Vandag het ons 'n gas wat die fondamente van die mediese wetenskap skud.
Iemand wat beweer dat virusse nie bestaan nie. Of ten minste dat daar geen bruikbare bewyse is nie.
'n berugte allesweter? 'n mal esoterikus of selfs 'n radikale herinterpreter? Ons sal sien.
Die volgende tesis word op die webwerf van sy platform Next Level geformuleer:
Ons volg die pad van dapper bevraagtekening en herbesinning.
Ons ondersoek virologiese en mediese onderwerpe met 'n vars perspektief, identifiseer teenstrydighede en eis egtheid.
Ons bewerings is stewig gegrond op verifieerbare bronne en bied 'n stewige grondslag vir konstruktiewe bespreking.
Ons bly oop vir innoverende perspektiewe en moedig voortdurende selfondersoek in die wetenskap aan. 'n Edel benadering!
Kom ons verwelkom Next Level se perswoordvoerder, mnr. Marvin Haberland, in die Kla.TV-studio. Welkom!
Goeie middag en baie dankie vir die uitnodiging.
Ja, ek sal graag wil! Aan die een kant klink dit baie opwindend.
Mnr. Haberland, hierdie selfopgelegde standaard is edel en nuttig, maar aan die ander kant ontstaan die
vraag: is dit regtig nodig in verband met die viruskwessie?
Is die vraag oor die virus nie al meer as 'n eeu gelede besleg en onweerlegbaar deur ontelbare navorsingsstudies bewys nie?
Waarom die klok terugdraai, so om te sê, asof daar geen deeglike virusnavorsing was nie?
Ja, dit is 'n goeie vraag. As ons die kriteria wat jy aan die begin geformuleer of voorgelees het op alle
onderwerpe toepas, kan ons geen uitsonderings maak nie.
En wanneer ons dit op virologie toepas en die publikasies van virologen ondersoek, hul werk nagaan en ook die resultate wat uit
virologie voortspruit, soos medisyne, entstowwe of aanbevelings, vir wetenskaplike geldigheid ondersoek, ontstaan daar dramatiese
probleme wat met die wetenskaplike metode te make het.
En dit is waaroor ons vandag gaan praat.
Ja, maar virusse is ongetwyfeld gevind en aan ons in die media en spesialisuitgawes voorgestel.
Ek het 'n paar foto's van die bloutongvirus, die MIV-virus, die pokkevirus en die koronavirus saamgebring.
Wat van hierdie baanbrekende prestasies?
Dit is bewyse in swart en wit.
So as jy begin met die hipotese dat byvoorbeeld twee mense mekaar kan besmet, moet ek 'n
eksperiment uitvoer wat my hipotese ondersteun of bevestig.
En in virologie word daar aangevoer dat klein deeltjies van A na B spring, byvoorbeeld deur die lug,
en dat hierdie klein deeltjies dan iemand besmet.
Dit beteken dat ek hierdie hele ketting van oorsaak en gevolg moet bewys om hierdie hipotese te bevestig.
Echter, hierdie beelde is nie in so 'n proef of eksperiment geskep nie. Die beelde wat u hier gewys het, is geskep deur
virologe wat eksperimente in die laboratorium uitvoer – nie in vivo, by mense nie, maar in selkultuur in die
laboratorium – deur selkultuur te neem, gewoonlik van ape, uit aapnierweefsel, en dit dan te vergiftig en te verhonger.
En dan verskyn hierdie beelde. Dit staan ook bekend as die sitopatiese effek, onder andere.
Maar die waarheid is dat as jy dieselfde eksperiment met gesonde weefsel van gesonde diere herhaal, of as jy geen monsters
van siek diere byvoeg nie, kry jy presies dieselfde beelde.
Dit sou wees wat in die wetenskap bekendstaan as 'n kontrole-eksperiment of negatiewe kontrole.
Dit is eintlik bedoel om die moontlikheid uit te sluit dat die eksperimentele opstelling in my
laboratorium self hierdie resultaat produseer.
Dit beteken dat as ek nou 'n eksperiment uitvoer en gesonde monsters neem, ek presies dieselfde beelde sal kry.
Maar virologen doen dit nooit. Hulle voer net een eksperiment uit, fotografeer dan hierdie beelde en
beweer dat dit patogene is wat siektes veroorsaak.
Hulle het egter nie, eerstens, aangetoon dat dit spesifiek slegs by siek mense voorkom nie en, tweedens,
dat hierdie strukture werklik die siekte veroorsaak nie.
