Այսօր մեզ մոտ հյուր կա, ով ցնցում է բժշկական գիտության հիմքերը։
Մեկը, ով պնդում է, որ վիրուսները գոյություն չունեն։ Կամ առնվազն, որ չկա կիրառելի ապացույց։
Վատ համբավ ունեցող ամենագետ՞ Խելագար էզոտերիկոս՞ կամ նույնիսկ ռադիկալ վերանայող՞ Կտեսնենք։
Հաջորդ թեզիսները ձևակերպված են նրա Next Level հարթակի կայքում։
Մենք ընթանում ենք համարձակ հարցադրումների և վերանայման ուղին։
Մենք վիրուսաբանական և բժշկական թեմաները ուսումնասիրում ենք նոր տեսանկյունից, բացահայտում հակասություններ և պահանջում իսկություն։
Մեր պնդումները հաստատուն հիմնված են ստուգելի աղբյուրների վրա և ապահովում են կառուցողական քննարկման ամուր հիմք։
Մենք շարունակում ենք բաց լինել նորարարական տեսանկյունների համար և խրախուսում ենք գիտության
մեջ անընդհատ ինքնաքննությունը։ Անվեհեր մոտեցում։
Ուրախությամբ ողջունենք Next Level-ի մամուլի խոսնակ պարոն Մարվին Հաբերլանդին Kla.TV ստուդիայում։ Բարի գալուստ։
Բարի ցերեկ և շատ շնորհակալ եմ հրավերի համար։
Այո, շատ կուզեի! Մի կողմից դա շատ հուզիչ է հնչում։
Պարոն Հաբերլանդ, այս ձգտումը ազնիվ և օգտակար է, սակայն մյուս կողմից հարց է ծագում՝ արդյոք դա
վիրուսի խնդրի առնչությամբ իսկապես անհրաժեշտ է՞
Արդյո՞ք վիրուսի հարցը ավելի քան մեկ դար առաջ չի լուծվել և անթիվ հետազոտություններով անվիճելիորեն չի ապացուցվել։
Ինչու, կարելի է ասել, հետ շրջել ժամացույցը, կարծես վիրուսների վերաբերյալ որևէ հուսալի հետազոտություն չլիներ։
Այո, դա լավ հարց է։ Եթե մենք կիրառենք սկզբում ձեր ձևակերպած կամ ընթերցած չափանիշները բոլոր թեմաների
նկատմամբ, ապա չենք կարող որևէ բացառություն անել։
Եվ երբ սա կիրառում ենք վիրուսաբանության վրա՝ ուսումնասիրելով վիրուսաբանների հրապարակումները, նրանց աշխատանքը և
վիրուսաբանությունից ստացված արդյունքները, ինչպիսիք են դեղամիջոցները, պատվաստանյութերը կամ առաջարկությունները,
գիտական վավերականության առումով, ապա առաջանում են դրամատիկ խնդիրներ, որոնք առնչվում են գիտական մեթոդին։
Եվ ահա, այսօր մենք դրա մասին ենք խոսելու։
Այո, բայց վիրուսները անշուշտ հայտնաբերվել են և մեզ ներկայացվել են լրատվամիջոցներում և մասնագիտական հրատարակություններում։
Ես բերել եմ մի քանի լուսանկարներ բլութանգ վիրուսի, ՀԻՎ վիրուսի, ջրծաղիկի վիրուսի և կորոնավիրուսի։
Իսկ ինչ կասեք այս հեղափոխական ձեռքբերումների մասին?
Սա սևով-սպիտակ ապացույց է։
Այսպիսով, եթե սկսեք այն ենթադրությունից, որ, օրինակ, երկու մարդ կարող են փոխադարձ վարակվել, ապա ես պետք է անցկացնեմ
փորձարկում, որը կհաստատի կամ կհամոզի իմ ենթադրությունը։
Վիրուսաբանության մեջ ասվում է, որ փոքր մասնիկները, օրինակ՝ օդի միջոցով, թռչում են A-ից B և հետո վարակում են ինչ-որ մեկին։
Սա նշանակում է, որ ես պետք է ապացուցեմ այս ամբողջ պատճառահետևանքային շղթան՝ այս հիպոթեզը հաստատելու համար։
Այնուամենայնիվ, այս պատկերները չեն ստեղծվել նման փորձարկման կամ փորձի ընթացքում։ Այստեղ ցուցադրված պատկերները ստեղծվել են
վիրուսաբանների կողմից լաբորատորիայում փորձեր անցկացնելիս՝ ոչ կենդանի օրգանիզմներում, ոչ մարդկանց վրա, այլ բջիջային
մշակույթներում։ Նրանք սովորաբար վերցնում էին բջիջային մշակույթներ՝ կապիկների երիկամի
հյուսվածքից, ապա թունավորում և սովի մատնում դրանք։
Եվ հետո հայտնվում են այս պատկերները։ Սա նաև հայտնի է որպես ցիտոպաթոգեն էֆեկտ, ի թիվս այլ բաների։
Բայց ճշմարտությունն այն է, որ եթե նույն փորձը կրկնեք առողջ կենդանիների առողջ հյուսվածքով կամ եթե հիվանդ կենդանիներից
որևէ նմուշ չավելացնեք, ստանում եք ճիշտ նույն պատկերները։
Սա գիտության մեջ կոչվում է կառավարման փորձարկում կամ բացասական վերահսկիչ։
Սա իրականում նախատեսված է բացառելու այն հնարավորությունը, որ իմ լաբորատորիայում փորձարկման
կարգավորումը ինքնին է առաջացնում այս արդյունքը։
Դա նշանակում է, որ եթե ես հիմա փորձարկում անցկացնեմ և առողջ նմուշներ վերցնեմ, կստանամ ճիշտ նույն պատկերները։
Բայց վիրուսաբանները երբեք դա չեն անում։ Նրանք միայն մեկ փորձ են անում, ապա լուսանկարում են այդ պատկերները և
պնդում, որ դրանք հիվանդություն առաջացնող պաթոգեններ են։
Այնուամենայնիվ, նրանք չեն ցույց տվել, առաջին հերթին, որ սա տեղի է ունենում բացառապես հիվանդ մարդկանց մոտ, և, երկրորդ հերթին, որ
այս կառուցվածքները իրականում հենց հիվանդությունն են առաջացնում։
Քանի որ հաջորդ քայլում միայն պատկերը ապացույց չէ, որ մասնիկը կամ կառուցվածքը հիվանդություն է առաջացնում։
