Gaur gonbidatu bat dugu medikuntza-zientziaren oinarriak astintzen ari dena.
Birusak ez daudela aldarrikatzen duen norbait. Edo, gutxienez, erabilgarria den frogarik ez dagoela esaten duena.
Oso famatua den dena dakiela uste duen bat? Esoterista zoro bat edo, agian, iraultzaile berrikusle radikal bat? Ikusiko dugu.
Hurrengo tesiak bere Next Level plataformaren webgunean formulatu dira:
Ausarten galdeketa eta berrpentsatzearen bidea hartzen ari gara.
Birus- eta mediku-gaiei ikuspegi berri batez aztertzen diegu, kontraesanak identifikatuz eta egiazkotasuna eskatuz.
Gure baieztapenak iturri egiaztagarrietan oinarrituta daude sendo eta eztabaida
eraikitzaile baterako oinarri sendoa eskaintzen dute.
Irekita jarraitzen dugu ikuspegi berritzaileei eta zientzian etengabeko autoazterketa bultzatzen dugu. Jarrera noblea!
Ongi etorri Kla.TV estudioetara Next Level-eko prentsa-bozeramaile, Marvin Haberland jaunari. Ongi etorri!
Arratsalde on eta eskerrik asko gonbidapena emateagatik.
Bai, gustatuko litzaidake! Alde batetik, oso zirraragarria dirudi.
Haberland jaun, asmo hau noblea eta erabilgarria da, baina bestalde, galdera sortzen da:
birusaren auziari dagokionez, beharrezkoa al da?
Ez al da birusaren inguruko galdera mende bat baino gehiagoz ebatzita egon eta ikerketa ugarik ukatu ezin moduan frogatu?
Zergatik atzera bueltatu erlojua, esateko moduan, birusen ikerketa sendoa ez balitz bezala?
Bai, galdera ona da. Hasieran zuk formulatu edo irakurri zenituen irizpideak gai guztiei aplikatzen
badizkiegu, ezin dugu inolako salbuespenik egin.
Eta hori birologiara aplikatuta, birologoek argitaratutako lanak aztertuta, haien lana aztertuta eta birologiak emandako
emaitzak—hala nola sendagaiak, txertoak edo gomendioak—zientifikoki baliozkotzeko aztertuta,
zientzia-metodarekin lotutako arazo dramatikoak agertzen dira.
Eta hori da gaur hitz egingo duguna.
Bai, baina birusak zalantzarik gabe aurkitu eta hedabideetan eta espezializatutako argitalpenetan aurkeztu dizkigute.
Mihiluzko birusaren, HIV birusaren, smallpox birusaren eta koronabirusaren argazki batzuk ekarri ditut.
Zer iruditzen zaizkizu lorpen iraultzaile hauek?
Hori da beltz eta zurizko froga.
Beraz, adibidez, bi pertsona elkar kutsa dezaketela suposatuta hasten bazara, orduan nire hipotesia
babesten edo egiaztatzen duen esperimentu bat egin behar dut.
Eta birrologian, esaten da partikula txikiak A-tik B-ra salto egiten dutela, adibidez airearen bidez,
eta partikula horiek ondoren norbait kutsatzen dutela.
Honek esan nahi du hipotesi hau egiaztatzeko kausa eta ondorioen kate osoa frogatu behar dudala.
Hala ere, irudi hauek ez ziren halako saiakera edo esperimentu batean sortu. Hemen erakutsi dituzun irudiak laborategian
esperimentuak egiten zituzten birologoek sortu zituzten – ez in vivo, gizakietan, baizik eta laborategiko zelula-kulturatan –
normalean tximinoen giltzurrun-ehunetik hartutako zelula-kulturak erabiliz, eta ondoren pozoituz eta gosez hilaraziz.
Eta orduan irudi hauek agertzen dira. Hau, besteak beste, zitoapatiko efektu gisa ere ezagutzen da.
Baina egia da esperimentu bera osasuntsu dauden animalietako ehun osasuntsuarekin errepikatzen baduzu, edo gaixo dauden animalietako
laginik gehitu gabe, irudi berberak lortzen dituzula.
Hau izango litzateke zientzian kontrol-esperimentu edo kontrol negatibo gisa ezagutzen dena.
Hau, egiaz, nire laborategiko esperimentu-antolakuntzak berak emaitza hau sortzeko aukera baztertzeko asmoa du.
Horrek esan nahi du orain esperimentu bat eginez eta lagin osasuntsuak hartuta, irudi berberak lortuko ditudala.
Baina birologoek inoiz ez dute hori egiten. Esperimentu bakarra besterik ez dute egiten, ondoren irudi hauek
argazkitan ateratzen dituzte eta gaixotasunak eragiten dituzten patogenoak direla diote.
Hala ere, lehenik eta behin ez dute frogatu hori gaixoengan bakarrik gertatzen denik, eta bigarrenik,
egitura horiek benetan gaixotasuna eragiten dutenik.
