Co to jest nakaz opieki?
To, co brzmi tak ochronnie w teorii, ma dramatyczne konsekwencje w praktyce:
Dzieci są oddzielane od swoich rodziców z chwili na chwilę - czasami na resztę swojego dzieciństwa.
Po tym czasie zostają na stałe odseparowani od swoich rodziców.
W Niemczech w 2022 r. ponad 66 400 dzieci i młodzieży zostało objętych opieką państwa i
umieszczonych w rodzinach zastępczych lub domach dziecka.
Odejmując 28 600 "nieletnich uchodźców bez opieki", którzy również są uwzględnieni w tej liczbie, otrzymujemy
szokująco wysoką liczbę 37 800 dzieci, które zostały - przynajmniej tymczasowo - oddzielone od swoich rodziców.
Średnio ponad 100 dzieci było odbieranych rodzicom każdego dnia w roku.
Jednakże, w szczególności we wczesnych latach życia, stabilne relacje i postacie przywiązania
są niezwykle ważne dla rozwoju osobistego dzieci.
Rodzice odgrywają tu kluczową rolę. Dają im wsparcie i poczucie bezpieczeństwa.
Dzieci naturalnie kochają swoich rodziców, nawet jeśli są oni trudnymi charakterami lub przypadkami społecznymi
Oddzielenie dziecka od rodziców jest bardzo emocjonalnym procesem zarówno dla dzieci, jak i rodziców, który może
wywołać u nich traumę i spowodować poważne szkody psychiczne.
Z tego powodu oddanie dziecka pod opiekę powinno być ostatecznością.
Powinno być ono przeprowadzane tylko wtedy, gdy nie ma innych możliwości, aby uniknąć dalszego narażania dobra dziecka.
Faktem jest jednak, że z wyżej wymienionymi liczbami Niemcy są międzynarodowym liderem, jeśli chodzi o nakaz opieki nad dziećmi.
Czy niemieccy rodzice są naprawdę o wiele bardziej niebezpieczni i niekompetentni niż rodzice w innych krajach?
A może istnieją inne powody tych alarmująco wysokich liczb?
Oczywiście istnieją przypadki, w których nie ma alternatywy dla oddzielenia dziecka od rodziców, na przykład
jeśli dziecko jest przez nich wykorzystywane seksualnie.
Ale czy te uzasadnione wyjątki rzeczywiście występują w większości przypadków?
Powody uprowadzenia dziecka
Informacje na ten temat znajdują się w uzasadnieniu nakazu opieki.
W większości przypadków nie jest to spowodowane przemocą, zaniedbaniem czy uzależnieniem
od alkoholu lub narkotyków ze strony rodziców.
Z wyjątkiem "dzieci uchodźców bez opieki", najczęstszym uzasadnieniem jest rzekome "nadmierne obciążenie rodziców".
Inne podawane powody to "zaburzenia przywiązania" lub "nietolerancja przywiązania", tj. fakt, że rozwiedziony
rodzic chce trzymać dziecko z dala od byłego partnera lub nawet "zbyt bliska więź między matką a dzieckiem".
Takie uzasadnienia są bardzo zaskakujące.
W szczególności w sprawach rozwodowych często logiczną konsekwencją jest to, że dzieci zbliżają się
jeszcze bardziej do pozostałego rodzica, aby zrekompensować utratę brakującego rodzica.
A zwłaszcza, gdy dziecko ma bardzo bliską więź z matką, jest to tym bardziej bolesne, jeśli zostanie tego pozbawione.
Uderzające w tych uzasadnieniach jest to, że są one stosunkowo łatwe do interpretacji.
Nadużywanie lub uzależnienie od narkotyków to konkretne i możliwe do udowodnienia przestępstwa.
Jednak punkt, w którym rodzice są nadmiernie obciążeni lub punkt, w którym więź między matką a dzieckiem jest
zbyt bliska, zależy od uznania osoby dokonującej oceny.
I tu właśnie pojawia się poważny problem.
Wątpliwe opinie ekspertów
Psychologiczne raporty sądowe dotyczące opiekunów prawnych są często sporządzane w
trakcie przyjmowania dziecka pod nakaz opieki.
Sprawozdania te stanowią ważną podstawę oceny dla właściwych sędziów sądów rodzinnych, których treść
przyczynia się do podjęcia decyzji o przyszłym losie dzieci.
W ponad 90% przypadków sędziowie stosują się do zaleceń ekspertów.
Jednakże raporty te często zawierają rażące braki.
Dr Andrea Christidis, biegła sądowa, psycholożka sądowa i terapeutka zachowań, która napisała ponad 1000
ekspertyz dotyczących oceny rodziny, podsumowuje swoje badania:
"Nie widziałam jeszcze ani jednej ekspertyzy, która naprawdę spełniałaby wszystkie wymagania fachowe ".