Ես կարող եմ ցույց տալ վնասված տուն և ասել, որ վնասը առաջացել է երկրաշարժից, սակայն միայն լուսանկարը դա չի կարող ապացուցել։
Կարող էր լինել մեկ այլ պատճառ, որը առաջացրեց վնասը։
Դա նշանակում է, որ երբ ես լուսանկարեմ և ցուցադրեմ այս պատկերը, որը իրականում հանդիպում է միայն հիվանդ մարդկանց
մոտ; առողջ մարդկանց մոտ ես չեմ կարող գտնել այս կառուցվածքները, և ստիպված կլինեմ դրանք առանձնացնել։
Եվ հետո, հաջորդ փորձարկման մեջ, տվեք այն կենդանիներին կամ մարդկանց և ապա ցուցադրեք:
Ահա, եթե ես նրանց տամ այս կառուցվածքները, նրանք հենց հիմա կհիվանդանան նույն ախտանիշներով։
Վիրուսաբանները նույնպես երբեք այսպես չեն անում։
Ուստի բոլոր աշխատանքները կատարվում են բացառապես լաբորատորիայում։
Բջիջային մշակույթները թունավորվում են, հակաբիոտիկներով սովի են մատնվում և այլն, և այդ ազդեցությունները, որոնք
կոչվում են ցիտոպաթոգեն ազդեցություններ, ի հայտ են գալիս։
Ինչպես նշվեց, դրանք տեղի են ունենում ճիշտ նույն կերպ, անգամ առողջ հյուսվածքում անհնար է դրանք տարբերել։
Եվ կան բազմաթիվ, բազմաթիվ վիրուսաբանական ուսումնասիրություններ և վիրուսաբանական հրատարակություններ, հատկապես 1940-ականների և
1950-ականների ժամանակակից վիրուսաբանության վաղ օրերից, որոնք հետագայում անթիվ անգամներ հրապարակվել են և նշում են, որ այս
ազդեցությունը տեղի է ունենում նաև առողջ հյուսվածք օգտագործելիս։
1980-ականներից և 1990-ականներից ի վեր վիրուսաբանները անընդմեջ խուսափել են այս փորձարկումները վերահսկելու առողջ հյուսվածքով։
Դա այլևս չի արվում։ Ես այս մասին ունեցել եմ բազմաթիվ նամակագրություններ։
Այս նպատակով ես ներկայացրել եմ բազմաթիվ հարցումներ Տեղեկատվության ազատության մասին օրենքի համաձայն։
Ամբողջ աշխարհում, միջազգային մակարդակով՝ Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտը, Անգլիայի հանրային առողջապահական ծառայությունը, Իտալիայում,
Ամերիկայի CDC-ն, Ֆրանսիայի Պաստյուրի ինստիտուտը, Ավստրալիայի Մելբուռնի համալսարանը, Դոհերտի ինստիտուտը և այլն և այլն։
Բոլոր հնարավոր վիրուսների, կարմրուկի, SARS-CoV-2-ի, HIV-ի համար։ Եվ հաղորդագրությունը միշտ նույնն է։
Ոչ, մենք առողջ նյութով վերահսկիչ փորձարկումներ կամ բացասական վերահսկիչներ չենք անցկացնում։ Դա կատեգորիկորեն չի արվում։
Բայց եթե նրանք տեղյակ են այս տարբերության մասին, ինչպիսի՞ն է նրանց բացատրությունը։ Ուրեմն ինչո՞ւ չեն անում դա։
Նրանք ասում են՞ «Այո, մենք դա լուծեցինք 1940-ականներին, այլևս դրա կարիքը չունենք»՞
Լավ, պատասխանները տարբեր են։ Երբեմն լսում ես, որ այս փորձարկումները իրականացնելու համար բավարար կարողություն չկա։
Դուք ամբողջությամբ կենտրոնացած եք միայն դրական փորձերի վրա։
Դա, օրինակ, Ավստրալիայի պատասխանը SARS-CoV-2-ին էր։
Այլ դեպքերում, օրինակ՝ Ֆրիդրիխ Լյոֆլերի ինստիտուտում ընթացող ոտնձեռքի և բերանի հիվանդության բռնկման ժամանակ մեզ
ասացին, որ դա անհրաժեշտ չէ, քանի որ այլ, անուղղակի մեթոդներ արդեն ապացուցել էին, որ նմուշը պարունակում է վիրուս։
Եվ, իմ կարծիքով, սրանք հաճախ լսվող սովորական արդարացումներ են։
Այնուամենայնիվ, դրանք գիտական առումով բավարար չեն և խախտում են գիտական մեթոդը, որը Գերմանիայի վարակներից
պաշտպանության մասին օրենքի 1-ին հոդվածի համաձայն պարտադիր է բոլոր վիրուսաբանների և հաստատությունների համար։
Այն նշում է, որ բոլորը պետք է աշխատեն վերջին գիտական հայտնագործությունների համաձայն։
Գերմանիայում Գերմանական հետազոտական հիմնադրամը սահմանում է գիտական աշխատանքի կանոնները բոլոր գիտնականների համար։
Եվ հստակ նշվում է, որ մենք պետք է իրականացնենք բացասական վերահսկողություններ, կամ, ավելի ճիշտ, պետք է
ստուգենք մեր մեթոդները և փաստաթղթավորենք ամեն ինչ, որպեսզի բոլորը կարողանան դա հասկանալ։
Եվ դա վիրուսաբանության մեջ պարզապես ամբողջությամբ խախտվում է։
Բայց երբ դուք կատարում եք վերահսկիչ փորձարկումները, ինչպես մենք ինքներս ենք հրապարակել, օրինակ՝ հրապարակել ենք վերահսկիչ
փորձարկումներ, որոնցում առողջ նյութին ավելացրել ենք հենց այն նույն հակաբիոտիկները, որոնք օգտագործում են վիրուսաբանները, և
կիրառել ենք հենց այն նույն սովի մեթոդները, որոնք օգտագործում են վիրուսաբանները, ապա ստանում եք հենց այս ազդեցությունները։
Եվ, իհարկե, սա նախկինում մի քանի անգամ հրապարակվել է հենց վիրուսաբանների կողմից, բայց, ինչպես ասացի, մենք խոսում ենք
