امروز مهمانی داریم که بنیادهای علم پزشکی را می‌لرزاند.
کسی که ادعا می‌کند ویروس‌ها وجود ندارند. یا دست‌کم هیچ مدرک قابل استفاده‌ای وجود ندارد.
یک همه‌چیزدان بدنام؟ یک عرفان‌شناس دیوانه یا حتی یک بازنگری‌گرای رادیکال؟ خواهیم دید. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
مطالبی که در ادامه می‌آید در وب‌سایت پلتفرم او با نام «Next Level» مطرح شده است:
ما در مسیر پرسشگری شجاعانه و بازاندیشی گام برمی‌داریم.
ما موضوعات ویروسی و پزشکی را با دیدگاهی نو بررسی می‌کنیم، تناقضات را شناسایی کرده و اصالت را مطالبه می‌کنیم.
ادعاهای ما کاملاً بر منابع قابل تأیید استوار است و پایه‌ای محکم برای بحث سازنده فراهم می‌کند.
ما همچنان پذیرای دیدگاه‌های نوآورانه هستیم و خودپرسی مداوم در علم را تشویق می‌کنیم. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ رویکردی والا!
بیایید سخنگوی مطبوعاتی نِکست لِوِل، آقای ماروین هابرلند، را به استودیوی Kla.TV خوش‌آمد بگوییم. خوش‌آمدید!
بعدازظهر بخیر و از دعوت شما بسیار سپاسگزارم.
بله، خیلی دوست دارم! از یک سو، این خیلی هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد.
آقای هابرلند، این آرمان والا و سودمند است، اما از سوی دیگر این سؤال مطرح می‌شود: آیا واقعاً در رابطه با موضوع ویروس ضروری است؟
آیا پرسش ویروس بیش از یک قرن است که حل نشده و توسط بی‌شمار مطالعات پژوهشی به‌طور غیرقابل انکار اثبات نشده است؟
چرا، به اصطلاح، ساعت را به عقب برگردانیم، گویی هیچ پژوهش معتبری درباره‌ی ویروس‌ها وجود نداشته است؟
بله، سؤال خوبی است. اگر معیارهایی را که در ابتدا فرموله یا قرائت کردید روی همه موضوعات
اعمال کنیم، نمی‌توانیم هیچ استثنایی قائل شویم.
و وقتی این را در ویروس‌شناسی به کار می‌بریم و انتشارات ویروس‌شناسان را بررسی می‌کنیم، کارهایشان را می‌کاویم و نتایج حاصل
از ویروس‌شناسی مانند داروها، واکسیناسیون‌ها یا توصیه‌ها را از نظر اعتبار علمی می‌سنجیم، آنگاه مشکلات
چشمگیری پدید می‌آید که به روش علمی مربوط می‌شوند.
و این همان چیزی است که امروز قرار است درباره‌اش صحبت کنیم. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
بله، اما ویروس‌ها بدون شک کشف شده و در رسانه‌ها و نشریات تخصصی به ما ارائه شده‌اند.
من چند تصویر از ویروس زبان‌آبی، ویروس اچ‌آی‌وی، ویروس آبله و ویروس کرونا همراه آورده‌ام.
در مورد این دستاوردهای پیشگامانه چه؟
این مدرکی است غیرقابل انکار.
پس اگر با فرضیه شروع کنید که برای مثال دو نفر می‌توانند یکدیگر را آلوده کنند، آنگاه باید
آزمایشی انجام دهم که فرضیهٔ من را تأیید یا تصدیق کند.
و در ویروس‌شناسی، این ادعا مطرح است که ذرات کوچک از A به B می‌پرند، برای مثال از طریق
هوا، و سپس این ذرات کوچک فرد را آلوده می‌کنند.
این بدان معناست که من باید این زنجیرهٔ کامل علت و معلول را اثبات کنم تا این فرضیه را تأیید کنم.
با این حال، این تصاویر در چنین آزمایش یا تجربه‌ای ایجاد نشده‌اند. تصاویری که اینجا نشان داده‌اید توسط ویروس‌شناسان در آزمایشگاه
ایجاد شده‌اند – نه به‌صورت زنده در انسان، بلکه در کشت‌های سلولی آزمایشگاهی – با برداشتن کشت‌های سلولی، معمولاً
از بافت کلیه میمون، و سپس مسموم و گرسنه‌نگه‌داشتن آن‌ها.
و سپس این تصاویر ظاهر می‌شوند. ۱۲۳۴۳۲۱ این همچنین به عنوان اثر سیتوپاتیک، در کنار موارد دیگر، شناخته می‌شود.
اما حقیقت این است که اگر همان آزمایش را با بافت سالم از حیوانات سالم تکرار کنید، یا اگر هیچ نمونه‌ای از حیوانات
بیمار اضافه نکنید، دقیقاً همان تصاویر را به دست می‌آورید.
این همان چیزی است که در علم به آن آزمایش کنترل یا کنترل منفی گفته می‌شود.
در واقع این کار برای رد احتمال این است که خود چیدمان آزمایشگاهی در آزمایشگاه من این نتیجه را ایجاد کرده باشد.
این بدان معناست که اگر اکنون آزمایشی انجام دهم و نمونه‌های سالمی بگیرم، دقیقاً همان تصاویر را خواهم گرفت.
اما ویروس‌شناسان هرگز این کار را انجام نمی‌دهند. آن‌ها فقط یک آزمایش انجام می‌دهند، سپس از این تصاویر عکس
می‌گیرند و ادعا می‌کنند که عامل‌های بیماری‌زا هستند.
با این حال، آنها اولاً نشان نداده‌اند که این امر به‌طور خاص در بیماران رخ می‌دهد و ثانیاً
که این ساختارها در واقع باعث بیماری می‌شوند.
