Wat is een voogdijregeling?
Wat in theorie zo beschermend klinkt, heeft in de praktijk dramatische gevolgen:
Kinderen worden van het ene op het andere moment van hun ouders gescheiden - soms voor de rest van hun kindertijd.
Daarna zijn ze voorgoed vervreemd van hun ouders.
In Duitsland werden in 2022 meer dan 66.400 kinderen en jongeren door de staat
opgevangen en in pleeggezinnen of tehuizen geplaatst.
Na aftrek van de 28.600 "niet-begeleide minderjarige vluchtelingen", die ook in dit cijfer zijn opgenomen, is het
resultaat een schokkend hoog aantal van 37.800 kinderen die van hun ouders zijn gescheiden - in ieder geval tijdelijk.
Gemiddeld werden er elke dag van het jaar meer dan 100 kinderen bij hun ouders weggehaald.
Maar vooral in de eerste jaren zijn stabiele relaties en hechtingsfiguren uiterst belangrijk
voor de persoonlijke ontwikkeling van kinderen.
Ouders spelen hierbij een centrale rol. Ze geven hen steun en zekerheid.
Kinderen houden van nature van hun ouders, zelfs als ze moeilijke karakters of sociale gevallen zijn.
Het scheiden van een kind van zijn ouders is een zeer emotioneel proces voor zowel de kinderen als de ouders, dat hen kan
traumatiseren en ernstige psychologische schade kan toebrengen.
Daarom mag een kind alleen als laatste redmiddel worden opgenomen.
Het mag alleen worden uitgevoerd als er geen andere opties zijn om het welzijn van het kind niet verder in gevaar te brengen.
Feit is echter dat Duitsland met bovengenoemde cijfers internationaal koploper is
als het gaat om de opvang van kinderen.
Zijn ouders in Duitsland echt zoveel gevaarlijker en incompetenter dan ouders in andere landen?
Of zijn er andere redenen voor deze alarmerend hoge cijfers?
Natuurlijk zijn er gevallen waarin er geen alternatief is om het kind van de ouders te scheiden,
bijvoorbeeld als het kind seksueel door hen wordt misbruikt.
Maar zijn deze gerechtvaardigde uitzonderingen echt aanwezig in de meerderheid van de gevallen?
Redenen voor kinderontvoering
De redenen waarop de opname is gebaseerd, geven hierover informatie.
In de meeste gevallen is dit niet te wijten aan geweld, verwaarlozing of alcohol- of drugsverslaving van de ouders.
Met uitzondering van "niet-begeleide vluchtelingenkinderen" is de meest voorkomende
rechtvaardiging de vermeende "buitensporige eisen aan ouders".
Andere redenen die worden gegeven zijn "hechtingsstoornissen" of "hechtingsintolerantie", d.w.z. dat een gescheiden
ouder het kind bij de ex-partner wil weghouden of zelfs "een te hechte band tussen moeder en kind".
Dergelijke rechtvaardigingen zijn erg verrassend.
Vooral in echtscheidingszaken is het vaak een logisch gevolg dat kinderen nog dichter bij de overblijvende ouder gaan
wonen om het verlies van de ontbrekende ouder te compenseren.
En vooral als een kind een zeer hechte band met zijn moeder heeft, is het des te pijnlijker als het hiervan wordt beroofd.
Wat opvalt aan deze rechtvaardigingen is dat ze relatief open zijn voor interpretatie.
Misbruik of drugsverslaving zijn concrete en bewijsbare overtredingen.
Het punt waarop ouders overbelast moeten worden of het punt waarop de band tussen moeder en kind te hecht
moet zijn, is echter aan de persoon die het oordeel velt.
En dit is precies waar een groot probleem ontstaat.
Betwistbare meningen van experts
Psychologische rechtbankverslagen over de wettelijke voogden worden vaak opgesteld
tijdens de ondertoezichtstelling van het kind.
Deze rapporten vormen een belangrijke beoordelingsbasis voor de bevoegde rechters van de familierechtbank, waarvan de inhoud
bijdraagt aan de beslissing over het verdere lot van de kinderen.
In meer dan 90% van de gevallen volgen de rechters de aanbevelingen van de experts op.
Deze rapporten bevatten echter vaak opvallende tekortkomingen.
Dr. Andrea Christidis, een getuige-deskundige, forensisch psycholoog en gedragstherapeut die al meer
dan 1000 rapporten over gezinsbeoordelingen heeft geschreven, concludeert uit haar onderzoek:
"Ik heb nog geen enkel advies van een expert gezien dat echt aan alle technische eisen voldeed."
