Apa iku panyingkiran menyang pangreksan?
Apa sing muni kaya nglindhungi ing teori nduwèni akibat dramatis ing praktik:
Bocah-bocah pisah saka wong tuwane saka siji wektu menyang wektu sabanjure – ing sawetara
kasus nganti pungkasaning masa kanak-kanake.
Sawisé kuwi, padha pisah salawase karo wong tuwané.
Ing Jerman, luwih saka 66.400 bocah lan remaja dijupuk mlebu pangayoman negara lan dipasrahaké
marang kulawarga asuh utawa panti ing taun 2022.
Kajaba 28.600 pengungsi minor tanpa pendamping sing uga kalebu ing angka iki, iki nyebabake jumlah sing ngagetake, yaiku 37.800
bocah sing wis kapisah saka wong tuwane, paling ora sakwentar.
Rata-rata, luwih saka 100 bocah dijupuk saka wong tuwane saben dina ing taun iki.
Nanging, hubungan sing stabil lan wong sing ngopeni bocah iku penting banget kanggo
pangembangan pribadine bocah, utamane ing taun-taun awal.
Wong tuwa nduwèni peran sentral ing bab iki. Padha maringi dhukungan lan keamanan marang anak-anaké.
Bocah-bocah sacara alamiah tresna marang wong tuwane, sanajan wong tuwane duwe watak sing angel utawa dadi kasus sosial.
Misahake bocah saka wong tuwane iku proses sing banget emosional kanggo bocah lan wong tuwa, sing bisa nggawe
trauma lan nyebabake karusakan psikologis sing serius.
Mulane, njupuk bocah mlebu pangayoman kudu tansah dadi pilihan pungkasan.
Iki mung kudu ditindakake yen pancen ora ana pilihan liya sing ora bakal luwih mbebayani kesejahteraan bocah.
Nanging kasunyatane, Jerman kalebu salah siji negara kanthi angka paling dhuwur ing tingkat internasional babagan jumlah bocah
sing dijupuk mlebu pangayoman kaya sing kasebut ing ndhuwur.
Apa wong tuwa Jerman pancen luwih mbebayani lan ora trampil tinimbang wong tuwa ing negara liya?
Utawa apa ana sebab liya ing mburi angka-angka sing ngagetake iki?
Mesthi wae ana kahanan ing ngendi ora ana alternatif kajaba misahake bocah saka wong tuwane, contone yen
bocah kuwi lagi dianiaya sacara seksual dening wong tuwane.
Nanging apa pangecualian sing dianggep sah iki pancen ana ing mayoritas kasus?
Sebab-sebab penculikan bocah
Alesan-alesan sing diwenehake kanggo njupuk bocah-bocah mlebu pangayoman nyedhiyakake informasi babagan iki.
Ing umume kasus, iki dudu kekerasan, kelalaian, utawa kecanduan alkohol utawa obat-obatan saka pihak wong tuwa.
Saliyane saka "anak pangungsi tanpa pangiring", alesan sing paling umum diwenehake yaiku tuduhan "ngebebani wong tuwa kakehan".
Alesan liyane sing diwenehake kalebu "gangguan ikatan" utawa "intoleransi ikatan", yaiku wong tuwa sing pegatan
kepengin njauhake anak saka mantan pasangane, utawa malah "ikatan sing kakehan cedhak antarane ibu lan anak".
Panjelasan kaya ngono pancen nggumunake tenan.
Ing kasus pegatan utamané, asring dadi akibat sing logis yèn bocah-bocah malah luwih cedhak karo wong tuwa sing
isih ana kanggo ngimbangi kelangan wong tuwa sing ora ana.
Lan utamane nalika bocah nduweni ikatan sing raket banget karo ibune, luwih nyeri maneh nalika ikatan kuwi dijupuk saka dheweke.
Sing nggumunake saka alesan-alesan iki yaiku manawa relatif mbukak kanggo interpretasi.
Penyalahgunaan utawa kecanduan narkoba iku fakta sing nyata lan bisa dibuktekake.
Nanging, kabèh gumantung marang pertimbangan penilai kanggo mutusaké kapan wong tuwa dianggep kewalahan utawa
kapan ikatan antarane ibu lan anak dianggep kakehan cedhak.
