စောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းဆိုတာဘာလဲ?
သီအိုရီအရ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသလို ထင်ပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ထိခိုက်စေမယ့် အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။
ကလေးများသည် တစ်စက္ကန့်မှတစ်စက္ကန့်အထိ မိဘများနှင့် ခွဲထွက်ခံရပြီး၊ အချို့ကိစ္စများတွင်
သူတို့၏ကလေးဘဝတစ်လျှောက်လုံး မိဘများနှင့် မတွေ့နိုင်ကြပါ။
ထိုနောက် သူတို့သည် မိဘများနှင့် အမြဲတမ်း ခွဲကွာနေကြသည်။
ဂျာမနီနိုင်ငံတွင် ၂၀၂၂ ခုနှစ်အတွင်း ကလေးများနှင့် လူငယ်များ ၆၆,၄၀၀ ကျော်ကို အစိုးရထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့
ယူဆောင်ကာ မွေးစားမိသားစုများ သို့မဟုတ် ကလေးထိန်းသိမ်းရေးအိမ်များတွင် ထားရှိခဲ့သည်။
ဤဂဏန်းတွင်ပါဝင်သည့် ၂၈,၆၀၀ ဦးသော မိဘမပါ ကလေးဒုက္ခသည်များကို ထုတ်ပယ်လိုက်လျှင်၊ အနည်းဆုံး ယာယီအနေဖြင့်
မိဘများနှင့် ခွဲထွက်ထားရသည့် ကလေး ၃၇,၈၀၀ ဦးဆိုသည့် အံ့အားသင့်ဖွယ် အရေအတွက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်နှစ်တာအတွင်း နေ့တိုင်း မိဘများထံမှ ကလေး ၁၀၀ ကျော်ကို ခွဲယူခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် ကလေးများ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် တည်ငြိမ်သော ဆက်ဆံရေးများနှင့် စောင့်ရှောက်သူများသည်
အထူးသဖြင့် ပထမနှစ်များတွင် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
မိဘများသည် ဤကိစ္စတွင် အဓိက အခန်းကဏ္ဍကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးများအား တည်ငြိမ်မှုနှင့် လုံခြုံမှုကို ပံ့ပိုးပေးကြသည်။
ကလေးများသည် သဘာဝအတိုင်း မိဘများကို ချစ်ကြပြီး၊ မိဘများမှာ အပြုအမူခက်ခဲသူများဖြစ်ပါစေ၊
လူမှုရေးပြဿနာရှိသူများဖြစ်ပါစေ မဆို ချစ်မြတ်နိုးကြသည်။
ကလေးကို မိဘများထံမှ ခွဲထုတ်ခြင်းသည် ကလေးများနှင့် မိဘများနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်သော
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် သူတို့အား စိတ်ဒဏ်ရာရစေကာ ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
ဒီအကြောင်းကြောင့် ကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ရေးယူခြင်းကို အမြဲနောက်ဆုံးရွေးချယ်စရာအဖြစ်သာ သတ်မှတ်သင့်သည်။
ကလေး၏အကျိုးစီးပွားကို ထပ်မံထိခိုက်စေနိုင်မည့် အခြားရွေးချယ်စရာများ မရှိပါကသာ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။
သို့သော် အထက်ဖော်ပြထားသည့် ကလေးထိန်းသိမ်းခံရသူအရေအတွက်အရ ဂျာမနီသည် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်များထဲတွင် ပါဝင်သည်။
ဂျာမနီနိုင်ငံသား မိဘတွေဟာ တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ မိဘတွေထက် တကယ်ပိုအန္တရာယ်ရှိပြီး မကျွမ်းကျင်ကြပါသလား?
ဒါမှမဟုတ် ဒီအလွန်မြင့်မားတဲ့ဂဏန်းတွေရဲ့နောက်ကွယ်မှာ အခြားအကြောင်းအရင်းတွေရှိပါသလား?
