Сёння ў нас госць, які хістае асновы медыцынскай навукі.
Той, хто сцвярджае, што вірусы не існуюць. Або прынамсі, што няма ніякіх прыдатных доказаў.
Злаславны ўсёвед? Шалёны эзатэрык ці нават радыкальны рэвізіяніст? Пабачым.
На сайце яго платформы Next Level сфармуляваны наступныя тэзісы:
Мы ідзём шляхам мужнага пераасэнсавання і перагляду.
Мы разглядаем вірулагічныя і медыцынскія тэмы з новым поглядам, выяўляючы супярэчнасці і патрабуючы аўтэнтычнасці.
Нашы сцвярджэнні трывала грунтуюцца на праверымых крыніцах і ствараюць трывалую аснову для канструктыўнай дыскусіі.
Мы застаёмся адкрытымі для інавацыйных перспектыў і заахвочваем пастаяннае самавывучэнне ў навуцы. Шляхетны падыход!
Давайце павітаем прэс-сакратара Next Level, спадара Марвіна Хаберленда, у студыі Kla.TV. Вітаем!
Добры дзень і вялікі дзякуй за запрашэнне.
Так, я б з задавальненнем! З аднаго боку, гэта гучыць вельмі захапляльна.
Спадар Хаберланд, гэтае памкненне высакароднае і карыснае, але, з іншага боку, узнікае пытанне:
ці сапраўды яно неабходнае ў дачыненні да віруса?
Няўжо пытанне пра вірус не вырашана ўжо больш за стагоддзе і не даказана непрыдатна шматлікімі даследаваннямі?
Навошта, так бы мовіць, вяртацца назад, нібыта не было грунтоўных даследаванняў вірусаў?
Так, гэта добрае пытанне. Калі мы прыменім крытэрыі, якія вы сфармулявалі або зачыталі на пачатку, да
ўсіх тэм, то мы не зможам рабіць ніякіх выключэнняў.
І калі мы прымяняем гэта да вірусалогіі, аналізуем публікацыі вірусолагаў, іх працы, а таксама вынікі, якія атрымліваюцца ад
вірусалогіі, такія як лекі, вакцынацыі або рэкамендацыі, на навуковую абгрунтаванасць, тады ўзнікаюць
сур'ёзныя праблемы, звязаныя з навуковым метадам.
І пра гэта мы сёння і пагаворым.
Так, але вірусы, несумненна, былі знойдзены і прадстаўлены нам у СМІ і спецыялізаваных выданнях.
Я прывёў з сабой некалькі малюнкаў віруса блутонгу, віруса ВІЧ, віруса вялікай воспы і каранавіруса.
А што наконт гэтых прарыўных дасягненняў?
Гэта чорным па белым.
Такім чынам, калі вы пачынаеце з гіпотэзы, што, напрыклад, дзве чалавекі могуць заразіць адно аднаго, тады я павінен правесці
эксперымент, які б падтрымаў або пацвердзіў маю гіпотэзу.
І ў віралогіі сцвярджаецца, што дробныя часцінкі пераскокваюць з А у В, напрыклад, паветрам, і што
гэтыя дробныя часцінкі потым інфікуюць кагосьці.
Гэта азначае, што я павінен даказаць гэты цэлы ланцуг прычын і наступстваў, каб пацвердзіць гэту гіпотэзу.
Аднак гэтыя выявы не былі створаны ў такім доследзе ці эксперыменце. Выявы, якія вы тут паказалі, былі створаны
вірусолагамі, якія праводзілі эксперыменты ў лабараторыі — не in vivo, не на людзях, а на клеткавых культурах у
лабараторыі — узяўшы клеткавыя культуры, звычайна ад малпаў, з тканак нырак малпаў, а затым атручваючы і галадаючы іх.
І тады з'яўляюцца гэтыя выявы. Гэта таксама вядома, сярод іншага, як цитапаталагічны эфект.
Але праўда ў тым, што калі вы паўторыце той жа эксперымент з здаровымі тканкамі ад здаровых жывёл, або
калі вы не дадасце ніякіх узораў ад хворых жывёл, вы атрымаеце дакладна такія ж выявы.
Гэта было б тое, што ў навуцы вядома як кантрольны эксперымент або адмоўны кантроль.
Гэта насамрэч прызначана для таго, каб выключыць магчымасць таго, што менавіта эксперыментальная
ўстаноўка ў маёй лабараторыі сама стварае гэты вынік.
Гэта значыць, што калі я зараз правяду эксперымент і вазьму здаровыя ўзоры, я атрымаю дакладна такія ж выявы.
Але вірусолагі так ніколі не робяць. Яны заўсёды праводзяць толькі адзін эксперымент, потым фатаграфуюць
гэтыя выявы і сцвярджаюць, што гэта патагенныя агенты.
Аднак яны не даказалі, па-першае, што гэта адбываецца менавіта ў хворых людзей і, па-другое,
што гэтыя структуры сапраўды выклікаюць хваробу.
