וואָס זענען אַרײַננעמען אין זאָרג?
וואָס קלינגט אין טעאָריע אַזוי באַשיצנדיק, האָט אין פּראַקטיק דראַמאַטישע קאַנסעקווענצן:
קינדער ווערן פֿון איין מאָמענט צום צווייטן אָפּגעשיידט פֿון זייערע עלטערן – אין עטלעכע
פאַלן פֿאַר דער גאַנצער איבעריקער קינדשאַפֿט.
נאָך דעם זענען זיי פֿאַר אייביק פֿרעמד געוואָרן פֿון זייערע עלטערן.
אין דײַטשלאַנד זענען אין יאָר 2022 מער ווי 66,400 קינדער און יונגע לײַט אַרײַנגענומען געוואָרן אין מלוכישע פֿאַרזאָרגונג
און פּלייסירט געוואָרן אין פֿאָסטער־משפּחות אָדער היימען.
אויסגענומען די 28,600 אומבאגלייטע מינדעריאָריקע פליטים, וואָס זענען אויך אַרײַנגערעכנט אין דער צאָל, קומט דאָס אויס
צו דער שאָקירנדיק הויכער צאָל פֿון 37,800 קינדער, וואָס זענען לפחות צײַטווייליק אָפּגעשיידט פֿון זייערע עלטערן.
אין דורכשניט זענען יעדן טאָג פֿון יאָר מער ווי הונדערט קינדער פֿון זייערע עלטערן אַוועקגענומען געוואָרן.
אָבער, סטאַבילע באַציִונגען און זאָרגערס זענען זייער וויכטיק פֿאַר דער אַנטוויקלונג פֿון דער
פּערזענלעכקייט פֿון קינדער, ספּעציעל אין די ערשטע יאָרן.
עלטערן שפּילן אַ צענטראַלע ראָלע אין דעם. זיי געבן זיי סטאַביליטעט און זיכערהייט.
קינדער האָבן פֿון נאַטור ליב צו זייערע עלטערן, אַפֿילו אויב זיי האָבן שווערע פּערזענלעכקייטן אָדער זענען געזעלשאַפֿטלעכע פֿאַלן.
צו טרענען אַ קינד פֿון זײַנע עלטערן איז אַ זייער עמאָציאָנעלער פּראָצעס פֿאַר ביידע, די קינדער און די עלטערן, וואָס קען
זיי טראומאַטיזירן און גורם זיין צו ערנסטע פסיכאָלאָגישע שאָדן.
דערפֿאַר זאָל דאָס נעמען אַ קינד אין זאָרג שטענדיק זײַן דער לעצטער מיטל.
עס זאָל מען דאָס דורכפֿירן נאָר אויב עס זענען גאָר ניטאָ קיין אַנדערע אָפּציעס וואָס וואָלטן
נישט ווײַטער באַגעפֿערלעכן דעם קינדס וווילזײַן.
אָבער דער פאַקט איז אַז דייטשלאַנד איז איינער פֿון די העכסטן אינטערנאַציאָנאַלע לויט די אויבן דערמאָנטע
ציפֿערן פֿון קינדער וואָס ווערן גענומען אין זאָרג.
צי זענען דייטשע עלטערן טאַקע אַזוי פיל מער געפערלעך און אומפֿעיִק ווי עלטערן אין אַנדערע לענדער?
אָדער זענען דאָ אַנדערע סיבות הינטער די אַלאַרמירנדיק הויך ציפֿערן?
פֿאַרשטייט זיך, עס זענען פֿאַלן וווּ עס איז נישטאָ קיין אַנדערע ברירה ווי צו אָפּשיידן דאָס קינד
פֿון זײַנע עלטערן, למשל אויב זיי באַניצן עס סעקסועל.
אָבער צי זענען די גערעכטפֿאַרטיקטע אויסנעמונגען טאַקע פֿאַראַן אין דער מערהייט פֿון פאַלן?