Zeren hurrengo pausuan, irudi batek bakarrik ez baitu frogatzen partikula edo egiturak gaixotasuna eragiten duenik.
Etxe hondatua erakutsi nezake eta kalteak lurrikara batek eragin zituela esan, baina argazkiak bakarrik ezin du hori frogatu.
Kaltea eragin zuen beste kausa bat egon zitekeen.
Horrek esan nahi du irudi hau argazkatu eta erakutsi ondoren, egiazki gaixoetan bakarrik agertzen dena;
osasuntsuetan egitura hauek ezin ditudanez aurkitu, egitura hauek isolatu beharko nituzkeela.
Eta ondoren, hurrengo esperimentu batean, animalia edo gizakiei administratu eta gero frogatu:
Aha, egitura hauek ematen badizkiet, oraintxe bertan sintoma berberekin gaixotu egingo dira.
Birusologistek ere ez dute hau inoiz egiten.
Beraz, lan guztia soilik laborategian egiten da.
Zelula-kulturak pozoitzen dira, antibiotikoekin gosez uzten dira eta abar, eta ondoren agertzen diren
efektu hauek zito-patogeniko efektuak deitzen dira.
Aipatu bezala, hauek zehazki modu berean gertatzen dira, osasuntsu dagoen ehunean ere bereiztezinak.
Eta birologiako ikerketa eta argitalpen ugari daude, bereziki 1940eko eta 1950eko hamarkadetako birologia modernoaren hasierako
egunetatik datozenak, eta ondoren behin eta berriro argitaratutakoak, eta horiek diote efektu
hau ere gertatzen dela ehun osasuntsua erabilita.
Eta 1980ko eta 1990eko hamarkadatik aurrera, birologoek etengabe saihestu dute
esperimentu hauek ehun osasuntsuarekin kontrolatzea.
Hori ez da gehiago egiten. Horri buruz korrespondentzia ugari izan dut.
Horretarako, Informazioaren Askatasunaren Legearen arabera eskaera ugari aurkeztu ditut.
Munduan zehar, nazioartean, Robert Koch Institutua, Ingalaterrako Osasun Publiko Zerbitzua, Italian, CDC Ameriketan,
Pasteur Institutua Frantzian, Melbourneko Unibertsitatea Australian, Doherty Institutua, eta abar, eta abar.
Birus posible guztientzat, sarrampioa, SARS-CoV-2, HIV. Eta mezua beti bera da:
Ez, ez dugu osasuntsu materialarekin kontrol-esperimenturik edo kontrol negatiborik egiten. Kategorikoki ez da egiten.
Baina alde hori badakite, zer azalpen dute? Beraz, zergatik ez dute hori egiten?
Esaten al dute: "Bai, hori 1940eko hamarkadan konpondu genuen, eta orain ez dugu behar"?
Ba, erantzunak aldatzen dira. Batzuetan entzuten duzu ez dagoela gaitasunik esperimentu hauek burutzeko.
Esperimentu positiboetan soilik zentratzen zarela.
Hori izan zen, adibidez, Australiaren SARS-CoV-2ari emandako erantzuna.
Beste kasu batzuetan, Friedrich Loeffler Institutuko oraingo oinez-ahoko gaixotasunaren erupzioan bezala, esan
ziguten hori ez zela beharrezkoa, beste metodo batzuek, zeharkakoek, jada frogatu zutela laginak birusa zuela.
Eta horiek, esango nuke, maiz entzuten diren aitzakiak dira.
Hala ere, hauek ez dira zientifikoki asebetegarriak eta, gainera, zientzia-metodoa urratzen dute, Alemaniako Infekzioen
Babeserako Legearen 1. atalean xedatutakoa bete behar duten birologo eta erakunde guztientzat derrigorrezkoa dena.
Esaten du denek azken zientzia-aurkikuntzen arabera lan egin behar dutela.
Eta Alemaniako Ikerketa Fundazioak Alemanian zientzialari guztientzat lan zientifikoaren arauak definitzen ditu.
Eta argi adierazten du negatibo kontrolak egin behar ditugula, edo hobeto esanda, gure metodoak egiaztatu behar ditugula, eta
dena dokumentatu behar dugula denek ulertu ahal izan dezaten.
Eta hori birologiari dagokionez erabat urratzen da.
Baina kontrolak egiten dituzunean, guk geuk argitaratu dugun bezala, adibidez, kontrol-esperimentuak argitaratu ditugu, non
birologoek osasuntsu dagoen materialari gehitzen dizkioten antibiotiko berberak zehazki gehitu dizkiguten, eta
birologoek erabiltzen dituzten gose-teknika berberak erabiliz, orduan zehazki efektu hauek lortzen dituzu.