زیرا در گام بعدی، یک تصویر به تنهایی اثبات نمی‌کند که آن ذره یا ساختار باعث بیماری می‌شود.
می‌توانم خانه‌ای آسیب‌دیده را نشان دهم و بگویم که این آسیب بر اثر زلزله ایجاد شده است، اما
خودِ تصویر به‌تنهایی نمی‌تواند این را ثابت کند.
ممکن است علت دیگری باعث این خسارت شده باشد.
این بدان معناست که پس از عکاسی و نشان دادن این تصویر، که در واقع تنها در افراد بیمار دیده می‌شود؛ من نمی‌توانم
این ساختارها را در افراد سالم بیابم، بنابراین مجبور خواهم بود این ساختارها را ایزوله کنم.
و سپس، در آزمایشی بعدی، آن را به حیوانات یا انسان‌ها تجویز کرده و سپس نشان دهید:
آها، اگر همین حالا این ساختارها را به آن‌ها بدهم، با همان علائم بیمار خواهند شد.
ویروسی‌ها هم در هیچ مقطعی این کار را انجام نمی‌دهند.
بنابراین، تمام کارها منحصراً در آزمایشگاه انجام می‌شوند.
فرهنگ‌های سلولی مسموم می‌شوند، با آنتی‌بیوتیک‌ها گرسنگی می‌کشند و غیره، و سپس این اثرات رخ
می‌دهند که به آن‌ها اثرات سایتوپاتیک گفته می‌شود.
همان‌طور که گفته شد، این موارد دقیقاً به همان شکل رخ می‌دهند و حتی در بافت سالم نیز قابل تشخیص نیستند. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
و مطالعات و انتشارات ویروسی فراوانی وجود دارد، به‌ویژه از روزهای آغازین ویروس‌شناسی مدرن در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، که پس
از آن بی‌شمار بار منتشر شده‌اند و بیان می‌کنند که این اثر زمانی که از بافت سالم استفاده می‌شود نیز رخ می‌دهد.
و از دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ویروس‌شناسان به‌طور مداوم از کنترل این آزمایش‌ها با بافت سالم خودداری کرده‌اند.
دیگر این کار انجام نمی‌شود. من در این مورد مکاتبات متعددی داشته‌ام.
برای این منظور، من درخواست‌های متعددی را تحت قانون آزادی اطلاعات ارسال کرده‌ام.
در سراسر جهان، در سطح بین‌المللی، مؤسسه رابرت کوخ، سرویس بهداشت عمومی انگلستان، در ایتالیا، مرکز کنترل و پیشگیری
بیماری‌ها (CDC) در آمریکا، مؤسسه پاستور در فرانسه، دانشگاه ملبورن در استرالیا، مؤسسه دوهرتی و غیره و غیره.
برای تمام ویروس‌های ممکن، سرخک، سارس-کوو-۲، اچ‌آی‌وی. و پیام همیشه یکی است:
«خیر، ما آزمایش‌های کنترل یا کنترل‌های منفی را با مواد سالم انجام نمی‌دهیم.» این کار به‌طور قاطع انجام نمی‌شود. ۱۲۳۴۳۲۱
اما اگر از این تفاوت آگاه باشند، توضیحشان چیست؟ پس چرا این کار را انجام نمی‌دهند؟
آیا آنها می‌گویند: «بله، ما در دههٔ ۱۹۴۰ آن را حل کردیم، دیگر به آن نیازی نداریم»؟ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ خب، پاسخ‌ها متفاوت هستند. گاهی می‌شنوید که ظرفیت لازم برای انجام این آزمایش‌ها وجود ندارد.
اینکه شما کاملاً بر آزمایش‌های مثبت تمرکز می‌کنید.
این، برای مثال، واکنش استرالیا به سارس-کوو-۲ بود. ۱۲۳۴۳۲۱
در موارد دیگر، مانند شیوع فعلی بیماری پا و دهان در مؤسسه فردریش لوفلر، به ما گفته شد که این کار ضروری نیست، زیرا روش‌های دیگر،
روش‌های غیرمستقیم، قبلاً ثابت کرده بودند که نمونه حاوی ویروس است.
و این‌ها به نظرم بهانه‌های رایجی هستند که اغلب می‌شنوید.
با این حال، این موارد از نظر علمی رضایت‌بخش نیستند و همچنین روش علمی را نقض می‌کنند، روشی که طبق بخش ۱ قانون حفاظت در
برابر عفونت آلمان برای همه ویروس‌شناسان و مؤسسات الزامی است.
در آن آمده است که همه باید مطابق با جدیدترین یافته‌های علمی کار کنند.
و بنیاد تحقیقات آلمان در آلمان قواعد کار علمی را برای همه دانشمندان تعریف می‌کند.
و به‌وضوح بیان می‌کند که ما باید کنترل‌های منفی را انجام دهیم، یا بهتر بگوییم باید روش‌های خود را بررسی کنیم و
همه چیز را مستندسازی کنیم تا همه بتوانند آن را درک کنند.
و این به سادگی در ویروس‌شناسی کاملاً نقض می‌شود.
اما وقتی کنترل‌ها را انجام می‌دهید، همان‌طور که خودمان منتشر کرده‌ایم، برای مثال آزمایش‌های کنترلی‌ای منتشر کرده‌ایم که در
آن‌ها دقیقاً همان آنتی‌بیوتیک‌هایی را که ویروس‌شناسان روی مواد سالم استفاده می‌کنند، با استفاده از دقیقاً همان
تکنیک‌های گرسنگی که ویروس‌شناسان به‌کار می‌برند، اضافه می‌کنید، آنگاه دقیقاً همین اثرات را مشاهده می‌کنید.