1940-ականներից մինչև 1960-ականներ և 1970-ականներ ընկած ժամանակաշրջանի մասին։ 1980-ականներից և
1990-ականներից ի վեր սա պարզապես այլևս չի արվում։
Մենք միշտ խոսում ենք վիրուսների մասին։ Ինչու՞ են այս բջիջային մշակույթներում անտիբիոտիկներ։ Ի՞նչ են նրանք այնտեղ անում։
Այո, դա նույնպես շատ, շատ կարևոր և լավ հարց է։
Վիրուսաբանները լաբորատորիայում այս բջիջային մշակույթի փորձարկումների ժամանակ օգտագործում են հակաբիոտիկներ,
քանի որ ցանկանում են ախտազերծել բջիջային մշակույթը։
Դուք ցանկանում եք կանխել բակտերիաների կամ այլ միկրոօրգանիզմների ազդեցությունը փորձի վրա։
Նրանք ուզում են միայն վիրուսները, որոնք իրականում կենդանի չեն, նրանք կենդանի արարածներ չեն, նրանք
ուզում են, որ միայն այս վիրուսները ազդեցություն ունենան։
Եվ նրանք ցանկանում են virtually ոչնչացնել, արմատախիլ անել բոլոր մյուս միկրոօրգանիզմները։
Այնուամենայնիվ, վիրուսաբանները հաճախ անտեսում են այն փաստը, որ հակաբիոտիկները ինքնին մեծ ճնշում են
գործադրում հյուսվածքի և այս բջիջային մշակույթի վրա։
Եվ անտիբիոտիկների կիրառումը, սովորաբար օգտագործվում են երկու՝ պենիցիլինն ու ստրեպտոմիցինը համակցված, որոնք ինքնին սթրես են
առաջացնում բջիջների մշակույթում, և ապա ի հայտ է գալիս այսպես կոչված ցիտոպաթոգեն էֆեկտը, երբ բջիջների մշակույթը լուծվում է և
հետո մեզ վաճառվում է որպես վիրուսային պատկեր, կարելի է ասել։
Կան նաև վիրուսաբանների նամակագրական հայտարարություններ, այդ թվում՝ Ֆրիդրիխ Լյոֆլերի ինստիտուտի
նման հաստատություններից, որոնք հստակ նշում են՝
Սա լավ հայտնի է։ Վիրուսաբանները գիտեն, որ հակաբիոտիկները հյուսվածքների համար խնդիրներ են
ստեղծում և կարող են առաջացնել այս ցիտոպաթիկ էֆեկտը։
Եվ հենց դրա համար, գիտական տեսանկյունից, պարտավոր են անցկացնել վերահսկողական թեստ, որի ընթացքում առողջ նմուշն էլ
բուժում են հակաբիոտիկներով, և դա նույնպես երբեք չի արվում։
Սա նշանակում է, որ նույնիսկ ամենաառաջադեմ մեթոդներով և լավագույն սկանավորող էլեկտրոնային միկրոսկոպներով նույն
երևույթները կարելի է տեսնել թե առողջ, թե հիվանդ մարդկանց մոտ։
Այո.
Չի՞ տարբերություն։
Չկա տարբերություն, այն չի կարող տարբերվել։
Կա մեկ այլ կետ, որին Գերմանական հետազոտական ասոցիացիան է կոչ անում, որը
վիրուսաբանությունում երբեք չի կիրառվում, և դա բլայնդինգն է։
Իրականում շատ կարևոր է, որ լաբորատորիայի վիրուսաբանները չգիտեն, թե որ նմուշն է վարակված, և, օրինակ, որն է գալիս առողջ աղբյուրից,
որպեսզի նրանք չունենան որևէ կողմնակալություն կամ նախապաշարմունք։
Սա նույնպես ամբողջ վիրուսաբանության մեջ երբևէ չի արվում։
Սա նշանակում է, որ մենք իրականում ունենք գիտական մեթոդի մի քանի խախտումներ։
Կոնտրոլային փորձերի բացակայություն, ամբողջական փաստաթղթավորման բացակայություն և բլինդինգի բացակայություն, և այս ամենը
անընդհատ խախտվում է՝ նույնիսկ Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի կողմից։
Եվ ինչպես ասացի, սա ոչ միայն գիտական մեթոդի քննադատություն է, այլև գիտենք, որ երբ իրականացնում ես այս
վերահսկիչ փորձերը, նույն արդյունքն անխտիր կրկնվում է։
Դա պարզապես ուղղակի հերքումն ու կեղծումը է վիրուսաբանության՝ առնվազն այս ազդեցության առումով։
Մենք այժմ քննարկել ենք այս պատկերները՝ բջիջների մշակման փորձարկումները։
Վիրուսաբանները հետո անցնում են երկրորդ քայլին՝ գենոմի հաջորդական վերծմանը, որի մասին
որոշ դիտողներ, հնարավոր է, նախկինում լսել են։
Այնուհետև փորձ է արվում նույնականացնել վիրուսի գենոմը կամ գենետիկ տեղեկատվությունը։
Այս ամենը, կարելի է ասել, կատարվում է համակարգչային մոդելի միջոցով։
Սա բացառապես համակարգչային սիմուլյացիա է, որը իրականացվում է ծրագրային ապահովման միջոցով։
Դա իրականում որևէ առնչություն չունի իրական հերթականացման հետ, և այստեղ նույնպես որևէ ստուգում չի կատարվում։
Եվ ձեզ նույնպես անհրաժեշտ կլինի հերթականացնել հենց այս ազդեցությունները առաջացնող առողջ բջիջների մշակույթը։
Եվ ահա, երբ դա անում ես, նույն գենոմները, նույն վիրուսները գտնում ես նաև առողջ բջիջների մշակույթում։
Սա նշանակում է, որ ես կարող եմ հաշվել բոլոր վիրուսները առողջ բջիջային մշակույթից, որը ես
թունավորել եմ հակաբիոտիկներով և սովի մատնել։
Ես կարող եմ այնտեղ ՀԻՎ-ը համակարգչային ծրագրով նույնքան հեշտությամբ գտնել։
Ես կարող եմ այնտեղ գտնել SARS-CoV-2-ը, ինչպես նաև SARS-CoV-2-ի տարբերակները։
