Dina iki kita duwe tamu sing nggoyang dhasar-dhasar ilmu kedokteran.
Wong sing ngaku yèn virus iku ora ana. Utawa paling ora yèn ora ana bukti sing bisa digunakaké.
Wong sing misuwur seneng ngerti kabeh? Esoteris gila utawa malah revisonis radikal? Kita bakal weruh.
Tesis-tesis ing ngisor iki dirumusake ing situs web platformé Next Level:
Kita lagi ngetutake dalan pitakon sing wani lan mikir maneh.
Kita nliti topik-topik virologi lan medis kanthi perspektif anyar, ngenali kontradiksi lan nuntut keaslian.
Pernyataan kita adhedhasar sumber-sumber sing bisa diverifikasi lan nyedhiyakake dhasar
sing kuwat kanggo diskusi sing konstruktif.
Kita tetep mbukak marang perspektif inovatif lan nyengkuyung panyelidikan dhiri sing
terus-terusan ing ilmu pengetahuan. Pendekatan sing luhur!
Ayo padha nyambut juru bicara pers Next Level, Pak Marvin Haberland, ing studio Kla.TV. Sugeng rawuh!
Sugeng sonten lan matur nuwun sanget amarga wis ngundang.
Ya, aku seneng tenan! Ing sisih siji, kuwi muni banget nyenengake.
Pak Haberland, cita-cita iki luhur lan migunani, nanging ing sisih liya muncul pitakon: apa
iki pancen perlu gegayutan karo masalah virus?
Apa pitakonan babagan virus iki durung rampung dirampungake luwih saka satus taun kepungkur lan
kabukten tanpa sangsi liwat pirang-pirang panaliten?
Ngapa mbalèkaké jam, konon, kaya-kaya ora ana riset virus sing bener?
Ya, kuwi pitakon sing apik. Yen kita nerapake kriteria sing kowe rumusake utawa waca ing wiwitan kanggo
kabeh topik, mula kita ora bisa nggawe pangecualian.
Lan nalika kita nerapake iki marang virologi lan mriksa publikasi para ahli virologi, mriksa karyané lan uga mriksa asil-asiling
virologi, kaya obat-obatan, vaksinasi, utawa rekomendasi, kanggo validitas ilmiah, banjur muncul
masalah dramatis sing ana gandhèngané karo metode ilmiah.
Lan kuwi sing bakal kita rembug dina iki.
Ya, nanging virus-virus mau pancen ditemokake lan dipresentasikake marang kita ing media lan publikasi khusus.
Aku wis nggawa sawetara gambar virus bluetongue, virus HIV, virus cacar, lan virus corona.
Kepiye karo prestasi-prestasi sing mbukak dalan anyar iki?
Iki bukti sing cetha banget ing kene.
Dadi yen sampeyan miwiti kanthi hipotesis manawa, umpama, loro wong bisa nularake siji lan sijine, mula aku kudu nindakake
eksperimen sing ndhukung utawa ngonfirmasi hipotesisku.
Lan ing virologi, panemune yaiku manawa partikel cilik mlumpat saka A menyang B, umpama liwat
udara, lan partikel cilik mau banjur nularake wong.
Iki ateges aku kudu mbuktekake sakabehe rantai sebab lan akibat iki supaya bisa ngonfirmasi hipotesis iki.
Nanging, gambar-gambar iki ora digawe ing uji coba utawa eksperimen kaya ngono. Gambar-gambar sing sampeyan tunjukake ing
kene digawe dening ahli virologi sing nindakake eksperimen ing laboratorium – ora in vivo, ora ing manungsa, nanging ing kultur
sel ing laboratorium – kanthi njupuk kultur sel, biasane saka monyet, saka jaringan ginjel
monyet, banjur diracun lan diwenehi keluwen.
Lan banjur gambar-gambar iki muncul. Iki uga dikenal minangka efek sitopatogenik, lan sapiturute.
Nanging kasunyatane yèn kowe mbaleni eksperimen sing padha nganggo jaringan sehat saka kéwan sehat, utawa yèn kowe ora nambahaké
conto saka kéwan lara, kowe bakal éntuk gambar sing persis padha.
Iki sing ing ilmu pengetahuan dikenal minangka eksperimen kontrol utawa kontrol negatif.
Iki saktenane dimaksudaké kanggo ngilangi kamungkinan yèn susunan eksperimen ing laboratoriumku dhéwé sing ngasilaké asil iki.