Want in die volgende stap is 'n beeld alleen nie bewys dat die deeltjie of struktuur die siekte veroorsaak nie.
Ek kan 'n beskadigde huis wys en sê dat die skade deur 'n aardbewing veroorsaak is,
maar die prentjie alleen kan dit nie bewys nie.
Daar kon 'n ander oorsaak gewees het wat die skade veroorsaak het.
Dit beteken dat nadat ek hierdie beeld gefotografeer en gewys het, wat eintlik net by siek mense voorkom; ek
kan hierdie strukture nie by gesonde mense vind nie, sou ek hierdie strukture dan moes isoleer.
En dan, in 'n daaropvolgende eksperiment, gee dit aan diere of mense en demonstreer dan:
Aha, hulle sal nou siek word met dieselfde simptome as ek hulle hierdie strukture gee.
Die viroloë doen dit ook op geen stadium nie.
Daarom word alle werk uitsluitlik in die laboratorium uitgevoer.
Seltkulture word vergiftig, met antibiotika verhonger en so meer, en dan ontstaan hierdie
effekte, wat sitopatiese effekte genoem word.
Soos genoem, kom hierdie presies op dieselfde wyse voor, ononderskeibaar selfs in gesonde weefsel.
En daar is baie, baie virologiese studies en virologiese publikasies, veral uit die vroeë dae van moderne virologie in die
1940's en 1950's, en wat sedertdien ontelbare kere gepubliseer is, wat verklaar dat hierdie effek
ook voorkom wanneer gesonde weefsel gebruik word.
En sedert die 1980's en 1990's het viroloë konsekwent vermy om hierdie eksperimente met gesonde weefsel te beheer.
Dit word nie meer gedoen nie. Ek het talle korrespondensies hieroor gehad.
Om hierdie doel te bereik, het ek talle versoeke ingevolge die Wet op Vryheid van Inligting ingedien.
Wêreldwyd, internasionaal, Robert Koch-instituut, Openbare Gesondheidsdiens Engeland, in Italië, CDC in Amerika,
Pasteur-instituut in Frankryk, Universiteit van Melbourne in Australië, Doherty-instituut, en so meer en so voort.
Vir alle moontlike virusse, masels, SARS-CoV-2, MIV. En die boodskap is altyd dieselfde:
Nee, ons voer nie kontrole-eksperimente of negatiewe kontroles met gesonde materiaal uit nie. Dit word categoriek nie gedoen nie.
Maar as hulle van hierdie verskil bewus is, wat is hulle verduideliking? Waarom doen hulle dit dan nie?
Sê hulle: "Ja, ons het dit in die 1940's uitgesorteer, ons het dit nie meer nodig nie"?
Wel, die antwoorde verskil. Soms hoor jy dat daar nie kapasiteit is om hierdie eksperimente uit te voer nie.
Dat jy uitsluitlik op die positiewe eksperimente fokus.
Dit was, byvoorbeeld, die reaksie van Australië op SARS-CoV-2.
In ander gevalle, soos die huidige voet-en-mond-siekte-uitbraak by die Friedrich Loeffler-instituut, is ons meegedeel
dat dit nie nodig was nie, aangesien ander, indirekte metodes reeds bewys het dat die monster 'n virus bevat.
En dit is algemene verskonings, sou ek sê, wat jy dikwels hoor.
Hierdie is egter nie wetenskaplik bevredigend nie en oortree ook die wetenskaplike metode, wat volgens Artikel
1 van die Duitse Wet op Infeksiebeserming verpligtend is vir alle virologen en instellings.
Daar word verklaar dat almal volgens die nuutste wetenskaplike bevindinge moet werk.
En die Duitse Navorsingsstigting in Duitsland definieer die reëls vir wetenskaplike werk vir alle wetenskaplikes.
En dit stel duidelik dat ons negatiewe kontroles moet uitvoer, of eerder dat ons ons metodes moet nagaan, dat
ons alles moet dokumenteer sodat almal dit kan verstaan.
En dit word in virologie eenvoudig heeltemal oortree.
Maar wanneer jy die beheertoetse uitvoer, soos ons self gepubliseer het – byvoorbeeld het ons beheertoetse gepubliseer
waarin jy presies dieselfde antibiotika by gesonde materiaal voeg en presies dieselfde verhongeringstaktieke gebruik
wat viroloë gebruik – dan kry jy presies hierdie effekte.