Եվ ես կարող եմ այս ամենը էլ ավելի պարզեցնել՝ այս բջիջային մշակույթը ենթարկելով որոշ հավելյալ քայլերի, օրինակ՝
PCR-ի, որի միջոցով, կարելի է ասել, բազմապատկում եմ այն։
Դա նշանակում է, որ ես պարզապես բազմապատկում եմ նյութը։
Սա համակարգչային ծրագրին, կարելի է ասել, ավելի հեշտ է դարձնում վիրուսները գտնելն ու հաշվարկելը։
Եվ մենք քննադատում ենք այս ամենը, քանի որ տեսնում ենք, որ եթե դրան վերաբերվես խելամիտ կերպով, ինչպես որ պետք է գիտականորեն, ապա
մենք կեղծում և հերքում ենք վիրուսաբանների հայտարարությունները։
Եվ – դա բավականին բարդ հնչեց, ուստի հնարավոր է, որ ստիպված լինեք այն մեկ կամ երկու անգամ ևս լսել – բայց հիմա
գալիս է ամենապարզն ու ամենակարևորը, որը բոլոր դիտողների համար պետք է ամբողջովին տրամաբանական լինի։
Անկախ այս պատկերներից, որոնք մեզ անընդհատ ցույց են տալիս, և անկախ բջջային մշակույթի փորձարկումներից ու
համակարգչային գենոմի հաջորդականության վերլուծությունից՝ ամբողջությամբ անկախ այդ ամենից:
Պատմության ընթացքում երբևէ անցկացված բոլոր վարակման փորձերը, այսինքն՝ առողջ և հիվանդ անհատների միասին բերելը,
լինի կենդանիներ, լինի մարդիկ, ձախողվել են։ Բոլորն էլ։
Դա նշանակում է, որ երբեք, երբ ես փորձում եմ հիվանդներին ու առողջ մարդկանց միասին բերել վերահսկվող փորձարկման մեջ՝
վարակելիությունը ապացուցելու համար, դա երբեք չի ստացվում։
Եվ դա նույնպես ուղղակի հերքում է վիրուսաբանությանը։
Այո, գուցե անուղղակիորեն։ Բայց երբ տեսնում ես այս վարակները, չես կարող ասել, որ վիրուսները հիվանդություն չեն առաջացնում։
Ես նկատի ունեմ, դու դա կարող ես տեսնել դպրոցի դասասենյակում։
Այնուհետև մեկ երեխա հիվանդ է, հաջորդը հիվանդ է, ուսուցիչները հիվանդ են, դասարանի կեսը դատարկ է։
Մենք նորից դա ունեցանք։ Դա ինչպես պետք է տեղի ունենա՞
Եթե ապացուցվի, որ բակտերիաները ներգրավված չեն, այլ խոսքն այն ոչ սպեցիֆիկ ախտանիշների մասին է, որոնց հետ մենք հաճախ
ստիպված ենք առնչվել, սակայն որոնք կրկին ու կրկին վերադառնում են։
Սա սովորական կլինիկա է, որը հայտնվում է։ Ինչպե՞ս ես դա բացատրում։
Այո, երբ մենք դիտարկում ենք այս երևույթները, առաջանում են գիտական հիպոթեզներ։
Օրինակ՝ այժմ տարածվում են մասնիկներ կամ վիրուսներ։
Դա իսկապես լավ հիպոթեզ է։ Բայց երբ այն փորձարկում ես, այն չի աշխատում։
Ուստի մեզ անհրաժեշտ են ավելի շատ գաղափարներ, ավելի շատ հիպոթեզներ։
Իհարկե, մենք այս մասին շատ մտածեցինք։
Եթե դա վիրուսները չեն, ինչ կարող է լինել? Իսկ միկրոբները?
Սա ակնհայտորեն մեզ հասցնում է այնպիսի կետերի, ինչպիսիք են սնուցումը, շրջակա միջավայրի ազդեցությունները,
տոքսինները և արտաքին ազդեցություններին ենթարկվելը՝ գիտական ուսումնասիրությունների համատեքստում։
Իհարկե, ճառագայթման աղբյուրներ, հոգեբանական պատճառներ և սթրես նույնպես հնարավոր են։
Սրանք բոլոր այն պատճառներն են, որոնք կարելի է շատ լավ փորձարկել, օրինակ՝ ցանկացած փորձի ընթացքում։
Ես կարող եմ միայն սննդակարգի միջոցով ախտանիշներ առաջացնել։ Ես կարող եմ թոքսինների միջոցով ուռուցքներ առաջացնել։
Ես կարող եմ ճառագայթային փորձերի միջոցով ուռուցքներ առաջացնել։
Ես կարող եմ այս փոփոխիչների միջոցով մեկ սեղմումով ախտանիշները միացնել և անջատել։
Սա նշանակում է, որ մենք արդեն բավական շատ բան գիտենք բազմաթիվ ախտանիշների մասին՝ թե ինչպես կարելի է դրանք ստանալ
փորձերի ընթացքում և, կարելի է ասել, թե ինչն է դրանց պատճառը։
Բոլորը չէ, բայց շատերը։ Այդ պատճառով մենք ասում ենք, որ ավելի իմաստ ունի այս ոլորտում հետազոտությունները շարունակել և
այնտեղ անցկացնել բաց հետազոտություններ, քան անընդհատ կենտրոնանալ այս թեմայի վրա, որը սկզբից մինչև վերջ ամբողջությամբ հերքվել է։
Սա նաև խոչընդոտում է հետագա պատկերացումները, հետազոտությունները և գիտելիքների զարգացումը։
Դա նույնպես մի բան է, որը մենք խիստ քննադատում ենք, քանի որ այն լրջորեն սահմանափակում է
գիտելիքի հորիզոնը մի թեմայով, որը արդեն հերքվել է։
Ճիշտ եմ հասկանում՞ Վիրուսներն ու բակտերիաները վարակման պատասխանատու չեն՞
Դա ճիշտ է։ Գիտական տեսանկյունից, եթե դուք այս փորձարկումները անցկացնեք վիրուսների կամ այն, ինչ դուք պնդում
եք, որ վիրուսներ են, դուք չեք կարող ապացուցել վարակը։
Բայց եթե դուք սա անեք այնպիսի բակտերիաների հետ, որոնք իսկապես կարելի է տեսնել միկրոսկոպի տակ, որոնք իսկապես գոյություն ունեն,