סיבות פֿאַר קינדער־אַנטפֿירונג
די סיבות וואָס מען געבט פֿאַר נעמען קינדער אין זאָרג געבן אינפֿאָרמאַציע וועגן דעם.
אין רובֿ פאַלן זענען דאָס נישט גוואַלד, פֿאַרנאַכלעסיקונג אָדער אַלקאָהאָל־ אָדער דראָג־אַדיקטיאָן פֿון די עלטערן.
אויסער די "אָן־באַגלייטע פליטים־קינדער", איז די אָפֿטסטע סיבה די געמיינטע "איבערלאַדונג פֿון עלטערן".
אַנדערע סיבות וואָס מען האָט געגעבן אַרײַננעמען "בונד־שטערונגען" אָדער "בונד־אינטאָלעראַנץ", דאָס הייסט אַ געשיידענער עלטער וואָס
וויל האַלטן דאָס קינד ווײַט פֿון זײַן אָדער איר עקס־פּאַרטנער, אָדער אפילו "אַ צו נאָענטער בונד צווישן מוטער און קינד".
אַזעלכע באַגרינדונגען זענען טאַקע זייער איבערראַשנדיק.
בײַ גט־פֿאַלן בפרט איז עס אָפֿט אַ לאָגישע קאָנסעקווענץ, אַז די קינדער ווערן נאָך נאָענטער צום איבערגעבליבענעם עלטער,
כּדי צו קאָמפּענסירן דעם פאַרלוסט פונעם אָפּגעפֿאַלענעם עלטער.
און בפרט ווען אַ קינד האָט אַ זייער נאָענטע בונד מיט זײַן מוטער, איז עס נאָך מער ווייטיקדיק ווען מען נעמט דאָס פֿון אים.
וואָס איז אויפֿפֿאַלענדיק וועגן די דאָזיקע באַגרינדונגען איז, אַז זיי זענען רעלאַטיוו אָפֿן פֿאַר אינטערפּרעטאַציע.
מיסברויך אָדער דראָג־אַדיקטיאָן זענען קאָנקקרעטע און באַווייזבאַרע פאַקטן.
אָבער עס ליגט אין דער דיסקרעציע פֿון דעם אָפּשאַצער צו באַשליסן ווען עלטערן ווערן באַטראַכט ווי איבערוואלטיקט, אָדער ווען
די בונד צווישן מוטער און קינד ווערט באַטראַכט ווי צו נאָענט.
און דאָס איז פּונקט וווּ אַ גרויסער פּראָבלעם אויפֿטרעט.
צווייפֿלדיקע עקספּערטן־מיינונגען
פסיכאָלאָגישע געריכט־באַריכטן וועגן די לעגאַלע גאַרדיאַנז ווערן אָפֿט צוגעגרייט בײַם אָננעמען קינדער אין זאָרג.
די באַריכטן זענען אַ וויכטיקער יסוד פֿאַר דער אָפּשאַצונג דורך די קאָמפּעטענטע משפּחה־געריכט־ריכטער, וועלכע דער אינהאַלט דערפֿון
בײַטראָגט צו באַשלוסן וועגן דער צוקונפֿטיקער גורל פֿון די קינדער.
אין איבער 90% פֿון די פאַלן, פֿאָלגן די ריכטער די רעקאָמענדאַציעס פֿון די עקספּערטן.
אָבער די באריכטן האָבן אָפֿט קלאָרע חסרונות.
ד״ר אַנדרעאַ כריסטידיס, מומחית־עדות, פֿאָרענזישע פּסיכאָלאָגין און התנהגות־טעראַפּעווטקע, וואָס האָט געשריבן
איבער 1,000 מומחה־באַריכטן וועגן משפּחה־ענינים, קומט צו דער מסקנה פֿון אירע אויספֿאָרשונגען:
איך האָב נאָך נישט געזען קיין איין באַריכט וואָס טאַקע טרעפֿט אַלע טעכנישע פֿאָדערונגען.