Eta, noski, hau birologoek berak hainbat aldiz argitaratu zuten iraganean, baina esan dudan bezala, 1940eko hamarkadatik 1960ko
eta 1970eko hamarkadetaraino ari gara hitz egiten. 1980ko eta 1990eko hamarkadatik
aurrera, hori besterik gabe ez da gehiago egin.
Beti birusez hitz egiten dugu. Zergatik daude antibiotikoak zelula-kultur hauetan? Zer egiten ari dira han?
Bai, hori ere oso, oso garrantzitsua eta ona den galdera bat da.
Birusologistek antibiotikoak erabiltzen dituzte laborategiko zelula-kulturako esperimentu
hauetan, zelula-kultura desinfektatu nahi dutelako.
Bakterioek edo beste mikroorganismoek esperimentuan eragitea saihestu nahi duzu.
Birusak bakarrik nahi dituzte, benetan bizirik ez daudenak, ez baitira izaki bizidunak; birus
horiek bakarrik eragina izan dezaten nahi dute.
Eta beste mikroorganismo guztiak ia erabat desagerrarazi eta errotik ezabatu nahi dituzte.
Hala ere, birologoek askotan alde batera uzten dute antibiotikoek beren kabuz ehunean eta
zelula-kulturaren gainean estres handia eragiten dutela.
Eta antibiotikoen administrazioa, normalean bi erabiltzen dira, penizilina eta estreptomicina konbinatuta, zeinek
zelula-kulturari estres eginez, eragin zitoapatikoa sortzen duten, non zelula-kultura disolbatzen den
eta, hala esateko, birus-irudi gisa saltzen zaigun.
Korrespondentzian dauden birologoek ere badituzte adierazpenak, Friedrich Loeffler Institutua bezalako erakundeetatik
datozenak, eta hauek argi eta garbi adierazten dute:
Hau ondo ezagutzen da. Birusologistek badakite antibiotikoek ehunentzat arazoak eragiten
dituztela eta zelula-patologia-efektu hau sor dezaketela.
Eta horregatik, zientifikoki esanda, kontrol-proba bat egitea derrigorrezkoa da, non osasuntsu dagoen lagin bat ere
antibiotikoekin tratatzen den, eta hori ere inoiz ez da egiten.
Horrek esan nahi du, metodo modernoenekin eta eskaneatzeko elektron-mikroskopio onenekin ere, efektu
berberak ikus daitezkeela osasuntsu eta gaixoengan.
Bai.
Ez al dago aldea?
Ez dago inolako aldea, ezin da bereiztu.
Badago beste puntu bat, Alemaniako Ikerketa Elkarteak eskatzen duena, birologiari inoiz
aplikatu ez zaiona, eta hori itsutasuna da.
Benetan garrantzitsua da laborategiko birologoek ez jakitea zein lagin kutsatua dagoen eta zein, adibidez,
osasuntsu baten iturritik datorren, inolako aurreiritzi edo uste okerrik izan ez dezaten.
Hau ere ez da inoiz egiten birologiako arloan oro har.
Honek esan nahi du benetan zientzia-metodoaren hainbat urraketa ditugula.
Kontrol-esperimenturik eza, dokumentazio osorik eza eta maskiratze-neurri eza, eta hori guztia etengabe
urratzen ari da – baita Robert Koch Institutua bera ere.
Eta esan bezala, ez da zientzia-metodoaren kritikaz bakarrik ari, baina badakigu kontrol-esperimentu hauek egiten
dituzunean, emaitza bera bereiztezina dela gertatzen dela.
Hori, besterik gabe, birologiari egindako zuzenean ukapena eta faltsutzea da – gutxienez efektu honi dagokionez.
Orain hemen azaldu ditugu irudi hauek, zelula-kulturako esperimentuak.
Ondoren, birologoek bigarren urratsa ematen dute, alegia, genoma sekuentziatzea, eta hori
ikusle batzuek aurretik entzun izan dezakete.
Ondoren, birus baten genoma edo informazio genetikoa identifikatzeko saiakera egiten da.
Hau guztia, esateko moduan, ordenagailu-eredu baten bidez egiten da.
Hau software programak erabiliz egindako ordenagailu simulazio hutsa da.
Ez du benetako sekuentziazioarekin zerikusirik, eta hemen ere ez da inolako egiaztapenik egiten.
Eta, gainera, efektu hauek zehazki eragiten dituen zelula osasuntsuen kultura sekuentziatu beharko zenuke.
Eta hara, hori egiten duzunean, zelula osasuntsuen kulturan ere genoma berberak eta birusa berberak aurkitzen dituzu.
Honek esan nahi du antibiotikoekin pozoitu eta gosez hil ditudan zelula osasuntsuen
kulturan dauden biruse guztiak kalkula ditzaketela.
Ordenagailu-programarekin han HIVa hain erraz aurki dezaket.
Han SARS-CoV-2 aurki dezaket, baita haren aldaerak ere.