անգամ այդ դեպքում, եթե մենք մեկուսացնենք այդ բակտերիաները, չենք կարող վերահսկվող փորձարկման մեջ առաջացնել ինֆեկցիա։
Օրինակ՝ եթե ես վերցնեմ սալմոնելլա կամ այլ բակտերիաներ, որոնք պնդվում է, որ որոշ ախտանիշների պատճառ են, ապա չեմ կարող դրանցով
վարակել կամ աղտոտել առողջ կենդանի օրգանիզմ։ Դա չի աշխատում։
Միշտ նկատվում է, որ երբ կենդանի օրգանիզմը արդեն հիվանդ է կամ ունի ախտանիշներ, բակտերիաները նույնպես տեղայնորեն
բազմանում են, կարելի է ասել՝ որպես կողմնակի ազդեցություն։
Բայց դա, օրինակ, հանդիսատեսի համար նմանություն է բերելու համար է, ինչպես այրվող տունը։
Երբ տներ են այրվում, ես սովորաբար կամ գրեթե միշտ նկատում եմ, որ այնտեղ նույնպես հրշեջներ կան։
Դա նշանակում է, որ փոխկապակցվածությունը շատ, շատ բարձր է։
Այնուամենայնիվ, սա չի ապացուցում, որ հրշեջները նույնպես հրդեհի պատճառն են եղել։
Նրանք միայն կրակի հետ միաժամանակ են հայտնվում։
Ուստի դուք պետք է շատ, շատ զգույշ լինեք միկրոօրգանիզմների և բակտերիաների նկատմամբ և ուշադիր հետևեք դրանց։
Միայն այն պատճառով, որ դրանք հայտնվում են ախտանիշների հետ, չի նշանակում, որ դրանք դրանց պատճառն են։
Քանի որ, ինչպես նոր ասացի, եթե ես դրանք առանձնացնեմ և բակտերիաները տամ առողջ, չհիվանդ մարդու, ոչինչ չի պատահում։
Եվ դա, իրականում, հերքումն է այն պնդման, թե ինֆեկցիաներ կամ վարակներ ընդհանրապես գոյություն ունեն
միկրոօրգանիզմների, օրինակ՝ բակտերիաների միջոցով։
Բայց դա նաև ներառում է պարազիտներ և որդեր։ Այնտեղ էլ դա չի աշխատում։
Դու երբեք չես կարող այդպես առողջ մարդկանց վարակել։ Դա չի աշխատում։
Այո, բայց վերադառնալով այս իրավիճակին դասարանում։
Բոլոր երեխաները նույնը չեն ուտում։ Նրանց ապրելու պայմանները բոլորի դեպքում նույնը չեն։
Ինչպե՞ս կարող է այդպես լինել, որ նրանք բոլորը նույն ախտանիշները զարգացնեն։
Այսպիսով, երբ մենք ասում ենք, որ դասարանում ունենք նմանատիպ ախտանիշներ:
Առաջին հերթին, սա միշտ չէ, որ ազդում է բոլոր երեխաների վրա, այլ միայն մի քանիսի։
Եվ մենք պետք է փնտրենք ընդհանուր հիմք։ Երեխաները բոլորը մեկ սենյակում են։
Նրանք բոլորը նույն դասերն ունեն։
Նրանք բոլորը ենթարկված են նույն կլիմայական պայմաններին։
Նրանք բոլորը այս սենյակում ենթարկված են նույն շրջակա միջավայրի պայմաններին։
Եվ դա կարող է բավարար փոփոխականներ կամ փաստարկներ լինել, որոնք, իհարկե, պետք է փորձարկվեն համապատասխան փորձարկման մեջ։
Դա կլիներ երկրորդ քայլը։ Բայց մեզ մոտ հիպոթեզների պակաս չկա։ Հենց այդպես։
Բայց եթե դուք ասում եք, որ այս հիվանդություններ առաջացնող վիրուսների գոյությունը ապացուցված չէ և որ գիտությունը, ըստ
էության, չի հասկանում, թե ինչ է անում կամ ինչ է փնտրում, ապա որքանո՞վ են օգտակար
կանխարգելիչ միջոցառումները, ինչպիսիք են պատվաստումները։
Այո, դրանք նույնպես կարող են օգտակար լինել առանց վիրուսների ապացույցների, եթե
համապատասխան փորձարկման մեջ ցույց տան առավելություն։
Այսպիսով, անկախ նրանից՝ վիրուսներ գոյություն ունեն թե ոչ, պատվաստումը կարող է գործել։
Բայց երբ պատվաստումների հետ կապված փորձարկումներ են անցկացվում, դա չի լինում։
Առաջին հերթին, պատվաստումների վերաբերյալ ուսումնասիրությունների մեծ մասը նույնպես չի հետևում գիտական կանոններին։
Սա նշանակում է, որ մենք ունենք առնվազն երկու խումբ։
Մեկը ստանում է պատվաստանյութը, մեկը ստանում է համապատասխան պլացեբո։
Եվ հետո ուսումնասիրվում է բացառապես կլինիկական պատկերը։
Օրինակ՝ կորոնավիրուսի դեպքում, կորոնավիրուսի պատվաստանյութերի դեպքում։
Խնամքով ներառվեց պլացեբո խումբ։
Այնուհետև նրան տրվեց ֆիզիոլոգիական լուծույթ, որը ինքնին իրականում հարմար պլացեբո չէր։
Քանի որ ողջամիտ բացասական վերահսկիչում պլացեբոն իրականում պետք է տարբերվի ակտիվ բաղադրիչից միայն մեկ փոփոխականով,
որպեսզի միայն այդ փոփոխականը հնարավոր լինի դիտարկել։
Այդ դեպքում դա կլիներ այս վիրուսային բաղադրիչը։
Աղային լուծույթը իրական պատվաստանյութից տարբերվում է հարյուրավոր փոփոխականներով։
Բայց դա լրիվ այլ հարց է։
Այս կորոնավիրուսային ուսումնասիրություններում կորոնավիրուսային պատվաստանյութերի համար
ի՞նչ է արվել։ Օրինակ՝ BioNTech-Pfizer-ի դեպքում։
Այնուհետև մարդկանց պարզապես փորձարկում էին PCR թեստերով։
Այնուամենայնիվ, եթե կարդաք ուսումնասիրության փոքր տառերով գրվածը, երկու խմբերում էլ նույն թվով մարդիկ հիվանդ էին։
Այս ուսումնասիրություններում դա կոչվում է «կասկածվող Covid-19 դեպքեր»։