En natuurlik is dit in die verlede verskeie kere deur virologen self gepubliseer, maar soos ek gesê het, ons praat oor die
tydperk van die 1940's tot die 1960's en 1970's. Sedert die 1980's en 1990's word dit eenvoudig nie meer gedoen nie.
Ons praat altyd oor virusse. Waarom is daar antibiotika in hierdie selkulture? Wat doen hulle daar?
Ja, dit is ook 'n baie, baie belangrike en goeie vraag.
Virologen gebruik antibiotika in hierdie selkultuur-eksperimente in die laboratorium omdat hulle die selkultuur wil ontsmet.
Jy wil voorkom dat bakterieë of ander mikroörganismes die eksperiment beïnvloed.
Hulle wil net die virusse hê, wat nie regtig lewendig is nie; hulle is nie lewende wesens nie; hulle
wil net hê dat hierdie virusse 'n uitwerking moet hê.
En hulle wil feitlik alle ander mikroörganismes uitroei.
Virologen mis egter dikwels die feit dat antibiotika self 'n groot hoeveelheid stres op
die weefsel, op hierdie selkultuur, plaas.
En die toediening van antibiotika, gewoonlik word twee gebruik, penisillien en streptomisien in kombinasie, wat op sigself stres
in die selkultuur veroorsaak en dan ontstaan hierdie effek, die sitopatiese effek, waar die selkultuur uiteenval en
dan aan ons verkoop word as 'n virale beeld, so om te sê.
Daar is ook verklarings van viroloë in korrespondensie, insluitend van instellings soos die
Friedrich Loeffler-instituut, wat duidelik stel:
Dit is goed bekend. Virologen weet dat antibiotika problematies vir weefsel is en hierdie sitopatiese effek kan veroorsaak.
En daarom is mens, wetenskaplik gesproke, verplig om 'n kontroietoets uit te voer, waar 'n gesonde monster ook met
antibiotika behandel word, en dit word ook nooit gedoen nie.
Dit beteken dat selfs met die mees moderne metodes en die beste skanderende elektronenmikroskope dieselfde
effekte by gesonde en siek mense waargeneem kan word.
Ja.
Is daar geen verskil nie?
Daar is geen verskil nie, dit kan nie onderskei word nie.
Daar is nog 'n punt wat die Duitse Navorsingsvereniging vra, wat nooit in virologie toegepas word nie, en dit is verblinding.
Dit is eintlik belangrik dat die viroloë in die laboratorium nie weet watter monster besmet is en watter,
byvoorbeeld, van 'n gesonde bron af kom nie, sodat hulle nie enige vooroordeel of vooropgestelde menings het nie.
Dit word ook op geen stadium in die virologie as geheel gedoen nie.
Dit beteken dat ons eintlik verskeie oortredings van die wetenskaplike metode het.
Gebrek aan kontrole-eksperimente, gebrek aan volledige dokumentasie en gebrek aan verblinding, en dit alles word
voortdurend oortree – selfs deur die Robert Koch-instituut.
En soos ek gesê het, is dit nie net 'n kritiek op die wetenskaplike metode nie, maar ons weet dat
wanneer jy hierdie kontrole-eksperimente uitvoer, dieselfde resultaat ononderskeibaar voorkom.
Dit is eenvoudig die direkte weerlegging en falsifikasie van virologie – ten minste van hierdie effek.
Ons het nou hierdie beelde hier bespreek, die selkultuur-eksperimente.
Virologen neem dan 'n tweede stap, naamlik genomvolgordebepaling, waarvan sommige kykers dalk al gehoor het.
Daar word dan 'n poging aangewend om die genoom of genetiese inligting van 'n virus te identifiseer.
Al hierdie word gedoen met behulp van 'n rekenaarmodel, so om te sê.
Dit is suiwer 'n rekenaarsimulering met sagtewareprogramme.
Dit het niks te doen met werklike volgordebepaling nie, en hier word ook geen kontroles uitgevoer nie.
En jy sou ook die gesonde selkultuur wat presies hierdie effekte veroorsaak, in volgorde moes plaas.
En kyk, wanneer jy dit doen, vind jy dieselfde genome, dieselfde virusse, ook in die gesonde selkultuur.
Dit beteken dat ek al die virusse kan bereken uit die gesonde selkultuur wat ek met antibiotika vergiftig en verhonger het.
Ek kan HIV daar net so maklik met die rekenaarprogram vind.
Ek kan SARS-CoV-2 daar vind, sowel as die variante van SARS-CoV-2.