و البته این موضوع در گذشته چندین بار توسط خود ویروس‌شناسان منتشر شده بود، اما همان‌طور که گفتم، ما در حال صحبت
دربارهٔ دورهٔ دهه‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ هستیم. از دههٔ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به بعد، این کار دیگر اصلاً انجام نشده است.
ما همیشه درباره ویروس‌ها صحبت می‌کنیم. چرا در این کشت‌های سلولی آنتی‌بیوتیک وجود دارد؟ آن‌ها آنجا چه می‌کنند؟
بله، این هم یک سؤال بسیار، بسیار مهم و خوب است.
ویروسیولوژیست‌ها در این آزمایش‌های کشت سلولی در آزمایشگاه از آنتی‌بیوتیک‌ها استفاده می‌کنند
زیرا می‌خواهند محیط کشت سلولی را ضدعفونی کنند.
شما می‌خواهید از تأثیر باکتری‌ها یا سایر میکروارگانیسم‌ها بر آزمایش جلوگیری کنید.
آنها فقط ویروس‌ها را می‌خواهند، که در واقع زنده نیستند، موجودات زنده‌ای نیستند، آنها فقط می‌خواهند این ویروس‌ها مؤثر باشند.
و آنها می‌خواهند عملاً همهٔ میکروارگانیسم‌های دیگر را ریشه‌کن کنند.
با این حال، ویروس‌شناسان اغلب این واقعیت را نادیده می‌گیرند که خود آنتی‌بیوتیک‌ها فشار
زیادی بر بافت و این کشت سلولی وارد می‌کنند.
و تجویز آنتی‌بیوتیک‌ها، معمولاً دو دارو به‌صورت ترکیبی استفاده می‌شوند، پنی‌سیلین و استرپتومایسین، که به‌تنهایی باعث ایجاد استرس
در کشت سلولی می‌شوند و سپس این اثر، اثر سیتوپاتیک، رخ می‌دهد که در آن کشت سلولی از هم می‌پاشد و بعداً
به‌عنوان یک تصویر ویروسی، به اصطلاح، به ما فروخته می‌شود.
همچنین بیانیه‌هایی از سوی ویروس‌شناسان در مکاتبات وجود دارد، از جمله از مؤسساتی مانند
مؤسسه فردریش لوفلر، که صراحتاً اعلام می‌کنند:
این موضوع به‌خوبی شناخته شده است. ویروس‌شناسان می‌دانند که آنتی‌بیوتیک‌ها برای بافت مشکل‌ساز
هستند و می‌توانند این اثر سیتوپاتیک را ایجاد کنند.
و به همین دلیل، از نظر علمی، لازم است یک آزمایش کنترل انجام شود که در آن یک نمونه سالم نیز با
آنتی‌بیوتیک‌ها درمان شود، و این کار نیز هرگز انجام نمی‌شود.
این بدان معناست که حتی با مدرن‌ترین روش‌ها و بهترین میکروسکوپ‌های الکترونی روبشی، همان
اثرات را می‌توان در افراد سالم و بیمار مشاهده کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
تفاوتی وجود ندارد؟
تفاوتی وجود ندارد؛ تشخیص بین آن‌ها غیرممکن است.
یک نکتهٔ دیگر هست که انجمن تحقیقات آلمان خواستار آن است و هرگز در ویروس‌شناسی به کار گرفته نمی‌شود و آن کورسازی است.
در واقع مهم است که ویروس‌شناسان آزمایشگاه ندانند کدام نمونه آلوده شده و کدام، برای مثال، از منبعی سالم
آمده است، تا دچار هیچ‌گونه سوگیری یا پیش‌فرض ذهنی نشوند.
این کار نیز در هیچ نقطه‌ای از ویروس‌شناسی به‌طور کلی انجام نمی‌شود.
این بدان معناست که ما در واقع چندین تخلف از روش علمی داریم.
عدم وجود آزمایش‌های کنترل، فقدان مستندات کامل و نبود کورسازی، و همه این موارد به‌طور
مداوم نقض می‌شوند – حتی توسط مؤسسه رابرت کوخ.
و همان‌طور که گفتم، این صرفاً نقدی بر روش علمی نیست، بلکه می‌دانیم وقتی این آزمایش‌های کنترلی را انجام
می‌دهید، همان نتیجه به‌طور غیرقابل تمایز رخ می‌دهد.
این صرفاً رد و ابطال مستقیم ویروس‌شناسی است – دست‌کم در این مورد.
ما اکنون این تصاویر، یعنی آزمایش‌های کشت سلولی، را در اینجا مورد بحث قرار داده‌ایم.
ویروسی‌ها سپس گام دوم را برمی‌دارند، یعنی توالی‌یابی ژنوم، که برخی بینندگان ممکن است قبلاً نام آن را شنیده باشند.
سپس تلاشی برای شناسایی ژنوم یا اطلاعات ژنتیکی یک ویروس انجام می‌شود.
تمام این‌ها، به اصطلاح، با استفاده از یک مدل کامپیوتری انجام می‌شود.
این صرفاً یک شبیه‌سازی کامپیوتری با استفاده از برنامه‌های نرم‌افزاری است.
این هیچ ربطی به توالی‌یابی واقعی ندارد و در اینجا نیز هیچ کنترلی انجام نمی‌شود.
و شما همچنین باید توالی‌سنجی کنید کشت سلولی سالم را که دقیقاً همین اثرات را ایجاد می‌کند.
و ناگهان می‌بینید که وقتی این کار را انجام می‌دهید، همان ژنوم‌ها و همان ویروس‌ها را در کشت سلولی سالم نیز پیدا می‌کنید.
این بدان معناست که می‌توانم تمام ویروس‌ها را از کشت سلولی سالم که آن را با آنتی‌بیوتیک‌ها مسموم و گرسنگی داده‌ام، محاسبه کنم.