Iku ateges yen aku nindakake eksperimen saiki lan njupuk sampel sing sehat, aku bakal entuk gambar sing persis padha.
Nanging para ahli virologi ora nate nindakake kuwi. Padha mung nindakake siji eksperimen, banjur njupuk foto gambar-gambar
kasebut lan ngaku yèn kuwi patogen sing nyebabake penyakit.
Nanging, dhèwèké durung mbuktèkaké, kaping pisan, yèn iki dumadi khusus ing wong lara, lan kaping pindho,
yèn struktur-struktur iki pancèn nyebabaké penyakit.
Amarga ing langkah sabanjure, gambar waé ora dadi bukti manawa partikel utawa struktur iku nyebabake penyakit.
Aku bisa nuduhake omah sing rusak lan kandha yèn karusakané disebabaké gempa bumi, nanging
mung gambaré dhéwé ora bisa mbuktèkaké kuwi.
Bisa uga ana sabab liya sing nyebabake karusakan.
Iku ateges sawisé aku njupuk foto lan nampilaké gambar iki, sing saktenané mung ana ing wong sing lara; aku ora
bisa nemokaké struktur-struktur iki ing wong sing séhat, mula aku kudu misahaké struktur-struktur iki.
Lan banjur, ing eksperimen sabanjure, wenehana marang kéwan utawa manungsa lan banjur pratelakake:
Aha, padha bakal lara kanthi gejala sing padha saiki yen aku menehi struktur-struktur iki.
Para ahli virologi uga ora nindakake iki kapan wae.
Mulane, kabèh pakaryan mung ditindakake ing laboratorium.
Budidaya sel diracun, keluwen amarga antibiotik lan sapiturute, banjur muncul efek-efek iki sing diarani efek sitopatogenik.
Kaya sing wis kasebut, iki kedadeyan kanthi cara sing persis padha, ora bisa dibédakaké sanajan ing jaringan sing séhat.
Lan ana akèh banget panaliten lan publikasi virologi, utamané saka jaman wiwitan virologi modhèrn ing taun 1940-an lan 1950-an,
lan sabanjuré diterbitaké bola-bali tanpa cacah, sing nyatakake yèn efek iki uga kelakon nalika jaringan sing séhat digunakaké.
Lan wiwit taun 1980-an lan 1990-an, para ahli virologi tansah nyingkiri ngontrol eksperimen iki nganggo jaringan sing sehat.
Iku wis ora ditindakake maneh. Aku wis duwe akèh korespondensi babagan iki.
Kanggo tujuan iki, aku wis ngirim pirang-pirang panjalukan miturut Undhang-Undhang Kabebasan Informasi.
Ing saindenging donya, sacara internasional, Robert Koch Institute, Public Health Service England, ing Italia, CDC
ing Amerika, Pasteur Institute ing Prancis, Universitas Melbourne ing Australia, Doherty Institute, lan sapiturute.
Kanggo kabeh virus sing mungkin, campak, SARS-CoV-2, HIV. Lan pesené tansah padha:
Ora, kita ora nindakake eksperimen kontrol utawa kontrol negatif nganggo bahan sing sehat. Iki pancen ora tau ditindakake.
Nanging yen padha ngerti bedane iki, apa penjelasane? Dadi kenapa padha ora nindakake?
Apa padha kandha, "Ya, kita wis ngrampungake kuwi ing taun 1940-an, saiki kita ora butuh maneh"?
Ya, jawabané béda-béda. Kadhangkala kowe krungu yèn ora ana kapasitas kanggo nindakake eksperimen iki.
Kowe fokus sakabehe mung marang eksperimen positif.
Iku, contone, tanggapan saka Australia marang SARS-CoV-2.
Ing kasus liyane, kaya wabah penyakit kaki lan cangkem sing saiki ana ing Friedrich Loeffler Institute, kita diandhani
manawa iki ora perlu, amarga cara liya, yaiku cara ora langsung, wis mbuktekake manawa sampel kasebut ngemot virus.
Lan kuwi alesan-alesan umum, miturutku, sing asring kok krungu.
Nanging, iki ora nyukupi sacara ilmiah lan uga nglanggar metode ilmiah, sing wajib kanggo kabeh ahli virologi lan lembaga
miturut Bagian 1 Undhang-Undhang Perlindungan Infeksi Jerman.