၁၂၃၄၃၂၁ တကယ်တော့ ကလေးကို မိဘများထံမှ ခွဲထွက်စေရန် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိတတ်ပြီး၊ ဥပမာ မိဘများက
ကလေးကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုပြုလုပ်နေပါက ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် တရားဝင်ခွင့်ပြုထားတဲ့ ထူးခြားချက်တွေဟာ အများစုအမှုတွေမှာ တကယ်ရှိနေပါသလား။
ကလေးခိုးယူခြင်းအကြောင်းရင်းများ ၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁
ကလေးများကို စောင့်ရှောက်ရေးစနစ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရခြင်းအတွက် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းရင်းများသည်
ဤအကြောင်းအရာအပေါ် သတင်းအချက်အလက်များ ပံ့ပိုးပေးသည်။
အများအားဖြင့် ဤအခြေအနေများမှာ မိဘများမှ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ဂရုမစိုက်ခြင်း သို့မဟုတ်
အရက် သို့မဟုတ် မူးယစ်ဆေးစွဲခြင်း မဟုတ်ပါ။
"မိဘမပါသော ဒုက္ခသည်ကလေးများ" အပြင် အများဆုံးပြောကြားသော အကြောင်းရင်းမှာ "မိဘများအား အလွန်အမင်း ဝန်ပိစေခြင်း" ဟုဆိုကြသည်။
အခြားအကြောင်းပြချက်များအဖြစ် "ချိတ်ဆက်မှုဆိုင်ရာပြဿနာများ" သို့မဟုတ် "ချိတ်ဆက်မှုမခံနိုင်ခြင်း" ဆိုပြီး၊ ဥပမာ ကွဲလွဲသွားသော
မိဘတစ်ဦးက ကလေးကို သူ၏ဟောင်းဖက်ထံ မပို့လိုခြင်း၊ သို့မဟုတ် "မိခင်နှင့်ကလေးအကြား အလွန်နီးကပ်သော ချိတ်ဆက်မှု" တို့ပါဝင်သည်။
ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်များသည် တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းပါသည်။
အထူးသဖြင့် ခွဲထွက်ရေးကိစ္စများတွင် မပါဝင်တော့သော မိဘတစ်ဦး၏ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကျန်ရှိသော မိဘနှင့်
ကလေးများသည် ပိုမိုနီးကပ်လာခြင်းမှာ သဘာဝကျသော ရလဒ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်သည် မိခင်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော ဆက်နွယ်မှုရှိပါက၊
ထိုဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ခံရသည်မှာ ပိုမိုနာကျင်စေပါသည်။
ဤအကြောင်းပြချက်များတွင် ထူးခြားစရာကတော့ ၎င်းတို့ကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရာတွင် ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ ဆန်းစစ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
အကြမ်းဖက်မှု သို့မဟုတ် မူးယစ်ဆေးစွဲခြင်းသည် တိကျပြီး သက်သေပြနိုင်သော အချက်များဖြစ်သည်။
သို့သော် မိဘများကို ဘယ်အချိန်တွင် ဖိစီးခံနေရသည်ဟု သတ်မှတ်မည်နှင့် မိခင်နှင့်ကလေးကြား ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်အချိန်တွင် အလွန်နီးကပ်လွန်သည်ဟု
သတ်မှတ်မည်ဆိုသည်မှာ အကဲဖြတ်သူ၏ သဘောထားအပေါ် မူတည်ပါသည်။
ဒါက တိတိကျကျ အဓိကပြဿနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေတဲ့နေရာပါ။
မေးခွန်းထုတ်စရာ ကျွမ်းကျင်သူအမြင်များ
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တရားရုံးအစီရင်ခံစာများကို တရားဝင်ထိန်းသိမ်းသူများအတွက် ကလေးများကို
စောင့်ရှောက်ရေးယူစဉ်တွင် မကြာခဏ ပြင်ဆင်တင်ပြလေ့ရှိသည်။
ဤအစီရင်ခံစာများသည် တာဝန်ရှိ မိသားစုတရားရုံး တရားသူကြီးများ၏ အကဲဖြတ်ခြင်းအတွက် အရေးကြီးသော အခြေခံဖြစ်ပြီး၊
၎င်းတို့ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာများက ကလေးများ၏ အနာဂတ်ဘဝဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်များတွင် ပါဝင်ထောက်ပံ့ပေးသည်။