Eta hori guztia are gehiago sinplifika dezaket zelula-kultura hau PCR bezalako urrats osagarri jakin batzuetara eramanez,
non, esateko moduan, zelula-kultura hau amplifikatzen dudan.
Horrek esan nahi du materiala soilik biderkatzen dudala.
Honek ordenagailu-programarentzat birusak aurkitzea eta kalkulatzea, esateko moduan, are errazago bihurtzen du.
Eta hori guztia kritikatu egiten dugu, zeren eta ikusten baitugu, zientifikoki egin beharko litzatekeen moduan
zentzuz kontrolatzen bada, birologoek egindako adierazpenak faltsutu eta ukatu egiten ditugula.
Eta – hori guztia nahiko konplikatua zirudien, beraz behin edo bitan berriro entzun beharko duzu – baina orain
dator puntu sinpleena eta garrantzitsuena, eta hori ikusle guztientzat erabat logikoa izan beharko litzateke.
Guregan etengabe erakusten dizkiguten irudi hauek kontuan hartu gabe, eta zelula-kulturako esperimentuak eta
ordenagailuzko genoma-sekuentziazioa ere kontuan hartu gabe – guztiz horiek guztiak alde batera utzita:
Historian inoiz egin diren kutsatze-esperimentu guztiak, hau da, osasuntsu eta gaixo pertsonak —animaliak
nahiz gizakiak— elkarrekin jartzea, huts egin dute. Denak!
Horrek esan nahi du gaixoak eta osasuntsuak esperimentu kontrolatu batean elkarrekin jartzen saiatzen naizen
bakoitzean kutsadura frogatzeko, inoiz ez dela funtzionatzen!
Eta hori ere birologiari egindako ukazio zuzena da.
Bai, agian zeharka. Baina ezin duzu esan birusek ez dutela gaixotasunik eragiten infekzio hauek ikusten dituzunean.
Esan nahi dudana da eskolako gelan hori ikus dezakezula.
Orduan haur bat gaixorik dago, hurrengo haurra gaixorik dago, irakasleak gaixorik daude, ikasgelaren erdia hutsik dago.
Hori berriro gertatu zaigu. Nola gertatu behar da hori?
Ondoren frogatu ahal bada bakterioek ez dutela parte hartzen, baizik eta sintoma ez-espezifiko horiek, askotan aurre egin
behar diegunak, baina behin eta berriro errepikatzen direnak.
Hori agertzen den klinika tipikoa da. Nola azaltzen duzu hori?
Bai, gauza hauek behatzen ditugunean, hipotesi zientifikoak sortzen dira.
Adibidez, orain partikula edo birusak ari direla zabaltzen.
Hori benetan hipotesi ona da. Baina probatzen duzunean, ez du funtzionatzen.
Beraz, ideia gehiago eta hipotesi gehiago behar ditugu.
Jakina, honi asko pentsatu genion.
Birusak ez badira, zer izan daiteke? Edo mikrobioak?
Honek argi uzten gaitu nutrizioa, ingurumen-eraginak, toxinak eta kanpoko eraginei esposizioa
bezalako puntuetara, ikerketa zientifikoekin lotuta.
Noski, erradiazio-iturriak, arrazoi psikologikoak eta estresa ere kontuan hartu daitezke.
Hauek guztiak esperimentalki oso ondo egiaztatu daitezkeen kausak dira, adibidez edozein esperimentutan.
Elikaduraz bakarrik sintomak eragin ditzaket. Toxinek bidez tumoreak eragin ditzaket.
Erradiatze-esperimentuen bidez tumoreak eragin ditzaket.
Aldagai hauek erabilita, botoi baten ukipenarekin sintomak piztu eta itzali ditzaket.
Honek esan nahi du jada nahiko asko dakigula sintoma askori buruz, nola sor ditzakegun
esperimentuetan eta, esan genezakeen bezala, zer eragiten dien.
Ez guztiak, baina asko. Horregatik diogu zentzuzkoagoa dela arlo honetan ikerketarekin jarraitzea eta han ikerketa
irekia egitea, gai honetan etengabe zentratu beharrean, hasieratik amaierara guztiz gezurtatua izan dena.
Honek ere oztopatzen ditu ikuspegi gehiago, ikerketa gehiago eta ezagutza gehiago.
Hori ere gogor kritikatu egiten dugu, izan ere, gezurtatuta dagoen gai batera ezagutzaren horizontea larri mugatzen duelako.
Hau ondo ulertzen ari naiz? Ezta birusek ezta bakterioek ere ez dute infekzioaren erantzule?
Hori da. Zientifikoki esanda, esperimentu hauek birusei edo birusak direla diozun
horiei eginez gero, ezin duzu infekzioa frogatu.
Baina mikroskopio baten bidez benetan ikus daitezkeen, egiazki existitzen diren bakterioekin ere, bakterio horiek isolatuta,
ezin dugu esperimentu kontrolatu batean infekzio bat eragin.