עס האָט געפֿונען ערנסטע חסרונות אין כּמעט אַלע פֿון זיי.
אין פילע פאַלן זענען די עלטערן אָדער דער באַטרעפֿנדיקער עלטער געווען אָפּגעשאַצט דורך די עקספּערטן
נאָך קורצע שמועסן, מאָל נאָר נאָך טעלעפֿאָנישע שמועסן.
ד״ר כריסטידיס דערקלערט דאָס אַזוי:
ליידער, לויט דער איצטיקער געזעץ, איז יעדער וואָס דער ריכטער באַשטימט ערלויבט צו צוגרייטן אַ מומחה־מיינונג. צי
זיי זענען ביכולת דאָס צו טאָן, איז אַ אַנדערע פֿראַגע.
אַ שטודיע, דורכגעפֿירט דורך IB אוניווערסיטעט בערלין אין 2015, האָט באַשטעטיקט דעם אויסזאָג פֿון ד״ר קריסטידיס.
נאָך דער אָפּשאַצונג פֿון 272 עקספּערטן־מיינונגען, האָט די אוניווערסיטעט באַשלאָסן אַז 75% פֿון אַלע עקספּערטן־מיינונגען
אין משפּחה־רעכט־קאָנפליקטן אין דײַטשלאַנד זענען אומגענוג.
אפילו געטריינטע פּסיכאָלאָגן נוצן אָפֿט אומוויסנשאַפֿטלעכע מעטאָדן, ווי דער ראָרשאַך־טינטפֿלעק־טעסט.
אין דעם מעטאָד ווערן קינדער געוויזן טינט־פלאַקן, וואָס מען בעט זיי צו אינטערפּרעטירן: וואָס זעט דאָס קינד אין דעם פלאַקן?
אַזעלכע טעסטן זענען גאָר ניט פּאַסיק ווי עדות אין בית־משפט, אָבער זיי ווערן נאָך אַלץ ציטירט ווי
דער יסוד פֿאַר באַשלוסן וועגן דעם קינדס וווילזײַן.
אויף דעם יסוד, וואָס איז זייער קאָנטראָווערסאַל צווישן עקספּערטן, קען מען דיאַגנאָזירן יעדן רעזולטאַט וואָס דער אָפּשאַצער וויל.
אין די באַריכטן ווערן עלטערן אָפֿט דיאַגנאָזירט מיט "מאַנגל אין עלטערן־פֿאַכיקייטן" אָדער "פּערזענלעכקייט־שטערונגען".
די קענען דאַן זײַן גרונדן צו פאַרלירן די משמורת און צו שטעלן די קינדער אין פֿאָסטער־משפּחות אָדער אין פֿאָסטער־היימען.
עקספּערטן־מיינונגען – אַ לוקראַטיוו געשעפֿט
די עקספּערטן־מיינונגען, וואָס האָבן די מעגלעכקייט צו צערייסן גאַנצע משפּחות, מוזן אויך באַצאָלט ווערן דורך די עלטערן.
די קאָסטן פֿאַר דעם קענען דערגרייכן ביז 15,000 אייראָס.
אויב עלטערן האָבן נישט גענוג געלט, מוזן די שטייערצאָלער אַרײַנטרעטן.
אין דעם אופֿן ווערן יעדן יאָר גענערירט עטלעכע הונדערט מיליאָן אייראָ.
עס זעט אויס אַז צווישן די אָפּשאַצער, די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס און די משפּחה־געריכטן האָבן
זיך אַנטוויקלט געוויסע קאָלוזיווע באַציִונגען.
איין בײַשפּיל איז דער באַוואַרישער GWG, די "געזעלשאַפֿט פֿאַר וויסנשאַפֿטלעכע געריכט־ און רעכט־פּסיכאָלאָגיע".
