Դուք, ովքեր ունեք դպրոցական տարիքի երեխաներ կամ թոռներ, գիտեք սա:
Դասերը անընդհատ չեղարկվում են, երեխաները դպրոցից շուտ են տուն վերադառնում կամ ստանում են փոխարինող դասեր։
Դրա պատճառը ողջ երկրում ուսուցիչների սուր պակասն է։
Սա նշանակում է, որ շատ երեխաներ ստանում են չափազանց քիչ ուսուցում՝ նախատեսված ուսումնական ծրագիրը յուրացնելու համար։
Այս համատեքստում 2024 թ. նոյեմբերի 13-ի Frankfurter Rundschau թերթի հետևյալ վերնագիրը արժանի է ուշադրության:
Հեսսիայի դպրոցներում այժմ պատվաստման դասեր են անցկացվում։
Սա այն սովորական կենսաբանության դասը չէ պատվաստումների մասին, որի հետ մենք ծանոթ ենք։
Փոխարենը, դա վերաբերում է պետական կառավարության կողմից մշակված լրացուցիչ մանրամասն ուսուցողական նյութերին, որոնք վերաբերում
են վարակիչ հիվանդություններին և պատվաստումների պաշտպանությանը։
Սա կօգնի երիտասարդներին ինքնուրույն կայացնել իրենց «տեղեկացված» որոշումը պատվաստման վերաբերյալ։
Առողջապահության նախարար Դիանա Ստոլցը բացատրում է:
Ուսուցիչները երեխաների և երիտասարդների հետ ունեն վստահության առանձնահատուկ հարաբերություններ և իրենց բազմամյա փորձի ու
դասավանդման հմտությունների շնորհիվ կարող են անգամ բարդ թեմաներ ներկայացնել այնպես, որ
դրանք հասկանալի և տարիքին համապատասխան լինեն։
Ընդհանուր առմամբ, սա նշանակում է, որ ուսուցիչները պետք է հատկացնեն լրացուցիչ նախապատրաստական և դասավանդման ժամանակ
և օգտագործեն աշակերտների հետ իրենց առանձնահատուկ վստահության հարաբերությունը՝ նրանց պատվաստվելու խրախուսելու համար։
Ինչպե՞ս կարելի է վերևում մեջբերված «գիտակցված որոշումը» կայացնել այս հանգամանքներում?
Աշակերտներին ցույց են տալիս միայն պատվաստումների ենթադրյալ դրական ազդեցությունները։
Այնուամենայնիվ, բոլորը գիտեն, որ գիտակցված որոշում կարելի է կայացնել միայն հարցի
կողմ ու դեմ կողմերը մանրակրկիտ կշռելուց հետո։
Ինչու չեն անդրադարձել հետևյալ ասպեկտները?