En ek kan dit alles nog verder vereenvoudig deur hierdie selkultuur aan sekere bykomende stappe te onderwerp, soos
PCR, waar ek hierdie selkultuur, so om te sê, amplifiseer.
Dit beteken dat ek eenvoudig die materiaal vermenigvuldig.
Dit maak dit selfs makliker vir die rekenaarprogram om die virusse te vind en te bereken, so om te sê.
En ons kritiseer dit alles omdat ons sien dat as jy dit sinvol beheer, soos dit wetenskaplik behoort te gebeur, dan
weerlê en ontken ons die stellings wat deur virologen gemaak is.
En – dit het nogal ingewikkeld geklink, so jy mag dit een of twee keer meer moet luister – maar nou kom die
eenvoudigste en belangrikste punt, wat vir alle kykers ook absoluut logies behoort te wees.
Ongeag hierdie beelde wat ons voortdurend gewys word, en ongeag selkultuur-eksperimente en
rekenaar-gegeneomvolgordening – heeltemal ongeag dit alles:
Alle aansteeklikheidseksperimente wat ooit in die geskiedenis uitgevoer is, dit wil sê om gesonde en siek individue bymekaar te
bring, of dit nou diere of mense was, het misluk. Almal daarvan!
Dit beteken dat elke keer as ek probeer om siek en gesonde mense in 'n beheerde eksperiment saam te
bring om aansteeklikheid te bewys, dit nooit werk nie!
En dit is ook 'n direkte weerlegging van virologie.
Ja, miskien indirek. Maar jy kan nie sê dat virusse nie siektes veroorsaak nie wanneer jy hierdie infeksies sien.
Ek bedoel, jy kan dit in die skoolklas sien.
Dan is een kind siek, die volgende kind is siek, die onderwysers is siek, die helfte van die klas is leeg.
Ons het dit net weer gehad. Hoe moet dit gebeur?
As dit dan bewys kan word dat bakterieë nie betrokke is nie, maar eerder hierdie nie-spesifieke simptome waarmee
ons dikwels te kampe het, maar wat keer op keer terugkeer.
Dit is 'n tipiese kliniek wat opdaag. Hoe verduidelik jy dit?
Ja, wanneer ons hierdie dinge waarneem, ontstaan daar wetenskaplike hipoteses.
Byvoorbeeld, dat dit nou deeltjies of virusse is wat versprei.
Dit is 'n baie goeie hipotese. Maar wanneer jy dit toets, werk dit nie.
So ons het meer idees, meer hipoteses nodig.
Natuurlik het ons hieroor baie nagedink.
As dit nie die virusse is nie, wat kan dit dan wees? Of die kieme?
Dit bring ons duidelik by punte soos voeding, omgewingsinvloede, toksiene en blootstelling aan
eksterne invloede in verband met wetenskaplike studies.
Natuurlik is bestralingsbronne, sielkundige oorsake en stres ook denkbaar.
Dit is almal oorsake wat baie goed eksperimenteel verifieer kan word, byvoorbeeld in enige eksperiment.
Ek kan simptome uitsluitlik deur my dieet veroorsaak. Ek kan tumore deur gifstowwe veroorsaak.
Ek kan tumore veroorsaak deur bestralingseksperimente.
Ek kan simptome met die druk op 'n knoppie aan- en afskakel deur hierdie veranderlikes te gebruik.
Dit beteken dat ons reeds nogal baie weet oor baie simptome, hoe ons dit in eksperimente kan
produseer, en wat dit, so om te sê, veroorsaak.
Nie almal nie, maar baie. Daarom sê ons dit maak meer sin om in hierdie gebied voort te gaan met navorsing en daar
oop-eindnavorsing te doen, eerder as om die hele tyd op hierdie onderwerp te fokus, wat van begin tot einde heeltemal weerlê is.
Dit belemmer ook verdere insigte, verdere navorsing en verdere kennis.
Dit is ook iets wat ons sterk kritiseer, aangesien dit die kennishorison ernstig beperk tot 'n onderwerp wat weerlê is.
Verstaan ek dit korrek? Is nié virusse of bakterieë verantwoordelik vir die infeksie nie?
Dis reg. Wetenskaplik gesproke, as jy hierdie eksperimente met virusse of met wat jy beweer
virusse is, uitvoer, kan jy nie infeksie bewys nie.
Maar selfs al doen jy dit met bakterieë wat jy werklik onder 'n mikroskoop kan sien, bakterieë wat werklik bestaan,
selfs dan, as ons hierdie bakterieë isoleer, kan ons nie 'n infeksie in 'n beheerde eksperiment uitlok nie.
