Ano ang mga paglilipat sa pangangalaga?
Ang tunog na napaka-protektibo sa teorya ay may dramatikong kahihinatnan sa praktika:
Ang mga bata ay nahihiwalay sa kanilang mga magulang sa isang sandali lamang – sa ilang kaso,
hanggang sa natitirang bahagi ng kanilang pagkabata.
Pagkatapos noon, tuluyang napalayo sila sa kanilang mga magulang.
Sa Alemanya, higit sa 66,400 na mga bata at kabataan ang inilagay sa pangangalaga ng estado at inilipat sa
mga pamilyang tagapag-alaga o mga tahanan noong 2022.
Kung hindi isasama ang 28,600 na "mga batang refugee na walang kasamang matanda" na kasama rin sa bilang na ito,
nagiging nakakagulat na bilang na 37,800 na mga bata na pansamantalang naihiwalay sa kanilang mga magulang.
Sa karaniwan, higit sa 100 na mga bata ang inalis mula sa kanilang mga magulang araw-araw sa buong taon.
Gayunpaman, napakahalaga para sa pag-unlad ng personalidad ng mga bata, lalo na sa mga unang taon,
ang matatag na mga relasyon at mga tagapag-alaga.
May sentrong papel ang mga magulang dito. Nagbibigay sila sa kanila ng katatagan at seguridad.
Natural na mahal ng mga bata ang kanilang mga magulang, kahit na mahirap silang pakisamahan o may mga suliraning panlipunan.
Ang paghihiwalay ng isang bata sa kanyang mga magulang ay isang lubhang emosyonal na proseso para sa parehong
bata at magulang, na maaaring magdulot sa kanila ng trauma at seryosong pinsalang sikolohikal.
Dahil dito, ang pagkuha ng bata sa pangangalaga ay dapat palaging huling paraan.
Dapat lamang itong isagawa kung talagang walang ibang opsyon na magagamit na hindi lalo
pang maglalagay sa panganib sa kapakanan ng bata.
Gayunpaman, ang katotohanan ay kabilang ang Alemanya sa mga may pinakamataas na antas sa pandaigdigang lebel pagdating sa
mga nabanggit na bilang ng mga batang inilagay sa pangangalaga.
Talaga bang mas mapanganib at hindi kasing husay ang mga Aleman na magulang kaysa sa mga magulang sa ibang bansa?
O may iba pang mga dahilan sa likod ng nakakabahalang mataas na bilang na ito?
Siyempre, may mga pagkakataon na walang ibang pagpipilian kundi ihiwalay ang bata sa kanyang mga magulang,
halimbawa kung siya ay sekswal na inaabuso ng mga ito.
Ngunit naroroon nga ba sa karamihan ng mga kaso ang mga makatwirang pagbubukod na ito?
Mga dahilan ng pagdukot sa bata
Ang mga dahilan na ibinigay para sa pag-aalaga sa mga bata ay nagbibigay ng impormasyon tungkol dito.
Sa karamihan ng mga kaso, hindi ito karahasan, pagpapabaya, o pagkaadik sa alak o droga ng mga magulang.
Maliban sa "mga batang refugee na walang kasama", ang pinakakaraniwang dahilan na ibinibigay ay
ang diumano'y "sobrang pasanin sa mga magulang".
Iba pang mga dahilan na ibinigay ay kinabibilangan ng "mga karamdaman sa pagdikit" o "intoleransiya sa pagdikit", na
nangangahulugang nais ng isang magulang na diborsyado na panatilihin ang bata nang malayo sa kanilang dating kapareha,
o kahit na "sobrang malapit na ugnayan ng ina at anak".
Ang mga ganitong pagbibigay-katwiran ay tunay ngang nakakagulat.
Sa mga kaso ng diborsyo, kadalasang lohikal na kinahihantungan na lalo pang lumalapit ang mga anak sa natitirang
magulang upang mabawi ang pagkawala ng magulang na wala.