Бо на наступным кроку сама па сабе выява не з'яўляецца доказам таго, што часцінка або структура выклікае захворванне.
Я мог бы паказаць пашкоджаны дом і сказаць, што пашкоджанне было выклікана землятрусам,
але аднаго фотаздымка для гэтага недастаткова.
Магла быць іншая прычына, якая выклікала пашкоджанне.
Гэта азначае, што пасля таго, як я сфатаграфую і пакажу гэтыя структуры, якія насамрэч сустракаюцца толькі ў
хворых людзей; я не магу знайсці іх у здаровых людзей, мне давялося б ізаляваць гэтыя структуры.
А потым, у наступным эксперыменце, дайце яго жывёлам або людзям і потым прадэманструйце:
Ага, яны зараз захварэюць з такімі ж сімптомамі, калі я дам ім гэтыя структуры.
Вірусолагі таксама ніколі гэтага не робяць.
Таму ўся праца праводзіцца выключна ў лабараторыі.
Культуры клетак атручваюцца, галадаюць ад антыбіётыкаў і гэтак далей, і тады ўзнікаюць гэтыя
эфекты, якія называюцца цытапаталагічнымі эфектамі.
Як згадвалася, яны ўзнікаюць дакладна такім жа чынам, іх нельга адрозніць нават у здаровых тканінах.
Існуе вельмі шмат вірулагічных даследаванняў і публікацый, асабліва з першых дзён сучаснай вірусалогіі ў 1940-х і 1950-х
гадах, якія пасля шмат разоў публікаваліся і сцвярджаюць, што гэты эфект таксама назіраецца пры выкарыстанні здаровай тканкі.
І з 1980-х і 1990-х гадоў вірусолагі паслядоўна ўнікалі кантролю гэтых эксперыментаў на здаровых тканях.
Гэта больш не робіцца. Я меў шматлікую перапіску на гэты конт.
З гэтай мэтай я падаў шматлікія запыты ў адпаведнасці з Законам аб свабодзе інфармацыі.
Па ўсім свеце, на міжнародным узроўні: Інстытут Роберта Каха, Служба грамадскай аховы здароўя Англіі, Італія, Цэнтры па
кантролі і прафілактыцы захворванняў у Амерыцы, Інстытут Пастэра ў Францыі, Мельбурнскі ўніверсітэт у
Аўстраліі, Інстытут Доэрці і гэтак далей і гэтак далей.
Ад усіх магчымых вірусаў, ад краснухі, ад SARS-CoV-2, ад ВІЧ. І паведамленне заўсёды адно:
«Не, мы не праводзім кантрольныя эксперыменты або негатыўныя кантролі з здаровым матэрыялам». Гэта катэгарычна не дапускаецца.
Але калі яны ведаюць пра гэтую розніцу, якое іх тлумачэнне? Дык чаму яны гэтага не робяць?
Ці кажуць яны: «Так, мы вырашылі гэта ў 1940-х, нам гэта больш не патрэбна»?
Ну, адказы розныя. Часам кажуць, што няма магчымасцей правесці гэтыя эксперыменты.
Што вы засяроджваецеся выключна на станоўчых эксперыментах.
Гэта быў, напрыклад, адказ Аўстраліі на SARS-CoV-2.
У іншых выпадках, такіх як цяперашні ўсплёск чумы буйной рагатай жывёлы ў Інстытуце Фрыдрыха Лоэфлера, нам
паведамілі, што гэта не неабходна, бо іншыя, ускосныя метады ўжо даказалі, што ў пробе прысутнічае вірус.
І гэта, я б сказаў, распаўсюджаныя прабачэнні, якія вы часта чуеце.
Аднак гэтыя даныя не з'яўляюцца навукова задавальняючымі і таксама парушаюць навуковы метад, які з'яўляецца
абавязковым для ўсіх вірусолагаў і ўстаноў згодна з Раздзелам 1 Нямецкага закона аб барацьбе з інфекцыямі.
Там гаворыцца, што кожны павінен працаваць у адпаведнасці з найноўшымі навуковымі даследаваннямі.
І Нямецкі даследчы фонд у Германіі вызначае правілы навуковай працы для ўсіх навукоўцаў.
І там ясна гаворыцца, што мы павінны праводзіць негатыўны кантроль, ці, хутчэй, што мы павінны правяраць нашы метады, што
мы павінны дакументаваць усё так, каб кожны мог гэта зразумець.
І гэта ў віралогіі проста цалкам парушаецца.
Але калі вы праводзіце кантрольныя эксперыменты, як мы самі публікавалі, напрыклад, мы публікавалі кантрольныя эксперыменты,
дзе вы дадаяце дакладна тыя ж антыбіётыкі, якія выкарыстоўваюць вірусолагі, да здаровага матэрыялу,
выкарыстоўваючы дакладна тыя ж метады галоду, што і вірусолагі, тады вы атрымліваеце дакладна гэтыя эфекты.