Դա նշանակում է, որ մոտավորապես նույնքան մարդ հիվանդ էին։
Իրական կլինիկայում անհնար էր որևէ տարբերություն անել։
Սա նշանակում է, որ պատվաստումը որևէ կլինիկական ազդեցություն չի ունեցել։ Միայն ՊՇՌ թեստը ցույց տվեց տարբերություն։
Եվ այնտեղ նույնպես մենք քննադատում ենք պատվաստանյութերը։
Գիտականորեն ապացուցված չէ, որ դրանք արդյունավետ են հիվանդությունների դեմ։ Եվ, կարելի է ասել, դրան էլ գումարենք՝
Եթե նայեք կարմրուկին և ծակոտկեն հազին կամ այլ հիվանդություններին, որոնք կապված են պատվաստումների հետ, և ավանդական բժշկությունը
պնդում է, որ պատվաստումները վերացրել են այդ հիվանդությունները, իրականում տեսնում եք, որ շատ ավելի վաղ, քան որևէ պատվաստում
ներդրվեց, վիճակագրությունը ցույց է տալիս, որ այդ հիվանդությունների դեպքերի թիվը արդեն
նվազում էր, և, իրոք, դրամատիկ կերպով նվազում էր։
Որոշ դեպքերում, օրինակ՝ կարմրուկի դեպքում, Գերմանիայում պատվաստումը ներդրվելուց առաջ
հիվանդացության մակարդակը նվազել էր մինչև 95 տոկոսով։
Սա նշանակում է, որ հիվանդությունը իրականում արդեն անհետացել էր պատվաստումը ներդրվելու պահին։
Սա նշանակում է, որ այս տվյալներից նույնպես հնարավոր չէ որևէ ազդեցություն եզրակացնել։
Դրա համար մենք քննադատում ենք պատվաստանյութերը, ինչպես որ քննադատում ենք վիրուսաբանությունը։
Եվ, ի դեպ, մյուս դեղամիջոցների մեծ մասը նույնպես համարվում է անարդյունավետ և անպետք։
Բայց դա գրեթե խաբեություն է հնչում։
Ձեր կարծիքով, արդյո՞ք բոլոր վիրուսաբաններն ու բժշկական հետազոտողները խաբեբաներ և չար մարդիկ են։
Ոչ, ընդհանրապես ոչ։ Մենք միշտ պետք է հաշվի առնենք նաև մարդկային բաղադրիչը։
Քանի որ այս մարդիկ իրենց ողջ կյանքն են նվիրել այս թեմային, այս հետազոտությանը։
Նրանք կողմնակալ են, ինչպես անգլերեն կասեին, կամ նախապաշարված, ունեն աղավաղված տեսակետ, չեն կարող բաց
մտածել, և հաճախ նրանց ողջ գոյությունը դրանից է կախված։
Դա նշանակում է, որ նրանք ունեն ընտանիքներ, երեխաներ և այլն, և կարող են չկարողանալ թույլ տալ լինել քննադատական։
Դուք միշտ պետք է հաշվի առնեք դա; դա ինքնաբերաբար մարդկանց չարագործներ չի դարձնում։
Շատ վիրուսաբանների արդեն կարելի է մեղադրել անտեղյակ լինելու մեջ։
Քանի որ նրանք անընդհատ մերժում են մեր զրուցելու առաջարկները։
Մենք երբեմն ստանում ենք պատասխաններ գրավոր հարցումներին, բայց ոչ միշտ, և այնտեղ
օբյեկտիվ, գիտական բանավեճ վարելը շատ, շատ դժվար է։
Դուք, իհարկե, կարող եք նրանց այդպիսի մեղադրանք ներկայացնել, բայց ես չեմ ուզենա այնքան հեռանալ, որ ասեմ, թե բոլոր
բժիշկները կամ բոլոր վիրուսաբանները և այլն դա դիտմամբ են անում։
Դա ավելի շուտ ինքնապաշտպանության մի տեսակ է, և նաև այս թեմայի վերաբերյալ որոշակի անտեղյակություն։
Այնուամենայնիվ, վիրուսային տեսության կողմնակիցները պնդում են, որ միայն հիգիենայի ներդրմամբ, օրինակ՝ գինեկոլոգիայում
Իգնաց Սեմմելվեյսի և միկրոբների տեսության միջոցով Ռոբերտ Կոխի ջանքերով, վարակիչ հիվանդությունները սկսեցին նվազել։
Արդյո՞ք այդ դեպքում ձեր հայտարարություններով չեք վտանգում, որ այս ձեռքբերումները կրկին չեղարկվեն։
Դուք միշտ պետք է տարբերակեք։ Միջոցառումներ, ինչպիսիք են հիգիենայի բարելավումը, անշուշտ կարող են ազդել, օրինակ՝
պարզապես այն պատճառով, որ ես իմ վերքի կամ մարմնի մեջ թույլ եմ տալիս ավելի քիչ օտար նյութ։
Իհարկե, օրգանիզմը օտար կեղտին արձագանքում է, կարելի է ասել, բորբոքով։
Դա բավականին պարզ է, և դա ճիշտ է։
Բայց դա պարտադիր չէ, որ որևէ առնչություն ունենա վիրուսների հետ։
Վիրուսաբանության մեջ հայտարարությունը բավականին պարզ է. գոյություն ունեն փոքր մասնիկներ, որոնք
առաջացնում են հիվանդություններ և հենց դրանց պատճառն են։
Եվ ես պետք է գիտականորեն ապացուցեմ դա։ Ես չեմ կարող պարզապես դրանով սահմանափակվել։
Անշուշտ, հիգիենան բարելավել է պայմանները։ Սակայն դա ունի նաև նշանակալի սահմանափակումներ։
Օրինակ, կորոնավիրուսային պանդեմիայի ընթացքում անցկացվել է մեծ թվով հետազոտություններ, ինչպես
գրիպի դեպքում, երբ ուսումնասիրվել են երկու խումբ։
Մեկը կիրառեց հիգիենիկ միջոցառումներ, մյուսը՝ ոչ։
Կամ մեկը դիմակներ էր օգտագործում, իսկ մյուսը՝ ոչ։
Եվ այսպես կոչված ոսկե ստանդարտ RCT-հետազոտությունների բոլոր դեպքերում, երբ կան երկու խմբեր և տարբերվում է միայն
մեկ փոփոխական, պարզվում է, որ ոչ հիգիենայի միջոցառումները, ոչ էլ դիմակները որևէ ազդեցություն չեն ունեցել։