Iku nyatakake manawa saben wong kudu makarya manut panemuan ilmiah paling anyar.
Lan Yayasan Riset Jerman ing Jerman nemtokake aturan karya ilmiah kanggo kabeh ilmuwan.
Lan kanthi cetha kasebut manawa kita kudu nindakake kontrol negatif, utawa luwih tepaté kudu mriksa cara-cara kita, lan
kudu ndokumentasikaké kabèh supaya saben wong bisa mangertèni.
Lan kuwi pancen dilanggar sakabehe ing virologi.
Nanging nalika sampeyan nindakake kontrol, kaya sing wis kita publikasikake dhéwé, umpama kita wis nerbitake eksperimen kontrol
ing ngendi sampeyan nambahaké antibiotik sing persis padha sing digunakaké para virolog marang bahan sing sehat, kanthi
migunakaké teknik keluwen sing persis padha sing digunakaké para virolog, banjur sampeyan bakal entuk efek sing persis kaya ngéné.
Lan mesthi wae iki wis diterbitake kaping pirang-pirang ing jaman kepungkur déning para ahli virologi dhéwé, nanging kaya sing wis
tak kandhakake, kita lagi ngomongaké babagan periode saka taun 1940-an nganti taun 1960-an lan 1970-an. Wiwit
taun 1980-an lan 1990-an, iki wis ora ditindakake maneh.
Kita tansah ngomong babagan virus. Napa ana antibiotik ing kultur sel iki? Apa sing padha ditindakake ing kana?
Ya, kuwi uga pitakon sing banget, banget penting lan apik.
Virologis nggunakake antibiotik ing eksperimen kultur sel iki ing laboratorium amarga padha pengin nyinfeksi kultur sel.
Sampeyan pengin nyegah bakteri utawa mikroorganisme liyane supaya ora mengaruhi eksperimen.
Padha mung kepengin virus-virus sing saktenane ora urip, ora kalebu makhluk urip, lan padha mung
kepengin supaya virus-virus iki nduwé pangaruh.
Lan padha kepengin meh ngilangi, ngremuk kabeh mikroorganisme liyane.
Nanging, para ahli virologi asring nglirwakake kasunyatan manawa antibiotik dhéwé nimbulaké
tekanan gedhé marang jaringan lan kultur sel iki.
Lan panggunaan antibiotik, biasane loro sing digunakake, yaiku penisilin lan streptomisin bebarengan, sing nyebabake stres
marang kultur sel lan banjur muncul efek sitopatogenik, ing ngendi kultur sel larut lan banjur didol
marang kita minangka gambar viral, bisa diomongake.
Ana uga pernyataan saka ahli virologi ing korespondensi, kalebu saka lembaga kaya Friedrich
Loeffler Institute, sing kanthi cetha nyatakake:
Iki wis kondhang. Para ahli virologi ngerti yèn antibiotik mbebayani kanggo jaringan
lan bisa nyebabake efek sitopatogenik iki.
Lan mulane, sacara ilmiah, wong kudu nindakake tes kontrol, ing ngendi conto sing sehat uga diobati
nganggo antibiotik, lan kuwi uga ora tau ditindakake.
Iki ateges sanajan nganggo cara paling modhèren lan mikroskop elektron pemindai paling apik, efek sing
padha bisa katon ing wong sing waras lan sing lara.
Ya.
Ora ana bedane?
Ora ana bedane, ora bisa dibédakaké.
Ana poin liyane sing dipunajokaké déning Asosiasi Riset Jerman, sing ora tau ditrapaké ing virologi, yaiku blinding.
Sakjane penting banget yèn para ahli virologi ing laboratorium ora ngerti sampel endi sing wis kena infeksi lan
endi sing, umpama, asalé saka sumber sing sehat, supaya ora ana prasangka utawa pamanggih sadurungé.
Iki uga ora tau ditindakake kapan wae ing virologi sakabehe.
Iki ateges kita sejatine nduwé sawetara pelanggaran marang metode ilmiah.
Kurangé eksperimen kontrol, kurangé dokumentasi lengkap lan kurangé penyamaran, lan kabèh iki
terus-terusan dilanggar – malah déning Institut Robert Koch.
Lan kaya sing wis tak kandhakake, iki ora mung kritik marang metode ilmiah, nanging kita ngerti yen nalika
sampeyan nindakake eksperimen kontrol iki, asil sing padha muncul kanthi ora bisa dibédakaké.
