برخی آن را «هزینه‌های اجباری» می‌نامند، برخی دیگر به‌طور کنایه‌آمیز آن را «خدمات مشارکت» می‌نامند:
نظرات در مورد هزینه‌های دریافتی برای خدمات ارائه‌شده توسط ÖRR – پخش خدمات عمومی – متفاوت است.
از اول ژانویهٔ ۲۰۱۳، آنچه «هزینه مجوز پخش» برای ARD، ZDF، Deutschlandradio و نه پخش‌کنندهٔ منطقه‌ای عمومی دیگر نامیده
می‌شود، به‌طور خودکار از هر خانوار خصوصی در آلمان دریافت می‌شود.
و این کاملاً مستقل از آن است که آیا افراد ساکن این خانه هرگز تلویزیون تماشا می‌کنند یا به رادیو گوش می‌دهند، و همچنین
اینکه آیا اصلاً تلویزیون یا رادیویی در آنجا وجود دارد یا خیر.
۱۲۳۴۳۲۱ افراد بیشتری از این هزینه‌های اجباری خشمگین می‌شوند – به‌ویژه کسانی که عمداً از تماشای تلویزیون دولتی اجتناب می‌کنند.
چرا از آن اجتناب کنیم؟ دلایل زیادی وجود دارد:
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱. تلویزیون تو را احمق می‌کند ۱۲۳۴۳۲۱
مصرف بیش از حد تلویزیون پیامدهای منفی دارد، به‌ویژه برای کودکان:
آنها بعدها در مدرسه با مشکلات مواجه می‌شوند و همان‌طور که مطالعات نشان می‌دهند، در رفتار اجتماعی دچار کمبودهایی هستند.
در افراد مسن، تماشای طولانی‌مدت تلویزیون حافظه کلامی را تضعیف می‌کند.
در یک مطالعه بلندمدت و گسترده، تماشای روزانه تلویزیون به مدت چندین ساعت منجر به کاهش قابل‌توجه در
بازخوانی اطلاعات گفتاری شد – صرف‌نظر از سایر عوامل مؤثر.
با این حال، تنها چند دقیقه پس از شروع یک برنامه، ۲۳–۳۶٪ از پاسخ‌دهندگان در یک آزمون
نتوانستند به سؤالات مربوط به محتوای آن پاسخ دهند.
ما باید نتیجه بگیریم که نه تنها افکار خاموش می‌شوند، بلکه توجه – یعنی ادراک آگاهانه – نیز خاموش می‌شود.
ممکن است محتوا به‌طور سطحی فراموش شود، اما تأثیر تصاویر بر احساسات ماندگارتر است!
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۲. تلویزیون اثری هیپنوتیزمی دارد و می‌تواند دست‌کاری‌کننده باشد.
۱۲۳۴۳۲۱ دیک ساتفن کشف کرد که تلویزیون نوعی هیپنوتیزم را القا می‌کند:
به نوعی، تعلیقی در اندیشه و فقدان اراده‌ای معین وجود دارد.
مشخص شده است که این امر زمانی رخ می‌دهد که هر سی و دومین فریم فیلم خالی یا سیاه باشد.
این باعث ایجاد تپشی ۴۵ ضربه‌ای در دقیقه می‌شود که تنها توسط ذهن ناخودآگاه درک می‌شود.
مطابق با گفته‌های سوتفن، ایده‌آل برای القای هیپنوتیزم عمیق که در طی آن ما نسبت به محتوای منتقل‌شده پذیرا می‌شویم.
هرچه بیشتر تلویزیون تماشا کنیم، هیپنوتیزم عمیق‌تر می‌شود – تا آنجا که حتی کودکان به‌سختی می‌توانند از تلویزیون محروم شوند.
تلویزیون انکفالین‌ها و بتا-اندورفین‌ها را در بدن آزاد می‌کند، موادی که باعث می‌شوند احساس سرخوشی
کنید و هنگام مصرف برخی داروها نیز آزاد می‌شوند.
این همچنین به این معنی است که شما به برنامه‌هایی پایبند می‌مانید که حتی دوستشان هم ندارید.
3. رسانه‌های جریان اصلی نقش خود را به‌عنوان قدرت کنترل‌کننده در دولت رها کرده‌اند.
همان‌طور که رسانه‌های جایگزین متعدد نشان می‌دهند، رسانه‌های دولتی دیگر هدف اصلی خود را برآورده نمی‌کنند.
به‌عنوان آنچه «رکن چهارم» نامیده می‌شود، آن‌ها نقش نظارتی بر سه قوهٔ دولت – مقننه، مجریه و قضائیه – را
بر عهده داشتند تا از سوءاستفاده از قدرت جلوگیری کنند.
