Hodiaŭ ni havas gaston, kiu skuas la fundamentojn de medicina scienco.
Iu, kiu asertas, ke virusoj ne ekzistas. Aŭ almenaŭ ke ne ekzistas uzeblaj pruvoj.
Fama ĉiosciulo? Freneza esoterikisto aŭ eĉ radikala reviziisto? Ni vidos.
La jenaj tezoj estas formulitaj sur la retejo de lia platformo Next Level:
Ni sekvas la vojon de kuraĝa pridemandado kaj repripensado.
Ni ekzamenas virusologiajn kaj medicinajn temojn kun freŝa perspektivo, identigante kontraŭdirojn kaj postulante aŭtentecon.
Niaj asertoj estas firme bazitaj sur kontroleblaj fontoj kaj provizas solidan bazon por konstrua diskuto.
Ni restas malfermitaj al novigaj perspektivoj kaj kuraĝigas kontinuan memekzamenadon en scienco. Nobla aliro!
Ni bonvenigu la gazetaran proparolanton de Next Level, sinjoron Marvin Haberland, en la studion de Kla.TV. Bonvenon!
Bonan posttagmezon kaj dankon tre pro la invito.
Jes, mi tre ŝatus! Unuflanke, tio sonas tre ekscite.
S-ro Haberland, ĉi tiu aspirado estas nobla kaj utila, sed aliflanke, leviĝas la demando:
ĉu ĝi vere necesas rilate al la virusa afero?
Ĉu la demando pri la viruso ne estis solvita jam antaŭ pli ol jarcento kaj ne estis
nekonfuteble pruvita de sennombraj esplorstudoj?
Kial, tiel diri, turni la horloĝon malantaŭen, kvazaŭ ne ekzistus solida virusesplorado?
Jes, tio estas bona demando. Se ni aplikas la kriteriojn, kiujn vi formulis aŭ legis komence, al
ĉiuj temoj, tiam ni ne povas fari iujn esceptojn.
Kaj kiam ni aplikas tion al virusologio kaj ekzamenas la publikaĵojn de virusologoj, ekzamenas ilian laboron kaj ankaŭ
ekzamenas la rezultojn, kiuj devenas de virusologio, kiel medikamentoj, vakcinadoj aŭ rekomendoj, por scienca valideco, tiam
aperas dramecaj problemoj, kiuj rilatas al la scienca metodo.
Kaj pri tio ni parolos hodiaŭ.
Jes, sed virusoj sendube estis trovitaj kaj prezentitaj al ni en la amaskomunikiloj kaj en specialaj publikaĵoj.
Mi kunportis kelkajn bildojn de la blu-langa viruso, la HIV-viruso, la varioloviruso kaj la koronaviruso.
Kio pri ĉi tiuj pioniraj atingoj?
Tio estas pruvo nigre kaj blanke.
Do se vi komencas per la hipotezo, ke ekzemple du homoj povas infektigi unu la alian, tiam mi devas fari
eksperimenton, kiu subtenas aŭ konfirmas mian hipotezon.
Kaj en virusologio oni asertas, ke malgrandaj partikloj saltas de A al B, ekzemple tra la aero, kaj
ke tiuj malgrandaj partikloj poste infektas iun.
Tio signifas, ke mi devas pruvi ĉi tiun tutan ĉenon de kaŭzo kaj efiko por konfirmi ĉi tiun hipotezon.
Tamen ĉi tiuj bildoj ne estis kreitaj en tia provo aŭ eksperimento. La bildoj, kiujn vi ĉi tie montris, estis kreitaj
de virusologoj farantaj eksperimentojn en laboratorio – ne in vivo, ne en homoj, sed en ĉelkulturoj en laboratorio
– prenante ĉelkulturojn, kutime de simioj, el simiaj renhistoj, kaj poste venenante kaj malsatigante ilin.
Kaj tiam aperas ĉi tiuj bildoj. Tio ankaŭ estas konata kiel la citopatia efiko, interalie.
Sed la vero estas, ke se vi ripetas la saman eksperimenton kun sana histo de sanaj bestoj, aŭ se vi ne
aldonas iujn ajn specimenojn de malsanaj bestoj, vi ricevas ĝuste la samajn bildojn.
Tio estus tio, kio en scienco estas konata kiel kontrolo-eksperimento aŭ negativa kontrolo.
Ĉi tio fakte celas ekskludi la eblecon, ke la eksperimenta aranĝo en mia laboratorio mem produktas ĉi tiun rezulton.
Tio signifas, ke se mi nun faros eksperimenton kaj prenos sanajn specimenojn, mi ricevos ĝuste la samajn bildojn.
Sed virusologoj neniam faras tion. Ili nur iam faras unu eksperimenton, poste fotas ĉi tiujn bildojn kaj
asertas, ke ili estas patogenoj, kiuj kaŭzas malsanojn.