זי האָט דעם מאַרק דערקענט און האָט איר געשעפֿט־מאָדעל צוגעפּאַסט צו צושטעלן עקספּערטן־מיינונגען פֿאַר משפּחה־געריכטן.
עס צושטעלט זייער שנעל עקספּערטן־מיינונגען פֿאַר די געריכטן דורך זײַן נעצווערק פֿון פֿאַרבונדענע עקספּערטן.
די מומחים מוזן באַצאָלן 40% פֿון זייערע אָפּצאָלן ווי אָפּצאָל פֿאַר דעם.
די GWG אָרגאַניזירט טרענירונג־אונטערנעמונגען פֿאַר משפּחה־געריכט־ריכטער אין באַוואַריע, און
דערמיט בויט זי אויף פֿאַרבינדונגען מיטן ריכטערשאַפֿט.
דעריבער האָט דער באַוואַרישער יוסטיץ־מיניסטער אין 2008 געמוזט דערקלערן, פארוואס די
משפּחה־געריכטן בעיקר געבן זייערע קאָנטראַקטן צו GWG.
למשל, דער געריכט אין אינגאָלשטאַדט האָט אין אַ יאָר צװעלף קאָנטראַקטן צוגעטיילט צו GWG, עלף דערפון.
קריטיקער רעדן דעריבער וועגן דער מאָנאָפּאָלישער פּאָזיציע פֿון GWG.
אויסערלעכע פּלאַסמאַנץ – אַ ביליאָן־פּאַונד מאַרק
אָבער די עקספּערט־באַריכטן זענען נאָר דער אָנהייב פֿון דער גרויסער געשעפֿט. אין 2023 האָבן 128,000 קינדער געוואוינט
אין היימען און בערך 87,000 קינדער אין פֿאָסטער־משפּחות.
דאָס אַרײַנשטעלן אַ קינד אין אַ היים קאָסט צווישן 42,000 און 54,000 אייראָ פּער קינד פּער יאָר.
פֿאַרן אויפֿנעמען אַ פֿאָסטער־קינד, באַקומען פֿאָסטער־משפּחות אַ חודשלעכע פֿאָסטער־זאָרג אַלוינס פֿון צווישן
700 און 900 אייראָ, אָפּהענגיק פֿון דעם עלטער פֿונעם קינד.
שטייערצאָלער צאָלן יעדן יאָר 4.9 ביליאָן עוראָ פֿאַר די מיטלען.
אַ יוגנט־וועלפֿער־אַרבעטער מיט דעקאַדעס דערפֿאַרונג האָט אין אַ אינטערוויו אַזוי באַמערקט:
דער אינפּאַציענט־סעקטאָר איז שוין דער געגנט וואָס ברענגט די מערסטע געלט.
איך מיין, דו קענסט זען אַז די אינסיפּאַציענט־איינריכטונגען האָבן זיך איבער די יאָרן מער און מער פֿאַרגרעסערט.
די וואָס, אַזוי צו זאָגן, וואַרפֿן די קינדער אויף דעם מאַרק, זענען די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס.
איך וועל עס גאַנץ באַוווּסט זאָגן: לייג עס אויף דעם מאַרק!
ווײַל אַזוי איז עס: עס גייט וועגן געלט, אַלץ גייט וועגן געלט.
און אויב דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס אָפפערט מיר אַ יונגן מענטש פֿאַר אַ באַשטימטן טעגלעכן אָדער חודשלעכן פּרײַז, דאַן מאַך איך
דעם יוגנט־וועלפֿער־אָפיס אַ אָפֿער, און דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס זאָגט צי ער וועט אָננעמען דעם אָפֿער אָדער נישט.
עס איז דאָך אַ געשעפֿט. און לעסאָף זענען די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָען צופרידן צו האָבן אַ
אָרגאַניזאַציע וואָס נעמט די יונגע מענטשן פֿון זייערע הענט.