Երկու խմբերում էլ հիվանդ, ախտանիշներ ունեցող պացիենտների թիվը միշտ նույնն էր։
Այսպիսով, վիճակագրական նշանակալի տարբերություն չկար։ Եվ դա նույնպես հերքում է այս հիպոթեզը։
Այնուամենայնիվ, ինչպես արդեն նշեցի, բաց վերքերի դեպքում, իհարկե, խորհուրդ է տրվում պահպանել հիգիենան։
Քանի որ մարմինը պարզապես առողջագույնն է, երբ հյուսվածքներում օտար նյութեր չկան։ Դա բավականին պարզ է։
Եվ հետո, պատմականորեն, եղել են նաև այս լայնածավալ վարակման փորձարկումները։
աշխարհամարտերի միջև, աշխարհամարտերի ընթացքում
Արդյո՞ք սա չհանգեցրեց այն եզրակացությանը, որ բակտերիաներից բացի գոյություն ունեն նաև այլ հիվանդություն
առաջացնող մեխանիզմներ, որոնք կարելի է վերագրել այս մասնիկներին։
Իրականում պատմության ընթացքում բավականին շատ փորձեր են եղել վարակ տարածելու։
Իսպանական գրիպի համաճարակի ժամանակ, այո, բայց նաև հետագայում՝ կարմրուկի և բազմաթիվ այլ
հիվանդությունների, այդ թվում՝ գրիպի և այլնի դեպքում։
Ես արդեն սկզբում նշել էի, որ նրանք միշտ ձախողվում են։
Այսպիսով, դու երբեք չես կարող ապացուցել, որ կարող ես մարդկանց վարակել վերահսկվող ձևով։ Դա միշտ չէ, որ ստացվում է։
Եվ այս պահին, առնվազն, իսկապես պետք է սկսել խորհել ու հասկանալ, որ ինչ-որ բան ճիշտ չի կարող լինել։
Բժիշկներն ու ուսումնասիրության անձնակազմի անդամները, որոնք ներգրավված էին այս ուսումնասիրություններում, բնականաբար
միշտ հետաքրքրվել են այս հարցով։ Հեյ, դա ինչպես կարող է լինել?
Այստեղ մենք փորձարկում ենք ամենավարակիչ հիվանդությունները, և դա երբեք չի ստացվում։ Ինչպե՞ս կարող է այդպես լինել։
Այնուհետև, իհարկե, առաջանում են այնպիսի փաստարկներ, ինչպիսիք են՝ «Այո, գուցե վիրուսները բավարար չափով կենտրոնացված
չէին, կամ գուցե այս փորձարկվողները իմունիտետ ունեին»:
Սրանք բոլորը լավ հիպոթեզներ են, դրա վերաբերյալ ոչ մի հարց չկա։
Փաստն այն է, սակայն, որ մենք երբեք չենք կարողացել փորձարկման ընթացքում ապացուցել վարակը։
Եվ նախ պետք է թույլ տաս, որ դա ներծծվի, նախ պետք է այն մարսես, և նախ պետք է դրա մասին տեղյակ դառնաս։
Եվ դա հերքում է պնդումը, որ այստեղ ընդհանրապես որևէ վարակ կա և որ այն գործում է այս մասնիկների միջոցով։
Դուք կարող եք դա տեսնել այս դիմակների ուսումնասիրություններում։
Եթե, օրինակ, FFP2 դիմակները իսկապես կրվեին, կամ եթե վիրուսներ գոյություն ունենային, ապա պետք է որ ազդեցություն լիներ։
Կամ հիգիենիկ դիմակները պետք է ազդեին, բայց չեն ազդում։
Սա նշանակում է, որ վիրուսաբանության մերժումները առկա են բազմաթիվ չափերով և տարբեր փորձարկումներում։
Իհարկե, այժմ կարելի է փորձել ամեն գնով ու բոլոր միջոցներով այն կենդանի պահել, ինչը, իրոք, արվում է, քանի որ
դրանից շատ բան է կախված՝ մեծ արդյունաբերություն, մեծ տնտեսական շրջանառություն, գումար և այլն։
Կարելի է պատկերացնել, որ եթե սա սկսի փլվել, տեղի կունենա հսկայական երկրաշարժ, որից բնականաբար կցանկանայինք խուսափել։
Եվ մենք պարզապես ցանկանում ենք գիտական և օբյեկտիվ կերպով ցույց տալ, որ երբ նայում ես այնտեղի գիտությանը,
առկա են հսկայական խնդիրներ և հսկայական հակասություններ, և դա գիտնականի համար անընդունելի է։
Որպես քննադատական գիտնական, մարդը չի կարող սա ընդունել։
Դա նշանակում է, որ աղբյուրները այնպիսին են, որ այս տեսությունը իրականում չի կարող
հիմնավորվել։ Դուք ինքներդ կարդացե՞լ եք այս աղբյուրները։
Հենց այդպես, Next Level-ում, ինչպես նոր նշեցի, մենք նամակագրության մեջ ենք եղել տասնյակ հաստատությունների հետ, իսկ
իրականում՝ ավելի քան 200, այդ թվում՝ վիրուսաբանների հետ։
Մենք անցկացրինք հարցազրույցներ և ուղարկեցինք հարցումներ Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտին և աշխարհի բոլոր այն այլ հաստատություններին,
որոնք այս ոլորտում ունեն հաղորդելու ինչ-որ բան։
Եվ բոլորը հաստատում են, որ առողջ նմուշների համար բացակայում են բացասական վերահսկիչները, որ գենոմի
հաջորդականության մեջ ընդհանրապես բացասական վերահսկիչներ չկան։ Այսպիսով, դրանք ամբողջությամբ բացակայում են։
Այն փաստը, որ վարակման փորձարկումները, օրինակ՝ էթիկական պատճառներով, չեն իրականացվում, ընդամենը կեղծ
փաստարկ է, որը օգտագործվում է պաշտպանության համար։
Դուք կարող եք նույնը անել կենդանիների հետ, ինչպես դա անում եք միշտ պատվաստանյութերի և այլ դեղերի դեպքում, սակայն
տարօրինակորեն այստեղ էթիկան օգտագործվում է որպես փաստարկ։