အမှုအများစု (၉၀%) ကျော်တွင် တရားသူကြီးများသည် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အကြံပြုချက်များကို လိုက်နာကြသည်။
သို့သော် ဤအစီရင်ခံစာများတွင် ထင်ရှားစွာသော ချို့ယွင်းချက်များ မကြာခဏ ပါဝင်တတ်သည်။
ဒေါက်တာ Andrea Christidis သည် အထူးသက်သေခံ၊ ဥပဒေရေးရာ စိတ်ပညာရှင်နှင့် အပြုအမူကုထုံးပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိသားစုဆိုင်ရာ
အမှုများအတွက် အထူးအစီရင်ခံစာ ၁,၀၀၀ ကျော် ရေးသားခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများအရ
အောက်ပါအတိုင်း သတ်မှတ်ချက်များ ထုတ်ပြန်ထားသည်။
နည်းပညာဆိုင်ရာလိုအပ်ချက်အားလုံးကို တကယ့်အပြည့်အစုံဖြင့် ဖြည့်ဆည်းထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို မတွေ့ရသေးပါ။
၎င်းသည် အများစုတွင် ပြင်းထန်သော ချို့ယွင်းချက်များ ရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
အများအပြားအမှုများတွင် ဆွေးနွေးသူများသည် မိဘများ သို့မဟုတ် သက်ဆိုင်သော မိဘတစ်ဦးအား အတိုချုံးစကားပြောဆိုပြီးနောက်၊ တခါတလေ
ဖုန်းဆက်စကားပြောဆိုပြီးနောက်သာ ကျွမ်းကျင်သူများက အကဲဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ဒေါက်တာ ခရစ်စတစ်ဒစ်စ်က အောက်ပါအတိုင်း ရှင်းပြသည်။
မကောင်းစွာဖြင့် လက်ရှိဥပဒေအရ တရားသူကြီးက ခန့်အပ်ထားသူ မည်သူမဆို ကျွမ်းကျင်သူအမြင်တစ်ရပ်ကို ပြင်ဆင်ခွင့်
ရရှိသည်။ သို့သော် ထိုအမြင်ကို တကယ် ပြင်ဆင်နိုင်မနိုင်ဆိုတာကတော့ အခြားမေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
IB တက္ကသိုလ် ဘာလင်မှ ၂၀၁၅ ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် သုတေသနတစ်ခုက ဒေါက်တာ ခရစ်စတစ်ဒစ်စ်၏ ထုတ်ပြန်ချက်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။
ကျွမ်းကျင်သူ ၂၇၂ ဦး၏ အမြင်များကို သုံးသပ်ပြီးနောက် တက္ကသိုလ်က ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ မိသားစုဥပဒေ ပဋိပက္ခများတွင် ပါဝင်သော
ကျွမ်းကျင်သူအမြင်များ၏ ၇၅% သည် မလုံလောက်ကြောင်း သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
လေ့ကျင့်ပြီးသား စိတ်ပညာရှင်များတောင် Rorschach မဲစွန်းစမ်းသပ်မှုကဲ့သို့
သိပ္ပံမဟုတ်သော နည်းလမ်းများကို မကြာခဏ အသုံးပြုကြသည်။
ဤနည်းတွင် ကလေးများအား မဲခဲပေါက်ပုံများ ပြသကာ ထိုပုံများကို ဘာတွေမြင်လဲ ဟု မေးမြန်းသည်။
ဒီလို စမ်းသပ်မှုတွေဟာ တရားရုံးမှာ သက်သေအဖြစ် လုံးဝ မသင့်တော်ပေမယ့် ကလေး၏ ကောင်းမွန်ရေးဆိုင်ရာ
ဆုံးဖြတ်ချက်များအတွက် အခြေခံအဖြစ် ဆက်လက် ကိုးကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွမ်းကျင်သူများအကြား အလွန်ဆန့်ကျင်ဆွေးနွေးမှုများဖြစ်နေသော ဤအခြေခံချက်များပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူလိုချင်သည့်
မည်သည့်ရလဒ်ကိုမဆို ခွဲခြမ်းသတ်မှတ်နိုင်သည်။
ကျွမ်းကျင်သူအစီရင်ခံစာများတွင် မိဘများကို မကြာခဏ "မိဘပြုစုနိုင်မှု ကျွမ်းကျင်မှုမရှိခြင်း" သို့မဟုတ်
"ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးချို့ယွင်းမှုများ" ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။
ဤအချက်များသည် ကလေးထိန်းသိမ်းခွင့်ဆုံးရှုံးစေပြီး ကလေးများကို မွေးစားမိသားစုများ သို့မဟုတ် မွေးစားအိမ်များတွင်
ထားရှိရန် အခြေခံအကြောင်းပြချက်များ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျွမ်းကျင်သူအမြင်များ – အမြတ်အစွန်းများသော စီးပွားရေး
မိသားစုတစ်စုလုံးကို ခွဲထွက်စေနိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်သူအမြင်များကိုလည်း မိဘများက ငွေပေးချေရမည်။