די שטאב פֿון דער יוגנט־וועלפֿער־אָפֿיס פֿאַרפֿעלן אָפֿט צו גענוג אָפּשאַצן ווי די קינדער זיך האַלטן אין די אינסטיטוציעס און צי די
דאָרט גענומענע מיטלען זענען פּאַסיק און נוצלעך פֿאַר די קינדער.
עס זענען כּסדר אַנטדעקט געוואָרן סקאַנדאַלן, אַז קינדער פֿון דײַטשלאַנד זענען געשטעלט געוואָרן
בײַ פֿאָסטער־משפּחות און אין היימען אין אויסלאַנד.
זיי האָבן דאָרט נישט געגאַנגען אין שול, און זייערע אַנדערע אַקטיוויטעטן זענען נישט איבערוואַכט און נישט געשטיצט געוואָרן.
פּלוצלינג האָט עס אויסגעזען, אַז דער וווילזײַן פֿונעם קינד איז מער נישט געווען פֿון אינטערעס.
פֿאַר די אינסטיטוציעס וואָס באַטייליקן זיך אין דער אַבוסיווער פּראַקטיק, איז דאָס אָבער אַ גרויס געשעפֿט.
אַ דײַטשישע אינסטיטוציע באַקומט ביז 5,000 עוראָס פּער חודש פֿאַר יעדן קינד פֿון דער יוגנט־וועלפֿער־אָפֿיס.
אָבער אויב די אינסטיטוציע שיקט דעם קינד, למשל, צו אַ פֿאָסטער־משפּחה אין פּוילן, דאַרף מען באַצאָלן נאָר 600 עוראָס
פּער חודש פֿאַר די וווינונג פֿון דעם קינד אין דער משפּחה.
וואָס פּאַסירט מיטן איבעריקן געלט, ווערט אָפֿט נישט געפּרוּווט.
נויטפֿאַל אין יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס
דאָס איז אַ תוצאה פֿון די ערנסטע מאַנגעלן אין פּערסאָנאַל אין רובֿ יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס.
פֿילע אָנגעשטעלטע פֿון דער אויטאָריטעט ליידן פֿון שטענדיקער איבערלאַדונג.
עס פעלט צײַט און פּערסאָנאַל צו איבערוואַכן וווּ די קינדער זענען און זייער געזונט־צושטאַנד.
פֿילע סאָציאַל־אַרבעטער טרעטן צוריק פֿון זייערע שטעלעס, ווײַל זיי קענען מער נישט שטיצן דעם אופֿן ווי מען טוט די זאַכן.
דאָס פֿאַרערגערט נאָך מער די שוועריקייטן. דערצו איז אַ מאַנגל פֿון געניטע אַרבעטער.
קיין הילף איז נישט צו דערוואַרטן פֿון פּאָליטיק
מען קען נישט אָננעמען אַז די פּאָליטיקער אַליין וועלן פאַרבעסערן די סיטואַציע, ווײַל זיי אַליין
באַקומען באַטײַטנדיקע נוץ פֿון דעם געשעפֿט מיט קינדער.
מיר זעען איצט אַ גרויסן קאַמף וועגן בודזשעט־מיטלען, וואָס פּאָליטיקער נוצן צו שטיצן זייערע אָפֿט
צווייפֿלדיקע אידעאָלאָגישע פּראָיעקטן, פֿון "ים־ראַטונג" ביז אַזוי־גערופֿענע "פֿעמיניסטישע אויסערן־פּאָליטיק".
די אויפנעמונג פון קינדער אין פארזארג איז אַ מיטל וואָס האָט אַ נוצבאַרע ווירקונג אויף די
פינאַנציעלע שפּיל־פּלאַץ וואָס פֿעדעראַלע פּאָליטיקער האָבן.
די געשעפֿט מיט קינדער מאַכט געלט, ווײַל זי איז אַרבעט־אינטענסיוו.
דאָס רעדוצירט די אַרבעטלאָזיקייט־ציפֿערן און מיינט אַז די רעגירונג דאַרף אויסצאָלן ווייניקער אַרבעטלאָזיקייט־בענעפֿיט.