Iku mung bantahan langsung lan panyanggahan marang virologi – paling ora babagan efek iki.
Saiki kita wis mbahas gambar-gambar iki ing kéné, yaiku eksperimen kultur sel.
Para ahli virologi banjur njupuk langkah kapindho, yaiku sekuensing genom, sing
sawetara pamirsa bisa uga wis tau krungu sadurunge.
Banjur ditindakake upaya kanggo ngenali genom utawa informasi genetik saka virus.
Kabeh iki ditindakake nganggo model komputer, bisa diomongake.
Iki mung simulasi komputer sing nggunakake program piranti lunak.
Iki ora ana gandhengane karo urutan nyata, lan ing kene uga ora ana pemeriksaan sing ditindakake.
Lan sampeyan uga kudu nyusun urutan kultur sel sehat sing nyebabake persis efek-efek iki.
Lan weruhna, nalika kowe nindakake kuwi, kowe nemokake genom sing padha, virus sing padha, ing kultur sel sing sehat uga.
Iki ateges aku bisa ngetung kabeh virus saka kultur sel sehat sing wis tak racuni nganggo antibiotik lan tak keluwen.
Aku bisa nemokake HIV ing kana kanthi gampang nganggo program komputer.
Aku bisa nemokake SARS-CoV-2 ing kana, uga varian-varian SARS-CoV-2.
Lan aku bisa nyederhanakake kabeh iki luwih maneh kanthi nglakoni sawetara langkah tambahan marang kultur sel iki, kaya PCR,
ing ngendi aku ngamplifikasi kultur sel iki, bisa diomongake.
Iku ateges aku mung nggandhakake bahan.
Iki malah nggawe luwih gampang kanggo program komputer golek lan ngetung virus-virus, bisa diomongake.
Lan kita ngritik kabèh iki amarga kita weruh yèn kowe ngontrol kanthi wicaksana, kaya sing kuduné
ditindakaké sacara ilmiah, mula kita mbatalaké lan mbantah pratelan sing digawe déning ahli virologi.
Lan – kabèh kuwi muni rada rumit, mula kowe bisa uga kudu ngrungokaké manèh sapisan utawa pindho – nanging
saiki teka poin sing paling prasaja lan paling penting, sing mesthi logis kanggo kabèh pamirsa.
Tanpa nggatekake gambar-gambar sing terus-terusan dituduhake marang kita, lan tanpa nggatekake eksperimen kultur sel lan
sekuensing genom komputer – pancen tanpa nggatekake kabeh iku:
Kabeh eksperimen penularan sing tau dilakoni ing sajarah, yaiku nglumpukake wong sing sehat lan sing lara
bebarengan, apa kewan utawa manungsa, wis gagal. Kabeh!
Iku ateges saben aku nyoba nglumpukake wong sing lara lan wong sing waras bebarengan ing eksperimen sing
dikontrol kanggo mbuktekake penularan, ora tau berhasil!
Lan kuwi uga minangka bantahan langsung marang virologi.
Ya, mbok menawa ora langsung. Nanging kowe ora bisa ngomong yèn virus ora nyebabaké penyakit nalika kowe weruh infeksi iki.
Maksudku, kowe bisa ndeleng ing kelas sekolah.
Banjur siji bocah lara, sabanjuré bocah lara, para guru lara, separo kelas kosong.
Kita nembe ngalami kuwi maneh. Kepiye kuwi bisa kelakon?
Yen bisa kabukten manawa bakteri ora melu, nanging luwih amarga gejala ora spesifik sing
asring kudu kita ngadhepi, nanging bola-bali muncul.
Iku klinik khas sing asring muncul. Kepiye panjenengan nerangake kuwi?
Ya, nalika kita ngamatake bab-bab iki, hipotesis ilmiah muncul.
Contone, saiki sing nyebar iku partikel utawa virus.
Iku hipotesis sing pancen apik tenan. Nanging nalika kowe nguji, ora bisa.
Dadi kita butuh luwih akeh gagasan, luwih akeh hipotesis.
Mesthi wae, kita wis mikir bab iki kanthi tliti.
Yen dudu virus, apa sing bisa dadi? Utawa kuman?