من می‌توانم با برنامهٔ کامپیوتری به همان آسانی HIV را آنجا پیدا کنم.
من می‌توانم سارس-کوو-۲ و همچنین واریانت‌های آن را در آنجا بیابم.
و می‌توانم با قرار دادن این کشت سلولی تحت مراحل اضافی خاصی مانند PCR، که در آن این کشت سلولی را، به
اصطلاح، تکثیر می‌کنم، همهٔ این‌ها را حتی ساده‌تر کنم.
این یعنی من به سادگی ماده را ضرب می‌کنم.
این کار یافتن و محاسبهٔ ویروس‌ها را، به اصطلاح، برای برنامهٔ کامپیوتری حتی آسان‌تر می‌کند.
و ما همهٔ این‌ها را نقد می‌کنیم، زیرا می‌بینیم که اگر آن را به‌درستی کنترل کنید، همان‌طور که باید به‌صورت علمی
انجام شود، آنگاه اظهارات ویروس‌شناسان را نادرست و رد می‌کنیم.
و – همهٔ این‌ها کمی پیچیده به نظر می‌رسید، پس ممکن است لازم باشد یک یا دو بار دیگر به آن گوش دهید – اما اکنون ساده‌ترین و مهم‌ترین
نکته مطرح می‌شود که برای همهٔ بینندگان کاملاً منطقی خواهد بود.
صرف‌نظر از این تصاویر که مدام به ما نشان داده می‌شوند، و صرف‌نظر از آزمایش‌های کشت سلولی و
توالی‌یابی ژنومی کامپیوتری – کاملاً صرف‌نظر از همهٔ اینها:
تمام آزمایش‌های واگیری که تاکنون در تاریخ انجام شده‌اند، یعنی گرد هم آوردن افراد سالم و بیمار، چه
حیوانات و چه انسان‌ها، ناموفق بوده‌اند. همه‌شان!
این یعنی هر وقت سعی می‌کنم افراد بیمار و سالم را در یک آزمایش کنترل‌شده گرد هم آورم تا سرایت را ثابت کنم، هرگز موفق نمی‌شوم!
و این همچنین ردّ مستقیمی بر ویروس‌شناسی است.
بله، شاید به‌طور غیرمستقیم. اما وقتی این عفونت‌ها را می‌بینید، نمی‌توانید بگویید ویروس‌ها باعث بیماری نمی‌شوند.
منظورم این است که می‌توانید آن را در کلاس درس مدرسه ببینید.
سپس یک کودک مریض است، کودک بعدی مریض است، معلمان مریض هستند، نیمی از کلاس خالی است.
ما دوباره همان را داشتیم. این چطور قرار است اتفاق بیفتد؟ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
اگر بتوان ثابت کرد که باکتری‌ها دخالتی ندارند، بلکه این علایم غیر اختصاصی هستند که اغلب با
آن‌ها سروکار داریم اما بارها و بارها تکرار می‌شوند.
این یک کلینیک معمولی است که ظاهر می‌شود. چطور آن را توضیح می‌دهید؟
بله، وقتی این امور را مشاهده می‌کنیم، فرضیه‌های علمی پدید می‌آیند.
برای مثال، اکنون این ذرات یا ویروس‌ها هستند که در حال گسترش‌اند.
این یک فرضیه واقعاً خوب است. اما وقتی آن را آزمایش می‌کنی، کار نمی‌کند.
پس ما به ایده‌های بیشتری و فرضیه‌های بیشتری نیاز داریم.
البته، ما در این مورد زیاد فکر کردیم.
اگر ویروس‌ها نباشند، چه می‌تواند باشد؟ یا میکروب‌ها؟
این موضوع به‌وضوح ما را به نکاتی مانند تغذیه، تأثیرات محیطی، سموم و قرار گرفتن در معرض
عوامل خارجی در ارتباط با مطالعات علمی می‌رساند.
البته منابع تابش، علل روانی و استرس نیز قابل تصور هستند.
این‌ها همه علل‌هایی هستند که می‌توان آن‌ها را به‌خوبی به‌صورت تجربی، برای مثال در هر آزمایشی، تأیید کرد.
من می‌توانم صرفاً از طریق رژیم غذایی علائم ایجاد کنم. من می‌توانم از طریق سموم تومورها را ایجاد کنم.
من می‌توانم از طریق آزمایش‌های پرتودهی تومورها را ایجاد کنم.
می‌توانم با لمس یک دکمه و استفاده از این متغیرها، علائم را روشن و خاموش کنم.
این بدان معناست که ما در حال حاضر دربارهٔ بسیاری از علائم، چگونگی تولید آن‌ها در آزمایش‌ها
و علل آن‌ها، به اصطلاح، اطلاعات زیادی داریم.
نه همه‌ی آن‌ها، اما تعداد زیادی. به همین دلیل می‌گوییم منطقی‌تر است که به پژوهش در این حوزه ادامه دهیم و در آنجا
پژوهش‌های باز انجام دهیم، نه اینکه همیشه روی این موضوع تمرکز کنیم که از ابتدا تا انتها به‌طور کامل رد شده است.
این همچنین مانع بینش‌های بیشتر، پژوهش‌های بیشتر و دانش بیشتر می‌شود.
این نیز چیزی است که ما به‌شدت آن را نقد می‌کنیم، زیرا افق دانش را به‌طور جدی به موضوعی که رد شده است محدود می‌کند.
آیا درست فهمیده‌ام؟ نه ویروس‌ها و نه باکتری‌ها مسئول این عفونت نیستند؟
درست است. از نظر علمی، اگر این آزمایش‌ها را با ویروس‌ها یا با آنچه ادعا می‌کنید ویروس
هستند انجام دهید، نمی‌توانید عفونت را ثابت کنید.