ဒီအတွက် ကုန်ကျစရိတ်သည် အများဆုံး ယူရို ၁၅,၀၀၀ အထိ ရှိနိုင်ပါသည်။
မိဘများမှာ ငွေမလုံလောက်ပါက အခွန်ပေးသူများက ဝင်ကူညီရမည်။
ဒီနည်းဖြင့် နှစ်စဉ် ယူရို သန်းရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွမ်းကျင်သူများ၊ လူငယ်အကျိုးပြုဌာနများနှင့် မိသားစုတရားရုံးများအကြား တချို့
ပူးပေါင်းကြံစည်မှုဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးများ ဖွံ့ဖြိုးလာသလို ထင်ရသည်။
ဥပမာတစ်ခုမှာ Bavarian GWG ဖြစ်ပြီး၊ "သိပ္ပံဆိုင်ရာ တရားရုံးနှင့် ဥပဒေရေးရာ စိတ်ပညာအသင်း" ဟု အမည်ရသည်။
သူမသည် ဤဈေးကွက်ကို သိရှိကာ မိသားစုတရားရုံးများအတွက် ကျွမ်းကျင်သူအမြင်များ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန် သူမ၏
စီးပွားရေးမော်ဒယ်ကို ကိုက်ညီအောင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
၎င်းသည် ဆက်စပ်ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ကွန်ယက်မှတဆင့် တရားရုံးများအတွက် ကျွမ်းကျင်သူအမြင်များကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ပံ့ပိုးပေးသည်။
ကျွမ်းကျင်သူများသည် ၎င်းတို့၏ကြေး၏ ၄၀% ကို ဤအတွက် ကောက်ခံကြေးအဖြစ် ပေးဆောင်ရမည်။
GWG သည် ဘာဗေးရီးယားရှိ မိသားစုတရားရုံး တရားသူကြီးများအတွက် လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်များ စီစဉ်ပေးခြင်းဖြင့်
တရားရေးအဖွဲ့နှင့် ဆက်သွယ်ဆက်ဆံရေးများ တည်ဆောက်သည်။
ထို့ကြောင့် ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ဘာဗေးရီးယား တရားရေးဝန်ကြီးသည် မိသားစုတရားရုံးများက သူတို့၏စာချုပ်များကို အများအားဖြင့်
GWG ကိုသာ ပေးအပ်ရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် Ingolstadt တရားရုံးသည် တစ်နှစ်အတွင်း စာချုပ် ၁၂ ခုထဲမှ ၁၁ ခုကို GWG သို့ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဝေဖန်သူများက GWG သည် တစ်ဦးတည်းအာဏာထိန်းထားသည့် အနေအထားရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။
ပြင်ပခန့်အပ်မှုများ – ဘီလျံပေါင်တန်ဈေးကွက်
သို့သော် ကျွမ်းကျင်သူအစီရင်ခံစာများသည် အကြီးစားစီးပွားရေး၏ အစသာဖြစ်သည်။ ၂၀၂၃ ခုနှစ်တွင် ကလေး ၁၂၈,၀၀၀ ဦးသည်
မိသားစုအိမ်များတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကလေး ၈၇,၀၀၀ ဦးခန့်သည် မွေးစားမိသားစုများတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
ကလေးတစ်ယောက်ကို မိသားစုအိမ်တစ်ခုတွင် ထားရှိရန် တစ်ယောက်လျှင် တစ်နှစ်လျှင် ၄၂,၀၀၀ ယူရိုမှ ၅၄,၀၀၀ ယူရိုအထိ ကုန်ကျသည်။
မွေးစားကလေးတစ်ယောက်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် မွေးစားမိသားစုများသည် ကလေး၏ အသက်အရွယ်ပေါ်မူတည်၍ တစ်လလျှင်
၇၀၀ ယူရိုမှ ၉၀၀ ယူရိုအထိ မွေးစားစောင့်ရှောက်ခ ရရှိကြသည်။
အခွန်ပေးသူများသည် ဤစီမံချက်များအတွက် တစ်နှစ်လျှင် ၄.၉ ဘီလီယံ ယူရို ပေးဆောင်ကြသည်။
လူငယ်အကျိုးပြုဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအကြောင်းကို
အင်တာဗျူးတစ်ခုတွင် အောက်ပါအတိုင်း မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
"ဆေးရုံတွင်း ကုသမှုဌာနသည် ယခုအခါ အများဆုံးငွေဝင်စေသည့် နယ်ပယ်ဖြစ်နေပါပြီ။"
ဆိုလိုတာကတော့ ဆေးရုံတွင်း ကုသရေးဌာနတွေဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။
ကလေးတွေကို ဈေးကွက်ထဲသို့ ပစ်လိုက်တယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီသူတွေက လူငယ်ကာယကံပြုဌာနတွေပဲ ဖြစ်ကြသည်။
ငါ ဒီကို တိတိကျကျ ပြောချင်တာကတော့ – ဈေးကွက်ထဲကို ထည့်လိုက်ပါ!