І, вядома, вірусолагі самі публікавалі гэта некалькі разоў у мінулым, але, як я ўжо казаў, мы гаворым пра
перыяд з 1940-х да 1960-х і 1970-х гадоў, а з 1980-х і 1990-х гадоў такое проста больш не робіцца.
Мы заўсёды гаворым пра вірусы. Чаму ў гэтых клетачных культурах ёсць антыбіётыкі? Што яны там робяць?
Так, гэта таксама вельмі, вельмі важнае і добрае пытанне.
Вірусолагі выкарыстоўваюць антыбіётыкі ў гэтых эксперыментах са клеткавымі культурамі ў лабараторыі,
таму што яны хочуць дэзынфікаваць культуру клетак.
Вы хочаце прадухіліць уплыў бактэрый або іншых мікраарганізмаў на эксперымент.
Яны хочуць толькі вірусы, якія насамрэч не жывыя, яны не жывыя істоты, яны хочуць, каб толькі гэтыя вірусы аказалі ўздзеянне.
І яны хочуць практычна знішчыць, вынішчыць усе іншыя мікраарганізмы.
Аднак вірусолагі часта не ўлічваюць той факт, што антыбіётыкі самі па сабе аказваюць моцны
стрэс на тканкі, на гэтую клетачную культуру.
І прызначаюць антыбіётыкі, звычайна ўжываюць два: пеніцылін і стрэптаміцын у спалучэнні, якія самі па сабе выклікаюць стрэс у
клетачнай культуры, і тады ўзнікае гэты эфект, цытапатагенны эфект, калі клетачная культура распадаецца, а
потым нам яе прадаюць як вірусны відарыс, так бы мовіць.
Таксама існуюць заявы вірусолагаў у перапісцы, у тым ліку з такіх устаноў, як Інстытут Фрыдрыха Лёфлера, якія ясна сцвярджаюць:
Гэта добра вядома. Вірусолагі ведаюць, што антыбіётыкі шкодзяць тканінам і могуць выклікаць гэты цытапатастычны эфект.
І таму, навукова кажучы, трэба праводзіць кантрольны тэст, у якім здаровы ўзор таксама
апрацоўваецца антыбіётыкамі, але і гэтага ніколі не робіцца.
Гэта азначае, што нават з дапамогай самых сучасных метадаў і найлепшых сканавальных электронных мікраскопаў тыя ж
з'явы можна назіраць як у здаровых, так і ў хворых людзей.
Так.
Няўжо няма розніцы?
Няма розніцы, іх нельга адрозніць.
Ёсць яшчэ адзін момант, які патрабуе Нямецкая даследчая асацыяцыя, якога ніколі не прымяняюць у віралогіі, — гэта блайндзінг.
Насамрэч важна, каб вірусолагі ў лабараторыі не ведалі, які ўзор заражаны, а які, напрыклад, паходзіць ад здаровага крыніцы,
каб у іх не было ніякіх прадузятасцей ці папярэдніх меркаванняў.
Гэта таксама нідзе не робіцца ў віралогіі ў цэлым.
Гэта азначае, што мы насамрэч маем некалькі парушэнняў навуковага метаду.
Адсутнасць кантрольных эксперыментаў, адсутнасць поўнай дакументацыі і адсутнасць маскіроўкі, і ўсё гэта
пастаянна парушаецца – нават Інстытутам Роберта Каха.
І як я ўжо казаў, гэта не проста крытыка навуковага метаду, але мы ведаем, што калі вы праводзіце гэтыя
кантрольныя эксперыменты, атрымліваецца неадрозны вынік.
Гэта проста прамое абвяржэнне і фальсіфікацыя віралогіі — прынамсі, гэтага эфекту.
Мы ўжо абмеркавалі тут гэтыя выявы, эксперыменты па культываванні клетак.
Затым вірусолагі робяць другі крок, а менавіта — секвенаванне геному, пра якое некаторыя гледачы, магчыма, ужо чулі.
Затым робіцца спроба вызначыць геном або генетычную інфармацыю віруса.
Усё гэта робіцца з дапамогай камп'ютарнай мадэлі, так бы мовіць.
Гэта выключна камп'ютарная сімуляцыя з дапамогай праграмнага забеспячэння.
Гэта не мае нічога агульнага з сапраўдным паслядоўным выканаўчым працэсам, і тут таксама ніякія праверкі не праводзяцца.
І таксама трэба было б секвенаваць культуру здаровых клетак, якая выклікае менавіта гэтыя эфекты.
І аказваецца, што, калі вы гэта робіце, вы знаходзіце тыя ж геномы, тыя ж вірусы, і ў здаровай культуры клетак.
Гэта азначае, што я магу вылічыць усе вірусы з культуры здаровых клетак, якую я атруціў антыбіётыкамі і галадамі.
Я магу знайсці ВІЧ там гэтак жа лёгка з дапамогай камп'ютарнай праграмы.