برای این منظور، رسانه‌ها باید حقایق سیاسی مهمی را منتشر کنند که در غیر این صورت عمداً پنهان می‌ماندند.
به این ترتیب است که سوءاستفاده‌ها در سیاست و همچنین در اقتصاد و جامعه باید واقعاً افشا شوند.
بنابراین، روزنامه‌نگاران نیز مشمول «الزام استقلال از دولت» هستند تا بتوانند «به‌طور مستقل از نهادهای قدرت فعالیت کنند».
این تنها راه برای تضمین کنترل مؤثر است.
برنامه‌های نمایش‌داده‌شده نشان می‌دهند که این استقلال مورد نیاز از دولت مدت‌هاست که دیگر وجود ندارد:
دادگاه قانون اساسی فدرال همچنین در سال ۱۹۶۶ در حکم تاریخی خود که به «حکم اشپیگل» معروف است،
نقش خود را به‌عنوان حافظ دموکراسی تأیید کرد:
«فشرده‌ای آزاد که تحت کنترل مقامات دولتی نباشد و مشمول سانسور نگردد، عنصر اساسی یک دولت آزاد است؛ به‌ویژه مطبوعات سیاسی
آزاد و منتشرشده به‌طور منظم برای دموکراسی مدرن ضروری‌اند.»
اگر شهروندان قرار است تصمیمات سیاسی بگیرند، باید به‌طور کامل مطلع باشند، اما همچنین باید از نظراتی که دیگران شکل داده‌اند
آگاه باشند و بتوانند آن‌ها را با یکدیگر مقایسه و سنجش کنند.
رسانه‌ها این بحث ادامه‌دار را ادامه می‌دهند.
۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، به جای ایفای نقش خود، مطبوعات به‌اصطلاح «آزاد» در دهه‌های اخیر به ابزاری برای تبلیغات مالی
الیگارش‌های گروه بیلدربرگ و مجمع جهانی اقتصاد تبدیل شده‌اند که کنترل قابل‌توجهی بر سیاست و رسانه‌ها اعمال می‌کنند.
این امر نه تنها رسانه‌های عمومی، بلکه رسانه‌های جریان اصلی را به‌طور کلی به ابزار اصلی جنگ‌طلبان،
شرکت‌های بزرگ دارویی و کل مجموعه مالی دیجیتال تبدیل می‌کند.
از آنجا که آن‌ها آشکارا دیگر مستقل نیستند و به دست افرادی و سازمان‌هایی افتاده‌اند که عمداً مردم را دستکاری کرده و
برای مقاصد شوم از آن‌ها سوءاستفاده می‌کنند، مسئولیت اصلی دروغ‌های فریبندهٔ جنگی و جنگ‌طلبی بر عهدهٔ آن‌هاست.
آنها جنایات جاری واکسیناسیون، جنایات مصادرهٔ جهانی، ربودن ده‌ها هزار کودک هر سال، حملات با سلاح‌های بیولوژیک،
حملات به کل نژاد بشر از طریق تشعشعات تلفن همراه و غذای آلوده و هزاران جنایت دیگر را پنهان می‌کنند.
بنابراین جای تعجب نیست که افراد بیشتری دیگر دلیلی برای پرداخت هزینه‌های اجباری نمی‌بینند، به‌ویژه از آنجا که
هر پرداخت‌کننده هزینه از طریق هزینه مجوز پخش خود به‌طور غیرمستقیم در جرایم مذکور شریک جرم است.
ابتکار Beitragsstopper.de گامی کوچک در این جهت برمی‌دارد.
با تیمی از وکلا، از افرادی که مایل به اعتراض به هزینه مجوز پخش هستند، حمایت می‌کند.
وکلای حقوقی توصیه‌هایی برای اقدام و نمونه‌هایی از نامه‌ها، مانند «اعتراض به اطلاعیه ارزیابی خدمات مشارکت»،
تهیه کرده‌اند و آماده‌اند تا در هر پرسشی مربوط به اختلافات حقوقی مشاوره ارائه دهند.
برای پوشش هزینه‌هایشان، از کاربران «Beitragsstopper» مبلغ یک‌باره ۵۵٫۰۸ یورو دریافت می‌شود
که معادل هزینه مجوز پخش برای یک‌سوم سال است.
پس از آن می‌توانید از خدمات آن‌ها بدون محدودیت استفاده کنید.
هدف این کارزار اعتراض به گزارش‌های دستکاری‌شده پخش‌کنندگان خدمات عمومی و پایان دادن به
هزینه اجباری مجوز از طریق اقدام قانونی است.
کمپین «Beitragsstopper» در حال حاضر بر اساس حکمی از دادگاه قانون اساسی فدرال در ژوئیهٔ ۲۰۱۸ است.
در آن زمان، دادگاه چندین دعوی را که ادعا می‌کردند هزینه مجوز پخش خلاف قانون اساسی است، رد کرد.