Adibidea: Salmonella edo beste bakterio batzuk hartzen baditut, sintoma jakin batzuen kausa direla
diotenean, ezin dut organismo bizi osasuntsu bat haiekin kutsatu edo kutsatu. Ez du funtzionatzen.
Beti ohartzen da bizidun bat jada gaixorik edo sintomak dituenean, bakterioek ere tokian bertan aldi berean
ugaldu egiten dutela, aldi bereko efektu gisa, esateko moduan.
Baina hori, adibidez, ikusleari analogia bat egiteko da, sute batek hartutako etxearen antzera.
Etxeak erretzen direnean, normalean edo ia beti ikusten dut suhiltzaileak ere bertan daudela.
Horrek esan nahi du korrelazioa, korrelazioa oso, oso handia dela.
Hala ere, honek ez du frogatzen suhiltzaileek ere sutea eragin zutenik.
Sua agertzen den une berean bakarrik agertzen dira.
Beraz, mikroorganismo eta bakterioekin oso-oso kontu handiz ibili behar duzu eta gertutik aztertu behar duzu.
Sintomekin batera agertzeak ez du esan nahi haiek direla kausa.
Zeren, esan dudan bezala, haiek isolatu eta gaixorik ez dagoen pertsona osasuntsu bati
bakterioak ematen badiot, ezer ez da gertatzen.
Eta hori da, egiazki, infekzioek edo kutsatzeek, bakterio bezalako mikroorganismoen
bidez, batere ez daudela frogatzen duen ukapena.
Baina horrek parasitoak eta zizareak ere barne hartzen ditu. Han ere ez du funtzionatzen.
Ezinezkoa da modu horretan pertsona osasuntsuak kutsatzea. Ez du funtzionatzen.
Bai, baina gelako egoera honetara itzultzen.
Ez dute haur guztiek gauza bera jaten. Ez dituzte guztiek bizi-baldintza zehatz berberak.
Nola liteke, beraz, denek sintoma berberak garatzea?
Beraz, klase batean sintoma antzekoak ditugula esaten dugunean:
Lehenik eta behin, honek ez ditu beti haur guztiak eragiten, baizik eta batzuk bakarrik.
Eta adostasun puntu bat bilatu behar dugu. Haur guztiak gela berean daude.
Denek dute ikasgai berberak.
Denak klima-baldintza berberei aurre egiten diete.
Denak gela honetan ingurumen-baldintza berberei aurre egiten diete.
Eta hori aldagai edo argumentu nahikoa izan daiteke, eta, noski, esperimentu egoki batean probatu beharko litzateke.
Hori izango litzateke bigarren urratsa. Baina hipotesiak ugari ditugu. Zehazki.
Baina esaten baduzu gaixotasunak eragiten dituzten birusen existentzia ez dela frogatuta eta zientziak, oinarrizkoan,
ez daki zer egiten duen edo zer bilatzen duen, zenbaterainoko erabilgarriak dira prebentzio-neurriak, hala nola txertoak?
Bai, birusen frogarik gabe ere erabilgarriak izan daitezke, esperimentu arrazoizko batean abantaila bat erakusten badute.
Beraz, birusak existitzen diren ala ez kontuan hartu gabe, txertaketak oraindik funtziona dezake.
Baina hori ez da gertatzen txertoekin esperimentuak egiten direnean.
Lehenik eta behin, txertaketen inguruko ikerketen gehiengo zabala ere ez ditu jarraitzen arau zientifikoak.
Honek esan nahi du gutxienez bi talde ditugula.
Batek txertoa jasotzen du, besteak placebo egokia jasotzen du.
Eta ondoren, irudi kliniko hutsa aztertzen da.
Adibidez, koronabirusarekin eta koronabirusen txertoekin kasua horixe izan zen.
Kontu handiz jokatu zen placebo-talde bat sartzeko.
Ondoren, gatz-soluzioa eman zioten, eta hori berez ez litzateke egoki izango placebo gisa.
Zeren eta arrazoizko kontrol negatibo batean plazeboak osagai aktiboarekin aldagai bakarrean soilik desberdindu behar
baitu, horrela bakarrik aldagai hori behatu ahal izateko.
Hala bada, osagai biral hau izango litzateke.
Soluzio salino batek benetako txertotik ehunka aldagai desberdinetan bereizten da.
Baina hori guztiz beste kontu bat da.
Zer egin zen koronabirusaren aurkako txertoetarako egindako ikerketetan? Adibidez, BioNTech-Pfizer-en kasuan?
Jendea orduan PCR testekin soilik probatu zuten.
Hala ere, ikerketaren letra txikia irakurtzen baduzu, bi taldeetan pertsona kopuru bera gaixorik zegoen.
Ikerketa hauetan, hau "susmagarri diren Covid-19 kasuak" deitzen da.