Սկսելով պատվաստանյութերի բարձր անվտանգությունից, որը լայնորեն գովաբանվում և հաճախ մեջբերվում է։
ԱՄՆ-ի ամենակարևոր պատվաստանյութերի գիտնականը՝ դոկտոր Սթենլի Պլոտկինը, և նրա ուսանողները վերջերս ընդունել
են, որ պատվաստանյութերը, ինչպես վաղուց պնդում են դրանց քննադատները, գրեթե չեն հետազոտվել։
Տասնամյակներ շարունակ պնդելուց հետո, որ պատվաստանյութերի անվտանգությունը մանրակրկիտ և ինտենսիվորեն
հետազոտվել է, Պլոտկինի դպրոցը այժմ հանձնվել է՝ դա այդպես չէ։
«Շատ պատվաստանյութեր բավարար չափով չեն փորձարկվում ոչ հաստատումից առաջ, ոչ էլ հաստատումից
հետո», – ասում են Պլոտկինը և նրա ուսանողները։
Սա նշվել է «Նյու Ինգլանդի բժշկության հանդես»-ում հրապարակված «Լիցենզավորումից հետո պատվաստանյութերի
անվտանգության գիտության ֆինանսավորում» վերնագրով հոդվածում։
Գիտության և քաղաքականության «tkp» բլոգը մանրամասն բացատրում է սա հոդվածում։
Դուք գրում եք՝ Պլոտկինի դպրոցը ընդունել է, որ պատվաստանյութերը պատշաճ կերպով չեն
փորձարկվում՝ ոչ հաստատումից առաջ, ոչ էլ հաստատումից հետո։
Օրինակ, նրանք ընդունեցին, որ հաստատումից առաջ կլինիկական փորձարկումները սահմանափակ նմուշաչափեր և հետևողականության
կարճ ժամկետներ ունեն, և որ հաստատումից հետո անվտանգության ուսումնասիրությունների համար միջոցներ չեն հատկացվում։
Այդ պատճառով նույնպես անհնար է պարզել, թե արդյոք պատվաստումներից հետո եղել են որևէ կողմնակի ազդեցություններ։
Սա նշանակում է, որ հանրությանը ասում են, թե պատվաստումից հետո կողմնակի ազդեցությունները
քիչ են կամ դրանց ամբողջովին բացակայում են։
Այնուամենայնիվ, իրականությունը բավականին այլ է, եթե վերցնենք արգանդի վզիկի քաղցկեղի դեմ HPV պատվաստումը, որը լայնորեն
խրախուսվում է երիտասարդների շրջանում և վերջերս՝ դպրոցներում։
Մի շարք հետազոտություններ հստակ ցույց են տվել, որ պատվաստումը առաջացնում է լուրջ կողմնակի
ազդեցություններ, ինչպիսիք են ավտոիմունային հիվանդությունները։
Բացի այդ, Մերկի կողմից անցկացված ուսումնասիրության մասնակիցները մահացության ցուցանիշներով 2–5 անգամ ավելի
հաճախ են մահացել, քան այս տարիքային խմբի համար սովորական է։
Բացի այդ, պատվաստման ներդրումից հետո արգանդի վզիկի քաղցկեղի դեպքերը նվազելու փոխարեն հակված էին աճել։
Բացի այդ, լրացուցիչ ուսումնասիրությունները հստակ ցույց են տվել, որ այլ պատվաստումների հետ կապված
նույնպես կան բազմաթիվ կողմնակի ազդեցություններ։
Դրանք ներառում են նորածինների հանկարծակի մահվան սինդրոմը, նյարդաբանական զարգացման խանգարումները,
ալերգիաները, ավտոիմունային հիվանդությունները, ինֆեկցիաների նկատմամբ բարձր զգայունությունը և այլն։
Այս թեմայի վերաբերյալ ավելի մանրամասն բացատրություններ կարող եք գտնել Kla.TV-ի վարկերում նշված ծրագրերում։
Իր «Ինչքան արդյունավետ են պատվաստումները» դասախոսությունում ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկ և որակավորված ֆիզիկոս Անդրեաս
Դիեմերը բոլորի համար հասկանալի ձևով բացատրում է, թե ինչ են ուսումնասիրում պատվաստանյութերի անվտանգության հետազոտությունները։
Ամենակարևոր կետերը կարճորեն ամփոփված են ստորև։
- պատվաստանյութերի անվտանգության վերաբերյալ ուսումնասիրություններ չկան։
- Իրական պլացեբո-հետազոտություններ չեն իրականացվում։