Voorbeeld: As ek salmonella of ander bakterieë neem wat beweer word die oorsaak van sekere simptome te wees,
kan ek nie 'n gesonde lewende wese daarmee besmet of kontamineer nie. Dit werk nie so nie.
Mens sien altyd dat wanneer 'n lewende wese reeds siek of simptomaties is, bakterieë terselfdertyd
plaaslik vermeerder, as 'n gepaardgaande effek, so om te sê.
Maar dit is byvoorbeeld om 'n analogie vir die kyker te trek, soos 'n brandende huis.
Wanneer ek brandende huise het, sien ek gewoonlik of byna altyd dat daar ook brandweermanne is.
Dit beteken dat die korrelasie, die korrelasie baie, baie hoog is.
Dit bewys egter nie dat die brandweermanne ook die oorsaak van die brand was nie.
Hulle verskyn net terselfdertyd as die vuur.
So moet jy baie, baie versigtig wees met mikroörganismes en bakterieë en dit noukeurig ondersoek.
Net omdat hulle saam met simptome verskyn, beteken dit nie dat hulle die oorsaak is nie.
Want, soos ek pas gesê het, as ek hulle isoleer en die bakterieë aan 'n gesonde persoon
gee wat nie siek is nie, gebeur daar niks.
En dit is eintlik die weerlegging dat infeksies of aansteeklikhede via mikroörganismes soos bakterieë in die eerste plek bestaan.
Maar dit sluit ook parasiete en wurms in. Dit werk daar ook nie.
Jy kan gesonde mense nooit op daardie manier besmet nie. Dit werk nie.
Ja, maar om terug te kom by hierdie situasie in die klas.
Nie alle kinders eet dieselfde ding nie. Hulle het nie almal presies dieselfde lewensomstandighede nie.
Hoe kan dit dan wees dat hulle almal dieselfde simptome ontwikkel?
So, wanneer ons sê dat ons soortgelyke simptome in 'n klas het:
Eerstens beïnvloed dit nie altyd alle kinders nie, maar net 'n paar.
En ons moet na gemeenskaplike grond soek. Die kinders is almal in een kamer.
Hulle het almal dieselfde lesse.
Hulle is almal blootgestel aan dieselfde klimaatsomstandighede.
Hulle is almal aan dieselfde omgewingsomstandighede in hierdie kamer blootgestel.
En dit kan genoeg veranderlikes of argumente wees, wat dan natuurlik in 'n redelike eksperiment getoets moet word.
Dit sou die tweede stap wees. Maar ons het nie 'n tekort aan hipoteses nie. Presies.
Maar as jy sê dat die bestaan van hierdie siekteverwekkende virusse nie bewys is nie en dat die wetenskap
basies nie weet wat dit doen of waarna dit soek nie, hoe nuttig is voorkomende maatreëls soos inentings?
Ja, hulle kan ook nuttig wees sonder bewyse van virusse as hulle in 'n redelike eksperiment 'n voordeel toon.
Dus, ongeag of virusse bestaan of nie, kan die enting steeds werk.
Maar dit is nie wat gebeur wanneer eksperimente met entstowings uitgevoer word nie.
Eerstens volg die oorweldigende meerderheid van studies oor entstowwe ook nie wetenskaplike reëls nie.
Dit beteken dat ons ten minste twee groepe het.
Een ontvang die entstof, een ontvang 'n geskikte placebo.
En dan word die suiwer kliniese prentjie ondersoek.
Dit was die geval met die koronavirus, byvoorbeeld met die koronavirus-entstowwe.
Daar is sorg gedra om 'n placebo-groep in te sluit.
Sy is toe 'n soutoplossing gegee, wat op sigself nie eintlik 'n geskikte placebo sou wees nie.
Omdat 'n placebo in 'n redelike negatiewe kontrole slegs in een enkele veranderlike van die aktiewe bestanddeel moet
verskil, sodat slegs daardie veranderlike waargeneem kan word.
In daardie geval sou dit hierdie virale komponent wees.
'n soutoplossing verskil van die werklike entstof in honderde veranderlikes.
Maar dit is 'n heeltemal ander saak.
Wat is in hierdie koronavirusstudies vir die koronavirusentstowwe gedoen? Byvoorbeeld, BioNTech-Pfizer?
Mense is toe eenvoudig met PCR-toetse getoets.
Maar as jy die fynskrif van die studie lees, was in albei groepe dieselfde aantal mense siek.
In hierdie studies word dit "vermoedelike Covid-19-gevalle" genoem.