Horrek esan nahi du gutxi gorabehera pertsona kopuru bera gaixorik zeudela.
Egiazko klinikan ezinezkoa zen inolako bereizketa egitea.
Honek esan nahi du txertoak ez zuela inolako eragin klinikorik izan. PCR probak bakarrik erakutsi zuen aldea.
Eta han ere txertoak kritikatu egiten ditugu.
Ez dago zientifikoki frogatuta gaixotasunen aurka eraginkorrak direnik. Eta hori guztia gainera, esateko moduan:
Sarna eta tosina bezalako gaixotasunak, edo txertaketarekin lotutako beste batzuk aztertzen badituzu, medikuntza
konbentzionalak dioenez txertaketek gaixotasun hauek desagerrarazi dituztela; baina egiaz ikus daiteke, txertaketarik
ezarri baino askoz lehenago, estatistikek jada gaixotasun horien intzidentzia jaisten ari zela
erakusten zutela, eta, gainera, nabarmenki jaisten ari zela.
Kasuren batzuetan, sarrampioaren kasuan bezala, Alemanian txertaketa ezarri aurretik intzidentzia %95era arte jaitsi zen.
Honek esan nahi du gaixotasuna egiazki jada desagertu zela txertaketa ezarri zenean.
Honek esan nahi du datu hauetatik ere ezin direla ondorioztatu inolako efekturik.
Hori dela eta, txertoak kritikatu egiten ditugu, birrologia kritikatu egiten dugun bezala.
Eta, gainera, beste medikamentu gehienak ere eraginkorrik gabe eta beharrezkoak gabe jotzen dira.
Baina hori ia iruzurra dirudi.
Zure ustez, birologo guztiak eta ikertzaile mediko guztiak iruzurgile eta pertsona gaiztoak al dira?
Ez, batere ez. Giza osagaia ere beti kontuan hartu behar dugu.
Pertsona hauek beren bizitza osoa gai honi, ikerketa honi eskaini diotelako.
Aldekakotasunak dituzte, ingelesez esango litzatekeen bezala, edo aurreiritziak dituzte, ikuspegi okerra dute,
ezin dute modu irekian pentsatu, eta askotan haien bizitza osoa horretatik menpe dago.
Horrek esan nahi du familiak dituztela, seme-alabak eta abar, eta kritikoak izateko dirurik ez dutela izan dezaketela.
Beti kontuan hartu behar duzu hori; ez du automatikoki jendea gaizkile bihurtzen.
Birusologo askok jada ignorante izatea egotzi dakieke.
Gurekin hitz egiteko egiten dizkiegun eskaintzak etengabe baztertzen dituztelako.
Batzuetan jasotzen ditugu idatzizko kontsultei emandako erantzunak, baina ez beti, eta han eztabaida objektibo
eta zientifiko batean parte hartzea oso, oso zaila da.
Ziur aski hori egotzi diezaiokezu, baina ez nuke hain urrun joango esateko mediku guztiak edo
birologo guztiak eta abar kontzienteki ari direla.
Geho-babes moduko zerbait da, eta baita gai honi buruzko jakintsu ez izate bat ere.
Hala ere, birus-teoriaren aldekoek diote higienea sartu zenean bakarrik hasi zirela kutsu-gaixotasunak
jaitsiera, adibidez Ignaz Semmelweisek ginekologian eta Robert Koch-ek mikrobio-teoriaren bidez.
Ez al duzu, beraz, arriskatzen zure adierazpenekin lorpen horiek berriro baliogabetuko direla?
Beti bereizketa egin behar da. Neurri batzuk, hala nola higiene hobea, zalantzarik gabe eragin dezakete,
adibidez, nire zaurira edo gorputzera sartzen den kanpoko materiala gutxiago uzten dudalako.
Jakina, gorputzak kanpoko zikinkeriari erreakzionatzen dio, nire ustez, hanturarekin.
Hori oso argi dago, eta hala izan behar da.
Baina horrek ez du derrigorrez birusekin zerikusirik.
Birusen zientzian, baieztapena oso argia da: gaixotasunak eragiten dituzten partikula
txikiak daude, eta haiek dira gaixotasunen kausa.
Eta hori zientifikoki frogatu behar dut. Ez dut hori horrela utzi nahi.
Jakina, higieneak egoerak hobetu ditu. Hala ere, honek ere muga esanguratsuak ditu.
Adibidez, koronabirusaren pandemian zehar ikerketa ugari egin ziren, gripean gertatu zen bezala, non bi talde aztertu ziren.
Batek higiene-neurriak aplikatu zituen, besteak ez.
Bat maskak erabili zituen, besteak ez.
Eta izen horrela deitutako urrezko estandarreko ikerketa kliniko aleatorioetan, non bi talde dauden eta aldagai
bakarra aldatzen den, ikusten da higiene-neurriak nahiz maskarak ez zutela inolako eraginik izan.