- Սա նշանակում է, որ չկան համեմատական խմբեր, որոնք հստակ ցույց տային, թե արդյոք և որոնք կողմնակի ազդեցությունները
առաջանում են պատվաստված և չպատվաստված անհատների մոտ։
- պատվաստումների արդյունավետության վերաբերյալ գիտականորեն ճշգրիտ ուսումնասիրություններ չկան։
Կատարված բոլոր ուսումնասիրությունները իրականացվել են հենց արտադրողի կողմից։
Սա բնականաբար հանգեցնում է հետազոտությունների որոշակի ուղղությամբ առաջնորդվելուն։
Արտադրողը առաջնապես ցանկանում է, որ իր արտադրանքը վաճառվի, և համապատասխանաբար կառուցում է ուսումնասիրությունն
ու գնահատումը՝ ցանկալի արդյունքի հասնելու համար։
- Օրինակ, ուսումնասիրություններում մասնակիցները հաճախ առողջ չափահաս տղամարդիկ են, որոնք չեն
ներկայացնում բնակչության ամբողջական հատվածը։
- Բացի այդ, սովորաբար փորձարկվողների թիվը չափազանց քիչ է, իսկ ուսումնասիրության ժամանակահատվածը չափազանց
կարճ՝ իրականում առաջացող կողմնակի ազդեցությունների ամբողջական պատկեր ստանալու համար։
- Չի հետազոտվում նաև, թե արդյոք պատվաստված մարդիկ հիվանդանում են ավելի հազվադեպ կամ ավելի թեթև, կամ
մահանում են ավելի հազվադեպ, քան չպատվաստված մարդիկ։
- Դա պարզապես արյան մեջ հակամարմինների մակարդակը չափելու հարց է։
Սա արժեք է, որը սահմանվում է կամայականորեն։
Երբ այս արժեքը չափվում է արյան մեջ, պնդում են, որ պատվաստումը արդյունավետ է։
- Արդյունքները գնահատելու համար նույնպես չկան անկախ հանձնաժողովներ կամ մարմիններ։
Պոլ Էրլիխի ինստիտուտը և RKI-ն, որոնք պատասխանատու են այս ուսումնասիրությունների
արդյունքների գնահատման համար, այս ոլորտում ձախողվում են։
Նրանք ազդվում են և մասամբ ֆինանսավորվում են արտադրողների կողմից։
STIKO-ն նաև արդյունաբերության հետ սերտ կապեր ունի։ STIKO-ի տասնյոթ անդամներ աշխատում են պատվաստանյութերի արդյունաբերությունում։
Դա նման կլիներ դպրոցն ավարտողին թույլ տալ, որ ինքն իր դպրոցավարտության վկայականը գնահատի։ Արդյունքը չեզոք չի լինի։
Հայտարարությունը՝ «Քանի որ ավելի շատ մարդիկ պատվաստվել են, նշված հիվանդությունները նվազում են» ճիշտ չէ։
Նույնիսկ մինչ որոշ պատվաստանյութեր լայնամասշտաբ կիրառվեին, հիվանդության դեպքերի թիվը արդեն նվազում էր։
Սա հիմնականում պայմանավորված է կյանքի պայմանների, օրինակ՝ հիգիենայի և սնուցման բարելավմամբ։
Կան նաև հետազոտություններ, որոնք ցույց են տալիս հակառակը։
Այնպես կոչված համաճարակային բռնկումների որոշ դեպքերում վարակվածների մեծամասնությունը պատվաստված է եղել։
Ուսուցողական նյութերում այս ասպեկտներից ոչ մեկը չի քննարկվում։
Փոխարենը, որ աշակերտները ստանան համապարփակ և հավասարակշռված կրթություն, նրանց տրամադրվում
է միակողմանի և նախապես զտված տեղեկատվություն։
Ամեն այն, ինչ չի տեղավորվում գերիշխող պատմվածքում, այս դեպքում՝ «վակցինացման պատմվածքում», պարզապես հանվում է։
Մեկ անգամ ևս պարզ է, որ մեր երեխաները դպրոցում ենթարկվում են գաղափարական ազդեցության բարձր աստիճանի։
Ի՞նչ կանգնած է այս զանգվածային պատվաստումների արշավի ետևում, որը պարտադրվում է դպրոցներում ուսուցիչների սուր պակասի պայմաններում։
Վակցինացվելու ցանկությունը բնակչության շրջանում ընդհանուր առմամբ նվազում է։
Պետք է արդյոք սա այժմ կրկին ձեռք բերվի երիտասարդների միջոցով?