Lan iki pancen ing kene masalah gedhe muncul.
Panemu ahli sing diraguhi
Laporan pengadilan psikologis babagan wali sah asring disiapake nalika anak-anak dijupuk mlebu pangayoman.
Laporan-laporan iki dadi dhasar penting kanggo penilaian déning hakim pengadilan keluarga sing tanggung jawab, lan isiné nyumbang
marang kaputusan babagan nasib anak-anak ing mangsa ngarep.
Ing luwih saka 90% kasus, hakim manut saran saka para ahli.
Nanging, laporan-laporan iki asring ngemot kekurangan sing cetha.
Dr Andrea Christidis, saksi ahli, psikolog forensik lan terapis prilaku, sing wis nulis luwih saka 1.000 laporan
ahli babagan urusan kulawarga, nyimpulake saka panalitiane:
Aku durung weruh siji laporan waé sing pancen nyukupi kabèh syarat teknis.
Iku nemokake cacat serius meh ing kabèh mau.
Ing akèh kasus, wong tuwa utawa salah siji wong tuwa sing dimaksud dinilai déning para ahli sawisé obrolan
sing cekak, kadhangkala mung sawisé obrolan liwat telepon.
Dr Christidis nerangake iki kaya ing ngisor iki:
Sayangé, miturut undhang-undhang saiki, sapa waé sing ditunjuk déning hakim diijini nyiyapaké panemu ahli.
Apa dhèwèké pancèn bisa nindakaké kuwi, iku pitakon liya.
Panaliten sing ditindakake déning IB University Berlin ing taun 2015 mastèkaké pratelan Dr Christidis.
Sawisé ngevaluasi 272 panemu ahli, universitas nyimpulake yèn 75% saka kabèh panemu ahli ing
perselisihan hukum kulawarga ing Jerman ora cukup.
Malah psikolog sing wis terlatih kerep nggunakake cara sing ora ilmiah, kaya tes noda tinta Rorschach.
Ing cara iki, bocah-bocah dituduhake noda tinta, sing dijaluk nerangake: Apa sing dideleng bocah ing noda tinta kuwi?
Tes kaya ngono pancen ora pantes dadi bukti ing pengadilan, nanging isih dianggep dadi dhasar
kanggo njupuk keputusan babagan kesejahteraan bocah.
Adhedhasar dhasar iki, sing banget kontroversial ing kalangan para ahli, asil apa wae sing dikarepake penilai bisa didiagnosa.
Asring wong tuwa didiagnosa ing laporan minangka "kurang katrampilan ngasuh anak" utawa "gangguan kepribadian".
Iki banjur bisa dadi alesan kanggo kelangan hak asuh lan nyelehake bocah-bocah ing pangreksan asuh utawa pangreksan panti.
Panemu ahli – bisnis sing nguntungake
Panemu para ahli, sing nduwèni potensi mecahaké kulawarga sakabèhé, uga kudu dibayar déning wong tuwa.
Biaya kanggo iki bisa nganti 15.000 euro.
Yen wong tuwa ora duwe dhuwit, para wajib pajak kudu nulungi.
Sawetara atus yuta euro diasilake saben taun kanthi cara iki.
Katone ana sawetara hubungan kolusi sing wis berkembang antarane penilai, kantor kesejahteraan pemuda, lan pengadilan keluarga.
Salah siji conto yaiku GWG Bavaria, "Asosiasi Psikologi Pengadilan lan Hukum Ilmiah".
Dheweke ngenali pasar iki lan nyetel modhèl bisnisé miturut panemu para ahli kanggo pangadilan kulawarga.
Iki nyedhiyakake panemu ahli kanggo pengadilan kanthi cepet banget liwat jaringan ahli sing kagandhèng.
Para ahli kudu mbayar 40% saka ragadé minangka biaya kanggo iki.
GWG ngatur acara pelatihan kanggo hakim pengadilan keluarga ing Bavaria, kanthi mangkono mbangun hubungan karo yudikatif.
Akibate, ing taun 2008, Menteri Kehakiman Bavaria kudu nerangake kenapa pangadilan kulawarga umume maringi kontrak marang GWG.