At lalo na kapag ang isang bata ay may napakalapit na ugnayan sa kanyang ina, mas masakit kapag ito ay inalis sa kanya.
Ang nakapukaw sa mga pagbibigay-katwirang ito ay ang pagiging bukas nila sa interpretasyon.
Ang pang-aabuso o pagkaadik sa droga ay mga konkretong at napatutunayang katotohanan.
Gayunpaman, nasa pagpapasya ng tagapagsuri kung kailan itinuturing na labis na nabibigatan ang mga magulang o kung kailan
itinuturing na masyadong malapit ang ugnayan ng ina at anak.
At dito mismo nagmumula ang isang malaking problema.
Mga kaduda-dudang opinyon ng eksperto
Ang mga sikolohikal na ulat ng hukuman tungkol sa mga legal na tagapag-alaga ay madalas na
inihahanda sa proseso ng pag-aalaga sa mga bata.
Ang mga ulat na ito ay mahalagang batayan para sa pagsusuri ng mga hukom ng hukuman sa pamilya na may
pananagutan, at ang nilalaman nito ay nakakatulong sa mga desisyon tungkol sa hinaharap ng mga bata.
Sa mahigit 90% ng mga kaso, sinusunod ng mga hukom ang mga rekomendasyon ng mga eksperto.
Gayunpaman, madalas na naglalaman ang mga ulat na ito ng malinaw na kakulangan.
Dr. Andrea Christidis, dalubhasang saksi, kriminal na sikolohista at therapistang pang-asal, na nakasulat na ng
mahigit 1,000 ulat ng eksperto sa mga usaping pampamilya, ay nagkonklusyon mula sa kanyang mga imbestigasyon:
Hindi ko pa nakakita ng kahit isang ulat na tunay na nakakatugon sa lahat ng teknikal na kinakailangan.
Natuklasan nito ang malulubhang kakulangan sa halos lahat ng mga ito.
Sa maraming kaso, sinuri ng mga eksperto ang mga magulang o ang magulang na pinag-uusapan matapos ang maikling pag-uusap,
kung minsan ay matapos lamang ang pag-uusap sa telepono.
Ipinapaliwanag ni Dr. Christidis ito sa ganitong paraan:
Sa kasamaang palad, sa ilalim ng kasalukuyang batas, sinumang hinirang ng hukom ay pinapayagang maghanda ng opinyong
eksperto. Kung sila ay may kakayahang gawin ito ay ibang tanong.
Isang pag-aaral na isinagawa ng IB University Berlin noong 2015 ang nagpapatunay sa pahayag ni Dr. Christidis.
Matapos suriin ang 272 na opinyon ng mga eksperto, napagpasyahan ng unibersidad na 75% ng lahat ng opinyon ng mga eksperto
sa mga pagtatalo sa batas-pamilya sa Alemanya ay hindi sapat.
Kahit ang mga sinanay na psychologist ay madalas gumagamit ng mga hindi siyentipikong
pamamaraan, tulad ng Rorschach inkblot test.
Sa paraang ito, ipinapakita sa mga bata ang mga batik ng tinta na hinihiling sa kanila na
bigyang-kahulugan: Ano ang nakikita ng bata sa batik?
Ang mga ganitong pagsusuri ay ganap na hindi angkop bilang ebidensya sa hukuman, ngunit patuloy pa rin silang binabanggit
bilang batayan ng mga desisyon tungkol sa kapakanan ng bata.
Sa mga pundasyong ito, na lubhang kontrobersyal sa ilang propesyonal na hanay, maaaring
matukoy ang anumang resulta na ninanais ng eksperto.
Madalas na na-diagnose ang mga magulang sa mga ulat na may "kakulangan sa kasanayan sa
pagiging magulang" o "mga karamdaman sa personalidad."
Maaari itong maging batayan para mawalan ng kustodiya at mailagay ang mga bata sa mga pamilyang tagapag-alaga o sa mga tahanan.