Iki kanthi cetha nggawa kita marang poin-poin kaya nutrisi, pangaruh lingkungan, racun, lan paparan marang
pangaruh eksternal sing ana gandhengane karo panaliten ilmiah.
Mesthi wae, sumber radiasi, sebab psikologis, lan stres uga bisa dibayangake.
Iki kabèh panyebab sing bisa diverifikasi kanthi apik liwat eksperimen, contone ing sembarang eksperimen.
Aku bisa nyebabake gejala mung saka diet. Aku bisa nyebabake tumor liwat racun.
Aku bisa nyebabake tumor liwat eksperimen radiasi.
Aku bisa nguripake lan mateni gejala mung kanthi tutul tombol nggunakake variabel-variabel iki.
Iki ateges kita wis ngerti akèh babagan pirang-pirang gejala, carane kita bisa ngasilaké ing
eksperimen, lan apa sing nyebabaké, bisa diomongaké.
Ora kabèh, nanging akèh banget. Mula saka iku kita kandha luwih masuk akal nerusaké riset ing babagan iki lan nindakake riset
tanpa wates ing kana, tinimbang terus-terusan fokus marang topik iki, sing wis dibantah sakabehe saka wiwitan nganti pungkasan.
Iki uga ngalangi wawasan luwih jero, riset luwih lanjut, lan kawruh luwih jembar.
Iku uga sawijining bab sing kita kritik kanthi keras, amarga iku matesi banget cakrawala kawruh marang topik sing wis dibantah.
Apa aku paham kanthi bener? Ora ana virus utawa bakteri sing tanggung jawab marang infeksi?
Bener. Miturut ilmu pengetahuan, yen sampeyan nindakake eksperimen iki nganggo virus utawa apa sing sampeyan
klaim minangka virus, sampeyan ora bisa mbuktekake infeksi.
Nanging yen kowe nindakake kuwi karo bakteri, sing pancen isa dideleng nganggo mikroskop lan mula pancen ana, sanajan
mangkono, yen kita misahake bakteri kasebut, kita ora bisa nyebabake infeksi ing eksperimen sing terkendali.
Tuladha: Yen aku njupuk salmonella utawa bakteri liya sing dianggep nyebabake gejala tartamtu, aku ora bisa
nularake utawa ngkontaminasi makhluk urip sing sehat nganggo bakteri kasebut. Ora kaya ngono carane.
Tansah katon yèn sawijining makhluk urip wis lara utawa nuduhaké gejala, bakteri uga ngembang biak ing
panggonan sing padha, minangka efek samping, bisa diomongké.
Nanging kuwi, umpama, kanggo nggawé analogi kanggo pamirsa, kaya omah kobong.
Nalika ana omah kobong, aku biasane utawa meh tansah weruh yen ana uga para pemadam kebakaran ing kana.
Iku ateges korelasiné, korelasiné pancèn banget dhuwur.
Nanging, iki ora mbuktekake yèn para pemadam kebakaran uga dadi panyebab kobongan.
Padha mung muncul bareng karo geni.
Dadi kowe kudu banget-banget ati-ati karo mikroorganisme lan bakteri lan ndeleng kanthi teliti.
Mung amarga padha muncul bareng karo gejala, ora ateges yèn kuwi sing nyebabaké.
Amarga, kaya sing aku omongake barusan, yen aku misahake bakteri kasebut lan maringi marang
wong sing sehat lan ora lara, ora ana apa-apa.
Lan kuwi pancen bantahan manawa ana infeksi utawa penularan liwat mikroorganisme kaya bakteri.
Nanging kuwi uga kalebu parasit lan cacing. Ing kono uga ora bisa.
Kowe ora bakal bisa nularake wong sing sehat kaya ngono. Iku ora bisa.
Ya, nanging bali maneh menyang kahanan iki ing kelas.
Ora kabeh bocah mangan panganan sing padha. Ora kabeh nduwé kahanan urip sing persis padha.
Kepiye bisa, mula, kabeh padha ngalami gejala sing padha?
Dadi, nalika kita ngomong yen kita duwe gejala sing padha ing sawijining kelas:
Kaping pisan, iki ora mesthi mengaruhi kabeh bocah, nanging mung sawetara.
Lan kita kudu golek titik temu. Bocah-bocah kabèh ana ing siji kamar.
Kabeh padha duwe pelajaran sing padha.
Kabeh padha kapapar kahanan iklim sing padha.