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါပဲဖြစ်တာပါ၊ ငွေပဲ၊ အားလုံးကငွေပဲ။
လူငယ်အကျိုးပြုဌာနက တစ်ရက် သို့မဟုတ် တစ်လအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကြေးနှုန်းဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို ငါ့ဆီ ပေးအပ်မယ်ဆိုပါက၊ ငါက
လူငယ်အကျိုးပြုဌာနကို ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု တင်ပြပြီး၊ လူငယ်အကျိုးပြုဌာနက
ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံမလား မလက်ခံဘူးဆိုတာ ပြောပြပါသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဒါက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူငယ်အကျိုးပြုဌာနတွေက သူတို့တာဝန်ကနေ
လူငယ်တွေကို လွှဲယူပေးမယ့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိတာကို ဝမ်းသာကြတယ်။
လူငယ်အကျိုးပြုရုံးဝန်ထမ်းများသည် အဆောက်အအုံများတွင် ကလေးများ ဘယ်လိုနေထိုင်နေကြသည်ကို မလုံလောက်စွာ သုံးသပ်နိုင်ခြင်းမရှိသလို၊
ထိုနေရာ၌ လုပ်ဆောင်ထားသည့် အစီအစဉ်များသည် ကလေးများအတွက် သင့်တော်ပြီး
အထောက်အကူဖြစ်မဖြစ်ကိုလည်း မသေချာစွာ သုံးသပ်နိုင်ကြပါ။
ဂျာမနီမှ ကလေးများကို ပြင်ပမိသားစုများနှင့် နိုင်ငံခြားရှိ အိမ်များတွင် ထားရှိခဲ့ကြောင်း
အရှက်တရားများသည် မကြာခဏ ထပ်မံပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။
သူတို့က အဲဒီမှာ ကျောင်းမတက်ခဲ့ကြဘူး၊ အခြား လှုပ်ရှားမှုတွေကိုလည်း ထိန်းကြပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထောက်ပံ့ခြင်း မခံခဲ့ကြဘူး။
တုန့်ပြန်မထင်မှတ်ဘဲ ကလေး၏ ကောင်းမွန်ရေးသည် ထပ်မစိတ်ဝင်စားတော့ပေ။
သို့သော် ဤထိခိုက်စေသော လုပ်ရပ်တွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေသော အဖွဲ့အစည်းများအတွက်တော့ ၎င်းသည်
ကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဂျာမနီနိုင်ငံရှိ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသည် လူငယ်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေးရုံးမှ ကလေးတစ်ဦးချင်းစီအတွက်
တစ်လလျှင် အများဆုံး ၅,၀၀၀ ယူရိုထိ လက်ခံရရှိသည်။
သို့သော် အဖွဲ့အစည်းက ကလေးကို ဥပမာအားဖြင့် ပိုလန်နိုင်ငံရှိ မွေးစားမိသားစုတစ်စုသို့ ပို့လိုက်ပါက ထိုမိသားစုတွင်
ကလေး၏ နေထိုင်ခအတွက် တစ်လလျှင် ယူရို ၆၀၀ သာ ပေးဆောင်ရမည်။
ကျန်ငွေကို ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတာကို မကြာခဏ စစ်ဆေးခြင်းမပြုကြပါဘူး။
လူငယ်အကျိုးပြုရုံးများတွင် အရေးပေါ်အခြေအနေ
ဤသည်မှာ လူငယ်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေးရုံးအများစုတွင် ဝန်ထမ်းအင်အား ပြင်းထန်စွာ လျော့နည်းနေခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။
အာဏာပိုင်ဌာနဝန်ထမ်းများအများအပြားသည် အမြဲတမ်း အလုပ်များလွန်ခြင်းကြောင့် ဒုက္ခခံနေရသည်။
ကလေးများ၏ တည်နေရာနှင့် ကျန်းမာရေးအခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်ရန် အချိန်နှင့် ဝန်ထမ်း မလုံလောက်ပါ။
အများအပြား လူမှုဝန်ထမ်းများသည် လက်ရှိလုပ်နည်းများကို ထောက်ခံ၍ မရတော့သောကြောင့် သူတို့၏ အလုပ်မှ နုတ်ထွက်နေကြသည်။
ဤကိစ္စသည် အခက်အခဲကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသည်။ ထို့အပြင် ကျွမ်းကျင်သော အလုပ်သမားများလည်း လျော့နည်းနေသည်။
နိုင်ငံရေးမှ မည်သည့် ကုစားမှုမျှ မမျှော်လင့်နိုင်ပါ။
နိုင်ငံရေးသမားများက ကိုယ်တိုင် အခြေအနေကို ပြင်ဆင်နိုင်မည်ဟု ယူဆ၍ မရနိုင်ပါ၊ သူတို့သည် ကလေးများနှင့်
ပတ်သက်သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိနေကြသည်။
လက်ရှိတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘတ်ဂျက်ငွေများအတွက် အကြီးမားဆုံး တိုက်ပွဲတစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရပြီး၊ နိုင်ငံရေးသမားများက မကြာခဏ
သံသယဖြစ်စေသော သူတို့၏ အယူဝါဒဆိုင်ရာ စီမံကိန်းများအတွက် ထိုငွေများကို အသုံးပြုနေကြသည်။