In bijna allemaal werden ernstige gebreken gevonden.
In veel gevallen werden de betrokken ouders door de deskundigen beoordeeld na korte
gesprekken, soms alleen na telefoongesprekken.
Dr. Christidis legt dit uit:
"Helaas is de huidige juridische situatie zo dat iedereen die door de rechter is aangewezen expertiserapporten
mag opstellen. Of hij dat kan, is een andere vraag."
Een onderzoek door de IB University of Applied Sciences Berlin bevestigde de verklaring van Dr. Christidis in 2015.
Na een analyse van 272 expertises kwam de universiteit tot de conclusie dat 75% van alle expertises in
familierechtelijke geschillen in Duitsland fouten bevatten.
Zelfs getrainde psychologen gebruiken vaak onwetenschappelijke methoden, zoals de Rorschach blot test.
Bij deze methode krijgen kinderen inktvlekken te zien die ze moeten interpreteren: Wat ziet het kind in de vlek?
Dergelijke tests zijn volledig ongeschikt als bewijs in de rechtszaal en worden niettemin aangehaald als
basis om te beslissen of het kind moet worden afgestaan.
Elk door de beoordelaar gewenst resultaat kan worden gediagnosticeerd op deze basis, waarvan
sommige zeer controversieel zijn in vakkringen.
Ouders worden in de deskundigenrapporten vaak gediagnosticeerd met "gebrek aan
opvoedingsvaardigheden" of "persoonlijkheidsstoornissen".
Dit kunnen dan redenen zijn voor het verlies van de voogdij en de plaatsing van de kinderen in pleeggezinnen of tehuizen.
Adviezen van experts - een lucratieve business
De rapporten, die hele gezinnen uit elkaar kunnen scheuren, moeten ook door de ouders worden betaald.
De kosten hiervoor kunnen oplopen tot 15.000 euro.
Als de ouders het geld niet hebben, moet de belastingbetaler bijspringen.
Elk jaar wordt op deze manier 100 miljoen euro verdiend.
Het lijkt erop dat er bepaalde netwerken zijn ontstaan tussen deskundigen, bureaus voor jeugdzorg en familierechtbanken.
Een voorbeeld is de Beierse GWG, de "Society of Scientific Forensic and Legal Psychology".
Het heeft deze markt herkend en zijn bedrijfsmodel afgestemd op expertises voor familierechtbanken.
Het levert zeer snel deskundigenrapporten voor de rechtbank via de aangesloten deskundigen.
De experts moeten haar 40% van hun honorarium betalen.
De GWG organiseert trainingen voor familierechters in Beieren en legt zo contacten met de rechterlijke macht.
Als gevolg daarvan moest de Beierse minister van Justitie in 2008 uitleggen waarom de familierechtbanken
hun contracten overwegend aan de GWG toekennen.
Zo had de rechtbank in Ingolstadt binnen een jaar elf van de twaalf contracten aan GWG toegekend.
Critici spreken daarom van een monopoliepositie van GWG.
Plaatsingen door derden - een miljardenmarkt
Maar de deskundigenrapporten zijn nog maar het begin van het grote werk. In 2023 leefden 128.000 kinderen in
tehuizen en ongeveer 87.000 kinderen in pleeggezinnen.
Huisvesting in een tehuis kost €42.000 - €54.000 per kind per jaar.
Voor het opnemen van een pleegkind ontvangen pleeggezinnen een maandelijkse zorgvergoeding van 700 tot
900 euro, afhankelijk van de leeftijd van het kind.
De belastingbetalers betalen 4,9 miljard euro per jaar voor deze maatregelen.
Een jeugdzorgwerker die al tientallen jaren in de jeugdzorg werkt, zei hierover in een interview het volgende:
"De opnameafdeling is al de afdeling die het meeste geld oplevert.
Ik bedoel, aan het eind van de dag kun je zien dat klinische voorzieningen in de loop der jaren steeds meer uitbreiden.
Degenen die de kinderen bij wijze van spreken op de markt gooien, zijn de bureaus voor jeugdzorg."
"Ik ga dit heel bewust zeggen: gooi het op de markt!
Want zo is het: het gaat om geld, het gaat om geld.
En als ik een jongere aangeboden krijg van Bureau Jeugdzorg voor een bepaald dag- of maandtarief, dan doe ik
een aanbod aan Bureau Jeugdzorg, en Bureau Jeugdzorg zegt of ik dit aanbod aanvaard of niet.
Het is tenslotte een bedrijf. En de bureaus jeugdzorg zijn uiteindelijk blij als ze een
organisatie hebben die de jongeren uit handen neemt."