Mga opinyon ng eksperto – isang kumikitang negosyo
Ang mga opinyon ng eksperto, na may potensyal na maghiwalay ng buong pamilya, ay kailangang bayaran din ng mga magulang.
Ang mga gastos para dito ay maaaring umabot hanggang 15,000 euro.
Kung kulang ang pondo ng mga magulang, kailangang sumuporta ang mga nagbabayad ng buwis.
Ilang daang milyong euro ang nalilikha taun-taon sa ganitong paraan.
Mukhang nabuo ang ilang pakikipagsabwatan sa pagitan ng mga tagapagsuri, mga tanggapan ng
kapakanan ng kabataan, at mga hukuman ng pamilya.
Isang halimbawa ay ang Bavarian GWG, ang "Samahan para sa Agham ng Hukuman at Legal na Sikolohiya."
Napansin niya ang pamilihang ito at inangkop ang kanyang modelo ng negosyo upang magbigay ng mga
ekspertong opinyon para sa mga hukuman ng pamilya.
Nagbibigay ito ng mga opinyon ng eksperto sa mga hukuman nang napakabilis sa
pamamagitan ng network ng mga kaakibat na eksperto.
Kailangang bayaran ng mga eksperto ang 40% ng kanilang bayad bilang singil para rito.
Ang GWG ay nag-oorganisa ng mga pagsasanay para sa mga hukom ng hukuman pampamilya sa Bavaria,
sa gayon ay nakakabuo ng ugnayan sa hudikatura.
Bilang resulta, noong 2008, kinailangan ng Ministro ng Katarungan ng Bavaria na ipaliwanag kung bakit karamihan sa mga
kontrata ng mga hukuman sa pamilya ay ipinagkakaloob sa GWG.
Halimbawa, ipinagkaloob ng korte sa Ingolstadt ang labing-isa sa labindalawang kontrata sa GWG sa loob ng isang taon.
Kaya't nagsasalita ang mga kritiko tungkol sa monopolistikong posisyon ng GWG.
Panlabas na paglalagay – isang bilyong-pound na merkado
Ngunit ang mga ulat ng eksperto ay simula pa lamang ng malaking negosyo. Noong 2023, 128,000 na mga bata ang
nanirahan sa mga tahanan at humigit-kumulang 87,000 na mga bata naman ang nasa mga pamilyang tagapag-alaga.
Ang paglalagay ng isang bata sa isang tahanan ay nagkakahalaga ng pagitan ng €42,000 at €54,000 bawat bata bawat taon.
Sa pag-aalaga ng isang foster na bata, tumatanggap ang mga foster na pamilya ng buwanang allowance para sa pangangalaga na
nagkakahalaga ng €700 hanggang €900, depende sa edad ng bata.
Nagbabayad ang mga nagbabayad ng buwis ng €4.9 bilyon bawat taon para sa mga hakbang na ito.
Isang kabataang tagapaglingkod para sa kapakanan na may dekadang karanasan ang
nagkomento tungkol dito sa isang panayam nang ganito:
Ang sektor ng mga pasyenteng nasa ospital ay ang bahagi na kumikita ng pinakamaraming pera.
Ibig kong sabihin, makikita mong patuloy na lumalawak ang mga pasilidad para sa pananatili ng
mga pasyente sa ospital sa paglipas ng mga taon.
Ang mga tinatawag na naghahagis sa mga bata sa merkado ay ang mga tanggapan ng kapakanan ng kabataan.
Sasabihin ko ito nang buong sadyang layunin: Ilagay mo na lang ito sa merkado!
Dahil ganoon talaga: tungkol lang ito sa pera, puro pera lang talaga.
At kung mag-aalok sa akin ang opisina ng kapakanan ng kabataan ng isang kabataan sa isang tiyak na araw-araw o buwanang bayad, saka
ako mag-aalok sa opisina ng kapakanan ng kabataan, at sasabihin ng opisina ng kapakanan ng
kabataan kung tatanggapin nito ang alok o hindi.