၎င်းစီမံကိန်းများတွင် "ပင်လယ်ကယ်ဆယ်ရေး" မှ "အမျိုးသမီးရေးရာ နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒ" ဟုခေါ်ဆိုသည့်အထိ ပါဝင်သည်။
ကလေးများကို စောင့်ရှောက်ရေးစနစ်ထဲသို့ ထည့်ခြင်းသည် ဖက်ဒရယ်နိုင်ငံရေးသမားများအတွက်
ရရှိနိုင်သည့် ဘဏ္ဍာရေးလွတ်လပ်ခွင့်ကို အကျိုးရှိစွာ တိုးမြှင့်ပေးသည့် ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကလေးများနှင့်ဆိုင်သောလုပ်ငန်းသည် အလုပ်သမားများစွာလိုအပ်သောကြောင့် ငွေရှာပေးသည်။
ဤသည် အလုပ်လက်မဲ့သူဦးရေကို လျော့နည်းစေပြီး အစိုးရအနေဖြင့် အလုပ်လက်မဲ့အကျိုးခံစားခ ပိုနည်းစွာ ပေးဆောင်ရစေသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တွင် ကလေးနှင့် လူငယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေးဝန်ဆောင်မှုများတွင် အလုပ်လုပ်သော
ဝန်ထမ်းများက ပေးဆောင်သည့် အမြတ်ခွန်သည် ငွေကြေးကျပ်တည်းနေသည့် ပြည်ထောင်စုဘဏ္ဍာတော်သို့ သန့်ရှင်းစွာ
ဝင်ငွေတစ်စုံတစ်ရာကို ယူဆောင်ပေးပြီး ထိုငွေသည် အဓိကအားဖြင့် ပြည်ထောင်စုအစိုးရနှင့် ပြည်နယ်အစိုးရများထံသို့ သွားပါသည်။
သို့သော် ကလေးများကို စောင့်ရှောက်ရေးစရိတ်များကို ဖက်ဒရယ်အစိုးရက မထမ်းဆောင်ဘဲ မိဘများနှင့်
ဒေသခံအာဏာပိုင်များက ထမ်းဆောင်ရပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အခွန်ဝင်ငွေမှ ရရှိသည့် ဝင်ငွေ၏ အနည်းငယ်သာသာကိုသာ ရရှိကြသည်။
ပြည်နယ်အစိုးရသည် ကလေးများကို ဖယ်ရှားခြင်းကို အခြားနည်းလမ်းများဖြင့်လည်း ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချနိုင်ပြီး၊
အထူးသဖြင့် ကန့်သတ်ရေး အစီအမံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။
ဤကို ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ် ကပ်ရောဂါကာလအတွင်း တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒီမှာ ကလေးများကို စောင့်ရှောက်ရေးစခန်းသို့ ယူဆောင်သွားခြင်းကို အစိုးရက ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ်ဆိုင်ရာ
ကန့်သတ်ချက်များကို ဝေဖန်သူများကို ကြောက်ရွံ့စေဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ တောက်ပသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် သုံးခဲ့သည်။
အချို့ကိစ္စများတွင် မိဘများက ကျောင်းတွင် မျက်နှာဖုံးတပ်ရန် မတိုက်တွန်းခဲ့သောကြောင့် ကလေးများကို မိသားစုမှ ဖယ်ရှားခဲ့ကြသည်။
ကလေးခိုးယူမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလွန်ကြီးမားသော ပျက်စီးမှု
ထိုအချိန်တွင် ဤအခြေအနေကြောင့် ခွဲထွက်သွားရသော မိသားစုများသည် ကြီးမားသောဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရသည်။
တချို့အခါတွင် ကလေးများကို ရဲတပ်ဖွဲ့မှ မိသားစု၊ ကျောင်း သို့မဟုတ် ကလေးထိန်းစခန်းများမှ အင်အားဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏အစီအစဉ် "စနစ်တကျကလေးဖယ်ရှားခြင်း – ကလေးများကိုစောင့်ရှောက်ရေးထဲသို့ယူဆောင်ခြင်းကို
မိုက်ခရိုစကုပ်ဖြင့်စူးစမ်းခြင်း" တွင် ထိခိုက်ခံရသူများက ဤအကြံပြုဆောင်ရွက်မှုများကို မည်သို့ခံစားခဲ့ကြောင်း ပြောကြားသည်။
ထို့အပြင် မိခင်များ၏ လက်ထဲမှ ငိုကြွေးနေသော ကလေးများကို ဆွဲထုတ်ခံရသည့် အံ့ဩဖွယ် ရုပ်ရှင်မှတ်တမ်းကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။
ဒီလို အကြမ်းဖက်စွာ ခွဲထွက်ခြင်းတစ်ခုတည်းက ကလေးငယ်များအတွက် ဘဝတစ်လျှောက် မေ့လျော့မရတဲ့
ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မကြာခဏ ပြင်းထန်စွာ စိတ်ဒဏ်ရာရစေတတ်သည်။
ဤသည်က ကလေးများတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဒဏ်ရာနှင့် အပြုအမူပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် နှစ်နှစ်အရွယ် Paul ကို မိသားစုကနေ ခွဲထုတ်ယူသွားတဲ့အခါ သူက စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ပြီး
ထိုအချိန်မှစ၍ စကားပြောခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ရှိနေခဲ့သည်။