Hoe het met de kinderen gaat in de centra en of de maatregelen die daar worden genomen zinvol en nuttig zijn
voor de kinderen, wordt vaak niet voldoende gecontroleerd door het personeel van Bureau Jeugdzorg.
Er zijn herhaaldelijk schandalen aan het licht gekomen over kinderen uit Duitsland die werden
overgedragen aan pleeggezinnen en tehuizen in het buitenland.
Ze gingen daar niet naar school en werden ook niet begeleid of op een andere manier gecontroleerd.
Het belang van het kind was toen blijkbaar niet langer van belang.
Maar voor de organisaties die dit misbruiken, betekent het big business.
Een Duitse organisatie ontvangt tot 5.000 euro per maand voor één kind van het bureau jeugdzorg.
Maar als de instelling het kind bijvoorbeeld naar een pleeggezin in Polen stuurt, hoeft er maar 600 euro per maand te
worden betaald voor de plaatsing van het kind in dit gezin.
Wat er met de rest van het geld gebeurt, wordt vaak niet gecontroleerd.
Noodtoestand in de Bureaus Jeugdzorg
Dit is een gevolg van het ernstige personeelstekort bij de meeste bureaus jeugdzorg.
Veel werknemers van de autoriteit lijden onder constant overwerk.
Er is een gebrek aan tijd en personeel om de verblijfplaats en het welzijn van de kinderen te controleren.
Veel maatschappelijk werkers zeggen hun baan op omdat ze de manier waarop het werk wordt gedaan niet langer kunnen steunen.
Dit verergert de noodsituatie nog verder. Er is ook een tekort aan geschoolde arbeidskrachten.
Geen remedie te verwachten van de politiek
Er kan niet van worden uitgegaan dat politici dit zelf zullen verhelpen, aangezien ze zelf
veel baat hebben bij het zakendoen met kinderen.
Op dit moment is er een grote strijd gaande om de begrotingsmiddelen die politici gebruiken om hun vaak dubieuze,
ideologische projecten te ondersteunen, waaronder "reddingsacties op zee" en het zogenaamde "feministische buitenlands beleid".
In deze context is het onder toezicht plaatsen van kinderen een instrument dat een belonend effect heeft
op de financiële speelruimte van federale politici.
Het bedrijf met kinderen levert geld op omdat het arbeidsintensief is.
Daardoor dalen de werkloosheidscijfers en hoeft de federale overheid minder werkloosheidsuitkeringen uit te betalen.
Tegelijkertijd vloeit er door de loon- en inkomstenbelasting die werknemers in de kinder- en jeugdzorg betalen
veel geld in de staatskas, dat vervolgens voornamelijk naar de federale en staatsoverheden gaat.
De kosten voor de opvang van kinderen worden daarentegen niet gedragen door de federale overheid, maar door
de lokale autoriteiten naast de ouders, die relatief weinig inkomstenbelasting ontvangen.
De staat kan kinderontvoering ook op andere manieren in zijn voordeel gebruiken, namelijk als beperkende maatregel.
Dat kon je zien in de coronatijd:
Hier was hechtenis een scherp zwaard dat door de staat werd gebruikt om critici van de coronavirusmaatregelen te intimideren.
In verschillende gevallen werden kinderen bij gezinnen weggehaald omdat de ouders er niet op
stonden dat de kinderen op school een masker droegen.
Grote schade door ontvoering kind
Ondertussen ervaren de gezinnen die in deze context uit elkaar worden gerukt een catastrofe.
De kinderen worden soms met geweld door de politie weggehaald bij hun familie, school of kleuterschool.
In ons programma "Systematic child deprivation - custody under the microscope" doen de betrokkenen
verslag van hoe ze deze interventies hebben ervaren.
Er zijn ook schokkende filmbeelden van moeders die bij hun schreeuwende kinderen worden weggehaald.
Alleen al zo'n gewelddadige scheiding is een schok voor het leven voor de kleintjes, waardoor
ze vaak ernstig getraumatiseerd achterblijven.
Dit leidt tot diepe verwondingen en gedragsveranderingen bij de kinderen.
De tweejarige Paul stopte bijvoorbeeld met praten toen hij bij zijn familie werd weggehaald en heeft sindsdien spraakproblemen.
Dit wordt vaak gevolgd door weken en maanden waarin de kinderen verborgen blijven voor hun ouders.
Na de rechtszitting kunnen omgangsafspraken met de kinderen worden gemaakt.
Maar slechts heel zelden en onder strikte voorwaarden.