اما اگر این کار را با باکتری‌هایی انجام دهیم که واقعاً زیر میکروسکوپ قابل رؤیت‌اند و وجود دارند، حتی در آن
صورت نیز اگر این باکتری‌ها را ایزوله کنیم، نمی‌توانیم در یک آزمایش کنترل‌شده عفونت ایجاد کنیم.
مثال: اگر من سالمونلا یا سایر باکتری‌هایی را که ادعا می‌شود عامل برخی علائم هستند بردارم، نمی‌توانم یک موجود
زنده سالم را با آن‌ها آلوده یا مسموم کنم. این کار نمی‌کند.
همیشه مشاهده می‌شود که وقتی یک موجود زنده از قبل بیمار یا دارای علائم است، باکتری‌ها نیز به‌طور موضعی هم‌زمان تکثیر
می‌شوند، که می‌توان آن را به‌عنوان یک اثر جانبی در نظر گرفت.
اما این، برای مثال، برای ایجاد تشبیهی برای بیننده است، مانند خانه‌ای در حال سوختن.
وقتی خانه‌هایی در حال سوختن هستند، معمولاً یا تقریباً همیشه می‌بینم که آتش‌نشان‌ها هم آنجا هستند.
این بدان معناست که همبستگی، همبستگی بسیار، بسیار بالا است.
با این حال، این ثابت نمی‌کند که آتش‌نشانان نیز عامل آتش‌سوزی بوده‌اند.
آنها تنها هم‌زمان با آتش ظاهر می‌شوند.
پس باید در مورد میکروارگانیسم‌ها و باکتری‌ها بسیار، بسیار محتاط باشید و آن‌ها را از نزدیک بررسی کنید.
فقط به این دلیل که آنها در کنار علائم ظاهر می‌شوند، به این معنا نیست که علت باشند.
چون، همان‌طور که همین الان گفتم، اگر آن‌ها را جدا کنم و باکتری‌ها را به یک فرد سالم که بیمار نیست بدهم، هیچ اتفاقی نمی‌افتد.
و این در واقع ردّی است بر وجود هرگونه عفونت یا سرایت از طریق میکروارگانیسم‌هایی مانند باکتری‌ها.
اما این شامل انگل‌ها و کرم‌ها هم می‌شود. آنجا هم کار نمی‌کند.
شما هرگز نمی‌توانید به این شکل افراد سالم را آلوده کنید. این روش کار نمی‌کند.
بله، اما برگردیم به این وضعیت در کلاس.
همهٔ کودکان یک‌جور غذا نمی‌خورند. آن‌ها همه شرایط زندگی یکسانی ندارند.
پس چگونه ممکن است که همگی آن‌ها علائم یکسانی پیدا کنند؟
پس، وقتی می‌گوییم که در یک کلاس علائم مشابهی داریم:
اولاً، این همیشه همه کودکان را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، بلکه تنها تعداد کمی را درگیر می‌کند.
و ما باید به دنبال نقاط مشترک باشیم. همهٔ کودکان در یک اتاق هستند.
آنها همه یک درس دارند.
آنها همه در معرض شرایط اقلیمی یکسان قرار دارند.
آنها همه در این اتاق در معرض شرایط محیطی یکسان قرار دارند.
و این می‌تواند متغیرها یا استدلال‌های کافی باشد که البته باید در یک آزمایش معقول مورد آزمون قرار گیرند.
آن گام دوم خواهد بود. اما ما در فرضیه‌ها کمبودی نداریم. دقیقاً.
اما اگر بگویید که وجود این ویروس‌های بیماری‌زا اثبات نشده و علم اساساً نمی‌داند چه می‌کند یا به دنبال چه چیزی است،
اقدامات پیشگیرانه‌ای مانند واکسیناسیون تا چه حد مفید هستند؟
بله، آن‌ها حتی بدون مدرک ویروس‌ها هم می‌توانند مفید باشند اگر در یک آزمایش معقول مزیتی نشان دهند.
بنابراین، صرف‌نظر از اینکه ویروس‌ها وجود داشته باشند یا نه، واکسیناسیون همچنان می‌تواند مؤثر باشد.
اما وقتی آزمایش‌ها با واکسیناسیون انجام می‌شوند، چنین چیزی رخ نمی‌دهد.
اولاً، اکثریت قریب به اتفاق مطالعات در مورد واکسیناسیون نیز از قوانین علمی پیروی نمی‌کنند.
این بدان معناست که ما حداقل دو گروه داریم.
یک نفر واکسن دریافت می‌کند، یک نفر دارونمای مناسب دریافت می‌کند.
و سپس تصویر کاملاً بالینی مورد بررسی قرار می‌گیرد.
این مورد در مورد ویروس کرونا، برای مثال در مورد واکسن‌های ویروس کرونا، صدق می‌کرد.
مراقبت شد تا یک گروه دارونما گنجانده شود.
سپس به او محلول نمک داده شد که خود به خود واقعاً دارونمای مناسبی نبود.
زیرا دارونما در یک کنترل منفی معقول باید تنها در یک متغیر با مادهٔ مؤثر تفاوت داشته باشد، تا تنها آن متغیر قابل مشاهده باشد.
در این صورت، این جزء ویروسی خواهد بود.
محلول نمکی در صدها متغیر با واکسن واقعی متفاوت است.
اما این موضوع کاملاً جداست.
در این مطالعات کرونای ویروس، برای واکسن‌های کرونای ویروس چه کاری انجام شد؟ برای مثال، برای واکسن بیون‌تک-فایزر؟
سپس افراد صرفاً با آزمایش‌های PCR آزمایش می‌شدند.