W prawie wszystkich z nich wykryto poważne wady.
W wielu przypadkach poszkodowani rodzice byli oceniani przez ekspertów po krótkich
rozmowach, czasami tylko po rozmowach telefonicznych.
Wyjaśnia to pani dr Christidis:
"Niestety, obecna sytuacja prawna jest taka, że każdy, kto zostanie wyznaczony przez sędziego, może
przygotowywać raporty ekspertów. Czy może, to już inna sprawa".
Badanie przeprowadzone przez IB Szkołę Wyższą w Berlinie potwierdziło oświadczenie dr Christidisa z 2015 roku.
Po przeanalizowaniu 272 opinii biegłych, Uniwersytet doszedł do wniosku, że 75% wszystkich opinii biegłych w
sporach z zakresu prawa rodzinnego w Niemczech jest błędnych.
Nawet wyszkoleni psychologowie często stosują nienaukowe metody, takie jak test Plam Rorschacha.
W tej metodzie dzieciom prezentowane są plamy atramentu, które mają zinterpretować: Co dziecko widzi na plamie?
Takie testy są całkowicie nieprzydatne jako dowód w sądzie, a mimo to są przywoływane jako podstawa do
podjęcia decyzji, czy dziecko powinno zostać oddane.
Na tej podstawie można zdiagnozować dowolny wynik pożądany przez oceniającego, z których niektóre
są bardzo kontrowersyjne w kręgach specjalistów.
W raportach często diagnozuje się u rodziców "brak umiejętności rodzicielskich" lub "zaburzenia osobowości".
Może to być przyczyną utraty opieki nad dziećmi i umieszczenia ich w rodzinach zastępczych lub domach dziecka.
Opinie ekspertów - lukratywny biznes
Oceny, które mogą potencjalnie rozdzielić całe rodziny, muszą być również opłacane przez rodziców.
Koszty z tym związane mogą wynosić do 15 000 euro.
Jeśli rodzice nie mają pieniędzy, podatnik musi wkroczyć do akcji.
Rocznie obroty wynoszą około 100 milionów euro.
Wydaje się, że między ekspertami, urzędami ds. młodzieży i sądami rodzinnymi utworzyły się pewne sieci.
Jednym z przykładów jest bawarskie GWG, "Towarzystwo Naukowej Psychologii Sądowej i Prawnej".
Firma rozpoznała ten rynek i dostosowała swój model biznesowy do ekspertyz dla sądów rodzinnych.
Bardzo szybko dostarcza raporty eksperckie dla sądów za pośrednictwem powiązanych ekspertów.
Eksperci muszą zapłacić jej 40% swojego wynagrodzenia.
GWG organizuje szkolenia dla sędziów sądów rodzinnych w Bawarii i w ten sposób nawiązuje kontakty z wymiarem sprawiedliwości.
Następnie w 2008 r. bawarska minister sprawiedliwości musiała wyjaśnić, dlaczego sądy rodzinne udzielają zamówień głównie GWG.
Na przykład sąd w Ingolstadt przyznał GWG jedenaście z dwunastu kontraktów w ciągu roku.
Krytycy mówią zatem o monopolistycznej pozycji GWG.
Lokaty zewnętrzne - rynek wart miliardy
Ale raporty ekspertów to dopiero początek wielkiego biznesu. W 2023 roku 128 000 dzieci mieszkało w
domach opieki, a około 87 000 w rodzinach zastępczych.
Zakwaterowanie w domu dziecka kosztuje od 42 000 do 54 000 euro na dziecko rocznie.
Za przyjęcie dziecka rodziny zastępcze otrzymują miesięczny dodatek opiekuńczy w wysokości od
700 do 900 euro, w zależności od wieku dziecka.
Podatnicy płacą za te środki 4,9 mld euro rocznie.
Pracownik opieki nad młodzieżą, który pracował przez dziesięciolecia, skomentował to w wywiadzie w następujący sposób:
„Obszar stacjonarny jest już obszarem, który przynosi najwięcej pieniędzy.
Ostatecznie można zauważyć, że placówki stacjonarne rozwijają się coraz bardziej na przestrzeni lat.
Ci, którzy wyrzucają dzieci na rynek, że tak powiem, to Urzędy ds. Młodzieży".
"Powiem to całkiem świadomie: Wrzucają na rynek!
Ponieważ tak właśnie jest: chodzi o pieniądze, chodzi o pieniądze.
A jeśli Urząd ds. Młodzieży zaoferuje mi młodego człowieka za określoną stawkę dzienną lub miesięczną, to
składam ofertę do Urzędu ds. Młodzieży, a Urząd ds. Młodzieży mówi, czy przyjmuję tę ofertę, czy nie.
W końcu to biznes. A Urzędy ds. Młodzieży są ostatecznie zadowolone, jeśli mają
organizację, która zabiera młodych ludzi z ich rąk".