Bi taldeek beti izan zuten gaixo sintomatiko kopuru bera.
Beraz, ez zen estatistikoki esanguratsurik den aldea egon. Eta horrek ere hipotesi hau gezurtatzen du.
Hala ere, jakina da higienea orain zauri irekiekin gomendagarria dela, aipatu dudan bezala.
Gorputza osasuntsuena da ehunetan substantzia estrainorik ez dagoenean. Hori oso argi dago.
Eta gero, historikoki, infekzio-saio handiko saiakera hauek ere egon dira.
Mundu gerren artean, mundu gerren bitartean.
Honek ez ote zuen ondorioztatu bakterioez gain, partikula horiei egozten ahal zaizkion beste
gaixotasun-eragile mekanismo batzuk ere badaudela?
Ba, egia esan, historian zehar infekzio saiakera ugari egon dira.
Espainiako gripe pandemiaren garaian bai, baina geroago ere sarrampioarekin eta beste
gaixotasun askorekin, gripearekin eta beste batzuekin.
Eta jada hasieran esan nuen beti huts egiten dutela.
Beraz, ezin duzu inoiz frogatu pertsonak modu kontrolatuan kutsatu ditzakezunik. Ez du beti funtzionatzen.
Eta une honetan, azken finean, benetan pentsatzen eta kontuan hartzen hasi beharko litzateke zerbait ez dela zuzena.
Medikuek edo ikerketako langileek, ikerketa hauetan parte hartzen zutenek, naturalki beti
galdetu izan dute honi buruz. Hey, nola liteke hori?
Hemen, kutsakorrak diren gaixotasun esperimentalak erabiltzen saiatzen ari gara, eta
inoiz ez du funtzionatzen. Nola liteke hori?
Ondoren, noski, "Bai, agian birusak ez zeuden nahikoa kontzentratuta, edo agian probako subjektu hauek
immunizatuta zeuden" bezalako argumentuak sortzen dira.
Hauek guztiak hipotesi onak dira, zalantzarik gabe.
Hala ere, egia da inoiz ezin izan dugula esperimentu batean infekzioa frogatu.
Eta hori lehenik barneratu behar duzu, lehenik digeritu behar duzu eta lehenik konturatu behar zara.
Eta horrek gezurtatzen du hemen inolako infekziorik dugunik eta partikula hauek bidez funtzionatzen duela dioen aldarria.
Maskarako ikerketa hauetan hori ikus dezakezu.
Adibidez, FFP2 maskak benetan erabili izan balira edo birusak egon balira, ondorio bat egon beharko litzateke.
Edo higiene-maskerek eragin bat izan beharko lukete, baina ez dute.
Honek esan nahi du birologiari buruzko errefutazioak ditugula hainbat dimentsiotan eta esperimentu desberdinetan.
Jakina, orain norbaitek bere ahalik eta indar eta baliabide guztiak erabiliz bizirik mantentzen saiatu daiteke, eta, egia
esan, hori egiten ari dira, izan ere, horretatik asko baitago jokoan: industria asko,
ekonomiaren biraketa handia, dirua eta abar.
Imajinatu daiteke hori erortzen hasi balitz, lurrikara handia izango litzatekeela, eta naturalki saihestu nahi litzatekeena.
Eta guk, zientifikoki eta objektiboki, erakutsi nahi dugu bertako zientzia aztertzean arazo izugarriak eta kontraesankortasun
handiak daudela, eta hori zientzialari gisa onartezina dela.
Zientzialari kritiko gisa, ezin da hau onartu.
Horrek esan nahi du iturriak horrelakoak direla eta teoria hau ez dela benetan
defendagarria. Iturri hauek zuk zeuk irakurri al dituzu?
Zehazki, Next Level-en, aipatu dudan bezala, hamarka erakunderekin, egiazki 200 baino
gehiagorekin, birologoak barne, korrespondentzian egon gara.
Elkarrizketak egin genituen eta kontsultak bidali genizkien Robert Koch Institutua eta mundu osoko beste erakunde
guztiei, arlo honetan jakinarazteko zerbait zuten horiei.
Eta denek baieztatzen dute osasuntsu diren laginetan ez dagoela kontrol negatiborik, eta genoma sekuentzioan
kontrol negatiborik ere ez dagoela. Beraz, guztiz falta dira.
Infekzio-esperimentuak ez direla egiten, adibidez arrazoi etikoengatik, defentsa gisa
erabiltzen den faltsu argumentu bat besterik ez da.
Animalierekin ere gauza bera egin dezakezu, txertoekin eta beste sendagaiekin beti egiten duzun bezala, baina bitxia
bada ere, hemen etika erabiltzen ari dira argumentu gisa.
Beraz, kontraesan horietatik babesteko saiatzen zara soilik, eta behatzaile adi batek edo zientzia-ikuspegiko pertsona
batek azkar ohartuko da zientziaren argumentazioan eta kausa-efektu erlazio honetan arazo handiak daudela.