با این حال، اگر ریزه‌نویسی‌های مطالعه را بخوانید، تعداد افراد بیمار در هر دو گروه یکسان بود.
در این مطالعات، به این مورد «موارد مشکوک به کووید-۱۹» گفته می‌شود.
این بدان معناست که تقریباً تعداد یکسانی از مردم بیمار بودند.
در کلینیک واقعی غیرممکن بود که تمایزی قائل شویم.
این بدان معناست که واکسیناسیون هیچ‌گونه اثر بالینی نداشت. تنها آزمایش PCR تفاوت را نشان داد.
و در آنجا نیز ما واکسن‌ها را نقد می‌کنیم.
اثربخشی آن‌ها در برابر بیماری‌ها از نظر علمی اثبات نشده است. و علاوه بر این، به اصطلاح:
اگر به سرخک و سیاه‌سرفه یا سایر بیماری‌هایی که با واکسیناسیون مرتبط هستند نگاه کنید، جایی که طبّ متعارف ادعا می‌کند واکسیناسیون
این بیماری‌ها را ریشه‌کن کرده است، در واقع می‌توانید ببینید که مدت‌ها پیش از معرفی هر واکسن، آمار نشان
می‌دهد شیوع این بیماری‌ها از قبل در حال کاهش بوده و در واقع به‌طور چشمگیری در حال کاهش بوده است.
در برخی موارد، مانند سرخک، شیوع آن در آلمان پیش از معرفی واکسیناسیون تا ۹۵ درصد کاهش یافته بود.
این بدان معناست که بیماری در واقع تا زمان معرفی واکسن از بین رفته بود.
این بدان معناست که از این داده‌ها نیز نمی‌توان هیچ نتیجه‌ای استخراج کرد.
به همین دلیل ما واکسن‌ها را همان‌طور که ویروس‌شناسی را نقد می‌کنیم، نقد می‌کنیم.
و ضمناً، بیشتر داروهای دیگر نیز بی‌اثر و غیرضروری محسوب می‌شوند.
اما این تقریباً شبیه کلاهبرداری است.
به نظر شما، آیا همه ویروس‌شناسان و پژوهشگران پزشکی متقلب و آدم‌های شرور هستند؟
نه، اصلاً. ما همیشه باید مؤلفهٔ انسانی را نیز در نظر بگیریم.
چون این افراد تمام زندگی‌شان را وقف این موضوع، این پژوهش کرده‌اند.
آنها متعصب‌اند، همان‌طور که به انگلیسی می‌گویند، یا پیش‌داور؛ دیدگاهی تحریف‌شده دارند، نمی‌توانند
آزادانه بیندیشند و اغلب تمام وجودشان به آن بستگی دارد.
این بدان معناست که آن‌ها خانواده دارند، فرزندان دارند و غیره، و ممکن است توان انتقاد کردن را نداشته باشند.
شما همیشه باید این را در نظر بگیرید؛ این به طور خودکار مردم را شرور نمی‌کند.
بسیاری از ویروس‌شناسان را می‌توان هم‌اکنون به نادانی متهم کرد.
چون آنها به طور مداوم پیشنهادهای ما برای گفتگو را رد می‌کنند.
گاهی پاسخ‌هایی به پرسش‌های مکتوب دریافت می‌کنیم، اما همیشه این‌طور نیست و در آنجا مشارکت در
یک بحث علمی و بی‌طرفانه بسیار، بسیار دشوار است.
شما قطعاً می‌توانید آن‌ها را به این اتهام متهم کنید، اما من نمی‌گویم که همهٔ پزشکان یا همهٔ
ویروس‌شناسان و امثال آن عمداً این کار را انجام می‌دهند.
این بیشتر نوعی خودحفاظتی است و همچنین نوعی جهل دربارهٔ این موضوع.
با این حال، طرفداران نظریه ویروس می‌گویند که تنها با معرفی بهداشت، برای مثال توسط ایگناز سمل‌وایس در زنان‌شناسی و رابرت کخ از
طریق نظریه میکروب‌ها، بود که بیماری‌های عفونی شروع به کاهش کردند.
آیا با این اظهاراتت در واقع ریسک نمی‌کنی که این دستاوردها دوباره از بین بروند؟
شما همیشه باید تمایز قائل شوید. اقداماتی مانند بهبود بهداشت قطعاً می‌توانند تأثیرگذار باشند، برای مثال صرفاً به
این دلیل که من مواد خارجی کمتری را وارد زخم یا بدنم می‌کنم.
البته بدن به آلودگی‌های خارجی واکنش نشان می‌دهد، من می‌گویم با التهاب.
این کاملاً واضح است و به‌حق هم هست.
اما این لزوماً ربطی به ویروس‌ها ندارد.
در ویروس‌شناسی، این گزاره کاملاً روشن است: ذرات کوچکی وجود دارند که باعث بیماری‌ها می‌شوند و خود عامل آن‌ها هستند.
و من باید آن را به‌طور علمی ثابت کنم. نمی‌توانم فقط به همین‌جا بسنده کنم.
قطعاً شرایط بهداشتی بهبود یافته است. با این حال، این موضوع محدودیت‌های قابل توجهی نیز دارد.
برای مثال، در جریان همه‌گیری ویروس کرونا، مطالعات زیادی انجام شد، همان‌طور که در مورد آنفولانزا نیز
چنین بود، که در آن دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند.
یکی اقدامات بهداشتی را اجرا کرد، دیگری اجرا نکرد.
یا یکی از ماسک‌ها استفاده می‌کرد و دیگری استفاده نمی‌کرد.
و در تمام این مطالعات کنترل‌شده تصادفی موسوم به استاندارد طلایی، که در آن‌ها دو گروه وجود دارد و تنها یک
متغیر متفاوت است، درمی‌یابید که نه تدابیر بهداشتی و نه ماسک‌ها هیچ تأثیری نداشته‌اند.