Я магу знайсці там SARS-CoV-2, а таксама варыянты SARS-CoV-2.
І я магу яшчэ больш спрасціць усё гэта, падвергнуўшы гэтую клетачную культуру пэўным дадатковым этапам, такім як ПЛР,
дзе я, так бы мовіць, ампліфікую гэтую клетачную культуру.
Гэта значыць, што я проста памнажаю матэрыял.
Гэта робіць яшчэ прасцейшай для камп'ютарнай праграмы знаходзіць і разлічваць вірусы, так бы мовіць.
І мы ўсё гэта крытыкуем, бо бачым, што, калі кантраляваць гэта разумна, як трэба рабіць навукова, то
мы фальсіфікуем і абвяргаем сцвярджэнні вірусолагаў.
І – усё гэта прагучала даволі складана, таму вам, магчыма, давядзецца праслухаць гэта яшчэ раз ці два – але
цяпер надыходзіць самы просты і важны момант, які таксама павінен быць абсалютна лагічным для ўсіх гледачоў.
Нягледзячы на гэтыя вобразы, якія нам пастаянна паказваюць, і незалежна ад эксперыментаў па культываванні клетак і камп'ютарнага
секвенавання геномаў – цалкам незалежна ад усяго гэтага:
Усе эксперыменты па заражэнні, калі здаровых і хворых асобнікаў, жывёл ці людзей, змяшчалі разам, што
толькі праводзіліся ў гісторыі, праваліліся. Усе яны!
Гэта значыць, што кожны раз, калі я спрабую сабраць хворых і здаровых людзей разам у кантраляваным
эксперыменце, каб даказаць заразнасць, гэта ніколі не працуе!
І гэта таксама з'яўляецца прамым абвяржэннем віралогіі.
Так, магчыма, ускосна. Але нельга сказаць, што вірусы не выклікаюць хвароб, калі вы бачыце гэтыя інфекцыі.
Я маю на ўвазе, вы можаце гэта ўбачыць у школьным класе.
Тады адзін дзіця хворы, другое дзіця хворы, настаўнікі хворыя, палова класа пустая.
З намі зноў так здарылася. Як такое можа адбыцца?
Калі потым можна даказаць, што бактэрыі не прычым, а справа хутчэй у гэтых неспецыфічных сімптомах, з якімі
мы часта сутыкаемся, але якія зноў і зноў паўтараюцца.
Гэта тыповая клініка, якая з'яўляецца. Як вы гэта тлумачыце?
Так, калі мы назіраем за гэтымі рэчамі, узнікаюць навуковыя гіпотэзы.
Напрыклад, што цяпер распаўсюджваюцца часціцы або вірусы.
Гэта сапраўды добрая гіпотэза. Але калі вы яе правяраеце, яна не працуе.
Такім чынам, нам патрэбна больш ідэй, больш гіпотэз.
Вядома, мы шмат пра гэта падумалі.
Калі гэта не вірусы, то што ж гэта можа быць? Ці мікробы?
Гэта, відавочна, прыводзіць нас да такіх аспектаў, як харчаванне, уплывы навакольнага асяроддзя, таксіны і
ўздзеянне знешніх фактараў у сувязі з навуковымі даследаваннямі.
Вядома, таксама магчымыя крыніцы радыяцыі, псіхалагічныя прычыны і стрэс.
Гэта ўсе прычыны, якія можна вельмі добра праверыць эксперыментальна, напрыклад, у любым эксперыменце.
Я магу выклікаць сімптомы выключна праз дыету. Я магу выклікаць пухліны праз таксіны.
Я магу выклікаць пухліны з дапамогай радыяцыйных эксперыментаў.
Я магу ўключаць і выключаць сімптомы націскам кнопкі з дапамогай гэтых зменных.
Гэта азначае, што мы ўжо даволі шмат ведаем пра многія сімптомы, як мы можам іх атрымаць у
эксперыментах і што іх выклікае, так бы мовіць.
Не ўсе, але вельмі шмат. Таму мы лічым, што мае больш сэнсу працягваць даследаванні ў гэтай галіне і праводзіць там
адкрытыя даследаванні, а не ўвесь час засяроджвацца на гэтай тэме, якая была цалкам абвергнута ад пачатку да канца.
Гэта таксама перашкаджае далейшаму разуменню, даследаванням і ведам.
Гэта таксама тое, што мы рашуча крытыкуем, бо гэта сур'ёзна абмяжоўвае гарызонт ведаў тэмай, якая была абвергнута.
Ці правільна я разумею? Ні вірусы, ні бактэрыі не адказныя за інфекцыю?
Так, гэта правільна. Навукова кажучы, калі вы праводзіце гэтыя эксперыменты з вірусамі або з тым, што вы
сцвярджаеце, што гэта вірусы, вы не можаце даказаць інфекцыю.