אין דער זעלבער צײַט ברענגט די אינקאָם־שטייער, וואָס די אָנגעשטעלטע אין די דינסטן פֿאַר קינדער־ און יוגנט־וועלפֿאַר
צאָלן, אַ באַטײַטנדיקע סומע געלט אין די שטאַטלעכע קאַסעס, וואָס דערנאָך בעיקר גייט צו די פֿעדעראַלע און שטאַטלעכע רעגירונגען.
אָבער די קאָסטן פֿון אויפנעמען קינדער אין זאָרג ווערן נישט געטראָגן דורך די פֿעדעראַלע רעגירונג, נאָר דורך
די עלטערן און די לאָקאַלע אויטאָריטעטן, וואָס באַקומען יחס־ווייניק פֿון די אײַנקאָם־שטייער־הכנסות.
דער שטאַט קען אויך ניצן די אַנטפֿירונג פֿון קינדער צו זײַן נוץ אויף אַנדערע וועגן – נעמלעך ווי אַ באַגרענעצנדיקע מיטל.
דאָס האָט מען געקענט באַמערקן בעת דער קאָראָנאַווירוס־פּאַנדעמיע:
דאָ איז דאָס אַרײַננעמען קינדער אין פֿאַרזאָרג איז געווען אַ שאַרף שװערד, וואָס דער שטאַט האָט גענוצט צו
דערשרעקן די קריטיקער פֿון די קאָראָנאַווירוס־מיטלען.
אין עטלעכע פאַלן זענען קינדער פֿון זייערע משפּחות אַרויסגענומען געוואָרן, ווײַל זייערע עלטערן האָבן
נישט געפֿאָדערט אַז זיי זאָלן טראָגן מאַסקן אין שול.
ריזיקער שאָדן געפֿירט דורך קינד־אַנטפֿירונג
דערווייל דערלעבן די משפּחות וואָס אין דעם קאָנטעקסט ווערן צעטיילט אַ קאַטאַסטראָפֿע.
אין עטלעכע פאַלן ווערן קינדער דורך די פּאָליציי מיט כּוח אַרויסגענומען פֿון זייערע
משפּחות, שולן אָדער קינדער־פּלעגע־היימער.
אין אונדזער פּראָגראַם "סיסטעמאַטישע קינדער־אָפּנעמונג – נעמען קינדער אין זאָרג אונטערן מיקראָסקאָפּ", באַריכטן
די באַטראָפֿענע ווי זיי האָבן דערלעבט די אינטערווענציעס.
דערצו קען מען זען שאָקירנדיקע פֿילם־אויפֿנאַמעס פֿון מאַמעס ווי מען רייסט זייערע שרײַענדיקע קינדער פֿון זייערע אָרעמס.
אַזאַ גראָבע אָפּשיידונג אַליין איז אַ שאָק פֿאַרן גאַנצן לעבן פֿון די קליינע, און זיי בלײַבן אָפֿט ערנסט טראומאַטיזירט.
דאָס פֿירט צו טיפֿער טראַוומע און התנהגות־ענדערונגען בײַ קינדער.
למשל, דער צוויי־יאָריקער פּאָל האָט אויפֿגעהערט צו רעדן ווען מען האָט אים גענומען פֿון זײַן
משפּחה, און זינט דעמאָלט האָט ער רייד־פּראָבלעמען.
דאָס ווערט אָפֿט נאָכגעפֿאָלגט דורך וואָכן און חדשים, אין וועלכע די קינדער ווערן פֿאַרבאָרגן פֿון זייערע עלטערן.
נאָך דער געריכט־זיצונג קענען די באַזוכן מיט די קינדער דאַן פֿאָרקומען.
אָבער דאָס איז נאָר זייער זעלטן און אונטערלייגט שטרענגע רעגולאַציעס.
