند که سازمانی وجود دارد که جوانان را از دستشان برمی‌دارد.
کارکنان دفتر رفاه جوانان اغلب در ارزیابی کافی وضعیت کودکان در این مراکز و مناسب و مفید
بودن اقدامات انجام‌شده در آنجا ناکام می‌مانند.
رسوایی‌هایی مکرراً فاش شد که کودکانی از آلمان در خانواده‌های سرپرستی و در خانه‌هایی در خارج از کشور قرار داده شده بودند.
آنها در آنجا به مدرسه نرفتند و سایر فعالیت‌هایشان نیز تحت نظارت یا حمایت قرار نگرفت.
ناگهان، ظاهراً دیگر رفاه کودک برایشان اهمیتی نداشت.
اما برای مؤسساتی که در این اقدام سوءاستفاده‌آمیز دست دارند، این یک تجارت پرسود است.
یک مؤسسه آلمانی برای هر کودک تا ۵۰۰۰ یورو در ماه از اداره رفاه جوانان دریافت می‌کند.
با این حال، اگر مؤسسه کودک را برای مثال به یک خانوادهٔ سرپرستی در لهستان بفرستد، تنها ۶۰۰ یورو در
ماه برای اسکان کودک در این خانواده پرداخت می‌شود.
اغلب بررسی نمی‌شود که با پول باقی‌مانده چه می‌شود.
وضعیت اضطراری در دفاتر رفاه جوانان
این پیامد کمبود شدید کارکنان در اکثر دفاتر رفاه جوانان است.
بسیاری از کارکنان این نهاد از بار کاری مداوم رنج می‌برند.
برای نظارت بر مکان و وضعیت کودکان، کمبود زمان و نیروی انسانی وجود دارد.
بسیاری از مددکاران اجتماعی از شغل خود استعفا می‌دهند زیرا دیگر نمی‌توانند از نحوه انجام امور حمایت کنند.
این امر وضعیت را بیش از پیش وخیم‌تر می‌کند. علاوه بر این، کمبود کارگران ماهر وجود دارد.
از سیاست درمانی در کار نخواهد بود
نمی‌توان فرض کرد که خود سیاستمداران وضعیت را اصلاح کنند، زیرا خودشان از کسب‌وکاری که
کودکان در آن دخیل هستند، منافع قابل‌توجهی می‌برند.
ما در حال حاضر شاهد نبرد بزرگی بر سر بودجه‌های دولتی هستیم که سیاستمداران از آن برای حمایت از پروژه‌های
ایدئولوژیک اغلب مشکوک خود، از «نجات دریایی» تا آنچه «سیاست خارجی فمینیستی» خوانده می‌شود، استفاده می‌کنند.
پذیرش کودکان تحت سرپرستی ابزاری است که تأثیر مفیدی بر فضای مالی در دسترس سیاستمداران فدرال دارد.
کسب‌وکار با کودکان درآمدزا است زیرا نیروی کار زیادی می‌طلبد.
این امر آمار بیکاری را کاهش می‌دهد و به این معناست که دولت مجبور است مزایای بیکاری کمتری پرداخت کند.
در عین حال، مالیات بر درآمد پرداختی کارکنان خدمات رفاه کودکان و نوجوانان مبلغ قابل‌توجهی را به خزانه دولت وارد
می‌کند که عمدتاً به دولت‌های فدرال و ایالتی اختصاص می‌یابد.
با این حال، هزینه‌های نگهداری از کودکان بر عهده دولت فدرال نیست، بلکه بر عهده والدین و مقامات محلی است که از
درآمدهای مالیات بر درآمد سهم نسبتاً کمی دریافت می‌کنند.
دولت همچنین می‌تواند از طریق جدا کردن کودکان از خانواده‌هایشان به روش‌های دیگر نیز به نفع خود
استفاده کند – یعنی به‌عنوان یک اقدام محدودکننده.