ဤအပြီးတွင် မကြာခဏ အပတ်များနှင့် လများကြာ ကလေးများကို မိဘများထံမှ ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။
တရားရုံးနားထောင်မှုပြီးနောက် ကလေးများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပြုနိုင်ပါသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ အလွန်ရှားပါးပြီး တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများအောက်တွင်သာ ခွင့်ပြုထားသည်။
မိဘများသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြသရ၊ သူတို့၏ အတူဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အတိတ်အကြောင်း မပြောဆိုရ။
ဒီနည်းဖြင့် ကလေးများသည် မိဘများလည်း ခွဲခွာမှုကြောင့် နာကျင်နေကြောင်း မခံစားရကြပါ။
မိဘများ၏ အတင်းအကျပ်ဖြစ်ပြီး သဘာဝမကျသော အပြုအမူသည် ကလေးများအပေါ် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ် ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေသည်။
သို့သော် စည်းကမ်းများကို ချိုးဖောက်ပါက သွားလာခွင့်ကို လုံးဝ တားမြစ်မည်။
အများအားဖြင့် စောင့်ရှောက်ရေးအိမ်တွင် တင်ထားခြင်းသည် နေထိုင်သူ၏ အခြေအနေကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်း မဖြစ်ပါ။
ကလေးများသည် မကြာခဏ အပြုအမူဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ဖြစ်တတ်ကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့ကို ကလေးနှင့် လူငယ် စိတ်ရောဂါဌာနသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး စိတ်ထိခိုက်ဆေးများနှင့် ရီတာလင်ဖြင့် ကုသခံရမည်။
၁၂၃၄၃၂၁ စိတ်ပညာရှင် ဒေါက်တာ ခရစ်စတီဒစ်စ်:
အဖွဲ့အစည်းများတွင် ကလေးများအားလုံးကို မကူညီပေးကြပါ။
ဤအခြေအနေသည် အမှန်တကယ် ပြင်းထန်စွာ အကြမ်းဖက်ခံခဲ့ရပြီး ဖော်ရန်ဆစ်ဆေးပညာက ကလေးများတွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော
ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို သက်သေပြထားသည့် ကလေးများတွင်သာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှု…
သူမက သက်သေပြသည်မှာ သုတေသနတစ်ချို့တွင် လူငယ်များ၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ထွက်ပေါ်မတိုင်ခင်မှာပင်
ထိခိုက်နစ်နာနေကြောင်း တွေ့ရှိထားကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် မူးယစ်ဆေးစွဲသူများ၊ အရက်စွဲသူများ သို့မဟုတ် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။
သူတို့သည် သင့်တော်သော အရည်အချင်း မရရှိကြသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အစိုးရအပေါ် ဝန်တစ်ခု ဖြစ်တတ်ကြသည်။
ဒေါက်တာ ခရစ်စတီဒီစ်: "ကလေးအိမ်များထဲက ကလေးတွေ ဘာဖြစ်နေလဲ? သူတို့ကို ထိန်းသိမ်းထားကြတယ်။"
သူတို့မှာ မင်းကို ငိုစေမယ့် အလုပ်သမားအချိုးရှိတယ်။
အဲဒီမှာလည်း အကုန်လုံးကို ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဆိုင်အောင် ပြောင်းလဲထားတာကြောင့် ငွေစုဆောင်းမှုတွေ လည်း ဖြစ်နေပါတယ်။
သူတို့အားလုံးက အမြတ်ရဖို့ပဲလိုချင်ကြတာပါ။ ဒါကြောင့် ကလေးတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အားမပေးကြပါဘူး။
ထို့အပြင် အိမ်တွင်းနှင့် မွေးစားစောင့်ရှောက်မှုအောက်ရှိနေရာများတွင် ပိုမိုဆိုးရွားသော
ပျက်စီးမှုများအကြောင်း ထပ်တလဲလဲ သတင်းများ ရရှိနေပါသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဘာလင်မြို့တွင် လူမှုပညာပေးဆရာ Helmut Kentler ၏ အကြံပေးချက်အရ ကလေးများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေးလိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ
ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ မွေးစားမိဘများထံ ထားရှိခဲ့ကြသည်။
Kentler သည် ယခု သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ထိ သေချာပြီး တိကျစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု
မပြုလုပ်ရသေးသောကြောင့် အဟောင်းကွန်ယက်များနှင့် ဆက်သွယ်မှုများသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဟု ယူဆနိုင်သည်။