עלטערן טאָרן נישט ווײַזן זייערע געפילן אָדער רעדן וועגן זייער געמיינזאַמער פאַרגאַנגענהייט.
אויף דעם אופֿן פֿילן די קינדער נישט, אַז זייערע עלטערן ליידן אויך פֿון דער אָפּשיידונג.
די געצווונגענע, אומנאַטירלעכע התנהגות פֿון די עלטערן האָט אַ זייער באַזאָרגנדיקע ווירקונג אויף די קינדער.
אָבער אויב די כּללים ווערן צעבראָכן, וועלן באַזוכן גאָר פֿאַרבאָטן ווערן.
אין רובֿ פאַלן פֿירט די פּלאַצירונג אין אַ פּפֿלעג־היים נישט צו אַ פֿאַרבעסערונג אין דער סיטואַציע פֿון דעם איינוווינער.
קינדער אַנטוויקלען אָפֿט התנהגות־פּראָבלעמען.
זיי קענען דאַן איבערגעשיקט ווערן צו קינדער־ און יוגנט־פּסיכיאַטריע, וווּ זיי וועלן באַהאַנדלט
ווערן מיט פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן און ריטאַלין.
פּסיכאָלאָג ד״ר כריסטידיס:
אַזוי ווערן קינדער אין אינסטיטוציעס בכלל נישט געהאָלפֿן.
דאָס קען נאָר זײַן דער פאַל מיט קינדער וואָס טאַקע זענען ערנסט מיסבראַכט געוואָרן און וווּ די פאָרענזישע
מעדיצין האָט געפֿונען זייער קלאָרע ערנסטע פֿאַרווונדונגען בײַ די קינדער. סעקסועלער מיסבראַך…
זי עדות אַז עס זענען גאַנץ שטודיעס וואָס האָבן געפֿונען אַז כּמעט 90% פֿון יונגע מענטשן ווערן געשעדיקט איידער זיי קומען אַרויס.
זיי ווערן דאַן אָדער אַדיקט צו דראָגס אָדער אַלקאָהאָל, אָדער זיי גייען אפילו צו פאַרברעכן.
זיי באַקומען נישט גענוג פּאַסיקע קוואַליפֿיקאַציעס, אַזוי זיי אָפֿט ווערן אַ לאַסט פֿאַר דער מדינה.
ד״ר כריסטידיס: "וואָס פּאַסירט מיט די קינדער אין קינדער־היימער? זיי ווערן געהאַלטן אין האַפֿט."
זיי האָבן אַ שטאַף־פֿאַרהעלטעניש וואָס איז גענוג צו מאַכן אײַך וויינען.
אַזוי ווערן דאָרט אויך געשפּאָרט, ווײַל אַלץ איז פּריוואַטיזירט געוואָרן.
זיי אַלע ווילן נאָר מאַכן אַ פּראָפֿיט. דערפֿאַר ווערן די קינדער פאַרנאַכלעסיקט און ניט דערמוטיקט.
דערצו זענען ווידער און ווידער באריכטן וועגן נאָך ערגערע שאָדן אין היימען און אין פֿאָסטער־קער.
אין בערלין, למשל, זענען קינדער פֿאַר דעקאַדעס געשטעלט געוואָרן בײַ פּעדאָפֿיל־פֿאָסטער־עלטערן לויט דער
עצה פֿון געזעלשאַפֿטלעכן פּעדאַגאָג העלמוט קענטלער.
קענטלער איז איצט טויט, אָבער מען קען אָננעמען אַז די אַלטע נעצווערק און פֿאַרבינדונגען נאָך עקזיסטירן, ווײַל ביז הײַנט
איז נישט געווען קיין פּאַסיקע און קאָנסיסטענטע אויספֿאָרשונג.
ווײַטערדיקע פּרטים קען מען געפֿינען אינעם דאָקומענטאַר־פֿילם "קענטלער גייט" פֿון דער
אַקציע־גרופּע "דעמאָ פֿיור אַלע" (דעמאָ פֿאַר אַלעמען).