Але нават калі мы зробім гэта з бактэрыямі, якія можна насамрэч убачыць пад мікраскопам, з бактэрыямі, што сапраўды
існуюць, — нават тады, калі мы ізалюем гэтыя бактэрыі, мы не можам справакаваць інфекцыю ў кантраляваным эксперыменце.
Прыклад: калі я вазьму сальманелу ці іншыя бактэрыі, якія, як сцвярджаецца, выклікаюць пэўныя сімптомы, я не магу заразіць
або забрудзіць імі здаровае жывое істота. Гэта не працуе.
Заўсёды можна назіраць, што калі жывы арганізм ужо хворы або праяўляе сімптомы, бактэрыі адначасова
размнажаюцца і лакальна, як бы ў якасці спадарожнага эфекту.
Але гэта, напрыклад, для таго, каб змаляваць аналогію для гледача, як палаючы дом.
Калі гараць дамы, я звычайна, ці амаль заўсёды, заўважаю, што там таксама ёсць пажарныя.
Гэта азначае, што карэляцыя, карэляцыя вельмі, вельмі высокая.
Аднак гэта не даказвае, што пажарныя таксама былі прычынай пажару.
Яны з'яўляюцца толькі адначасова з агнём.
Таму трэба быць вельмі, вельмі асцярожнымі з мікраарганізмамі і бактэрыямі і ўважліва прыгледзецца.
Тое, што яны з'яўляюцца разам з сімптомамі, не азначае, што яны з'яўляюцца іх прычынай.
Таму што, як я толькі што сказаў, калі я іх ізалюю і перадаю бактэрыі здароваму чалавеку, які не хварэе, нічога не адбываецца.
І гэта, па сутнасці, абвяржэнне таго, што інфекцыі або заразныя хваробы ўвогуле існуюць праз такія мікраарганізмы, як бактэрыі.
Але гэта таксама ахоплівае паразітаў і чарвякоў. Там гэта таксама не працуе.
Так ніколі нельга заразіць здаровых людзей. Гэта не працуе.
Так, але вярнуўшыся да гэтай сітуацыі ў класе.
Не ўсе дзеці ядуць аднолькава. У іх не ўсе жыццёвыя ўмовы дакладна аднолькавыя.
Як жа тады ўсе яны могуць развіць аднолькавыя сімптомы?
Такім чынам, калі мы кажам, што ў класе ў нас ёсць падобныя сімптомы:
Па-першае, гэта не заўсёды закранае ўсіх дзяцей, а толькі некаторых.
І мы павінны знайсці агульную мову. Дзеці ўсе ў адным пакоі.
У іх усе адны і тыя ж урокі.
Усе яны падвяргаюцца аднолькавым кліматычным умовам.
Усе яны падвяргаюцца аднолькавым умовам навакольнага асяроддзя ў гэтым пакоі.
І гэтага магло б быць дастаткова зменных або аргументаў, якія, вядома ж, затым давялося б праверыць у належным эксперыменце.
Гэта быў бы другі крок. Але нам не бракуе гіпотэз. Менавіта.
Але калі вы кажаце, што існаванне гэтых вірусаў, якія выклікаюць хваробы, не даказана і што навука, па сутнасці,
не ведае, што яна робіць або што шукае, наколькі карысныя прафілактычныя меры, такія як вакцынацыя?
Так, яны таксама маглі б быць карыснымі без сведчанняў вірусаў, калі б яны прадэманстравалі перавагу ў разумным эксперыменце.
Такім чынам, незалежна ад таго, існуюць вірусы ці не, вакцынацыя ўсё роўна можа спрацаваць.
Але не гэта адбываецца, калі праводзяцца эксперыменты з вакцынацыяй.
Па-першае, пераважная большасць даследаванняў па вакцынацыі таксама не прытрымліваецца навуковых правілаў.
Гэта азначае, што ў нас ёсць прынамсі дзве групы.
Адзін атрымлівае вакцыну, другі — адпаведны плацэба.
А потым даследуецца выключна клінічная карціна.
Такім быў выпадак з каранавірусам, напрыклад, з вакцынамі ад каранавіруса.
Была прыкладзена ўся стараннасць, каб уключыць групу плацэба.
Затым ёй далі фізіялагічны раствор, які сам па сабе насамрэч не быў бы падыходным плацэба.
Таму што плацэба ў разумным адмоўным кантролі павінен адрознівацца ад актыўнага інгрэдыента толькі па
адной зменнай, каб можна было назіраць толькі за ёй.
У такім выпадку, гэта быў бы гэты вірусны кампанент.
Фізіялагічны раствор адрозніваецца ад сапраўднай вакцыны сотнямі фактараў.
Але гэта зусім іншая справа.
Што было зроблена ў гэтых даследаваннях па вакцынах ад каранавіруса? Напрыклад, BioNTech-Pfizer?
Потым людзей проста тэставалі з дапамогай ПЛР-тэстаў.
Аднак, калі вы прачытаеце дробны шрыфт даследавання, у абедзвюх групах захворвала роўная колькасць людзей.