Tamen ili ne montris, unue, ke tio okazas specife ĉe malsanuloj kaj, due, ke ĉi tiuj strukturoj fakte kaŭzas la malsanon.
Ĉar en la sekva paŝo, bildo sola ne estas pruvo, ke la partiklo aŭ strukturo kaŭzas la malsanon.
Mi povus montri damaĝitan domon kaj diri, ke la damaĝo estis kaŭzita de tertremo, sed la bildo mem ne povas tion pruvi.
Povis esti alia kaŭzo, kiu kaŭzis la damaĝon.
Tio signifas, ke post kiam mi fotografos kaj montros ĉi tiun bildon, kiu fakte nur aperas ĉe malsanuloj;
mi ne povas trovi ĉi tiujn strukturojn ĉe sanuloj, tiam mi devus izoli ĉi tiujn strukturojn.
Kaj poste, en posta eksperimento, administru ĝin al bestoj aŭ homoj kaj poste demonstru:
Aha, ili tuj malsaniĝos kun la samaj simptomoj, se mi donos al ili ĉi tiujn strukturojn.
La virusologoj ankaŭ tion neniam faras.
Tial ĉiuj laboroj estas farataj ekskluzive en la laboratorio.
Ĉelaj kulturoj estas venenitaj, malsatigitaj per antibiotikoj kaj tiel plu, kaj tiam aperas
tiuj efikoj, kiuj nomiĝas citopatologiaj efikoj.
Kiel menciite, ĉi tiuj okazas precize laŭ la sama maniero, ne distingeblaj eĉ en sana histo.
Kaj ekzistas multaj, multaj virusologiaj studoj kaj virusologiaj publikaĵoj, precipe el la fruaj tagoj de moderna virusologio en
la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, kaj poste senfine publikigitaj, kiuj asertas, ke ĉi tiu
efiko ankaŭ okazas kiam oni uzas sanan histon.
Kaj ekde la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, virusologoj konstante evitis kontroli ĉi tiujn eksperimentojn per sana histo.
Tio ne plu estas farata. Mi havis multajn korespondadojn pri tio.
Por tiu celo, mi submetis multajn petojn laŭ la Leĝo pri libereco de informoj.
Tutmonde, internacie, Robert Koch-Instituto, Public Health Service England, en Italio, CDC en Ameriko,
Pasteur-Instituto en Francio, Universitato de Melburno en Aŭstralio, Doherty-Instituto, kaj tiel plu kaj tiel plu.
Por ĉiuj eblaj virusoj, morbilo, SARS-CoV-2, HIV. Kaj la mesaĝo ĉiam estas la sama:
Ne, ni ne faras kontrolajn eksperimentojn aŭ negativajn kontrolojn kun sana materialo. Tio estas kategorie ne farata.
Sed se ili konscias pri ĉi tiu diferenco, kio estas ilia klarigo? Do kial ili ne faras tion?
Ĉu ili diras: "Jes, ni solvis tion en la 1940-aj jaroj, ni ne plu bezonas ĝin"?
Nu, la respondoj varias. Foje oni aŭdas, ke ne ekzistas la kapablo por efektivigi ĉi tiujn eksperimentojn.
Ke vi koncentriĝas tute sur la pozitivaj eksperimentoj.
Tio estis, ekzemple, la respondo de Aŭstralio al SARS-CoV-2.
En aliaj kazoj, kiel la nuna epidemio de pied-buŝa malsano ĉe la Friedrich Loeffler-Instituto, oni diris al ni,
ke tio ne estis necesa, ĉar aliaj, nerektaj metodoj jam pruvis, ke la provaĵo enhavas viruson.
Kaj tiuj estas oftaj ekskuzoj, mi dirus, kiujn oni ofte aŭdas.
Tamen, ĉi tiuj ne estas sciencie kontentigaj kaj ankaŭ malobservas la sciencan metodon, kiu estas
deviga por ĉiuj virusologoj kaj institucioj laŭ Sekcio 1 de la Germana Leĝo pri Infekta Protekto.
Oni diras, ke ĉiuj devas labori laŭ la plej novaj sciencaj rezultoj.
Kaj la Germana Esplorfonduso en Germanio difinas la regulojn de scienca laboro por ĉiuj sciencistoj.
Kaj klare estas dirite, ke ni devas fari negativajn kontrolojn, aŭ pli ĝuste, ke ni devas kontroli niajn metodojn,
ke ni devas dokumenti ĉion, por ke ĉiuj povu kompreni ĝin.
Kaj tio estas simple tute malobservita en virusologio.
Sed kiam vi faras la kontrolojn, kiel ni mem publikigis, ekzemple ni publikigis kontrolajn eksperimentojn, en kiuj vi aldonas al
sana materialo ĝuste la samajn antibiotikojn, kiujn virusologoj uzas, uzante ĝuste la samajn malsatigajn teknikojn,
kiujn virusologoj uzas, tiam vi ricevas ĝuste ĉi tiujn efikojn.