To, jak dzieci radzą sobie w ośrodkach i czy podejmowane tam działania są rozsądne i pomocne dla dzieci, często nie jest
wystarczająco sprawdzane przez pracowników Urzędu ds. Młodzieży.
Wielokrotnie wychodziły na jaw skandale związane z przekazywaniem dzieci z Niemiec do rodzin zastępczych i domów za granicą.
Nie uczęszczali tam do szkoły, nie byli nadzorowani ani nie opiekowano się nimi w żaden inny sposób.
Dobro dziecka najwyraźniej nie było już wtedy przedmiotem zainteresowania.
Jednak dla organizacji stosujących tę nieuczciwą praktykę oznacza to wielki biznes.
Niemiecka placówka stacjonarna otrzymuje od Urzędu ds. Młodzieży do 5 000 euro miesięcznie na jedno dziecko.
Jednakże, jeśli instytucja wysyła dziecko do rodziny zastępczej w Polsce, na przykład, tylko 600 euro miesięcznie
musi być płacone za umieszczenie dziecka w tej rodzinie.
To, co dzieje się z resztą pieniędzy, często nie jest sprawdzane.
Stan wyjątkowy w Urzędach ds. Młodzieży
Jest to konsekwencją poważnych niedoborów kadrowych w większości Urzędów ds. Młodzieży.
Wielu pracowników urzędu cierpi z powodu ciągłego przepracowania.
Brakuje czasu i personelu do kontrolowania miejsca pobytu i dobra dzieci.
Wielu pracowników socjalnych odchodzi z pracy, ponieważ nie mogą dłużej wspierać sposobu, w jaki wykonywana jest praca.
To dodatkowo pogarsza sytuację kryzysową. Brakuje również wykwalifikowanej siły roboczej.
Od polityki nie należy oczekiwać żadnej pomocy.
Nie można zakładać, że politycy sami temu zaradzą, ponieważ sami czerpią ogromne korzyści z biznesu z dziećmi.
Obecnie doświadczamy poważnej walki o środki budżetowe, które politycy wykorzystują do wspierania swoich często
wątpliwych, ideologicznych projektów, w tym "ratownictwa morskiego" i tak zwanej "feministycznej polityki zagranicznej".
W tym kontekście objęcie dzieci nakazem opieki jest instrumentem, który ma satysfakcjonujący wpływ
na finansowe pole manewru polityków federalnych.
Biznes z dziećmi generuje pieniądze, ponieważ jest pracochłonny.
W rezultacie bezrobocie spada, a Rząd Federalny musi wypłacać mniej zasiłków dla bezrobotnych.
Jednocześnie podatek od wynagrodzeń i dochodów płacony przez pracowników sektora nakazu opieki nad dziećmi i
młodzieżą wlewa dużo pieniędzy do kasy państwowej, które są następnie przekazywane głównie Rządom Federalnym.
Z drugiej strony, koszty nakazu opieki nad dziećmi nie są ponoszone przez Rząd Federalny, ale przez
władze lokalne i rodziców, którzy otrzymują stosunkowo niewielkie dochody z podatku od dochodów.
Państwo może również wykorzystać uprowadzenie dziecka na swoją korzyść w inny sposób - a mianowicie jako środek ograniczający.
Widać to było w czasach koronawirusa:
W tym przypadku areszt był ostrym mieczem używanym przez państwo do zastraszania krytyków działań związanych z koronawirusem.
W kilku przypadkach dzieci zostały odebrane rodzinom, ponieważ rodzice nie nalegali, aby dzieci nosiły maski w szkole.
Ogromne szkody spowodowane uprowadzeniem dziecka
Tymczasem rodziny, które są rozdarte z tego powodu, doświadczają katastrofy.
Dzieci są czasami siłą usuwane z rodzin, szkół lub przedszkoli przez policję.
W naszym programie "Systematyczne rozdzielanie dzieci - przez nakaz opieki trzeba popatrzeć pod mikroskopem" osoby dotknięte tym
problemem opowiadają o tym, jak doświadczyły tych interwencji.
Jest też szokujący materiał filmowy przedstawiający matki, którym są wyrywane z rąk krzyczące dzieci.
Samo takie gwałtowne rozstanie jest dla maluchów szokiem na całe życie, często pozostawiając u nich poważną traumę.
Prowadzi to do głębokich urazów i zmian w zachowaniu dzieci.
Na przykład dwuletni Paul przestał mówić, gdy został zabrany od rodziny i od tego czasu ma problemy z mową.
Po tym często następują tygodnie i miesiące, w których dzieci są ukrywane przed rodzicami.
Po rozprawie sądowej mogą odbyć się wizyty z dziećmi.
Ale tylko bardzo rzadko i pod ścisłą kontrolą.