این امر در طول همه‌گیری ویروس کرونا قابل مشاهده بود:
در اینجا، سپردن کودکان به مراکز نگهداری، شمشیری برّان در دست دولت بود تا منتقدان اقدامات مربوط به ویروس کرونا را بترساند.
در چندین مورد، کودکان از خانواده‌هایشان جدا شدند زیرا والدینشان اصرار نداشتند که در مدرسه ماسک بزنند.
خسارت عظیم ناشی از آدم‌ربایی کودک
در همین حال، خانواده‌هایی که در این زمینه از هم پاشیده‌اند، در حال تجربه یک فاجعه هستند.
در برخی موارد، کودکان به‌زور توسط پلیس از خانواده‌ها، مدارس یا مهدکودک‌های خود جدا می‌شوند.
در برنامهٔ ما «برداشتن سیستماتیک کودکان – بررسی نگهداری کودکان در مراکز مراقبتی»، افراد آسیب‌دیده
گزارش می‌دهند که چگونه این مداخلات را تجربه کرده‌اند.
علاوه بر این، فیلم تکان‌دهنده‌ای دیده می‌شود که مادران را نشان می‌دهد که فرزندان فریادزن خود را از آغوششان می‌چینند.
چنین جدایی خشونت‌آمیزی به‌تنهایی برای کودکان خردسال شوک زندگی است و اغلب آن‌ها را به‌شدت آسیب‌دیده و دچار تروما می‌کند.
این امر منجر به تروماهای عمیق و تغییرات رفتاری در کودکان می‌شود.
برای مثال، پل دو ساله وقتی از خانواده‌اش جدا شد، صحبت کردن را متوقف کرد و از آن زمان تاکنون دچار مشکلات گفتاری بوده است.
این اغلب با هفته‌ها و ماه‌هایی همراه است که در طی آن کودکان از والدین خود پنهان می‌شوند.
پس از جلسه دادگاه، ملاقات با فرزندان ممکن است انجام شود.
با این حال، این تنها بسیار نادر است و تحت مقررات سخت‌گیرانه قرار دارد.
والدین نباید هیچ احساسی را نشان دهند یا دربارهٔ گذشتهٔ مشترکشان صحبت کنند.
به این ترتیب، کودکان احساس نمی‌کنند که والدینشان نیز از این جدایی رنج می‌برند.
این رفتار تحمیلی و غیرطبیعی از سوی والدین تأثیر بسیار آزاردهنده‌ای بر کودکان دارد.
با این حال، اگر قوانین شکسته شوند، بازدیدها به طور کامل ممنوع خواهند شد.
در اکثر موارد، اسکان در خانه سالمندان منجر به بهبود وضعیت ساکن نمی‌شود.
کودکان اغلب دچار مشکلات رفتاری می‌شوند.
سپس ممکن است به روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان منتقل شوند، جایی که با داروهای روان‌گردان و ریتالین درمان خواهند شد.
۱۲۳۴۳۲۱ روانشناس دکتر کریستیدیس:
پس در مؤسسات هیچ کمکی به کودکان نمی‌شود.
این تنها در مورد کودکانی صادق است که واقعاً مورد آزار شدید قرار گرفته‌اند و پزشکی قانونی صدمات جدی و
بسیار واضحی را در آن‌ها تشخیص داده است. سوءاستفاده جنسی…
او شهادت می‌دهد که مطالعات کاملی وجود دارد که نشان داده‌اند تقریباً ۹۰٪ جوانان پیش از آشکار شدن آسیب‌دیده‌اند.
آن‌ها سپس یا به مواد مخدر یا الکل معتاد می‌شوند، یا حتی به جرم روی می‌آورند.
آنها صلاحیت‌های لازم را کسب نمی‌کنند، بنابراین اغلب به باری بر دوش دولت تبدیل می‌شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ دکتر کریستیدیس: «در خانه‌های کودکان چه اتفاقی می‌افتد؟ آنها در بازداشت نگهداری می‌شوند.»