Kaj, kompreneble, tion jam plurfoje publikigis virusologoj mem en la pasinteco, sed, kiel mi diris, ni parolas pri la
periodo de la 1940-aj ĝis la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj. Ekde la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj tio simple ne plu estis farata.
Ni ĉiam parolas pri virusoj. Kial estas antibiotikoj en ĉi tiuj ĉelaj kulturoj? Kion ili tie faras?
Jes, tio ankaŭ estas tre, tre grava kaj bona demando.
Virusologoj uzas antibiotikojn en ĉi tiuj eksperimentoj pri ĉelkulturo en la
laboratorio, ĉar ili volas desinfekti la ĉelkulturon.
Vi volas malhelpi bakteriojn aŭ aliajn mikroorganismojn influi la eksperimenton.
Ili volas nur la virusojn, kiuj ne vere vivas, ili ne estas vivantaj estaĵoj, ili volas nur, ke tiuj virusoj havu efikon.
Kaj ili volas preskaŭ tute elimini, ekstermi ĉiujn aliajn mikroorganismojn.
Tamen virusologoj ofte pretervidas la fakton, ke antibiotikoj mem metas grandan streson sur la histon, sur ĉi tiun ĉelkultivon.
Kaj la administrado de antibiotikoj, kutime oni uzas du: penicilino kaj streptomicino kombine, kiuj sole kaŭzas streson al
la ĉelkulturo kaj tiam okazas ĉi tiu efiko, la citopatia efiko, kie la ĉelkulturo disiĝas kaj
poste estas vendita al ni kiel virusbildo, tiel diri.
Estas ankaŭ deklaroj de virusologoj en korespondado, inkluzive de institucioj kiel la
Friedrich Loeffler-Instituto, kiuj klare deklaras:
Tio estas bone konata. Virusologoj scias, ke antibiotikoj estas problemaj por histoj kaj povas kaŭzi ĉi tiun citopatian efikon.
Kaj tial, science parolante, oni estas devigita fari kontrolan teston, en kiu ankaŭ sana provaĵo estas
traktata per antibiotikoj, kaj tio ankaŭ neniam estas farata.
Tio signifas, ke eĉ kun la plej modernaj metodoj kaj la plej bonaj skanaj elektraj mikroskopoj, oni povas
vidi la samajn efikojn ĉe sanaj kaj malsanaj homoj.
Jes.
Ĉu ne estas diferenco?
Ne estas diferenco, oni ne povas distingi ĝin.
Estas alia punkto, kiun la Germana Esplor-Asocio postulas, kiu neniam estas aplikata en virusologio, kaj tio estas blindigo.
Fakte estas grave, ke la virusologoj en la laboratorio ne sciu, kiu provaĵo estas infektita kaj kiu, ekzemple,
devenas de sana fonto, por ke ili ne havu iun ajn antaŭjuĝon aŭ antaŭkonceptitajn opiniojn.
Tio ankaŭ neniam estas farata en la tuta virusologio.
Tio signifas, ke ni fakte havas plurajn malobservojn de la scienca metodo.
Manko de kontrolaj eksperimentoj, manko de kompleta dokumentado kaj manko de blindigo, kaj ĉio ĉi estas
konstante malobservata – eĉ de la Robert Koch-Instituto.
Kaj kiel mi diris, ĝi ne estas nur kritiko de la scienca metodo, sed ni scias, ke kiam oni faras ĉi tiujn
kontrolajn eksperimentojn, la sama rezulto okazas nedistingeble.
Tio estas simple la rekta refuto kaj falsigo de virusologio – almenaŭ de ĉi tiu efiko.
Ni nun diskutis ĉi tie ĉi tiujn bildojn, la eksperimentojn pri ĉelkulturo.
Poste virusologoj faras duan paŝon, nome sekvencigon de la genaro, pri kiu iuj spektantoj eble jam aŭdis.
Tiam oni provas identigi la genomon aŭ la genetikan informon de viruso.
Ĉio ĉi estas farata per komputila modelo, tiel diri.
Ĉi tio estas pure komputila simulado uzanta softvarajn programojn.
Ĝi ne rilatas al reala sekvencado, kaj ĉi tie ankaŭ neniuj kontroloj estas farataj.
Kaj vi ankaŭ devus sekvenci la sanan ĉelkultivon, kiu kaŭzas ĝuste ĉi tiujn efikojn.
Kaj jen, kiam vi tion faras, vi trovas la samajn genarojn, la samajn virusojn ankaŭ en la sana ĉelkulturo.
Tio signifas, ke mi povas kalkuli ĉiujn virusojn el la sana ĉelkulturo, kiun mi venenis per antibiotikoj kaj malsategigis.
Mi povas tie same facile trovi HIV per la komputila programo.
Mi povas trovi SARS-CoV-2 tie, kaj ankaŭ la variantojn de SARS-CoV-2.