Eta hemen dauden irudi eta egitura hauetara itzultzeko.
Zientzia Historako Max Planck Institutuko Karlheinz Lüdtke-k lan nagusi bat argitaratu du.
Birusen hasierako historiaren azterketa egin du eta ondorioztatu du irudi hauek arazo izugarriak sortzen dituztela, ez
direlako mikroskopio bateko irudi optikoak, ezagutzen ditugun modukoak, baizik eta, egiaz, irudiak ere ez direla.
Hemen elektron mikroskopio bat erabiltzen ari dira.
Elektron mikroskopio honetan, huts-ganbera batean jarritako laginak arreta handiz tratatu behar dira.
Adibidez, elektrizitatea eroan dezaketen moduan metalez estali behar dira, eta ondoren bi beirazko plaka
artean izoztu edo epoksi errezinaz finkatu behar dira.
Hau ehun honetan estres izugarria da, jada tentsioa eragiten diona eta aldaketak ekar ditzakeena.
Max Planck Institutuko Karlheinz Lüdtkek ere ohartarazi du arazo izugarriak daudela, artefaktuak
agertzen direla – zientzian horrela deitzen zaie.
Artifaktuak, besterik gabe, esperimentu-egoerek bakarrik sortutako emaitzak edo egiturak dira.
Eta hauek ez dira irudiak; ordenagailu batek bihurtutako korronte elektrikoak dira, eta, esan
genezakeen moduan, ondoren matematikoki irudi bihurtzen dira.
Eta hori beste arazo bat da. Horrek esan nahi du, egoera onenean ere, zeharkako frogekin ari
garela lanean, baina inoiz ez zuzenean frogarekin.
Egiazko froga honako hau litzateke: gaixo bat daukat, osasuntsu bat daukat, biak elkartzen ditut, gaixoak
osasuntsua kutsatzen du eta osasuntsua gaixotu egiten da.
Gaixoaren saliba edo mukosa hartzen dut, mukosa hori pertsona osasuntsu bati ematen diot, eta pertsona hori gaixotu egiten da.
Hori froga zuzena litzateke. Hori inoiz ez da gertatzen birologiako ikerketetan.
Hori egiten baduzu, ez du funtzionatzen. Eta hori da gai osoari egindako kritika nagusia.
Beraz, emaitza laburbildu dezagun.
Zientziak eta ikerketak on egingo lukete diskurtsoa irekita mantentzeak.
Agian oinarrizko oker-ulermenez kaltetuta gaude, ez bakarrik birologiari dagokionez, baita beste gai batzuetan ere.
Eta hori, zuk adierazi duzun bezala, zientziaren oinarrizko printzipioak urratuko
lituzke. Bai, azken batean absurdo bihurtuko luke.
Eta hori, noski, nahi ez dugun egoera bat litzateke, non gauzak ezin diren erabat frogatu
eta ilun garaietara atzera egingo genukeen.
Haberland jaunari eskerrik asko gurekin hitz egiteagatik.
Jakitun nago entzuleek honi buruz zer esango duten.
Kla.TVk zentsurarik gabeko disidenteen ahotsak aurkezten ditu, benetakoa zer den hauteman dezagun. Eskerrik asko.
Bai, eskerrik asko aukera honengatik ere. Uste dut izugarri garrantzitsua dela.
Ikusle askok ziurrenik entzun dute gai honi buruz zerbait, baina gehienek, zalantzarik gabe, ez dute entzun.
Eta jada esan dudan bezala, gai honi buruz publikoan hitz egitea izugarri zaila da.
Oso oinarrizkoa da, gai honi buruz hitz egin nahi duzunean, nonahi ukapena besterik ez duzula jasotzen.
Beraz, bidezkoa da esatea informazio hau isilarazteko saiakerak egiten ari direla.
Eta ikusleei gonbidatzen diet nire adierazpen guztiak gure webgunean, wissen-neu-gedacht.de-n, egiaztatzeko.
Arlo honetan, argitalpen ugari argitaratu ditugu, baita dagokien korrespondentzia eta iturri
guztiak ere, eta epaitegiko prozedura asko ere.
Eta bai, Nexiqa izeneko aplikazio bat ere badugu , non gai hauek guztiak ChatGPTren "galdera eta erantzun" metodoa
erabiliz aztertu eta, nolabait esateko, laguntzarekin virologiako argitalpen guztiak irakurri ahal izango dituzun.
Nola jakin dezaket zehazki argitalpenetik zientzia baztertu, urratu edo, virologoekin eta
abarrekiko korrespondentzian ere, horrela jokatu zutela?
Beraz, han informazio asko lortzen duzu.
Ados, beraz, ikusleek beraiek egiaztatu beharko dituzte datuak eta galderak egin diezazkizute. Eskerrik asko.
Eskerrik asko zuri ere.