هر دو گروه همیشه تعداد یکسانی از بیماران بیمار و دارای علائم داشتند.
بنابراین تفاوت از نظر آماری معنادار نبود. و این نیز این فرضیه را رد می‌کند.
با این حال، همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، اکنون با زخم‌های باز رعایت بهداشت قطعاً توصیه می‌شود.
زیرا بدن وقتی در بافت‌ها هیچ مادهٔ بیگانه‌ای نباشد، سالم‌ترین است. این کاملاً واضح است.
و سپس، از نظر تاریخی، تلاش‌های بزرگ‌مقیاسی نیز برای آلوده‌سازی وجود داشته است.
بین جنگ‌های جهانی، در جریان جنگ‌های جهانی
آیا این به این نتیجه نرسید که علاوه بر باکتری‌ها، سازوکارهای دیگری که باعث بیماری
می‌شوند نیز می‌توان آن‌ها را به این ذرات نسبت داد؟
خب، در واقع در طول تاریخ تلاش‌های نسبتاً زیادی برای آلوده‌سازی صورت گرفته است.
در جریان همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی، بله، اما همچنین بعدها با سرخک و بسیاری بیماری‌های دیگر، آنفولانزا و غیره.
و من قبلاً در ابتدا اشاره کردم که آنها همیشه شکست می‌خورند.
پس شما هرگز نمی‌توانید ثابت کنید که می‌توانید افراد را به‌طور کنترل‌شده آلوده کنید. این همیشه جواب نمی‌دهد.
و در این نقطه، در آخرین لحظه، واقعاً باید شروع به تأمل و در نظر گرفتن این موضوع کرد که چیزی نمی‌تواند درست باشد.
پزشکان یا کارکنان مطالعه درگیر در این پژوهش‌ها طبیعتاً همیشه در این باره کنجکاو بودند. هی، چطور ممکن است؟
در اینجا ما در تلاشیم تا به‌طور تجربی از مسری‌ترین بیماری‌ها استفاده کنیم، و این هرگز جواب نمی‌دهد. چگونه ممکن است؟
سپس، البته، استدلال‌هایی مانند «بله، شاید ویروس‌ها به اندازه کافی غلیظ نبودند، یا شاید
این سوژه‌های آزمایشی مصون بودند» مطرح می‌شوند.
همه‌ی این‌ها فرض‌های خوبی هستند، شکی در این نیست.
واقعیت این است که ما هرگز نتوانسته‌ایم در یک آزمایش عفونت را ثابت کنیم.
و باید اول این را درک کنی، اول آن را هضم کنی و اول از آن آگاه شوی.
و این ادعا را رد می‌کند که ما اصلاً هیچ عفونتی اینجا داریم و اینکه این از طریق این ذرات عمل می‌کند.
شما می‌توانید این را در این مطالعات ماسک ببینید.
اگر، برای مثال، ماسک‌های FFP2 واقعاً استفاده می‌شدند، یا اگر ویروس‌ها وجود داشتند، آنگاه باید اثری وجود می‌داشت.
یا ماسک‌های بهداشتی باید تأثیر بگذارند، اما نمی‌گذارند.
این بدان معناست که ما در ابعاد مختلف و آزمایش‌های گوناگون، ردّیه‌هایی بر ویروس‌شناسی داریم.
البته اکنون می‌توان با تمام توان و امکانات کوشید تا آن را زنده نگه دارند، که در واقع همین کار در حال انجام
است، زیرا بخش زیادی از صنعت و حجم عظیمی از مبادلات اقتصادی، پول و غیره به آن وابسته است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ می‌توان تصور کرد که اگر این شروع به فروپاشی کند، زلزله‌ای عظیم رخ خواهد
داد که طبیعتاً کسی نمی‌خواهد با آن مواجه شود.
و ما صرفاً می‌خواهیم به‌طور علمی و عینی نشان دهیم که وقتی به علم آن نگاه می‌کنید، با مشکلات عظیم و تناقضات فراوان
روبه‌رو می‌شوید، و این به‌عنوان یک دانشمند غیرقابل‌قبول است.
به‌عنوان یک دانشمند منتقد، نمی‌توان این را پذیرفت.
این بدان معناست که منابع به گونه‌ای هستند که این نظریه واقعاً قابل پذیرش نیست. آیا خودتان این منابع را خوانده‌اید؟
دقیقاً، در Next Level، همان‌طور که همین الان اشاره کردم، ما با ده‌ها مؤسسه، در واقع بیش از
۲۰۰ مؤسسه، از جمله ویروس‌شناسان مکاتبه داشته‌ایم.
ما مصاحبه‌هایی انجام دادیم و به مؤسسه رابرت کوخ و سایر مؤسسات در سراسر جهان که در این
زمینه گزارشی برای ارائه داشتند، استعلام فرستادیم.
و همه تأیید می‌کنند که در نمونه‌های سالم هیچ کنترل منفی وجود ندارد و در توالی‌یابی ژنوم اصلاً کنترل
منفی‌ای وجود ندارد. بنابراین آن‌ها کاملاً غایب هستند.
اینکه آزمایش‌های عفونت، برای مثال به دلایل اخلاقی، انجام نمی‌شوند، صرفاً یک استدلال واهی است که به‌عنوان دفاع مطرح می‌شود.
می‌توانستید همین کار را با حیوانات هم انجام دهید، همان‌طور که همیشه با واکسن‌ها و سایر داروها انجام می‌دهید، اما
به‌طرز عجیبی اخلاق به‌عنوان استدلالی در اینجا مطرح می‌شود.