Negosyo rin ito, sa huli. At sa huli, natutuwa ang mga opisina para sa kapakanan ng kabataan na may organisasyong
kumukuha sa mga kabataan mula sa kanilang pangangalaga.
Madalas nabibigo ang mga kawani ng opisina para sa kapakanan ng kabataan na sapat na masuri kung kumusta ang kalagayan
ng mga bata sa mga pasilidad at kung ang mga hakbang na isinasagawa doon ay angkop at nakakatulong sa kanila.
Paulit-ulit na lumitaw ang mga iskandalo na ang mga bata mula sa Alemanya ay inilagay sa mga
pamilyang tagapag-alaga at sa mga tahanan sa ibang bansa.
Hindi sila nag-aral doon, at hindi rin nasubaybayan o sinuportahan ang kanilang iba pang mga gawain.
Bigla, tila hindi na kinagigiliwan ang kapakanan ng bata.
Para sa mga institusyong nakikilahok sa mapang-abusong gawi na ito, malaking negosyo ito.
Tumatanggap ang isang institusyong Aleman ng hanggang 5,000 euro bawat buwan para sa bawat
bata mula sa opisina ng kapakanan ng kabataan.
Gayunpaman, kung ipapadala ng institusyon ang bata sa isang pamilyang tagapag-alaga sa Poland, halimbawa,
600 euro lamang bawat buwan ang kailangang bayaran para sa tirahan ng bata sa pamilyang ito.
Ang nangyayari sa natitirang pera ay madalas hindi sinusuri.
Emerhensiyang sitwasyon sa mga opisina ng kapakanan ng kabataan
Ito ay isang bunga ng matinding kakulangan ng mga kawani sa karamihan ng mga opisina para sa kapakanan ng kabataan.
Maraming empleyado ng awtoridad ang nakararanas ng patuloy na sobrang trabaho.
Hindi sapat ang oras o tauhan para alagaan ang mga bata at tiyakin ang kanilang kapakanan.
Maraming mga social worker ang nagbitiw sa kanilang mga trabaho dahil hindi na nila
matiis ang paraan ng pagpapatakbo ng mga bagay.
Lalo pang pinapalala nito ang kalagayan. Bukod dito, may kakulangan sa mga bihasang manggagawa.
Walang lunas na aasahan mula sa pulitika
Hindi maaaring ipagpalagay na ang mga politiko mismo ang magtutulak ng pagbabago sa sitwasyong ito,
dahil sila mismo ay nakikinabang nang malaki sa negosyong kinasasangkutan ang mga bata.
Sa kasalukuyan, nasasaksihan natin ang isang malaking labanan para sa pondo ng badyet, na ginagamit ng mga pulitiko upang
suportahan ang kanilang madalas na kaduda-dudang ideolohikal na proyekto, mula sa "pagligtas sa dagat"
hanggang sa tinatawag na "pambabaeng patakarang panlabas."
Ang pag-aalaga sa mga bata ay isang kasangkapan na may kapaki-pakinabang na epekto sa
kalayaan sa pananalapi ng mga pederal na politiko.
Ang negosyo sa mga bata ay kumikita dahil nangangailangan ito ng maraming paggawa.
Pinapababa nito ang bilang ng mga walang trabaho at nangangahulugang mas kaunti ang kailangang bayaran ng
pamahalaan na benepisyo para sa kawalan ng trabaho.
Kasabay nito, ang buwis sa kita na binabayaran ng mga empleyado sa mga serbisyong pangangalaga sa bata at kabataan ay nagdadala
ng malaking halaga ng pera sa kaban ng estado, na karamihang napupunta sa pamahalaang pederal at pamahalaang estado.
Gayunpaman, ang mga gastusin sa pag-aalaga sa mga bata ay hindi sinasagot ng pederal na pamahalaan, kundi ng mga
magulang at ng mga lokal na awtoridad, na tumatanggap ng relatibong kaunting kita mula sa buwis sa kita.