နောက်ထပ် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို "Demo für alle" လှုပ်ရှားမှုအဖွဲ့မှ ထုတ်လုပ်ထားသည့် "Kentler
Gate" အမည်ရှိ ဒေါကူမင်တာရီတွင် တွေ့နိုင်ပါသည်။
မိဘများ၏ကာကွယ်မှုမရှိသော ကလေးများသည် မိမိတို့အားထိခိုက်သူများ၏ လက်အောက်၌ မကယ်ဆယ်နိုင်ဘဲ ရှိနေရပြီး ကလေးများအိမ်များတွင်
ကလေးများအား မတရားထိခိုက်ခြင်းနှင့် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုများပါဝင်သည့်
အမျိုးမျိုးသော အရှုပ်တော်ပုံများလည်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ ခရစ်စတစ်ဒစ်စ်က အလွန်ချမ်းသာသူများက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေးများကို အကြမ်းဖက်နှိပ်စက်ခဲ့သည့်
SOS ကလေးရွာတစ်ရွာကို ကိုးကားပြောကြားသည်။
သူမက ၁၆၀ ခုအမှုတွေကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
ကလေးများအား လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုနှင့် စာတန်ဆိုင်ရာ အခမ်းအနားအကြမ်းဖက်မှုများအပေါ် စုံစမ်းလေ့လာသည့်
ဒေါကူမင်တာရီများအတွက် တွင် Kla.TV သည် ထိပ်တန်းသက်ရောက်သူများက ကလေးအိမ်များမှ ကလေးများကို မရှက်မခံဘဲ
အကြမ်းဖက်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည့် အမှုများကို မကြာခဏ တွေ့ရှိခဲ့သည်။
တားဆီးမှု ဖွဲ့စည်းနေသည်
ဒေါက်တာ Andrea Christidis သည် ဂျာမနီတွင် တရားမဝင် ဖယ်ရှားခြင်းများ ဆန့်ကျင်ရေး လှုပ်ရှားမှုတွင်
အထင်ကရဆုံး လှုပ်ရှားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော ဆန့်ကျင်မှုများကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။
ယခု သူမသည် ဆရာဝန်များ၊ သိပ္ပံပညာရှင်များ၊ ဥပဒေရှင်များနှင့် ပြစ်မှုဗေဒပညာရှင်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဤအလွဲသုံးစားမှုများအား
တိုက်ဖျက်ရန် "AXION-Resist" အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ထိခိုက်ခံရသော မိသားစုများအား ထောက်ပံ့ပေးခြင်းအပြင် Axion Resist သည် "Zielscheibe Kind & Bindung" (ပစ်မှတ်: ကလေးများနှင့်
ချိတ်ဆက်မှု) ဆိုသည့် ဆွေးနွေးပွဲကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော လူထုဆက်ဆံရေး လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ၎င်းကို
https://axionresist.com တွင် အပြည့်အစုံ ကြည့်ရှုနိုင်သလို www.kla.tv/29203 တွင်
အကျဉ်းချုပ် ဗားရှင်းအဖြစ်လည်း ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။
သို့သော် ဒေါက်တာ ခရစ်စတစ်ဒစ်နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သားများသည် ဤအရေးကြီးသော လုပ်ငန်းအတွက်
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ ထောက်ခံမှု လိုအပ်ပါသည်။
အမှန်တကယ် အရေးကြီးသော အကြောင်းမရှိဘဲ ကလေးများကို မိဘများထံမှ ခွဲထုတ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ အားနည်းဆုံး
အဖွဲ့ဝင်များအား ဆန့်ကျင်၍ ကျူးလွန်သော ပြစ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိခိုက်ခံရသူများအတွက် ဘဝတစ်လျှောက် သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်စေပါသည်။
ကလေးများနှင့် မိဘများစွာကို တစ်စက္ကန့်မှတစ်စက္ကန့်အထိ အမြဲတမ်း ခွဲထွက်ခံနေရခြင်းသည် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက်
ဒရာမားအနေနှင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သည်။
ဤထွက်ခွာရေးလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပုံမှန်အားဖြင့် လူထုထံ မဖော်ပြကြသလို မီဒီယာများကလည်း အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်သာ
ထုတ်လွှင့်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ဤကိစ္စကို လူမှုဆွေးနွေးပွဲများတွင် ထိပ်တန်းအဖြစ်
တင်မြှောက်ကာ နိုင်ငံရေးသမားများအား နောက်ဆုံးတွင် ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် ဖိအားပေးရန် တိုက်တွန်းခံရပါသည်။