Eskola adineko seme-alabak edo bilobak dituzuen guztiok hau dakizue:
Ikasgaiak etengabe bertan behera uzten ari dira, haurrak eskolatik goiz etxera itzultzen ari
dira edo ordezko ikasgaiak jasotzen ari dira.
Horren arrazoia irakasleen herrialde osoko larrialdiko eskasiagatik da.
Honek esan nahi du haur askok ikastaroa menperatzeko behar adinako irakaskuntza jasotzen ez dutela.
Testuinguru honetan, 2024ko azaroaren 13ko Frankfurter Rundschau egunkariko honako egunkari-titulua nabarmentzekoa da:
Hessiar eskoletan orain txertaketari buruzko ikasgaiak ematen ari dira!
Hau ez da ohiko txertaketen biologia-ikastaroa, guk ezagutzen duguna.
Baizik eta, kutsu-gaixotasunen eta txertaketaren babesaren gaiei buruz estatuko gobernuak osatutako
irakaskuntza-material osagarri eta xeheei buruzkoa da.
Honek lagunduko die gazteei beren txertaketari buruzko erabaki "informatua" hartzen.
Osasun ministro Diana Stolz-ek azaldu du:
Irakasleek haurrekin eta gazteekin konfiantza berezia duten harremana dute, eta urte askotako esperientzia eta
irakaskuntza-gaitasunari esker gai konplexuak ere ulertzeko moduko eta adinari egokitutako moduan azaldu ditzakete.
Laburbilduz, horrek esan nahi du irakasleek prestaketa eta irakaskuntza denbora gehigarri bat inbertitu behar
dutela eta ikasleekin duten konfiantzazko harreman berezia erabili behar dutela txertatzea sustatzeko.
Nola egin daiteke goian aipatutako "kontzientezko erabaki" bat egoera hauetan?
Ikasleei txertoek ustez dituzten ondorio positiboak bakarrik erakusten zaizkie.
Hala ere, denek dakite kontzienteki hartutako erabaki bat gai baten alde onak eta txarrak
arretaz neurtu ondoren bakarrik har daitekeela.
Zergatik ez dira ondorengo alderdi hauek jorratzen?
Txertoen segurtasun handia, oso goraipatua eta askotan aipatua, abiapuntutzat hartuta.
Estatu Batuetako txertoen arloko zientzialari garrantzitsuena den Dr. Stanley Plotkinek eta bere ikasleek duela gutxi
onartu zuten txertoek – txertoen kritikariek aspalditik aldarrikatzen zuten bezala – ia ikertu ere egin ez direla.
Hamarkada luzez txertoen segurtasuna sakon eta intentsiboki ikertu zela aldarrikatzen zuten
ondoren, Plotkin Eskolak orain amore eman du: ez da hala!
"Txerto gehienak ez dira behar bezala probatu onartu aurretik edo ondoren," diote Plotkinek eta bere ikasleek.
Hau "Onespenaren ondoren txertoen segurtasunari buruzko zientzia finantzatzea" izeneko artikulu batean jakinarazi
zuten, New England Journal of Medicine aldizkarian argitaratua.
Zientzia eta politikako 'tkp' blogak artikulu batean xehetasunez azaltzen du hau.
Hau idazten duzu: Plotkinen eskolak onartu du "txertoak ez daudela behar bezala probatuak
– ez onespenaren aurretik, ezta ondoren ere".
Adibidez, onartu zuten onespenaren aurretik egiten diren saiakuntza klinikoek lagin-tamaina mugatuak eta
jarraipen-epe mugatuak dituztela, eta onespenaren ondorengo segurtasun-azterketetarako ez dagoela dirurik bideratuta.
Arrazoi horregatik, txertaketen ondoren albo-ondorioik egon zen ala ez ere ezin da jakin.
Honek esan nahi du jendeari esaten zaiela txertaketaren ondorio kaltegarriak gutxiak direla edo batere ez daudela.