У гэтых даследаваннях гэта азначае «выпадкі меркаванага Covid-19».
Гэта азначае, што прыкладна тая ж колькасць людзей хварэла.
У самой клініцы было немагчыма зрабіць ніякага адрознення.
Гэта азначае, што вакцынацыя не мела ніякага клінічнага эфекту. Розніцу паказаў толькі ПЛР-тэст.
І там мы таксама крытыкуем вакцыны.
Навукова не даказана, што яны эфектыўныя супраць хвароб. І, так бы мовіць, дадаць да гэтага:
Калі паглядзець на воспу і коклюш, ці іншыя хваробы, звязаныя з вакцынацыяй, дзе традыцыйная медыцына сцвярджае, што вакцыны
вынішчылі гэтыя хваробы, можна ўбачыць, што задоўга да ўвядзення любой вакцынацыі статыстыка паказвае, што
захворвальнасць на гэтыя хваробы ўжо зніжалася, і прытым рэзка.
У некаторых выпадках, напрыклад, пры тыфу, зніжэнне дасягала 95 працэнтаў у Германіі да ўвядзення вакцынацыі.
Гэта азначае, што захворванне насамрэч ужо знікла да таго часу, як была ўведзена вакцынацыя.
Гэта азначае, што з гэтых даных таксама нельга вывесці ніякіх наступстваў.
Вось чаму мы крытыкуем вакцыны гэтак жа, як мы крытыкуем віралогію.
І, дарэчы, большасць іншых лекаў таксама лічацца неэфектыўнымі і непатрэбнымі.
Але гэта гучыць хутчэй як махлярства.
На вашу думку, усе вірусолагі і медыцынскія даследчыкі — махляры і злыя людзі?
Не, зусім не. Мы заўсёды павінны ўлічваць і чалавечы фактар.
Таму што гэтыя людзі прысвяцілі ўсё сваё жыццё гэтай тэме, гэтым даследаванням.
Яны прадузятыя, як сказалі б па-англійску, або папярэдне настроеныя, маюць скажонае бачанне, не могуць
мысліць адкрыта, і часта ўсё іх існаванне залежыць ад гэтага.
Гэта значыць, што ў іх ёсць сем'і, дзеці і гэтак далей, і яны могуць не мець магчымасці быць крытычнымі.
Вы заўсёды павінны гэта ўлічваць; гэта не робіць людзей зладзеямі аўтаматычна.
Многіх вірусолагаў ужо можна абвінаваціць у невуцтве.
Таму што яны пастаянна адхіляюць нашы прапановы пагаварыць.
Мы часам атрымліваем адказы на пісьмовыя запыты, але не заўсёды, і там вельмі, вельмі цяжка весці аб'ектыўную навуковую дыскусію.
Вы, безумоўна, можаце іх у гэтым абвінаваціць, але я б не сказаў, што ўсе дактары ці ўсе
вірусолагі і гэтак далей робяць гэта наўмысна.
Гэта хутчэй форма самаабароны, а таксама пэўнае невуцтва ў гэтай тэме.
Аднак прыхільнікі віруснай тэорыі сцвярджаюць, што менавіта з увядзеннем гігіены, напрыклад, Ігнацам
Зэмельвейсам у гінекалогіі і Робертам Кахам праз тэорыю мікробаў, інфекцыйныя захворванні пачалі змяншацца.
Няўжо вы тады не рызыкуеце, што вашымі заявамі гэтыя дасягненні зноў будуць знішчаны?
Вы заўсёды павінны рабіць адрозненне. Такія меры, як палепшаная гігіена, безумоўна, могуць мець эфект,
напрыклад, проста таму, што я прапускаю ў сваю рану ці ў свой арганізм менш чужароднага матэрыялу.
Вядома, арганізм рэагуе на чужародныя забруджванні, я б сказаў, запаленнем.
Гэта цалкам зразумела, і гэта слушна.
Але гэта не абавязкова мае дачыненне да вірусаў.
У віралогіі сцвярджэнне даволі яснае: існуюць дробныя часцінкі, якія выклікаюць захворванні і з'яўляюцца іх прычынай.
І я павінен навукова даказаць гэта. Я не магу проста на гэтым спыніцца.
Безумоўна, гігіена палепшыла ўмовы. Аднак гэта таксама мае значныя абмежаванні.
Напрыклад, падчас пандэміі каранавіруса было праведзена шмат даследаванняў, як і ў
выпадку з грыпам, дзе вывучаліся дзве групы.
Адзін прымяніў гігіенічныя меры, другі — не.
Адзін выкарыстоўваў маскі, а другі — не.
І ва ўсіх гэтых так званых даследаваннях з залатым стандартам РКТ, дзе ёсць дзве групы і адрозніваецца
толькі адзін фактар, выяўляецца, што ні меры гігіены, ні маскі не мелі абсалютна ніякага эфекту.