Kaj mi povas eĉ pli simpligi ĉion ĉi, submetante ĉi tiun ĉelkultivon al certaj pliaj paŝoj, kiel
PCR, kie mi, tiel diri, amplias ĉi tiun ĉelkultivon.
Tio signifas, ke mi simple multobligas la materialon.
Tio eĉ pli faciligas al la komputila programo trovi kaj kalkuli la virusojn, tiel diri.
Kaj ni kritikas ĉion ĉi, ĉar ni vidas, ke se oni kontrolas ĝin prudente, kiel oni devus fari science, tiam ni
falsigas kaj refutas la asertojn faritajn de virusologoj.
Kaj – ĉio tio sonis sufiĉe komplika, do eble vi devos aŭskulti ĝin ankoraŭ unu aŭ du fojojn – sed nun venas
la plej simpla kaj plej grava punkto, kiu ankaŭ devus esti tute logika por ĉiuj spektantoj.
Sendepende de ĉi tiuj bildoj, kiujn oni konstante montras al ni, kaj sendepende de ĉelkulturaj eksperimentoj kaj
komputila genomsekvencado – tute sendepende de ĉio tio:
Ĉiuj iam ajn en la historio faritaj eksperimentoj pri kontaĝo, t.e. kunigo de sanaj kaj malsanaj
individuoj, ĉu bestoj aŭ homoj, malsukcesis. Ĉiuj!
Tio signifas, ke kiam ajn mi provas kunigi malsanajn kaj sanajn homojn en kontrolita
eksperimento por pruvi kontaĝon, ĝi neniam funkcias!
Kaj tio ankaŭ estas rekta refuto de virusologio.
Jes, eble nerekte. Sed vi ne povas diri, ke virusoj ne kaŭzas malsanojn, kiam vi vidas ĉi tiujn infektojn.
Mi volas diri, vi povas vidi ĝin en la lerneja klasĉambro.
Tiam unu infano estas malsana, la sekva infano estas malsana, la instruistoj estas malsanaj, duono de la klaso estas malplena.
Ni ĵus denove havis tion. Kiel tio devus okazi?
Se tiam eblas pruvi, ke bakterioj ne estas implikitaj, sed anstataŭe temas pri tiuj nespecifaj simptomoj,
kun kiuj ni ofte devas trakti, sed kiuj daŭre revenas.
Tio estas tipa kliniko, kiu aperas. Kiel vi tion klarigas?
Jes, kiam ni observas ĉi tiujn aferojn, sciencaj hipotezoj aperas.
Ekzemple, ke nun disvastiĝas partikloj aŭ virusoj.
Tio estas vere bona hipotezo. Sed kiam vi ĝin testas, ĝi ne funkcias.
Do ni bezonas pli da ideoj, pli da hipotezoj.
Kompreneble, ni multe pripensis tion.
Se ne estas la virusoj, kio povus esti? Aŭ la mikroboj?
Ĉi tio klare kondukas nin al punktoj kiel nutrado, mediaj influoj, toksinoj kaj eksponiĝo
al eksteraj influoj rilate al sciencaj studoj.
Kompreneble ankaŭ radiadfontoj, psikologiaj kaŭzoj kaj streso estas ankaŭ koncebeblaj.
Ĉiuj ĉi estas kaŭzoj, kiuj povas esti tre bone konfirmitaj eksperimente, ekzemple en ajna eksperimento.
Mi povas kaŭzi simptomojn nur per dieto. Mi povas kaŭzi tumorojn per toksinoj.
Mi povas kaŭzi tumorojn per radiadaj eksperimentoj.
Mi povas ŝalti kaj malŝalti simptomojn per butono uzante ĉi tiujn variablojn.
Tio signifas, ke ni jam scias sufiĉe multe pri multaj simptomoj, kiel ni povas produkti ilin en
eksperimentoj, kaj kio, tiel diri, ilin kaŭzas.
Ne ĉiuj, sed multaj. Tial ni diras, ke pli sencas daŭrigi esploradojn en ĉi tiu kampo kaj fari tie
malfermajn esplorojn, anstataŭ ĉiam koncentriĝi pri ĉi tiu temo, kiu estis tute refutita de komenco ĝis fino.
Tio ankaŭ malhelpas pliajn komprenojn, plian esploradon kaj plian scion.
Tio ankaŭ estas io, kion ni forte kritikas, ĉar ĝi severe limigas la scian horizonton al temo, kiu jam estis malpruvita.
Ĉu mi ĝuste komprenas? Nek virusoj nek bakterioj respondecas pri la infekto?
Tio estas ĝusta. Sciencie parolante, se vi faras ĉi tiujn eksperimentojn kun virusoj aŭ kun tio, kion
vi asertas esti virusoj, vi ne povas pruvi infekton.