Hala ere, errealitatea oso bestelakoa da umetokiko minbiziaren aurkako HPV txertaketari dagokionez, gazteen
artean eta, azkenaldian, eskoletan indarrez sustatzen dena.
Zenbait ikerketek argi erakutsi dute txertaketek gaixotasun autoimmune bezalako albo-ondorio larriak eragiten dituztela.
Gainera, Merckek egindako ikerketa batean parte hartu zutenek heriotza-tasa aldetik adin-tarte
honetarako ohikoa dena baino 2-5 aldiz maizago hil ziren.
Gainera, txertaketa sartu ondoren, umetokiko minbiziaren kasuak murriztu beharrean handitzera jo zuten.
Gainera, ikerketa osagarriek argi erakutsi dute beste hainbat albo-ondorio ere badaudela beste txerto batzuekin lotuta.
Hauek barne hartzen dituzte: haurtxoen heriotza bat-bateko sindromea, garapen neurologikoko nahasteak, alergiak, gaixotasun
autoimmunak, infekzioekiko sentikortasun handiagoa, eta abar.
Gaien inguruko azalpen zehatzagoak kredituetan agertzen diren Kla.TV programetan aurki ditzakezu.
Bere "Zenbaterainoko eraginkortasuna dute txertoek?" izeneko hitzaldian, mediku orokor eta fisikari kualifikatua den
Andreas Diemerrek txertoen segurtasunari buruzko ikerketak zer aztertzen duten modu ulergarrian azaltzen du.
Garrantzitsuenak diren puntuak behean laburki laburbildu dira.
- Txertoen segurtasunari buruzko ikerketarik ez dago.
- Ez dira benetako placebo-ikerketarik egiten.
- Horrek esan nahi du ez dagoela alderaketa-talde argiik, txertatutako eta txertatu gabeko pertsonetan albo-ondorioak
agertzen diren eta zein diren argi erakusten dutenik.
- Txertoen eraginkortasunari buruzko zientifikoki sendo diren ikerketarik ez dago.
Egin ziren ikerketak guztiak fabrikatzaile berak burutu zituen.
Honek, noski, ikerketak norabide jakin batean bideratzera eramaten du.
Fabrikatzailearen helburu nagusia bere produktua saltzea da, eta nahi den emaitza lortzeko
ikerketa eta ebaluazioa horren arabera egituratzen ditu.
- Adibidez, ikerketetako parte-hartzaileak askotan osasuntsu dauden heldu gizonezkoak izaten dira,
eta ez dute biztanleriaren aniztasuna ordezkatzen.
- Gainera, normalean proba-parte-hartzaile gutxi daude eta ikerketa-aldia laburra izaten da,
gertatzen diren albo-ondorioen irudi egokia lortzeko.
- Ez da ere ikertzen ari txertatutako pertsonak txertatu gabekoek baino gutxiago edo arinago
gaixotzen diren, edo heriotza-tasa txikiagoa duten.
- Odolaren barruan dagoen antigorputz-maila neurtzea besterik ez da.
Hau arbitrarioki ezarritako balioa da.
Balio hau odolean neurtzen denean, esaten da txertoa eraginkorra dela.
- Emaitzak ebaluatzen dituzten batzorde edo agintari independenterik ere ez dago.
Paul Ehrlich Institutua eta RKI, ikerketa-emaitza hauek ebaluatzeaz arduratzen diren
erakundeak, arlo honetan huts egiten ari dira.
Ekoizleek eragiten diete eta zati batean finantzatzen dituzte.
STIKOk industriarekin ere lotura estuak ditu. STIKOko hamazazpi kidek txertoen industrian lan egiten dute.
Hori batxilergoko graduatu bati bere azken azterketak ebaluatzeko uztea bezalakoa
litzateke. Emaitza ez litzateke neutrala izango.
Adierazpena: "Jende gehiago txertatu denez, aipatutako gaixotasunak behera doaz" ez da egia.