آن‌ها نسبت نیروی انسانی‌ای دارند که به گریه می‌اندازد.
پس در آنجا هم صرفه‌جویی می‌شود، چون همه‌چیز خصوصی‌سازی شده است.
آنها همه فقط می‌خواهند سود کنند. بنابراین کودکان نادیده گرفته می‌شوند و تشویق نمی‌شوند.
علاوه بر این، گزارش‌های مکرری از خسارات حتی بدتر در خانه‌ها و در مراقبت‌های جایگزین وجود دارد.
در برلین، برای مثال، کودکان به مدت دهه‌ها به توصیهٔ آموزگار اجتماعی هلموت کنتلر نزد والدین سرپرست پدوفیل قرار داده شدند.
کِنتلر اکنون مرده است، اما می‌توان فرض کرد که شبکه‌ها و ارتباطات قدیمی هنوز پابرجاست، زیرا
تاکنون هیچ تحقیق مناسب و منسجمی انجام نشده است.
جزئیات بیشتر را می‌توان در مستند «کِنتلر گیت» از سوی گروه عملیاتی «دمو فور آل» یافت.
همچنین رسوایی‌های مختلفی در خانه‌های کودکان رخ داده است که در آن‌ها سوءرفتار و آزار جنسی کودکانی صورت گرفته
که بدون حمایت والدین، بی‌دفاع در رحم آزارگران خود هستند.
دکتر کریستیدیس به دهکده کودکان SOS اشاره می‌کند که در آن کودکان سال‌ها توسط ابرثروتمندان مورد آزار قرار گرفتند.
او به ۱۶۰ مورد اشاره می‌کند.
در تحقیقات خود برای مستندهایی دربارهٔ پدوفیلیا و خشونت آیینی شیطانی علیه کودکان ، Kla.TV بارها با مواردی
مواجه شده است که در آن‌ها عاملان تأثیرگذار بی‌شرمانه از کودکان خانه‌های کودکان سوءاستفاده کرده‌اند.
مقاومت در حال شکل‌گیری است
دکتر آندریا کریستیدیس بی‌شک برجسته‌ترین مبارز علیه اخراج‌های غیرقانونی در آلمان است.
در طول سال‌ها، او مجبور بود با مقاومت عظیمی مبارزه کند.
اکنون او انجمن «اکسیون-رزيست» را تأسیس کرده است تا با همکاری پزشکان، دانشمندان، وکلا و
جرم‌شناسان علیه این سوءاستفاده‌ها اقدام مشترک انجام دهد.
علاوه بر حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده، Axion Resist فعالیت‌های ارزشمندی در زمینه روابط عمومی انجام می‌دهد، مانند سمپوزیوم
«Zielscheibe Kind & Bindung» (هدف: کودکان و پیوند)، که می‌توان آن را به‌طور کامل در وب‌سایت https://axionresist.com
یا به‌صورت خلاصه در www.kla.tv/29203 مشاهده کرد.
با این حال، دکتر کریستیدیس و همکارانش در این کار مهم به حمایت همه ما نیاز دارند.
دور کردن کودکان از والدین‌شان بدون دلایل بسیار جدی، جرمی علیه ضعیف‌ترین اعضای جامعه ماست
که پیامدهای مادام‌العمر برای افراد درگیر دارد.
این واقعیت که این همه کودک و والدین از لحظه‌ای به لحظهٔ بعد به‌طور دائم از یکدیگر جدا می‌شوند، از نظر
دراماتیک بودن برای هر دو طرف تقریباً بی‌سابقه است.
از آنجا که این روندهای خروج معمولاً علنی نیستند و رسانه‌ها تنها به‌صورت پراکنده درباره‌شان گزارش می‌دهند، از همه ما خواسته
می‌شود که به پیش آوردن این موضوع در بحث‌های اجتماعی کمک کنیم و بر سیاستمداران فشار بیاوریم تا بالاخره این وضعیت را اصلاح کنند!