پس شما صرفاً سعی می‌کنید خود را از این تناقضات محافظت کنید، و یک ناظر دقیق یا حتی فردی با ذهن علمی به‌سرعت
متوجه می‌شود که در استدلال علمی اینجا و همچنین در این رابطه علت و معلول مشکلات عظیمی وجود دارد.
و برای بازگشت به این تصاویر و این سازه‌ها.
یک اثر مهم از کارل‌هینز لودتکه از مؤسسه ماکس پلانک برای تاریخ علم وجود دارد.
او تاریخچهٔ اولیهٔ ویروس‌شناسی را مطالعه کرده و به این نتیجه رسیده است که این تصاویر مشکلات عظیمی ایجاد می‌کنند، زیرا
آن‌ها تصاویر نوری میکروسکوپ نیستند و در واقع اصلاً تصویر نیستند.
در اینجا از یک میکروسکوپ الکترونی استفاده می‌شود.
نمونه‌هایی که در این میکروسکوپ الکترونی، در یک محفظهٔ خلأ قرار می‌گیرند، باید با احتیاط فراوان با آن‌ها رفتار شود.
برای مثال، آن‌ها باید با فلز پوشانده شوند تا بتوانند برق را هدایت کنند، و سپس باید بین دو
صفحه شیشه‌ای با رزین اپوکسی منجمد یا ثابت شوند.
این مقدار استرس فوق‌العاده‌ای بر این بافت وارد می‌کند که در حال حاضر نیز تحت فشار است و می‌تواند منجر به تغییرات شود.
کارل هاینتس لودتکه از مؤسسه ماکس پلانک نیز اشاره کرده است که مشکلات عظیمی وجود دارد و
آرتفکت‌ها رخ می‌دهند – در علم به آن‌ها آرتفکت می‌گویند.
آثار به سادگی نتایجی یا ساختارهایی هستند که صرفاً به دلیل شرایط تجربی پدید می‌آیند.
و این‌ها تصاویر نیستند، بلکه جریان‌های الکتریکی هستند که توسط یک کامپیوتر تبدیل شده‌اند و سپس
به اصطلاح به صورت ریاضی به تصویر تبدیل می‌شوند.
و این یک مشکل دیگر است. این بدان معناست که در بهترین حالت، ما با شواهد غیرمستقیم سروکار داریم، اما هرگز با شواهد مستقیم.
شواهد مستقیم چنین خواهد بود: من یک فرد بیمار دارم، من یک فرد سالم دارم، آن‌ها را در کنار هم قرار می‌دهم،
فرد بیمار فرد سالم را آلوده می‌کند و او بیمار می‌شود.
من بزاق یا ترشحات مخاطی فرد بیمار را می‌گیرم، این ترشحات را به فرد سالم می‌دهم و آن فرد بیمار می‌شود.
این مدرک مستقیمی خواهد بود. این هرگز در ویروس‌شناسی اتفاق نمی‌افتد.
اگر این کار را انجام دهید، کار نمی‌کند. و این انتقاد اصلی به کل مسئله است.
پس بیایید نتیجه را خلاصه کنیم.
علم و پژوهش بهتر است گفتمان را باز نگه دارند.
زیرا ممکن است ما تحت تأثیر تصورات بنیادین غلط باشیم، شاید نه تنها در ویروس‌شناسی، بلکه در سایر موضوعات نیز.
و این، همان‌طور که اشاره می‌کنید، اصول بنیادین علم را نقض می‌کند. بله، در نهایت آن را به پوچی می‌کشاند.
و این البته وضعیتی است که نمی‌خواهیم در آن قرار بگیریم؛ وضعیتی که به دوران تاریک بازمی‌گردیم، زمانی
که واقعاً نمی‌توان مسائل را به‌طور قاطع اثبات کرد.
آقای هابرلند، از اینکه با ما صحبت کردید سپاسگزاریم.
کنجکاوم بدانم مخاطبان در این مورد چه می‌گویند.
Kla.TV صداهای مخالف سانسورنشده را ارائه می‌دهد تا بتوانیم واقعیت را درک کنیم. بسیار سپاسگزاریم.
بله، از این فرصت هم متشکرم. فکر می‌کنم فوق‌العاده مهم است.
بسیاری از بینندگان قطعاً چیزی دربارهٔ این موضوع شنیده‌اند، اما اکثرشان قطعاً نشنیده‌اند.
و همان‌طور که قبلاً گفتم، صحبت کردن در مورد این موضوع در جمع بسیار دشوار است.
در واقع وقتی بخواهید درباره‌ی این موضوع صحبت کنید، همه‌جا فقط با رد مواجه می‌شوید.
پس می‌توان گفت که تلاش‌هایی برای سرکوب این اطلاعات در حال انجام است.
و از بینندگان دعوت می‌کنم تا تمام اظهاراتم را در وب‌سایت ما wissen-neu-gedacht.de بررسی کنند.
ما بسیاری از نشریات را همراه با تمام مکاتبات و تمامی منابع و همچنین بسیاری از دادرسی‌های دادگاه در این زمینه افشا کرده‌ایم.
و بله، ما همچنین یک اپلیکیشن به نام Nexiqa داریم که در آن می‌توانید با استفاده از روش «پرسش و پاسخ»
ChatGPT به اکتشاف در تمام این موضوعات بپردازید و با کمک، تمام این مقالات ویروسی را مطالعه کنید.
دقیقاً چگونه می‌توانم از روی نشریه بفهمم که علم نادیده گرفته شده، نقض شده یا حتی در مکاتبات با ویروس‌شناسان و غیره؟
پس شما اطلاعات زیادی از آنجا به دست می‌آورید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بسیار خب، پس این بر عهدهٔ بینندگان است که خودشان حقایق را بررسی کنند و از
شما سؤال بپرسند. بسیار سپاسگزارم. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
ممنونم هم.