Sed se vi faras tion kun bakterioj, kiujn vi efektive povas vidi sub mikroskopo, bakterioj kiuj vere ekzistas, eĉ
tiam, se ni izolas ĉi tiujn bakteriojn, ni ne povas provoki infekton en kontrolita eksperimento.
Ekzemplo: Se mi prenas salmonelon aŭ aliajn bakteriojn, kiuj laŭdire estas la kaŭzo de certaj simptomoj,
mi ne povas per ili infekti aŭ kontaminigi sanan vivantan estaĵon. Tio ne funkcias tiel.
Oni ĉiam observas, ke kiam viva estaĵo jam estas malsana aŭ simptoma, bakterioj ankaŭ samtempe
lokale multobliĝas, kiel kunakompana efiko, tiel diri.
Sed tio estas, ekzemple, por desegni analogion por la spektanto, kiel brulanta domo.
Kiam mi vidas brulantajn domojn, mi kutime aŭ preskaŭ ĉiam rimarkas, ke tie ankaŭ estas fajrobrigadistoj.
Tio signifas, ke la korelacio estas tre, tre alta.
Tamen tio ne pruvas, ke la fajrobrigadistoj ankaŭ estis la kaŭzo de la fajro.
Ili aperas nur samtempe kun la fajro.
Do vi devas esti tre, tre singarda pri mikroorganismoj kaj bakterioj kaj atente rigardi.
Nur ĉar ili aperas kune kun simptomoj, tio ne signifas, ke ili estas la kaŭzo.
Ĉar, kiel mi ĵus diris, se mi izolas ilin kaj donas la bakteriojn al sana persono, kiu ne estas malsana, nenio okazas.
Kaj tio fakte estas la refuto, ke infektoj aŭ kontagioj entute ekzistas per mikroorganismoj kiel bakterioj.
Sed tio ankaŭ inkluzivas parazitojn kaj vermojn. Tie ĝi ankaŭ ne funkcias.
Vi neniam povas tiel infektigi sanajn homojn. Tio ne funkcias.
Jes, sed revenante al ĉi tiu situacio en la klaso.
Ne ĉiuj infanoj manĝas la saman. Ili ne ĉiuj havas ĝuste la samajn vivkondiĉojn.
Kiel do povas esti, ke ili ĉiuj evoluigas la samajn simptomojn?
Do, kiam ni diras, ke ni havas similajn simptomojn en klaso:
Unue, tio ne ĉiam influas ĉiujn infanojn, sed nur kelkajn.
Kaj ni devas serĉi komunan bazon. La infanoj ĉiuj estas en unu ĉambro.
Ili ĉiuj havas la samajn lecionojn.
Ili ĉiuj estas eksponitaj al la samaj klimataj kondiĉoj.
Ili ĉiuj estas eksponitaj al la samaj mediaj kondiĉoj en ĉi tiu ĉambro.
Kaj tio povus esti sufiĉe da variabloj aŭ argumentoj, kiujn kompreneble oni devus testi en taŭga eksperimento.
Tio estus la dua paŝo. Sed ni ne mankas je hipotezoj. Ĝuste.
Sed se vi diras, ke la ekzisto de ĉi tiuj malsan-kaŭzaj virusoj ne estas pruvita kaj ke scienco esence ne
scias, kion ĝi faras aŭ kion ĝi serĉas, kiom utilaj estas preventaj rimedoj kiel vakcinadoj?
Jes, ili ankaŭ povus esti utilaj sen pruvoj pri virusoj, se ili montrus avantaĝon en racia eksperimento.
Do, sendepende de tio, ĉu virusoj ekzistas aŭ ne, la vakcinado ankoraŭ povus funkcii.
Sed tio ne estas tio, kio okazas, kiam oni faras eksperimentojn pri vakcinado.
Unue, la vasta plimulto de studoj pri vakcinadoj ankaŭ ne sekvas sciencajn regulojn.
Tio signifas, ke ni havas almenaŭ du grupojn.
Oni ricevas la vakcinon, oni ricevas taŭgan placebon.
Kaj tiam oni ekzamenas la pure klinikan bildon.
Tio estis la kazo kun la koronaviruso, ekzemple, kun la koronavirusaj vakcinoj.
Oni zorgis inkluzivi placebogrupon.
Ŝi tiam ricevis salinan solvon, kiu mem ne estus taŭga placebo.
Ĉar placebo en racia negativa kontrolo devus diferi de la aktiva ingredienco nur laŭ unu
variablo, tiel ke nur tiu variablo estu observebla.
En tiu kazo, ĝi estus ĉi tiu virusa komponanto.
Salina solvo diferencas de la reala vakcino laŭ centoj da variabloj.
Sed tio estas tute alia afero.
Kio estis farita en ĉi tiuj studoj pri la koronavirusaj vakcinoj? Ekzemple, pri la vakcino de BioNTech-Pfizer?
Oni tiam simple testis homojn per PCR-testoj.
Tamen, se vi legas la malgrandan preson de la studo, la sama nombro da homoj en ambaŭ grupoj estis malsanaj.