De ouders mogen geen gevoelens tonen of praten over hun gedeelde verleden.
Op deze manier beseffen de kinderen niet eens dat hun ouders ook lijden onder de scheiding.
Dit gedwongen, onnatuurlijke gedrag van de ouders heeft een zeer verontrustend effect op de kinderen.
Als de regels echter worden overtreden, wordt bezoek helemaal verboden.
In de meeste gevallen gaat opname in een instelling niet gepaard met verbetering.
De kinderen ontwikkelen vaak gedragsproblemen.
Ze kunnen dan worden overgeplaatst naar een psychiatrische afdeling voor kinderen en jongeren, waar ze
worden behandeld met psychotrope drugs en Ritalin.
Psycholoog Dr. Christidis:
"Kinderen worden dus helemaal niet geholpen in instellingen.
Dit kan alleen het geval zijn bij kinderen die daadwerkelijk ernstig misbruikt zijn en waarbij de forensische
geneeskunde duidelijk ernstige verwondingen bij kinderen heeft vastgesteld. Seksueel misbruik..."
Ze getuigt dat er hele onderzoeken zijn die hebben uitgewezen dat bijna 90 procent van de
jongeren beschadigd is voordat ze eruit komen.
Ze zijn verslaafd aan drugs of alcohol, of ze zijn zelfs criminelen geworden.
Ze krijgen geen goede kwalificaties, dus moeten ze vaak achteraf betalen aan de staat.
Dr. Christidis: "Wat wordt er gedaan met de kinderen in de kindertehuizen? Ze worden in hechtenis gehouden.
Ze hebben een personeelsratio waar je van moet huilen.
Dus ook daar wordt bespaard, alles wordt geprivatiseerd.
Ze willen allemaal alleen maar winst maken. Dus worden de kinderen op de plank gezet en niet gesteund."
Daarnaast zijn er herhaalde meldingen van nog ergere schade in verzorgingshuizen en bij uithuisplaatsingen.
In Berlijn bijvoorbeeld werden kinderen decennialang ondergebracht bij pedofiele pleegouders
op advies van sociaal pedagoog Helmut Kentler.
Kentler is nu dood, maar we kunnen aannemen dat de vilten en netwerken uit die tijd nog steeds bestaan, omdat een juiste
en consistente herwaardering nog niet heeft plaatsgevonden.
Meer informatie hierover is te vinden in de documentaire "Kentler Gate" van de actiegroep "Demo for all".
Er zijn ook verschillende schandalen geweest in tehuizen over mishandeling en seksueel misbruik van kinderen die hulpeloos
zijn overgeleverd aan misbruikers zonder ouderlijke bescherming.
Dr. Christidis noemt een SOS Kinderdorp waar kinderen jarenlang werden misbruikt door de superrijken.
Ze heeft het over 160 gevallen.
Tijdens haar onderzoek naar de documentaires over pedofilie en satanisch-ritueel geweld tegen kinderen is Kla.TV ook
herhaaldelijk gestuit op het feit dat invloedrijke daders schaamteloos gebruik
hebben gemaakt van kinderen uit kindertehuizen.
Er vormt zich weerstand
Dr. Andrea Christidis is waarschijnlijk de belangrijkste campagnevoerder tegen onwettige hechtenis in Duitsland.
In de loop der jaren heeft het moeten vechten tegen enorme weerstand.
Ze heeft nu de vereniging "AXION-Resist" opgericht om de krachten te bundelen met artsen, wetenschappers,
advocaten en criminologen om deze misstanden te bestrijden.
Naast het ondersteunen van getroffen gezinnen, doet Axion Resist waardevol pr-werk, zoals het symposium "Target Child &
Attachment", dat in zijn geheel te vinden is op hun homepage https://axionresist.com of
als verkorte samenvatting op www.kla.tv/29203.
Dr. Christidis en haar collega's hebben echter de steun van ons allemaal nodig bij dit belangrijke werk.
Kinderen bij hun ouders weghalen zonder echt serieuze reden is een misdaad tegen de zwakste leden van onze
samenleving met levenslange gevolgen voor de betrokkenen.
Het feit dat deze vele kinderen en ouders van het ene op het andere moment permanent van elkaar gescheiden zijn, is
qua drama voor beide partijen nauwelijks te overtreffen.
Omdat deze terugtrekkingsprocedures normaal gesproken niet openbaar zijn en de media er slechts fragmentarisch over
berichten, worden we allemaal opgeroepen om te helpen deze kwestie naar het middelpunt van het
maatschappelijk debat te brengen en druk uit te oefenen op politici om eindelijk iets aan de situatie te doen!