Rodzicom nie wolno okazywać uczuć ani rozmawiać o wspólnej przeszłości.
W ten sposób dzieci nawet nie zdają sobie sprawy, że ich rodzice również cierpią z powodu separacji.
To wymuszone, nienaturalne zachowanie rodziców ma bardzo niepokojący wpływ na dzieci.
Jeśli jednak zasady zostaną złamane, wizyty zostaną całkowicie zakazane.
W większości przypadków pobyt w placówce stacjonarnej nie wiąże się z żadną poprawą.
Dzieci często mają problemy z zachowaniem.
Następnie zostają przeniesieni na oddział Psychiatrii Dziecięcej i Młodzieżowej, gdzie są
leczeni lekami psychotropowymi i Ritalinem.
Psycholog dr Christidis:
"Dzieci nie otrzymują żadnej pomocy w placówkach stacjonarnych.
Może to mieć miejsce tylko w przypadku dzieci, które rzeczywiście zostały poważnie wykorzystane i gdzie
medycyna sądowa wyraźnie wykazała poważne obrażenia u dzieci. Wykorzystywanie seksualne..."
Zeznaje, że istnieją badania, które wykazały, że prawie 90 procent młodych ludzi jest uszkodzonych, zanim wyjdą na wolność.
Są albo uzależnieni od narkotyków lub alkoholu, albo nawet stali się przestępcami.
Nie uzyskują odpowiednich kwalifikacji, więc często musi państwo ich utrzymywać.
Dr Christidis: "Co się robi z dziećmi w domach dziecka? Są przetrzymywane.
Współczynnik zatrudnienia sprawia, że chce się płakać.
Tak więc i tam się oszczędza i wszystko jest prywatyzowane.
Wszyscy chcą tylko zarobić. Dzieci są więc odsuwane na bok i nie otrzymują wsparcia”.
Co więcej, wielokrotnie pojawiają się doniesienia o jeszcze gorszych uszkodzeniach w domach opieki i poza domem.
Na przykład w Berlinie dzieci były umieszczane w pedofilskich rodzinach zastępczych przez
dziesięciolecia za radą Pedagoga Społecznego Helmuta Kentlera.
Kentler już nie żyje, ale można założyć, że filce i sieci z tamtych czasów nadal istnieją, ponieważ nie
nastąpiło jeszcze właściwe i konsekwentne przerabianie.
Więcej informacji na ten temat można znaleźć w filmie dokumentalnym "Kentler Gate"
przygotowanym przez grupę "Demonstracja dla wszystkich".
W domach opieki doszło również do różnych skandali związanych ze złym traktowaniem i wykorzystywaniem seksualnym dzieci, które
są bezradnie zdane na łaskę sprawców bez ochrony rodzicielskiej.
Dr Christidis wspomina o Wiosce Dziecięcej SOS, w której dzieci były przez lata wykorzystywane przez superbogatych.
Mówi o 160 przypadkach.
Podczas badań nad filmami dokumentalnymi o pedofilii i satanistyczno-rytualnej przemocy wobec dzieci , Kla.TV
wielokrotnie natknęła się również na fakt, że wpływowi sprawcy bezwstydnie wykorzystywali dzieci z domów dziecka.
Tworzy się opór
Dr Andrea Christidis jest prawdopodobnie najważniejszą działaczką przeciwko bezprawnemu nakazowie opieki nad dziećmi w Niemczech.
Przez lata musiała walczyć z ogromnym oporem.
Obecnie założyła stowarzyszenie "AXION-Resist", aby połączyć siły z lekarzami, naukowcami,
prawnikami i kryminologami w celu zwalczania tych nadużyć.
Oprócz wspierania dotkniętych rodzin, Axion Resist prowadzi cenne działania w zakresie Relacji Publicznych, takie jak sympozjum
„Dziecko jako cel i Przywiązanie”, które można znaleźć w całości na ich stronie internetowej https://axionresist.com
lub jako skrócone podsumowanie na www.kla.tv/29203.
Dr Christidis i jej współpracownicy potrzebują jednak wsparcia od nas wszystkich w tej ważnej pracy.
Odbieranie dzieci rodzicom bez naprawdę poważnych powodów jest przestępstwem przeciwko najsłabszym członkom naszego
społeczeństwa, z konsekwencjami na całe życie dla poszkodowanych.
Fakt, że tak wiele dzieci i rodziców jest trwale oddzielonych od siebie z chwili na chwilę,
trudno wyobrazić sobie dramaktykę tych dwóch stron.
Ponieważ te procesy nakazu opieki nie są zazwyczaj upubliczniane, a media informują o nich tylko we fragmentach, wszyscy jesteśmy
wezwani do pomocy w skierowaniu tej sprawy do centrum debaty społecznej i wywarcia nacisku na
polityków, aby w końcu naprawili tę sytuację!