En ĉi tiuj studoj, tio estas nomata "suspektataj kazoj de Kovim-19".
Tio signifas, ke proksimume la sama nombro da homoj estis malsanaj.
Estis neeble fari iun ajn distingon en la reala kliniko.
Tio signifas, ke la vakcinado tute ne havis klinikan efikon. Nur la PCR-testo montris diferencon.
Kaj tie ankaŭ ni kritikas vakcinojn.
Ne estas science pruvite, ke ili efikas kontraŭ malsanoj. Kaj, por tiel diri, al tio aldoniĝas:
Se vi rigardas morbilon kaj kokluŝon, aŭ aliajn malsanojn asociitajn kun vakcinado, kie konvencia medicino asertas, ke
vakcinadoj ekstermis ĉi tiujn malsanojn, vi fakte povas vidi, ke longe antaŭ ol iu ajn vakcino estis enkondukita, la
statistikoj jam montris, ke la incidenco de ĉi tiuj malsanoj jam malpliiĝis, kaj fakte draste malpliiĝis.
En iuj kazoj, kiel ĉe morbilo, la incidenco en Germanio antaŭ ol oni enkondukis la vakcinadon malpliiĝis ĝis 95 procentoj.
Tio signifas, ke la malsano fakte jam malaperis kiam la vakcinado estis enkondukita.
Tio signifas, ke el ĉi tiuj datumoj ankaŭ ne eblas konkludi iujn efikojn.
Tial ni kritikas vakcinojn same kiel ni kritikas virusologion.
Krome, plej multaj aliaj medikamentoj ankaŭ estas konsiderataj neefikaj kaj nenecesaj.
Sed tio sonas preskaŭ kiel fraŭdo.
Laŭ via opinio, ĉu ĉiuj virusologoj kaj medicinaj esploristoj estas trompistoj kaj malbonaj homoj?
Ne, tute ne. Ni ĉiam devas ankaŭ konsideri la homan komponanton.
Ĉar ĉi tiuj homoj dediĉis siajn tutajn vivojn al ĉi tiu temo, al ĉi tiu esploro.
Ili estas partiecaj, kiel oni dirus en la angla, aŭ antaŭjuĝaj, havas distorditan vidpunkton, ne povas pensi
malferme, kaj ofte ilia tuta ekzisto dependas de tio.
Tio signifas, ke ili havas familiojn, ili havas infanojn kaj tiel plu, kaj eble ne povas permesi al si esti kritikaj.
Vi ĉiam devas tion konsideri; tio ne aŭtomate faras homojn fiulojn.
Multaj virusologoj jam povas esti akuzitaj pri esti ignorantaj.
Ĉar ili konstante rifuzas niajn proponojn por paroli.
Ni foje ricevas respondojn al skribaj demandoj, sed ne ĉiam, kaj estas tre, tre
malfacile tie okupiĝi pri objektiva, scienca debato.
Vi certe povas akuzi ilin pri tio, sed mi ne irus tiel malproksimen por diri, ke ĉiuj kuracistoj aŭ
ĉiuj virusologoj kaj tiel plu faras tion intence.
Ĝi estas pli speco de memprotekto, kaj ankaŭ certa nescio pri ĉi tiu temo.
Tamen subtenantoj de la virusa teorio argumentas, ke nur kun la enkonduko de higieno, ekzemple fare de Ignaz
Semmelweis en ginekologio kaj Robert Koch per la ĝerma teorio, infektaj malsanoj komencis malkreski.
Ĉu vi tiam ne riskas, ke ĉi tiuj atingoj denove estos nuligitaj per viaj deklaroj?
Vi ĉiam devas distingi. Rimedoj kiel plibonigita higieno certe povas havi efikon, ekzemple simple ĉar mi permesas
malpli da fremda materialo eniri mian vundon aŭ en mian korpon.
Kompreneble, la korpo reagas al fremda malpuraĵo, mi dirus, per inflamo.
Tio estas sufiĉe klara, kaj tute prave.
Sed tio ne nepre rilatas al virusoj.
En virusologio la aserto estas sufiĉe klara: ekzistas malgrandaj partikloj, kiuj kaŭzas malsanojn, kaj kiuj estas ilia kaŭzo.
Kaj mi devas pruvi tion science. Mi ne povas simple lasi ĝin tiel.
Certe, higieno plibonigis kondiĉojn. Tamen, ĝi ankaŭ havas signifajn limigojn.
Ekzemple, dum la kronvirusa pandemio, oni faris multajn studojn, same kiel ĉe gripo, kie oni ekzamenis du grupojn.
Unu aplikis higienajn rimedojn, la alia ne.
Aŭ unu uzis maskojn kaj la alia ne.
Kaj en ĉiuj tiuj tiel nomataj ornormaj randomigitaj kontrolitaj studoj, kie estas du grupoj kaj nur unu variablo diferencas, oni
trovas, ke nek higienaj rimedoj nek maskoj havis ian ajn efikon.