Txerto jakin batzuk orokorrean ezarri aurretik ere, gaixotasunen kasuen kopurua jada jaitsiera ari zen.
Hau batez ere higiene eta nutrizio bezalako bizi-baldintza hobeek eraginda da.
Beste ikerketek ere kontrakoa erakusten dute.
Deituriko epidemia-erupzio batzuetan, kutsatutako gehienak txertatuta egon dira.
Ikasketa-materialetan ez da alderdi hauetako bat ere eztabaidatzen.
Hezkuntza zabala eta orekatua jasotzeko ordez, ikasleei alde bakarreko eta aurrez iragazitako informazioa ematen zaie.
Indarrean dagoen narrazioan, kasu honetan "txertaketa-narrazioan", sartzen ez den edozer soilik baztertzen da.
Berriro ere, argi dago gure seme-alabak eskolan ideologikoki eragin handia jasaten dutela.
Zer dago masibo txertaketa-kanpaina honen atzean, eskoletan irakasleen eskasi larria dagoen arren indarrean jartzen ari dena?
Biztanleriaren artean txertatzeko borondatea oro har jaitsiz doa.
Orain hau gazteek berreskuratu beharko lukete?
Txertoak ere farmazia-industriarentzat mila milioi libera balio duen negozio bat dira.
Medikuek txertoak ematen dituztenez, haiek ere negozio honen parte dira.
Dr. Paul Thomas, Dartmouth-en trebatutako pediatra batek, 2024ko apirilaren 16an eztabaidatu zuen dilema hau Polly Tommey-rekin
egindako elkarrizketa batean, Children's Health Defense-eko 'Vax-Unvax: The People's Study' autobus-txangoaren barruan.
Xehetasunez azaltzen du nola pediatrek lan egin behar duten – hitzez hitz – "negozioan jarraitzeko".
Pediatria-praktikak txertaketetatik oso menpekoak dira.
Mediku batek hori egiteari uko egiten badio, bere diru-sarreren gehiengoa galtzen du.
Medikuak emandako txerto bakoitzagatik dirua irabazten du.
Hona hemen Dr. Thomasen praktikako adibide labur bat.
"Esan dezagun, bi hilabeteko bisita batean, osasuntsu dagoen haur batek DPT txertoa jasotzen duela – hiru txerto, hiru antigeno",
azaldu zuen, eta gainera "HiB , pneumokokkoa, B hepatitisa, poliomielitisa, rotavirusa
– hori guztira 200 libera inguru balio du.""
Gainera, txertaketa-tasekin lotutako kalitate-bonuak daude.
Aseguru-konpainiek pediatrei bonus-ordainketak eskaintzen dizkiete, txertaketa-tasa jakin batzuk lortzen badituzte.
Hauek normalean bi urteko adinerako guztiz txertatuta dauden pazienteen %80 inguru dira.
Thomasek honi buruz adierazpen garbi bat egiten du: "Horrek esan nahi du pediatriako praktikak ezin duela bizirik iraun,
txerto gehienak, edo, hobeto esanda, guztiak, ez baditu egiten."
Eta uste dut horrek azaltzen duela ikusmen-estalkiak – zergatik medikuek bertara joan eta txerto hauek
kalte handia eragiten ari direla onartzea nahi ez duten.
Medikuntza-historialari eta idazle Dr. Gerd Reuther-ek azalpen askoz ere sakonagoak eta zabalagoak
eskaintzen ditu zergatik txertoak hain gogor sustatzen eta gero eta gehiago administratzen diren.
Report 24-rekin egindako elkarrizketa batetik aipatuko dugu:
Dena kontuan hartuta ere, irabazi-interesek huts egiten dute egenda hau aztertzean, eta
horrek gaixotasun kroniko ugari agertzea eragin du.
Azterketa zorrotz eta sakontasun zientifikoarekin, medikuntzako diskurtsoetatik haratago doazen loturak
agerian uzten ditu. Ikusi hemen elkarrizketa osoa.