Contone, pengadilan ing Ingolstadt maringi sewelas saka rolas kontrak marang GWG sajrone setaun.
Mula para kritikus padha ngomong bab posisi monopoli sing diduwèni GWG.
Penempatan eksternal – pasar milyar paun
Nanging laporan para ahli mung wiwitan saka bisnis gedhe. Ing taun 2023, ana 128.000 bocah sing manggon ing
omah-omah lan watara 87.000 bocah ing kulawarga asuh.
Nempatake bocah ing omah mbutuhake biaya antara €42.000 lan €54.000 saben bocah saben taun.
Kanggo nampani anak asuh, kulawarga asuh nampa tunjangan perawatan asuh saben wulan
antara €700 lan €900, gumantung saka umur anak.
Para wajib pajak mbayar €4,9 milyar saben taun kanggo langkah-langkah iki.
Sawijining pekerja kesejahteraan pemuda sing wis puluhan taun pengalaman menehi komentar babagan
iki ing sawijining wawancara kaya ing ngisor iki:
Sektor rawat inap wis dadi wilayah sing ngasilake dhuwit paling akeh.
Maksudku, kowe bisa weruh yèn fasilitas rawat inap wis saya ngrembaka saka taun ke taun.
Sing, bisa diomongake, nglontarake bocah-bocah menyang pasar yaiku kantor kesejahteraan pemuda.
Aku bakal ngomong kanthi cetha: lebokna ing pasar!
Amarga pancen kaya ngono: iki bab dhuwit, kabeh bab dhuwit.
Lan yen kantor kesejahteraan pemuda nawakake aku sawijining pemuda kanthi tarif saben dina utawa saben wulan, banjur aku
menehi tawaran marang kantor kesejahteraan pemuda, lan kantor kesejahteraan pemuda sing
mutusake apa bakal nampa tawaran kuwi utawa ora.
Iki bisnis, sakwisé kabèh. Lan pungkasané, kantor kesejahteraan pemuda seneng nduwèni
organisasi sing njupuk para pemuda saka tangane.
Staf kantor kesejahteraan pemuda asring gagal ngevaluasi kanthi cukup kepiye kahanane bocah-bocah ing fasilitas
kasebut lan apa langkah-langkah sing dijupuk ing kana cocog lan migunani kanggo bocah-bocah.
Skandal bola-bali kaping muncul manawa bocah-bocah saka Jerman wis dipasrahaké marang
kulawarga asuh lan panti asuhan ing luar negeri.
Padha ora sekolah ing kana, lan kegiyatan liyane uga ora diawasi utawa didhukung.
Dumadakan, kesejahteraan bocah katoné ora dadi perhatian maneh.
Nanging kanggo lembaga-lembaga sing melu praktik nyiksa iki, iki bisnis gedhe.
Lembaga Jerman nampa nganti 5.000 euro saben wulan kanggo saben bocah saka kantor kesejahteraan pemuda.
Nanging, yen lembaga ngirim bocah menyang kulawarga asuh ing Polandia, umpama, mung 600 euro saben wulan sing
kudu dibayar kanggo panggonane bocah ing kulawarga iki.
Apa sing kelakon karo dhuwit sing isih ana asring ora dipriksa.
Kahanan darurat ing kantor kesejahteraan pemuda
Iki minangka akibat saka kekurangan staf sing parah ing umume kantor kesejahteraan pemuda.
Akeh karyawan otoritas sing kerep kakehan beban kerja.
Ana kekurangan wektu lan staf kanggo ngawasi panggonan lan kahanan anak-anak.
Akeh pekerja sosial sing mundur saka pakaryané amarga ora bisa manèh ndhukung cara-cara sing ditrapaké.
Iki malah nambah parah kahanan. Saliyane, ana kekurangan tenaga kerja trampil.
Ora ana pangobatan sing bisa diarep-arep saka politik
Ora bisa dianggep manawa para politikus dhéwé bakal mbeneraké kahanan iki, amarga padha entuk
kauntungan gedhé saka bisnis sing nglibataké bocah-bocah.