Ambaŭ grupoj ĉiam havis la saman nombron da malsanaj, simptomaj pacientoj.
Do ne estis statistike signifa diferenco. Kaj tio ankaŭ malpruvas ĉi tiun hipotezon.
Tamen, higieno kompreneble estas konsilinda nun kun malfermitaj vundoj, kiel mi ĵus menciis.
Ĉar la korpo estas simple plej sana kiam en la histo ne estas fremdaj substancoj. Tio estas sufiĉe klara.
Kaj poste, historie, ankaŭ okazis ĉi tiuj grandskalaj provoj de infekto.
Inter la mondmilitoj, dum la mondmilitoj.
Ĉu tio ne kondukis al la konkludo, ke krom bakterioj ekzistas aliaj malsan-kaŭzaj mekanismoj,
kiujn oni povas atribui al ĉi tiuj partikloj?
Nu, fakte tra la historio okazis sufiĉe multaj provoj pri infekto.
Dum la pandemio de la hispana gripo, jes, sed ankaŭ poste kun morbilo kaj multaj aliaj malsanoj, gripo kaj aliaj.
Kaj mi jam menciis ĉe la komenco, ke ili ĉiam malsukcesas.
Do vi neniam povas pruvi, ke vi povas infektigi homojn en kontrolita maniero. Ĝi ne ĉiam funkcias.
Kaj je ĉi tiu punkto, plej malfrue, oni vere devus komenci pripensi kaj konsideri, ke io ne povas esti ĝusta.
La kuracistoj aŭ la studpersonaro implikita en ĉi tiuj studoj nature ĉiam demandis sin pri tio. Hej, kiel tio povas esti?
Ĉi tie ni provas eksperimente uzi la plej kontaĝajn malsanojn, kaj tio neniam funkcias. Kiel tio eblas?
Tiam, kompreneble, aperas argumentoj kiel "Jes, eble la virusoj ne estis sufiĉe
koncentritaj, aŭ eble ĉi tiuj testsubjektoj estis imunaj".
Ĉiuj ĉi estas bonaj hipotezoj, pri tio ne estas dubo.
La fakto tamen estas, ke ni neniam povis pruvi infekton en eksperimento.
Kaj vi devas unue lasi tion enprofundiĝi, unue ĝin digesti, kaj unue pri ĝi konsciiĝi.
Kaj tio malpruvas la aserton, ke ni ĉi tie entute havas iun infekton, kaj ke ĝi funkcias per ĉi tiuj partikloj.
Vi povas vidi tion en ĉi tiuj studoj pri maskoj.
Se, ekzemple, FFP2-maskoj efektive estus portataj, aŭ se virusoj ekzistus, tiam devus esti efiko.
Aŭ la higienaj maskoj devus havi efikon, sed ili ne havas.
Tio signifas, ke ni havas refutojn de virusologio en pluraj dimensioj kaj diversaj eksperimentoj.
Kompreneble, oni nun povas provi per ĉiuj fortoj kaj rimedoj teni ĝin viva, kio fakte estas farata, ĉar multe dependas de ĝi:
granda industrio, granda ekonomia cirkulado, mono, kaj tiel plu.
Oni povas imagi, ke se tio komencus disfali, okazus enorma tertremo, kion oni nature volus eviti.
Kaj ni simple volas sciencie kaj objektive montri, ke ekzistas enormaj problemoj kaj kontraŭdiroj, kiam oni rigardas la
tiean sciencon, kaj tio estas neakceptebla kiel sciencisto.
Kiel kritika sciencisto, oni ne povas akcepti tion.
Tio signifas, ke la fontoj estas tiaj, ke ĉi tiu teorio ne estas vere subtenebla. Ĉu vi mem legis ĉi tiujn fontojn?
Ĝuste, ĉe Next Level, kiel mi ĵus menciis, ni estis en korespondado kun dekoj da
institucioj, fakte pli ol 200, kun virusologoj.
Ni faris intervjuojn kaj sendis demandojn al la Robert Koch-Instituto kaj al ĉiuj aliaj institucioj
tutmonde, kiuj havas ion raportindan en ĉi tiu kampo.
Kaj ĉiuj konfirmas, ke en genomsekvencado tute ne ekzistas negativaj kontroloj kun sanaj specimenoj. Do ili tute mankas.
La fakto, ke la infektaj eksperimentoj ne estas farataj, ekzemple pro etikaj kialoj,
estas nur ŝajna argumento uzata kiel defendo.
Vi povus fari la saman aferon kun bestoj, kiel vi ĉiam faras kun vakcinoj kaj aliaj medikamentoj, sed
strange sufiĉe, etiko estas uzata ĉi tie kiel argumento.