У абодвух групах заўсёды было аднолькавая колькасць хворых з сімптомамі.
Такім чынам, статыстычна значнай розніцы не было. І гэта таксама абвяргае гэту гіпотэзу.
Тым не менш, як я ўжо згадваў, цяпер, пры адкрытых ранах, вядома ж, варта выконваць гігіену.
Таму што арганізм проста самы здаровы, калі ў тканках няма чужародных рэчываў. Гэта цалкам зразумела.
І потым, гістарычна, таксама былі гэтыя буйныя спробы заражэння.
Паміж сусветнымі войнамі, падчас сусветных войнаў.
Хіба гэта не прывяло да высновы, што, акрамя бактэрый, існуюць і іншыя механізмы, якія выклікаюць
захворванні і паходжанне якіх можна прасачыць да гэтых часціц?
Што ж, насамрэч на працягу гісторыі было даволі шмат спробаў заражэння.
Падчас пандэміі іспанскага грыпу, так, але таксама пазней з тым, як і з многімі іншымі хваробамі, грыпам і іншымі.
І я ўжо згадваў на пачатку, што яны заўсёды церпяць няўдачу.
Таму вы ніколі не зможаце даказаць, што можаце заражаць людзей у кантраляваным парадку. Гэта не заўсёды працуе.
І ў гэты момант, ужо як мінімум, сапраўды варта пачаць задумвацца і ўсведамляць, што нешта не так.
Доктары або персанал даследаванняў, якія ўдзельнічалі ў гэтых даследаваннях, натуральна, заўсёды
задаваліся гэтым пытаннем. Гэй, як гэта можа быць?
Тут мы спрабуем эксперыментальна выкарыстоўваць самыя заразныя хваробы, і гэта ніколі не працуе. Як так?
Тады, вядома, узнікаюць такія аргументы, як «Так, магчыма, вірусы былі недастаткова канцэнтраваныя,
або, магчыма, гэтыя доследныя асобы былі імуннымі».
Гэта ўсе добрыя гіпотэзы, тут няма пытанняў.
Аднак факт у тым, што мы ніколі не змаглі даказаць інфекцыю ў эксперыменце.
І трэба спачатку даць гэтаму асесці, спачатку засвоіць, і спачатку ўсвядоміць.
І гэта абвяргае сцвярджэнне, што ў нас тут увогуле ёсць інфекцыя і што яна дзейнічае праз гэтыя часцінкі.
Вы можаце ўбачыць гэта ў гэтых даследаваннях маскі.
Калі б, напрыклад, маскі тыпу FFP2 сапраўды насілі або калі б вірусы існавалі, то мусіў бы быць эфект.
Ці павінны быць эфектыўнымі гігіенічныя маскі, але яны не эфектыўныя.
Гэта азначае, што мы маем апровергі віралогіі ў розных аспектах і розныя эксперыменты.
Вядома, цяпер можна прыкласці ўсе намаганні і сродкі, каб захаваць яго ў жыцці, і гэта сапраўды робіцца, бо ад гэтага
залежыць шмат чаго: значная частка прамысловасці, значны аб'ём эканамічнага абароту, грошы і гэтак далей, і гэтак далей.
Можна ўявіць, што калі б гэта пачало развальвацца, адбыўся б велізарны землятрус, якога, натуральна, хацелася б пазбегнуць.
І мы проста хочам навукова і аб'ектыўна прадэманстраваць, што калі прыгледзецца да навуковай асновы гэтага,
то выяўляюцца велізарныя праблемы і велізарныя супярэчнасці, і як навукоўцу, гэта непрымальна.
Як навукоўцу-крытыку, гэта прыняць немагчыма.
Гэта азначае, што крыніцы такія, што гэтая тэорыя насамрэч не вытрымлівае крытыкі. Ці чыталі вы гэтыя крыніцы самі?
Менавіта так, у Next Level, як я толькі што згадваў, мы перапісваліся з дзясяткамі ўстаноў,
усяго больш за 200, у тым ліку з вірусолагамі.
Мы правялі інтэрв'ю і накіравалі запыты Інстытуту Роберта Каха і ўсім іншым установам па ўсім
свеце, якія маюць што-небудзь далажыць у гэтай галіне.
І ўсе пацвярджаюць, што ў здаровых узорах няма негатыўных кантроляў, што ў секвенаванні геному ўвогуле няма ніякіх
негатыўных кантроляў. Такім чынам, яны цалкам адсутнічаюць.
Той факт, што эксперыменты па інфікаванні не праводзяцца, напрыклад, з этычных меркаванняў, — гэта ўсяго толькі
ілжывы аргумент, які выкарыстоўваецца ў якасці апраўдання.
Тое ж самае можна было б зрабіць і з жывёламі, як вы ўвесь час робіце з вакцынамі і іншымі лекамі, але, як ні
дзіўна, тут этыку выкарыстоўваюць у якасці аргумента.