Saiki kita lagi nyekseni pertarungan gedhe babagan sumber daya anggaran, sing digunakake para politikus kanggo ndhukung
proyek-proyek ideologisé sing asring diraguhi, wiwit saka "penyelamatan laut" nganti
sing diarani "kebijakan luar negeri feminis".
Njupuk bocah-bocah mlebu pangayoman iku piranti sing duwé pangaruh migunani marang keluwesan
finansial sing kasedhiya kanggo politisi federal.
Usaha sing ngurusi bocah-bocah ngasilake dhuwit amarga mbutuhake tenaga kerja sing akeh.
Iki nyuda angka pengangguran lan tegese pamarentah kudu mbayar tunjangan pengangguran luwih sithik.
Ing wektu sing padha, pajeg penghasilan sing dibayar déning pagawé ing layanan kesejahteraan bocah lan remaja ngasilaké
dhuwit sing cukup akèh kanggo kas nagara, sing banjur umume dienggo déning pamaréntah federal lan pamaréntah nagara bagian.
Nanging, biaya kanggo njupuk bocah-bocah mlebu pangayoman ora ditanggung déning pamaréntah féderal, nanging
déning wong tuwa lan pamaréntah lokal, sing nampa pérangan pajak penghasilan sing relatif cilik.
Negara uga bisa nggunakake panyingkiran bocah-bocah kanggo kapentingané kanthi cara liya – yaiku minangka langkah watesan.
Iki bisa diamati sajrone pandemi coronavirus:
Ing kéné, njupuk bocah-bocah mlebu pangayoman dadi pedhang landhep sing digunakaké déning nagara kanggo
ngancem para kritikus langkah-langkah coronavirus.
Ing sawetara kasus, bocah-bocah dicopot saka kulawargané amarga wong tuwané ora meksa supaya padha nganggo masker ing sekolah.
Karusakan gedhe disebabake dening penculikan bocah
Samentara kuwi, kulawarga-kulawarga sing kapisah ing konteks iki lagi ngalami bencana.
Ing sawetara kasus, bocah-bocah dipaksa dijupuk saka kulawargané, sekolahé, utawa taman kanak-kanak déning polisi.
Ing program kita "Panyabutan bocah sacara sistematis – njupuk bocah mlebu pangayoman ing sangisoré
mikroskop", para sing kena pengaruh nyritakaké kepiyé pengalamané karo intervensi-intervensi iki.
Kajaba iku, ana rekaman film sing nggegirisi sing nuduhake ibu-ibu sing anaké sing njerit ditarik saka pangkuané.
Pisahan sing kasar kaya ngono waé wis dadi kejutan saklawasé kanggo bocah-bocah cilik,
asring ndadékaké wong-wong mau traumatis abot.
Iki nyebabake trauma jero lan owah-owahan prilaku ing bocah-bocah.
Contone, Paul sing umuré rong taun mandheg ngomong nalika dhèwèké dijauhké saka keluargané
lan wiwit kuwi dhèwèké ngalami masalah ngomong.
Iki asring ditututi minggu-minggu lan wulan-wulan nalika bocah-bocah disumputake saka wong tuwane.
Sawisé sidang ing pangadilan, kunjungan karo bocah-bocah bisa dilakokaké.
Nanging, iki mung arang banget lan mung miturut peraturan sing ketat.
Wong tuwa ora kena nuduhake rasa apa wae utawa ngomongake babagan jaman biyen sing wis padha dialami.
Kanthi mangkono, bocah-bocah ora kroso yen wong tuwane uga nandhang sangsara amarga pegatan.
Tindakan paksa lan ora alamiah saka wong tuwa iki nduwèni pangaruh sing banget ngganggu marang bocah-bocah.
Nanging, yen aturan dilanggar, kunjungan bakal dilarang sakabehe.
Ing umume kasus, penempatan ing panti jompo ora nyebabake perbaikan kahanan penghuni.
Bocah-bocah asring ngalami masalah prilaku.
Banjur bisa dipindhahake menyang psikiatri bocah lan remaja, ing kana bakal diobati nganggo obat psikotropik lan Ritalin.
Psikolog Dr Christidis:
Dadi bocah-bocah ora dibantu babar pisan ing lembaga-lembaga.