Դուք պարզապես փորձում եք պաշտպանել ինքներդ ձեզ այս հակասություններից, և ուշադիր դիտորդը կամ նույնիսկ գիտական
մտածելակերպ ունեցող մարդը շուտով կնկատի, որ այստեղ գիտական տրամաբանության մեջ և
պատճառահետևանքային կապում առկա են ահռելի խնդիրներ։
Եվ վերադառնալ այս պատկերներին, այս կառույցներին։
Գիտության պատմության Մաքս Պլանկի ինստիտուտի Կարլհայնց Լյուդթկեի մի նշանակալի աշխատանք կա։
Նա ուսումնասիրել է վիրուսաբանության վաղ պատմությունը և եկել է այն եզրակացության, որ այս պատկերները հսկայական խնդիրներ են
առաջացնում, քանի որ դրանք, ինչպես գիտենք, օպտիկական միկրոսկոպային պատկերներ չեն, այլ իրականում պատկերներ էլ չեն։
Այստեղ օգտագործվում է էլեկտրոնային միկրոսկոպ։
Այս էլեկտրոնային միկրոսկոպի վակուումային պալատում տեղադրված նմուշները պետք է շատ զգուշությամբ վարվեն։
Օրինակ՝ դրանք պետք է մետաղապատվեն, որպեսզի կարողանան էլեկտրականություն հաղորդել, և հետո դրանք պետք է սառեցվեն կամ
ամրացվեն երկու ապակյա թիթեղների միջև էպոքսիդային խեժով։
Սա այս հյուսվածքի վրա ահռելի լարվածություն է, որը արդեն իսկ ճնշում է գործադրում դրա վրա և կարող է հանգեցնել փոփոխությունների։
Մաքս Պլանկի ինստիտուտի Կարլհայնց Լյուդթկեն նույնպես նշել է, որ կան հսկայական խնդիրներ, որ առաջանում
են արտեֆակտներ – գիտության մեջ այդպես են կոչվում։
Արտեֆակտները պարզապես արդյունքներ կամ կառուցվածքներ են, որոնք առաջանում են բացառապես փորձարարական պայմանների շնորհիվ։
Եվ սրանք պատկերներ չեն, դրանք էլեկտրական հոսանքներ են, որոնք համակարգչի կողմից փոխարկվում են, և,
կարելի է ասել, մաթեմատիկորեն վերածվում են պատկերի։
Եվ դա ևս մեկ խնդիր է։ Սա նշանակում է, որ լավագույն դեպքում մենք գործ ունենք անուղղակի
ապացույցների հետ, բայց երբեք՝ ուղղակի ապացույցների հետ։
Ուղղակի ապացույցը կլիներ՝ ես ունեմ հիվանդ մարդ, ես ունեմ առողջ մարդ, ես նրանց միասին եմ բերում,
նա վարակում է մյուսին, և վերջինս հիվանդանում է։
Ես վերցնում եմ հիվանդ մարդու թուք կամ լորձ, տալիս եմ այն առողջ մարդուն, և նա հիվանդանում է։
Դա կլիներ ուղղակի ապացույց։ Վիրուսաբանության մեջ դա երբեք չի պատահում։
Եթե դա անես, այն չի աշխատում։ Եվ դա ամբողջ խնդրի հիմնական քննադատությունն է։
Եկեք ամփոփենք արդյունքը։
Գիտությունն ու հետազոտությունները լավ կլիներ, եթե բանավեճը բաց պահեին։
Քանի որ հնարավոր է, որ մենք հիմնարար սխալ պատկերացումների տակ ենք տառապում, գուցե ոչ միայն
վիրուսաբանության մեջ, այլև այլ առարկաներում։
Եվ դա, ինչպես դուք նշում եք, կխախտի գիտության հիմնարար սկզբունքները։ Այո, ի վերջո դա կհանգեցնի անհեթեթության։
Եվ դա, իհարկե, այնպիսի իրավիճակ կլիներ, որտեղ մենք չենք ուզում հայտնվել՝ վերադառնալով մութ ժամանակներ, երբ
բաները իրականում չեն կարող վերջնականապես ապացուցվել։
Պարոն Հաբերլանդ, շնորհակալություն մեզ հետ զրուցելու համար։
Ես հետաքրքրված եմ լսել, թե հանդիսատեսը ինչ է ասում այս մասին։
Kla.TV-ն ներկայացնում է անզտիչ ընդդիմադիր ձայներ, որպեսզի մենք կարողանանք ընկալել, թե ինչն է իրական։ Շատ շնորհակալություն։
Այո, շնորհակալություն այս հնարավորության համար։ Ես կարծում եմ, որ դա չափազանց կարևոր է։
Շատ դիտողներ անշուշտ ինչ-որ բան կլսած կլինեն այս թեմայի մասին, սակայն մեծամասնությունը, անկասկած, ոչինչ չեն լսել։
Եվ ինչպես արդեն ասել եմ, հանրության առջև այս թեմայով խոսելը անհավանական դժվար է։
Երբ ուզում ես խոսել այս թեմայից, ամենուր միայն մերժումներ ես ստանում։
Այսպիսով, արդար կլինի ասել, որ փորձեր են արվում ճնշելու այս տեղեկատվությունը։
Եվ ես հրավիրում եմ դիտողներին ստուգել իմ բոլոր հայտարարությունները մեր կայքում՝ wissen-neu-gedacht.de։
Մենք հրապարակել ենք բազմաթիվ հրատարակություններ՝ բոլոր նամակագրություններով և բոլոր աղբյուրներով,
ինչպես նաև այս ոլորտում բազմաթիվ դատական գործընթացներ։
Այո, մենք ունենք նաև հավելված՝ Nexiqa , որտեղ կարող եք ուսումնասիրել այս բոլոր թեմաները ChatGPT-ի
«հարց-պատասխան» մեթոդով և, կարելի է ասել, օգնությամբ կարդալ բոլոր այս վիրուսաբանական հրապարակումները։
Ինչպե՞ս կարող եմ հստակ պարզել հրապարակումից, որ գիտությունը անտեսվել է, խախտվել է կամ
նույնիսկ վիրուսաբանների հետ նամակագրության մեջ և այլն։
Այսպիսով, դուք այնտեղ շատ տեղեկություններ եք ստանում։
Լավ, ուրեմն դիտողներին մնում է ինքնուրույն ստուգել փաստերը և ձեզ հարցեր ուղղել։ Շատ շնորհակալություն։
Ձեզ ևս շնորհակալություն։