Վակցինացիաները նույնպես դեղագործական արդյունաբերության համար միլիարդավոր ֆունտ ստերլինգների բիզնես են։
Քանի որ բժիշկներն են պատվաստումներ կատարում, նրանք նույնպես այս բիզնեսի մի մասն են։
Դոկտոր Փոլ Թոմասը, Դարթմութում կրթված մանկաբույժ, քննարկեց այս դիլեման 2024 թվականի ապրիլի 16-ին Փոլի Թոմմիի հետ
հարցազրույցում՝ Children's Health Defense-ի «Vax-Unvax: The People's Study» ավտոբուսային շրջագայության շրջանակում։
Նա մանրամասն բացատրում է, թե ինչպես պետք է աշխատեն մանկաբույժները, որպեսզի — բառացիորեն — «մնան գործի մեջ»։
Պեդիատրիկ պրակտիկաները մեծապես կախված են պատվաստումներից։
Եթե բժիշկը դրանից հրաժարվի, նա կորցնում է իր եկամտի մեծ մասը։
Բժիշկը յուրաքանչյուր պատվաստումից գումար է վաստակում։
Ահա մի կարճ օրինակ Դոկտոր Թոմասի պրակտիկայից։
«Ենթադրենք, երկու ամիս տևող այցի ընթացքում առողջ երեխային տրվում է DPT պատվաստանյութ՝ երեք պատվաստանյութ, երեք անտիգեն», բացատրեց
նա, «ավելացրեք HiB (Haemophilus influenzae B տիպ), պնևմոկոկ, B հեպատիտ, պոլիո, ռոտավիրուս՝ մոտ
£200»։«Ենթադրենք, երկու ամիս տևող այցի ընթացքում առողջ երեխային
Բացի այդ, կան որակի բոնուսներ, որոնք կապված են պատվաստումների մակարդակների հետ։
Ապահովագրական ընկերությունները մանկաբույժներին առաջարկում են բոնուսային վճարումներ, եթե
նրանք հասնում են որոշակի պատվաստման ցուցանիշների։
Սրանք սովորաբար կազմում են հիվանդների մոտ 80%-ը, ովքեր երկու տարեկան հասակում լիովին պատվաստված են։
Թոմասը այս մասին հստակ հայտարարություն է անում. «Սա նշանակում է, որ մանկաբուժական պրակտիկան չի կարող գոյատևել, եթե
չի իրականացնում մեծ մասը, եթե ոչ բոլոր, պատվաստումները.»
Եվ, իմ կարծիքով, դա բացատրում է նրանց կուրացումը՝ ինչու բժիշկները պարզապես չեն ուզում դրան անդրադառնալ և ընդունել
այն փաստը, որ այս պատվաստանյութերը մեծ վնաս են պատճառում։
Բժշկական պատմաբան և հեղինակ դոկտոր Գերդ Ռեութերը ունի ավելի հեռահար բացատրություններ այն մասին, թե ինչու պատվաստումները
այդքան լայնորեն խրախուսվում և ավելի հաճախ իրականացվում են։
Մենք մեջբերում ենք Report 24-ի հետ հարցազրույցից։
Չնայած ամեն ինչին, շահույթի շահերը պակասում են, երբ նայում ենք այս օրակարգին, որը հանգեցրել է
բազմաթիվ քրոնիկ հիվանդությունների առաջացմանը։
Խելացի վերլուծությամբ և գիտական խորքով նա բացահայտում է կապեր, որոնք ձգվում են շատ ավելի հեռու, քան
բժշկական դիսկուրսը։ Դիտեք ամբողջ հարցազրույցը այստեղ։