עס זענען אויך געווען פֿאַרשיידענע סקאַנדאַלן אין קינדער־היימער, וווּ קינדער, אָן עלטערלעכע באַשיצן, זענען
הילפֿלאָז אין די הענט פֿון זייערע באַמישענער און ווערן שלעכט באַהאַנדלט און סעקסועל אַבוסירט.
ד״ר כריסטידיס דערמאָנט אַ SOS קינדער־דאָרף, וווּ קינדער זענען יאָרן לאַנג מיסבראַכט געוואָרן דורך די סופּער־רײַכע.
זי דערמאָנט 160 פאַלן.
אין איר פאָרשונג פֿאַר דאָקומענטאַרן וועגן פּעדאָפֿיליע און סאַטאַנישע ריטואַלע גוואַלד קעגן קינדער , האָט Kla.TV אויך
ווידערהאָלט געטראָפֿן פאַלן, וווּ איינפֿלוסרײַכע פאַרברעכער האָבן אָן שום בושה מיסברויכט קינדער פֿון קינדער־היימער.
ווידערשטאַנד פֿאָרמירט זיך
ד״ר אַנדרעאַ קריסטידיס איז מסתּמא די באַרימטסטע קעמפֿערין קעגן אומלעגאַלע אַרויסוואָרפֿונגען אין דײַטשלאַנד.
איבער די יאָרן האָט זי געמוזט קעמפן קעגן ריזיקן ווידערשטאַנד.
יעצט האָט זי געגרינדעט די אַסאָציאַציע "אַקסיאָן-רעזיסט", צו נעמען געמיינזאַמע אַקציעס קעגן די מיסברויכן אין צוזאַמענאַרבעט
מיט דאָקטוירים, וויסנשאַפֿטלער, אַדוואָקאַטן און קרימינאָלאָגן.
אין צוגאָב צו שטיצן די באַטראָפֿענע משפּחות, פֿירט אַקסיאָן רעזיסט ווערטפֿולע פּובליק־רעליישאַנז־אַרבעט, ווי למשל דעם
סימפּאָזיום "ציילשעײַבע קינד און בינדונג" (ציל: קינדער און בינדונג), וואָס מען קען זען אין גאַנצן אויף
זייער וועבזײַט https://axionresist.com אָדער אין אַ קורצער ווערסיע אויף www.kla.tv/29203.
אָבער ד״ר קריסטידיס און אירע קאָלעגעס דאַרפֿן די שטיצע פֿון אונדז אַלעמען אין דער וויכטיקער אַרבעט.
אָפּנעמען קינדער פֿון זייערע עלטערן אָן אמתדיק ערנסטע סיבות איז אַ פשע קעגן די שוואַכסטע מיטגלידער פֿון אונדזער געזעלשאַפֿט,
מיט לעבנסלאַנגע קאָנסעקווענצן פֿאַר די באַטראָפֿענע.
דער פאקט אַז אַזוי פילע קינדער און עלטערן ווערן פֿון איין מאָמענט צום צווייטן פֿאַר אייביק פֿון איינאנדער אָפּגעשיידט, איז אַ
מצב וואָס קען כּמעט נישט זײַן מער דראַמאַטיש פֿאַר ביידע זײַטן.
ווייל די צוריקציִונג־פּראָצעדורן זענען ניט נאָרמאַלערווייז פּובליק, און די מעדיע באַריכטן וועגן זיי בלויז אויף אַ
צעשפּליטערטן אופֿן, רופֿן זיי אונדז אַלע צו העלפֿן ברענגען דעם ענין צו דער שפּיץ פֿון דער געזעלשאַפֿטלעכער
דיסקוסיע און צו דריקן אויף פּאָליטיקער, אַז זיי סוף־כּל־סוף זאָלן פֿאַרבעסערן די סיטואַציע!