Iki mung bisa kelakon marang bocah-bocah sing pancen wis ngalami kekerasan abot lan ing ngendi kedokteran
forensik wis nemtokake tatu serius sing cetha banget ing bocah-bocah. Kekerasan seksual...
Dheweke nyekseni manawa ana panaliten-panaliten sakabehe sing nemokake yèn meh 90% para mudha rusak sadurunge padha metu.
Banjur padha dadi pecandu narkoba, pemabuk, utawa malah kriminal.
Padha ora nduwé kualifikasi sing cukup, mula asring dadi beban kanggo negara.
Dr Christidis: "Apa sing kelakon karo bocah-bocah ing omah-omah bocah? Bocah-bocah mau ditahan."
Padha duwé rasio staf sing cukup kanggo nggawe kowe nangis.
Dadi ing kana uga ana tabungan, amarga kabeh wis diprivatisasi.
Kabeh mau mung kepengin entuk bathi. Mula bocah-bocah diabaikan lan ora diajak maju.
Saliyane, ana laporan bola-bali bab karusakan sing luwih parah ing omah-omah lan ing pangasuhan.
Ing Berlin, umpama, bocah-bocah dipasrahake marang wong tuwa asuh pedofil suwene puluhan
taun miturut saran pedagog sosial Helmut Kentler.
Kentler saiki wis mati, nanging bisa dianggep yèn jaringan lan sambungan lawas isih ana, amarga nganti
saiki durung ana panyelidikan sing bener lan konsisten.
Rincian luwih lengkap bisa ditemokake ing film dokumenter "Kentler Gate" saka kelompok aksi "Demo für alle" (Demo kanggo Kabeh).
Uga ana macem-macem skandal ing panti asuhan bocah sing nglibatake perlakuan kasar lan pelecehan seksual
marang bocah-bocah sing, tanpa perlindungan wong tuwa, ora bisa apa-apa lan gumantung marang para pelaku.
Dr Christidis nyebutake sawijining SOS Children's Village ing ngendi bocah-bocah wis disiksa dening
wong-wong sugih banget suwene pirang-pirang taun.
Dheweke nyebutake 160 kasus.
Ing panalitene kanggo dokumenter babagan paedofilia lan kekerasan ritual setan marang bocah-bocah , Kla.TV uga
bola-bali nemoni kasus ing ngendi para pelaku berpengaruh kanthi tanpa isin nyiksa bocah-bocah saka panti asuhan.
Perlawanan lagi kabentuk
Dr Andrea Christidis bisa dianggep minangka aktivis paling misuwur sing nglawan pangusiran sing ora sah ing Jerman.
Sajrone pirang-pirang taun, dheweke kudu nglawan perlawanan sing gedhe banget.
Saiki dheweke wis ngedegake asosiasi "AXION-Resist" kanggo tumindak bebarengan nglawan panyalahgunaan iki kanthi
kolaborasi karo dhokter, ilmuwan, pengacara, lan kriminolog.
Saliyane ndhukung kulawarga sing kena dampak, Axion Resist nindakake karya hubungan masyarakat sing wigati, kayata simposium
"Zielscheibe Kind & Bindung" (Target: Anak & Ikatan), sing bisa ditonton kanthi lengkap ing situs web https://axionresist.com
utawa ing versi ringkes ing www.kla.tv/29203.
Nanging, Dr Christidis lan kanca-kancané butuh dhukungan saka kita kabèh ing pakaryan wigati iki.
Njupuk bocah saka wong tuwane tanpa alesan sing pancen serius iku kaluputan marang anggota masyarakat sing paling
ringkih, kanthi akibat sing bakal dirasakake saklawasé urip.
Kasunyatan yèn akèh bocah lan wong tuwa iki dipisahaké sacara permanèn saka siji wektu menyang wektu sabanjuré
meh ora ana tandhingané ing dramatisé kanggo loro-loroné.
Amarga prosedur mundur iki biasane ora diumumake marang umum lan media mung nglaporake kanthi potongan-potongan, kita kabeh diajak
mbantu ngangkat masalah iki menyang pucuking perdebatan sosial lan menehi tekanan marang para
politikus supaya pungkasane ngrampungake kahanan iki!