Dit beteken dat ongeveer dieselfde aantal mense siek was.
Dit was onmoontlik om in die werklike kliniek enige onderskeid te maak.
Dit beteken dat die enting glad geen kliniese effek gehad het nie. Slegs die PCR-toets het 'n verskil getoon.
En daar kritiseer ons ook entstowwe.
Daar is nie wetenskaplik bewys dat hulle doeltreffend teen siektes is nie. En om daarop, so om te sê, nog iets by te voeg:
As jy kyk na masels en kinkhals, of ander siektes wat met inentings geassosieer word, waar konvensionele medisyne aanvoer
dat inentings hierdie siektes uitgewis het, kan jy eintlik sien dat lank voor enige inenting bekendgestel is, die
statistieke wys dat die voorkoms van hierdie siektes reeds afgeneem het, en inderdaad dramaties afgeneem het.
In sommige gevalle, soos masels, het die voorkoms in Duitsland met tot 95 persent gedaal voordat die enting ingestel is.
Dit beteken dat die siekte eintlik reeds verdwyn het teen die tyd dat die entstof bekendgestel is.
Dit beteken dat daar ook geen effekte uit hierdie data afgelei kan word nie.
Daarom kritiseer ons entstowwe net soos ons virologie kritiseer.
En, terloops, word die meeste ander medisyne ook as ondoeltreffend en onnodig beskou.
Maar dit klink min of meer soos bedrog.
Volgens jou, is alle viroloë en mediese navorsers bedrieërs en bose mense?
Nee, glad nie. Ons moet ook altyd die menslike komponent in ag neem.
Omdat hierdie mense hul hele lewens aan hierdie onderwerp, aan hierdie navorsing, gewy het.
Hulle is bevooroordeeld, soos mens in Engels sou sê, of vooroordeeld, het 'n vervormde siening, kan nie oop
dink nie, en dikwels hang hul hele bestaan daarvan af.
Dit beteken dat hulle families het, kinders het en so aan, en dalk nie bekostig kan om krities te wees nie.
Jy moet dit altyd in ag neem; dit maak nie outomaties mense skurke nie.
Baie viroloë kan reeds daarvan beskuldig word dat hulle onkundig is.
Omdat hulle konsekwent ons aanbiedings om te praat afwys.
Ons ontvang soms antwoorde op geskrewe navrae, maar nie altyd nie, en dit is baie, baie moeilik om daar in
'n objektiewe, wetenskaplike debat betrokke te raak.
Jy kan hulle beslis daarvan beskuldig, maar ek sou nie so ver gaan om te sê dat alle dokters of
alle virologen en so meer dit doelbewus doen nie.
Dit is meer 'n vorm van selfbeskerming, sowel as 'n sekere onkunde oor die onderwerp.
Aanhangers van die virusteorie voer egter aan dat dit eers met die bekendstelling van higiëne, byvoorbeeld deur Ignaz
Semmelweis in die ginekologie en Robert Koch deur die kiemteorie, was dat aansteeklike siektes begin afneem het.
Riskeer jy dan nie dat hierdie prestasies weer ongedaan gemaak sal word deur jou stellings nie?
Jy moet altyd onderskei. Maatreëls soos verbeterde higiëne kan beslis 'n uitwerking hê, byvoorbeeld bloot omdat ek
minder vreemde materiaal in my wond of in my liggaam toelaat.
Natuurlik reageer die liggaam op vreemde vuil, sou ek sê, met inflammasie.
Dit is heeltemal duidelik, en dit is reg so.
Maar dit het nie noodwendig iets met virusse te doen nie.
In virologie is die stelling heel duidelik: daar is klein deeltjies wat siektes veroorsaak, wat die oorsaak daarvan is.
En ek moet dit wetenskaplik bewys. Ek kan dit nie net daar laat nie.
Beslis het higiëne die toestande verbeter. Dit het egter ook beduidende beperkings.
Byvoorbeeld, tydens die koronaviruspandemie is 'n groot aantal studies uitgevoer, soos ook met
griep die geval was, waar twee groepe ondersoek is.
Een het higiënemaatreëls toegepas, die ander het dit nie gedoen nie.
Of een het maskers gebruik en die ander het nie.
En in al hierdie sogenaamde goue standaard-RCT-studies, waar jy hierdie twee groepe het en slegs een
veranderlike verskil, vind jy dat higiënemaatreëls en maskers glad geen uitwerking gehad het nie.