Do vi simple provas protekti vin kontraŭ ĉi tiuj kontraŭdiroj, kaj atentema observanto aŭ eĉ scienc-pensanta persono
rapide rimarkos, ke estas enormaj problemoj en la scienca rezonado ĉi tie, kaj ankaŭ en ĉi tiu kaŭza-efika rilato.
Kaj por reveni al ĉi tiuj bildoj ĉi tie, al ĉi tiuj strukturoj.
Estas grava verko de Karlheinz Lüdtke el la Max-Planck-Instituto pri la historio de scienco.
Li studis la fruan historion de virusologio kaj ankaŭ alvenis al la konkludo, ke ĉi tiuj bildoj prezentas enormajn
problemojn, ĉar ili ne estas optikaj bildoj el mikroskopo, kiel ni konas ilin, sed fakte tute ne estas bildoj.
Ĉi tie oni uzas elektronan mikroskopon.
La specimenoj metitaj en ĉi tiun elektran mikroskopon, en vakuokamero, devas esti traktataj kun granda zorgo.
Ekzemple, ili devas esti kovritaj per metalo por ke ili povu kondukti elektran kurenton, kaj poste ili devas esti frostigitaj
aŭ fiksitaj inter du vitraj platoj per epoksia rezino.
Tio estas enorma kvanto da streso sur ĉi tiu histo, kiu jam streĉas ĝin kaj povus konduki al ŝanĝoj.
Karlheinz Lüdtke de la Max-Planck-Instituto ankaŭ rimarkis, ke ekzistas enormaj problemoj, ke
okazas artefaktoj – tiel oni nomas ilin en scienco.
Artefaktoj estas simple rezultoj aŭ strukturoj, kiuj aperas sole pro eksperimentaj cirkonstancoj.
Kaj ĉi tiuj ne estas bildoj, ili estas elektraj kurentoj konvertitaj de komputilo, kiuj poste
estas matematike transformitaj en bildon, tiel diri.
Kaj tio estas alia problemo. Tio signifas, ke en la plej bona kazo ni traktas nerektajn pruvojn, sed neniam rektajn pruvojn.
Rekta pruvo estus: mi havas malsanan personon, mi havas sanan personon, mi kunigas ilin,
li infektas la alian personon, li malsaniĝas.
Mi prenas salivon aŭ mukon de la malsanulo, donas ĝin al sana persono, kaj tiu persono malsaniĝas.
Tio estus rekta pruvo. Tio neniam okazas en virusologio.
Se vi faras tion, ĝi ne funkcias. Kaj tio estas la ĉefa kritiko de la tuta afero.
Do ni resumu la rezulton.
Scienco kaj esplorado bone farus, se ili tenus la diskuton malfermita.
Ĉar eble ni laboras sub fundamentaj miskomprenoj, eble ne nur en virusologio, sed ankaŭ en aliaj fakoj.
Kaj tio, kiel vi rimarkas, malobservus la fundamentojn de scienco. Jes, finfine ĝi reduktus ĝin al absurdeco.
Kaj tio estus, kompreneble, situacio, en kiu ni ne volas troviĝi, kie ni regresis al mallumaj tempoj,
kiam aferoj ne povas vere esti konklude pruvitaj.
S-ro Haberland, dankon, ke vi parolis kun ni.
Mi scivolas, kion la publiko diros pri tio.
Kla.TV prezentas necenzuritan malkonsentan voĉojn, por ke ni povu percepti kio estas reala. Multan dankon.
Jes, dankon ankaŭ pro ĉi tiu ŝanco. Mi opinias, ke ĝi estas nekredeble grava.
Multaj spektantoj certe jam aŭdis ion pri la temo, sed la plimulto certe ne.
Kaj kiel mi jam diris, estas nekredeble malfacile publike paroli pri ĉi tiu temo.
Vi esence nur ricevas rifuzojn ĉie, kiam vi volas paroli pri ĉi tiu temo.
Do, estas juste diri, ke oni provas subpremi ĉi tiun informon.
Kaj mi invitas spektantojn kontroli ĉiujn miajn asertojn en nia retejo wissen-neu-gedacht.de.
Ni publikigis multajn publikaĵojn kun la tuta korespondado, ĉiujn fontojn, kaj ankaŭ
multajn kortumajn procedurojn en ĉi tiu kampo.
Kaj jes, ni ankaŭ havas aplikaĵon, Nexiqa, , kie vi povas esplori ĉiujn ĉi tiujn temojn uzante la ChatGPT-metodon de
"demando kaj respondo" kaj, tiel diri, kun helpo tralegi ĉiujn ĉi tiujn virusologiajn publikaĵojn.
Kiel precize mi povas el la publikigo konstati, ke scienco estis ignorita, malobservita aŭ eĉ
en la korespondado kun virusologoj kaj tiel plu?
Do vi ricevas multajn informojn tie.
Bonege, do estas al la spektantoj mem kontroli la faktojn kaj demandi vin demandojn. Multan dankon.
Ankaŭ dankon.