Kabeh padha kena kahanan lingkungan sing padha ing kamar iki.
Lan kuwi bisa dadi cukup variabel utawa argumen, sing mesthi banjur kudu dites ing eksperimen sing wajar.
Iku bakal dadi langkah kapindho. Nanging kita ora kekurangan hipotesis. Tepat.
Nanging yen sampeyan ngomong manawa anané virus-virus sing nyebabaké penyakit iki durung kabukten lan manawa ilmu pengetahuan
saktenané ora ngerti apa sing dilakoni utawa apa sing digoleki, sepira migunani langkah-langkah pencegahan kaya vaksinasi?
Ya, kuwi uga bisa migunani sanajan ora ana bukti virus yen nuduhake kauntungan ing eksperimen sing wajar.
Dadi, apa wae virus iku ana utawa ora, vaksinasi isih bisa mlaku.
Nanging kuwi ora kedadeyan nalika sampeyan miwiti nyoba vaksinasi.
Kaping pisan, mayoritas gedhé panaliten babagan vaksinasi uga ora manut aturan ilmiah.
Iki ateges kita paling ora duwe loro klompok.
Ana sing nampa vaksin, ana sing nampa plasebo sing cocog.
Lan banjur gambarane sing murni klinis dipriksa.
Kuwi kedadéyané karo coronavirus, contoné, karo vaksin coronavirus.
Wigati wis dijupuk kanggo nyakup klompok plasebo.
Banjur dhèwèké diwènèhi larutan saline, sing sejatiné ora cocog dadi plasebo.
Amarga placebo ing kontrol negatif sing wajar mung kudu béda karo bahan aktif ing siji variabel
waé, supaya mung variabel kuwi sing bisa diamati.
Yen mangkono, bakal dadi komponen viral iki.
Larutan saline béda karo vaksin asli ing atusan variabel.
Nanging kuwi prakara liya sakabehe.
Apa sing wis ditindakake ing studi-studi coronavirus iki kanggo vaksin coronavirus? Contone, BioNTech-Pfizer?
Wong-wong banjur mung dites nganggo tes PCR.
Nanging, yen sampeyan maca tulisan cilik ing panliten kasebut, jumlah wong sing lara ing loro klompok padha.
Ing panaliten-panaliten iki, iki diarani "kasus COVID-19 sing diduga".
Iku ateges kira-kira jumlah wong sing lara padha.
Ora mungkin nggawe bedane ing klinik nyata.
Iki ateges vaksinasi ora duwe efek klinis apa-apa. Mung tes PCR sing nuduhake bedane.
Lan ing kana uga, kita ngritik vaksin.
Ora ana bukti ilmiah sing mbuktekake manawa kuwi efektif nglawan penyakit. Lan kanggo nambahake maneh, bisa diomongake:
Yen sampeyan ndeleng campak lan batuk rejan, utawa penyakit liya sing ana gandhengane karo vaksinasi, ing ngendi kedokteran
konvensional ngandhakake manawa vaksinasi wis ngilangi penyakit-penyakit iki, sampeyan saktenane bisa weruh manawa suwé
sadurunge vaksinasi dikenalké, statistik wis nuduhaké yèn angka kedadeyan penyakit-penyakit iki
wis mudhun, lan pancèn mudhun kanthi dramatis.
Ing sawetara kasus, kaya campak, angka kasus wis mudhun nganti 95 persen ing Jerman sadurunge vaksinasi diwiwiti.
Iki ateges yèn penyakit kuwi saktenané wis sirna nalika vaksinasi diwiwiti.
Iki ateges ora ana efek sing bisa disimpulake saka data iki uga.
Mulane kita ngritik vaksin kaya kita ngritik virologi.
Lan, sakliyane, umume obat-obatan liyane uga dianggep ora efektif lan ora perlu.
Nanging kuwi muni meh kaya penipuan.
Miturut panemumu, apa kabeh ahli virologi lan peneliti medis iku penipu lan wong jahat?
Ora, ora babar pisan. Kita mesthi kudu nggatekake komponen manungsa uga.
Amarga wong-wong iki wis nyawisake sakabehe uripe kanggo babagan iki, kanggo panaliten iki.
Wong-wong kuwi bias, kaya sing diomongake ing basa Inggris, utawa nduwé prasangka, nduwé pandangan sing bengkok, ora bisa mikir
kanthi tebuka, lan asring kabèh uripé gumantung marang kuwi.