Albei groepe het altyd dieselfde aantal siek, simptomatiese pasiënte gehad.
Daar was dus geen statisties beduidende verskil nie. En dit weerlê ook hierdie hipotese.
Nietemin is higiëne natuurlik nou met oop wonde aanbeveel, soos ek pas genoem het.
Want die liggaam is eenvoudig die gesondste wanneer daar geen vreemde stowwe in die weefsel is nie. Dit is heeltemal duidelik.
En toe, histories, was daar ook hierdie grootskaalse infeksie-eksperimente.
Tussen die wêreldoorloë, gedurende die wêreldoorloë.
Het dit nie tot die gevolgtrekking gelei dat daar, benewens bakterieë, ander siekteverwekkende meganismes
is wat aan hierdie deeltjies toegeskryf kan word nie?
Wel, daar was eintlik nogal baie pogings tot besmetting deur die geskiedenis heen.
Tydens die Spaanse grieppandemie, ja, maar ook later met masels en baie ander siektes, griep en ander.
En ek het reeds aan die begin genoem dat hulle altyd misluk.
So kan jy nooit bewys dat jy mense op 'n beheerste wyse kan besmet nie. Dit werk nie altyd nie.
En op hierdie punt, ten minste, behoort mens regtig te begin nadink en oorweeg dat iets nie reg kan wees nie.
Die dokters of studiebemanning wat by hierdie studies betrokke was, het natuurlik altyd hieroor gewonder. Hé, hoe kan dit wees?
Hier probeer ons om die mees aansteeklike siektes eksperimenteel te gebruik, en dit werk nooit nie. Hoe kan dit wees?
Dan ontstaan natuurlik argumente soos: "Ja, miskien was die virusse nie genoegsaam gekonsentreer
nie, of miskien was hierdie proefpersone immuun."
Dit is almal goeie hipoteses, geen twyfel daaroor nie.
Die feit is egter dat ons nog nooit daarin geslaag het om infeksie in 'n eksperiment te bewys nie.
En jy moet dit eers laat indring, dit eers verteer en dit eers besef.
En dit weerlê die bewering dat ons hier enige infeksie het en dat dit via hierdie deeltjies werk.
Jy kan dit in hierdie masker-studies sien.
As byvoorbeeld FFP2-maskers werklik gedra is, of as virusse bestaan het, sou daar 'n effek moes wees.
Of die higiënemaskerade behoort 'n uitwerking te hê, maar hulle het dit nie.
Dit beteken dat ons weerlegginge van virologie oor verskeie dimensies en verskeie eksperimente het.
Natuurlik kan mens nou met alle mag en middele probeer om dit aan die lewe te hou, wat inderdaad gedoen word, want daar hang
baie daarvan af: 'n groot deel van die nywerheid, 'n groot deel van die ekonomiese omset, geld en so meer en so voort.
Mens kan jou voorstel dat as dit sou begin verkrummel, daar 'n reuse aardbewing sou wees wat mens natuurlik wil vermy.
En ons wil eenvoudig wetenskaplik en objektief demonstreer dat daar enorme probleme en enorme teenstrydighede is wanneer jy na
die wetenskap daar kyk, en dit is as wetenskaplike onaanvaarbaar.
As 'n kritiese wetenskaplike kan mens dit nie aanvaar nie.
Dit beteken dat die bronne so is dat hierdie teorie nie regtig houdbaar is nie. Het jy hierdie bronne self gelees?
Presies, by Next Level, soos ek pas genoem het, het ons in korrespondensie gestaan met dosyne
instellings, in werklikheid meer as 200, insluitend virologe.
Ons het onderhoude gevoer en navrae gestuur aan die Robert Koch-instituut en alle ander instellings
wêreldwyd wat iets in hierdie veld te rapporteer het.
En almal bevestig dat daar geen negatiewe kontroles met gesonde monsters is nie, dat daar glad geen negatiewe kontroles in
genoomvolgordebepaling is nie. Dus ontbreek hulle heeltemal.
Die feit dat die infeksie-eksperimente nie uitgevoer word nie, byvoorbeeld om etiese redes, is net
'n skynargument wat as verdediging gebruik word.
Jy kan dieselfde ding met diere doen, soos jy dit heeltyd met entstowwe en ander medisyne doen, maar
vreemd genoeg word etiek hier as 'n argument gebruik.
So probeer jy eenvoudig om jouself teen hierdie teenstrydighede te beskerm, en 'n oplettende waarnemer of selfs 'n wetenskaplik
ingestelde persoon sal gou opmerk dat daar enorme probleme is in die wetenskaplike
argumentering en ook in hierdie oorsaak-en-gevolgverhouding.