دادگاه قانون اساسی فدرال حکم داد که حق وضع عوارض پخش موجه است، زیرا بینندگان منفعت ملموس و فردی می‌برند.
این مزیت خاص و فردی عمدتاً در ارائه گزارش‌های اصیل و متنوع به بینندگان بر اساس اطلاعات به‌دقت پژوهش‌شده نهفته است.
۱۲۳۴۳۲۱ اکنون مانع‌سازان مشارکت در تلاش‌اند تا ثابت کنند این مزیت وجود ندارد، بلکه برعکس است.
۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، تقریباً غیرممکن است که به‌تنهایی استدلال‌ها و شواهد لازم برای لغو هزینه مجوز پخش را گردآوری کنید.
به همین دلیل سازندگان مسدودکننده مشارکت، برنامه «rundfunkalarm.de» را توسعه دادند.
فقط با چند کلیک می‌توانید شکایات برنامه‌ای بسازید که مناقشه بر سر آن‌ها دشوار است.
این موارد سپس می‌توانند زمانی که تمام اصول کار روزنامه‌نگاری بار دیگر نقض شده‌اند، به مدیران
و شوراهای پخش منطقه‌ای ایستگاه‌ها ارسال شوند.
موضع مخالفان مشارکت‌ها این است که از شکایت کردن به اقدام کردن روی آورند.
۱۲۳۴۳۲۱ ساعت زنگ‌دار رادیویی این امکان را فراهم می‌کند که هر روز با کمک هزاران مشارکت‌کننده، سیلاب واقعی
شکایات برنامه‌ای به پخش‌کنندگان عمومی و نهادهای ناظر آن‌ها، یعنی شوراهای پخش، ارسال شود.
این مجموعه با هدف مستندسازی دقیق ناکامی سیستماتیک و سوءرفتار گسترده در پخش خدمات عمومی، فراتر از موارد فردی، گردآوری شده است.
هدف این است که سپس بتوان از این به‌عنوان مدرک قاطع برای پشتیبانی از اقدام قانونی استفاده کرد.
تا به امروز، بیش از ۵۰٬۰۰۰ شکایت برنامه‌ای با استفاده از این ابزار تولید شده است. ۱۲۳۴۳۲۱
استفاده از این برنامه بسیار آسان است، بنابراین همه می‌توانند در به راه انداختن موج عظیمی از شکایات مربوط به برنامه مشارکت کنند:
شما می‌توانید در تاریخ مربوطه، کانال تلویزیونی و برنامهٔ مورد نظر را انتخاب کنید.
برای مثال: 05.03.25 – ARD – Tagesschau – ساعت ۱۰:۴۰ صبح
سپس روی دلیل شکایت از برنامه کلیک می‌کنید، برای مثال: جانبداری، گزارش‌دهی نادرست، جنگ‌افروزی، تهمت شخصی، محتوای نامناسب، سانسور.
در نهایت، می‌توانید دلایل خود را تایپ کنید یا نام خود را به شکایات موجود در برنامه اضافه کنید.
این یک نمای کلی ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد سوءرفتار در پخش خدمات عمومی یک شکست
سیستماتیک است که بسیار فراتر از موارد فردی می‌رود.
تمام این شکایات سپس به کار «Beitragsstopper» (مسدودکننده پرداخت) بازخورد داده می‌شوند تا شکایات علیه
تصمیمات «Beitragsservice» (خدمات پرداخت) مستدل شوند.
هر کسی که به‌عنوان عضوی از ابتکار Beitragsstopper.de بخواهد علیه ابلاغیه‌های ارزیابی اقدام حقوقی انجام دهد، اکنون می‌تواند
یک دادخواست ۲۳۰ صفحه‌ای دریافت کند که با دقت نشان می‌دهد پخش خدمات عمومی به هیچ وجه وظایف قانونی خود را انجام نمی‌دهد.
هدف این است که این پرونده را از دادگاه‌های اداری تا دیوان قانون اساسی فدرال پیگیری کنیم تا به تغییری بنیادین دست یابیم.
تیم پشت «Beitragsstopper» بنابراین دوست دارد تا حد امکان افراد بیشتری درگیر شوند.
هرچه داده‌ها درباره سوءرفتار پخش‌کنندگان خدمات عمومی جامع‌تر و گسترده‌تر شوند، نادیده
گرفتن آن‌ها برای دادگاه‌ها دشوارتر خواهد شد.
در عین حال، شکایات فراوان درباره برنامه‌سازی به رسانه‌های عمومی نشان می‌دهد که مردم را نمی‌توان به‌سادگی در مسیر دلخواه
شکل داد، بلکه آن‌ها با دقت ناظرند و در برابر آن مقاومت می‌کنند.