Такім чынам, вы проста спрабуеце абараніць сябе ад гэтых супярэчнасцей, і ўважлівы назіральнік ці нават чалавек з навуковым
мысленнем хутка заўважыць, што тут існуюць велізарныя праблемы як з навуковымі доказамі, так і з прычынна-выніковымі сувязямі.
І вярнуцца да гэтых вобразаў, да гэтых структур.
Існуе значны твор Карльхайна Цюдтэке з Інстытута гісторыі навукі імя Макса Планка.
Ён вывучаў раннюю гісторыю віралогіі і таксама прыйшоў да высновы, што гэтыя выявы ствараюць велізарныя праблемы,
таму што яны не з'яўляюцца аптычнымі выявамі з мікраскопа, як мы іх ведаем, а насамрэч яны ўвогуле не выявы.
Тут выкарыстоўваецца электронны мікраскоп.
Узоры, размешчаныя ў гэтым электронным мікраскопе ў вакуумнай камеры, павінны быць асцярожна апрацаваны.
Напрыклад, іх трэба пакрыць металам, каб яны праводзілі электрычнасць, а потым іх трэба замарозіць або
замацаваць паміж дзвюма шклянымі пліткамі эпаксіднай смалой.
Гэта велізарная нагрузка на гэтую тканку, якая ўжо стварае на яе напружанне і можа прывесці да змен.
Карльхайц Людтке з Інстытута Макса Планка таксама адзначыў, што існуюць велізарныя праблемы, што
ўзнікаюць артэфакты – так іх называюць у навуцы.
Артефакты — гэта проста вынікі або структуры, якія ўзнікаюць выключна з-за эксперыментальных абставін.
І гэта не выявы, гэта электрычныя токі, пераўтвораныя камп'ютарам, якія потым, так бы мовіць, матэматычна трансфармуюцца ў выяву.
І гэта яшчэ адна праблема. Гэта азначае, што ў найлепшым выпадку мы маем справу з ускоснымі доказамі, але ніколі з прамымі.
Прамы доказ выглядаў бы так: у мяне хворы чалавек, у мяне здаровы чалавек, я зводжу іх
разам, хворы заражае другога, і той захворвае.
Я бяру сліну або слізь ад хворага чалавека, перадаю гэтую слізь здароваму чалавеку, і той захворвае.
Гэта быў бы прамы доказ. У віралогіі такога ніколі не бывае.
Калі вы гэта зробіце, гэта не працуе. І ў гэтым заключаецца галоўная крытыка ўсёй гэтай праблемы.
Такім чынам, давайце падсумуем вынік.
Навуцы і даследаванням не перашкодзіць падтрымліваць адкрыты дыялог.
Таму што можа аказацца, што мы пакутуем ад фундаментальных памылковых уяўленняў, магчыма,
не толькі ў віралогіі, але і ў іншых галінах.
І гэта б, як вы адзначаеце, парушала асновы навукі. Так, у канчатковым выніку зводзіла ўсё да абсурду.
І гэта, вядома ж, была б сітуацыя, у якой мы не хочам апынуцца, калі б мы вярнуліся да цёмных часоў,
калі нічога наўрад ці можна было даказаць канчаткова.
Спадар Хаберланд, дзякуй, што паразмаўлялі з намі.
Мне цікава пачуць, што гледачы скажуць пра гэта.
Kla.TV прадстаўляе нецэнзураваныя галасы апанентаў, каб мы маглі ўспрыняць рэальнасць. Вялікі дзякуй.
Так, дзякуй вам і за гэтую магчымасць. Я лічу, што гэта неверагодна важна.
Многія гледачы, безумоўна, нешта чулі на гэтую тэму, але большасць, безумоўна, не чулі.
І, як я ўжо казаў, вельмі цяжка гаварыць пра гэтую тэму публічна.
Вы сапраўды атрымліваеце адмовы паўсюль, калі хочаце пагаварыць на гэтую тэму.
Такім чынам, справядліва сказаць, што робяцца спробы прыдушыць гэтую інфармацыю.
І я запрашаю гледачоў праверыць усе мае сцвярджэнні на нашым сайце wissen-neu-gedacht.de.
Мы апублікавалі шмат матэрыялаў з усёй перапіскай, усімі крыніцамі, а таксама шмат судовых спраў у гэтай галіне.
І так, у нас таксама ёсць дадатак Nexiqa , дзе вы можаце вывучаць усе гэтыя тэмы з дапамогай метаду
«пытанне-адказ» ChatGPT і, так бы мовіць, з дапамогай прачытаць усе гэтыя вірусалагічныя публікацыі.
Як менавіта я магу з публікацыі даведацца, што навука была ігнаравана, парушана ці
нават у перапісцы з вірусолагамі і гэтак далей?
Такім чынам, вы атрымліваеце шмат інфармацыі.
Добра, тады гледачам застаецца самім праверыць факты і задаць вам пытанні. Вялікі дзякуй.
Дзякуй таксама.