Maaari ring gamitin ng estado ang pagtanggal ng mga bata para sa kaniyang pakinabang sa iba
pang paraan – bilang isang mapaghigpít na hakbang.
Napagmasdan ito sa panahon ng pandemya ng coronavirus:
Dito, ang pagkuha ng mga bata sa pangangalaga ay naging isang matalim na tabak na ginamit ng estado upang
takutin ang mga kritiko ng mga hakbang laban sa coronavirus.
Sa ilang mga kaso, inalis ang mga bata mula sa kanilang mga pamilya dahil hindi pinilit ng kanilang
mga magulang na magsuot sila ng maskara sa paaralan.
Malawakang pinsalang dulot ng pagdukot sa bata
Samantala, ang mga pamilyang nabuwag sa kontekstong ito ay nakararanas ng isang sakuna.
Sa ilang mga kaso, sapilitang inalis ng pulisya ang mga bata mula sa kanilang mga pamilya, paaralan, o nursery.
Sa aming programa na "Sistemang Pag-alis ng Bata – Pagsusuri sa Pagtanggap ng Mga Bata sa Pangangalaga", iniulat ng mga
naapektuhan kung paano nila naranasan ang mga interbensyong ito.
Bukod pa rito, makikita ang nakakagulat na kuha sa pelikula ng mga ina na hinahila ang kanilang
sumisigaw na mga anak mula sa kanilang mga bisig.
Ang ganoong marahas na paghihiwalay nang mag-isa ay isang matinding trauma sa buong buhay ng mga bata, na
madalas ay nag-iiwan sa kanila ng malubhang trauma.
Ito ay nagdudulot ng malalim na trauma at pagbabago sa pag-uugali ng mga bata.
Halimbawa, tumigil sa pagsasalita si Paul nang siya ay inalis sa kanyang pamilya noong siya ay dalawang taong gulang,
at mula noon ay nagkaroon siya ng problema sa pagsasalita.
Madalas itong sinusundan ng mga linggo at buwan kung kailan itinatago ang mga bata sa kanilang mga magulang.
Pagkatapos ng pagdinig sa korte, maaaring isagawa ang pagbisita sa mga bata.
Gayunpaman, napakabihira nito at napapailalim sa mahigpit na regulasyon.
Hindi dapat ipakita ng mga magulang ang anumang damdamin o pag-usapan ang kanilang pinagsamang nakaraan.
Sa ganitong paraan, hindi nararamdaman ng mga bata na ang kanilang mga magulang ay naghihirap din dahil sa paghihiwalay.
Ang sapilitan at hindi likas na pag-uugali ng mga magulang ay may napakasumamoong epekto sa mga bata.
Gayunpaman, kung lalabagin ang mga patakaran, ipagbabawal nang tuluyan ang mga pagbisita.
Sa karamihan ng mga kaso, ang paglalagay sa isang tahanan-pangangalaga ay hindi
humahantong sa pagpapabuti ng kalagayan ng residente.
Madalas na nagkakaroon ng mga suliranin sa pag-uugali ang mga bata.
Maaari silang ilipat sa psychiatry para sa mga bata at kabataan, kung saan sila ay gagamotang gamot na psychotropic at Ritalin.
Sikolohista Dr. Christidis:
Kaya hindi talaga natutulungan ang mga bata sa mga institusyon.
Maaari lamang itong mangyari sa mga batang tunay na matinding naabuso at kung saan ang medisinang
forensiko ay nakapagtukoy ng napakalinaw na malulubhang pinsala sa kanila. Pang-aabusong sekswal…
Sinasabi niya na may mga buong pag-aaral na natuklasan na halos 90% ng mga kabataan ay nasasaktan bago sila lumabas.
Pagkatapos ay nagiging adik sila sa droga o alak, o kaya'y napapasabak sa krimen.
Hindi sila nakakakuha ng sapat na kwalipikasyon, kaya madalas silang nagiging pasanin ng estado.