En om terug te kom by hierdie beelde hier, by hierdie strukture.
Daar is 'n belangrike werk deur Karlheinz Lüdtke van die Max Planck-instituut vir die Geskiedenis van Wetenskap.
Hy het die vroeë geskiedenis van virologie bestudeer en het ook tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie beelde enorme probleme
inhou, omdat dit nie optiese beelde uit 'n mikroskoop is soos ons dit ken nie, maar in werklikheid glad nie beelde is nie.
Hier word 'n elektronenmikroskoop gebruik.
Die monsters wat in hierdie elektronmikroskoop in 'n vakuumkamer geplaas word, moet met groot sorg hanteer word.
Byvoorbeeld moet hulle met metaal bedek word sodat hulle elektrisiteit kan gelei, en dan moet hulle gevries
of vasgemaak word tussen twee glasplate met epoksiehars.
Dit is 'n enorme hoeveelheid spanning op hierdie weefsel, wat dit reeds belas en tot veranderinge kan lei.
Karlheinz Lüdtke van die Max Planck-instituut het ook opgemerk dat daar enorme probleme is, dat
artefakte voorkom – so word dit in die wetenskap genoem.
Artefakte is eenvoudig resultate of strukture wat uitsluitlik ontstaan as gevolg van eksperimentele omstandighede.
En dit is nie beelde nie; dit is elektriese strome wat deur 'n rekenaar omgeskakel word en dan
wiskundig in 'n beeld omgeskakel word, so om te sê.
En dit is nog 'n probleem. Dit beteken dat ons in die beste geval met indirekte bewyse te
make het, maar nooit met direkte bewyse nie.
Direkte bewyse sou wees: Ek het 'n siek persoon, ek het 'n gesonde persoon, ek bring hulle
bymekaar, hy besmet die ander persoon, hy raak siek.
Ek neem speeksel of slym van die siek persoon, gee hierdie slym aan 'n gesonde persoon, en daardie persoon word siek.
Dit sou direkte bewyse wees. Dit gebeur nooit in virologie nie.
As jy dit doen, werk dit nie. En dit is die hoofkritiek op die hele saak.
Kom ons som dus die resultaat op.
Wetenskap en navorsing sal goed doen om die diskoers oop te hou.
Want dit kan wees dat ons aan fundamentele misvattings ly, dalk nie net in virologie nie, maar ook in ander vakgebiede.
En dit sou, soos jy aanvoer, die grondbeginsels van die wetenskap oortree. Ja, uiteindelik sou dit dit tot absurditeit reduus.
En dit sou natuurlik 'n situasie wees waarin ons ons nie wil bevind nie, waar ons terugval in donker tye
wanneer dinge nie werklik afsluitend bewys kan word nie.
Mnr. Haberland, dankie dat u met ons gepraat het.
Ek is nuuskierig om te hoor wat die gehoor hieroor te sê het.
Kla.TV bied ongesensureerde dissidente stemme aan sodat ons kan waarneem wat werklik is. Baie dankie.
Ja, dankie ook vir hierdie geleentheid. Ek dink dit is ongelooflik belangrik.
Baie kykers het sekerlik al iets oor die onderwerp gehoor, maar die meeste het dit beslis nie.
En soos ek reeds gesê het, is dit ongelooflik moeilik om oor hierdie onderwerp in die openbaar te praat.
Jy kry basies net afwysings oral wanneer jy oor hierdie onderwerp wil praat.
Dit is dus billik om te sê dat daar pogings aangewend word om hierdie inligting te onderdruk.
En ek nooi kykers uit om al my stellings op ons webwerf wissen-neu-gedacht.de te verifieer.
Ons het baie publikasies bekendgemaak, tesame met alle korrespondensie, alle bronne,
en ook baie hofgedinge op hierdie gebied.
En ja, ons het ook 'n app, Nexiqa, , waar jy al hierdie onderwerpe kan verken deur die ChatGPT-'vraag-en-antwoord'-metode
te gebruik en al hierdie virologiese publikasies met assistensie, so om te sê, kan deurlees.
Hoe kan ek presies uit die publikasie aflei dat wetenskap verwaarloos, geskend of selfs in
die korrespondensie met virologen en so aan?
So kry jy baie inligting daar.
Baie goed, dan is dit aan die kykers om self die feite na te gaan en jou vrae te vra. Baie dankie.
Dankie ook.