Dr Christidis: "Ano ang nangyayari sa mga bata sa mga tahanan ng mga bata? Sila ay pinananatili sa kustodiya."
Mayroon silang ratio ng tauhan na sapat para mapaiyak ka.
Kaya nakakatipid din doon, dahil na-privatize na ang lahat.
Lahat sila ay gusto lang kumita. Kaya ang mga bata ay napapabayaan at hindi hinihikayat.
Bukod dito, may paulit-ulit na ulat ng mas malubhang pinsala sa mga tahanan at sa foster care.
Sa Berlin, halimbawa, inilagay ang mga bata sa mga foster na magulang na pedopilya sa loob ng mga
dekada sa payo ng social pedagogue na si Helmut Kentler.
Patay na ngayon si Kentler, ngunit maaaring ipalagay na umiiral pa rin ang mga lumang network at koneksyon, dahil wala
pang wasto at tuloy-tuloy na imbestigasyon hanggang ngayon.
Makikita ang karagdagang detalye sa dokumentaryong "Kentler Gate" ng grupong pang-aksyon na "Demo für alle" (Demo for All).
Mayroon ding iba't ibang iskandalo sa mga tahanan ng mga bata na kinasasangkutan ng pang-aabuso at sekswal na pang-aabuso sa
mga batang, nang wala ang proteksyon ng kanilang mga magulang, ay walang magawa at nasa awa ng kanilang mga nang-aabuso.
Binanggit ni Dr. Christidis ang isang SOS Children's Village kung saan ang mga bata ay inabuso ng
mga sobrang mayayaman sa loob ng maraming taon.
Binanggit niya ang 160 kaso.
Sa pananaliksik nito para sa mga dokumentaryo tungkol sa pedopilya at satanicong ritwal na karahasan laban sa mga bata ,
paulit-ulit ding natagpuan ng Kla.TV ang mga kaso kung saan ang mga makapangyarihang salarin ay walang hiya
na inabuso ang mga bata mula sa mga tahanan ng mga bata.
Nabubuo ang resistensya
Si Dr. Andrea Christidis ay maaaring ituring na pinakabantog na tagapagtaguyod laban sa mga iligal na pag-alis sa Alemanya.
Sa paglipas ng mga taon, kinailangan niyang labanan ang napakalaking pagtutol.
Ngayon ay itinatag niya ang samahang "AXION-Resist" upang makipagsanib-puwersa sa mga doktor, siyentipiko, abogado,
at kriminologo upang kumilos laban sa mga pang-aabusong ito.
Bilang karagdagan sa pagsuporta sa mga pamilyang apektado, nagsasagawa ang Axion Resist ng mahahalagang gawain sa ugnayang
pampubliko, tulad ng simposyum na "Zielscheibe Kind & Bindung" (Target: Mga Bata & Pagkakaugnay), na maaaring
panoorin nang buo sa kanilang website na https://axionresist.com o sa pinaikling bersyon sa www.kla.tv/29203.
Gayunpaman, kailangan nina Dr. Christidis at ng kanyang mga kasamahan ang suporta
mula sa ating lahat sa mahalagang gawaing ito.
Ang pagkuha ng mga bata mula sa kanilang mga magulang nang walang tunay na seryosong dahilan ay isang krimen laban sa
pinakamahinang miyembro ng ating lipunan, na may panghabambuhay na kahihinatnan para sa mga naapektuhan.
Ang katotohanang ang napakaraming mga bata at magulang ay tuluyang pinaghiwalay sa isa't isa mula sa
isang sandali patungo sa susunod ay halos walang kapantay sa drama para sa magkabilang panig.
Dahil ang mga prosesong ito ng pag-urong ay karaniwang hindi pampubliko at ang media ay nag-uulat lamang nang pira-piraso,
tayo'y lahat ay inaanyayahan na tulungan ilahad ang isyung ito sa unahan ng pampublikong talakayan at magpataw ng
presyur sa mga pulitiko upang tuluyang ayusin ang sitwasyon!