Iku ateges padha duwe kulawarga, duwe anak lan sapiturute, lan bisa uga ora mampu dadi kritis.
Kowe tansah kudu nggatekake kuwi; kuwi ora otomatis ndadekake wong dadi penjahat.
Akeh virolog wis bisa dituduh bodho.
Amarga padha terus-terusan nolak tawaran kita kanggo rembugan.
Kadhangkala kita nampa wangsulan kanggo pitakon sing ditulis, nanging ora mesthi, lan angel banget
kanggo melu debat ilmiah sing obyektif ing kana.
Sampeyan pancen bisa nuduh wong-wong kuwi, nanging aku ora bakal nganti ngomong yèn kabèh dhokter utawa kabèh
ahli virologi lan sapituruté nindakake kuwi kanthi sengaja.
Iki luwih minangka wujud perlindungan dhiri, uga sawenèh kabodhoan babagan topik kasebut.
Nanging, para pendukung teori virus ngendika manawa mung sawisé ngenalake kabersihan, umpama déning Ignaz
Semmelweis ing ginekologi lan Robert Koch liwat teori kuman, penyakit menular wiwit mudhun.
Apa sampeyan ora ngrusak prestasi-prestasi kuwi maneh nganggo pernyataan sampeyan?
Kowe tansah kudu mbedakake. Tindakan kaya nambah higienis mesthi bisa duwe pengaruh, contone, amarga aku ngidini
luwih sithik bahan asing mlebu ing lukaku utawa ing awakku.
Mesthi wae, awak nanggapi rereged asing, miturutku, kanthi radang.
Iku pancen cetha, lan pancen bener.
Nanging kuwi ora mesthi ana gandhengane karo virus.
Ing virologi, pernyataané cetha banget: ana partikel cilik sing nyebabaké penyakit, lan kuwi dadi sababé.
Lan aku kudu mbuktèkaké kuwi sacara ilmiah. Aku ora bisa mung mandheg ing kono.
Mesthi, kahanan higienis wis luwih apik. Nanging, iki uga nduweni watesan sing wigati.
Contone, sajrone pandemi coronavirus, akèh panaliten sing ditindakake, kaya déné
influenza, ing ngendi loro klompok sing dipriksa.
Siji ngetrapake langkah-langkah higienis, sijine ora ngetrapake.
Utawa siji nggunakake topeng lan sijine ora nggunakake.
Lan ing kabèh studi RCT sing diarani standar emas iki, ing ngendi ana loro klompok lan mung siji variabel sing
béda, panjenengan bakal nemokake yèn ukuran higienis lan masker ora nduwèni pangaruh apa-apa.
Kaloro klompok tansah nduwéni cacah pasien sing padha sing lara lan nduwéni gejala.
Dadi ora ana bedane sing signifikan sacara statistik. Lan kuwi uga mbantah hipotesis iki.
Nanging, mesthi wae saiki disaranake supaya tetep resik karo luka sing mbukak, kaya sing wis tak sebutake.
Amarga awak paling séhat nalika ora ana zat asing ing jaringan. Iku pancen cetha.
Lan banjur, sacara sajarah, uga ana upaya infeksi skala gedhe iki.
Antara perang donya, sajrone perang donya.
Apa iki ora nyebabake kesimpulan manawa, saliyane bakteri, ana mekanisme panyebab liyane sing
bisa diatributake marang partikel-partikel iki?
Ya, sajatiné wis ana pirang-pirang upaya panyebaran penyakit sajrone sajarah.
Nalika pandemi flu Spanyol, ya, nanging uga mengko karo campak lan akèh penyakit liyane, influenza lan liya-liyané.
Lan aku wis nyebutake ing wiwitan yen dheweke tansah gagal.
Dadi kowe ora bakal bisa mbuktekake yen kowe bisa nularake wong kanthi cara sing terkendali. Ora mesthi bisa.
Lan ing titik iki, paling akhir, pancen kudu miwiti mikir lan nimbang manawa ana sing ora bener.
Para dhokter utawa staf panaliten sing melu ing panaliten-panaliten iki mesthi wae
tansah gumun bab iki. Hei, piye kuwi bisa?
Ing kéné, kita nyoba nggunakaké penyakit paling nular sacara eksperimen, nanging ora tau kasil. Kepiye bisa mangkono?
Banjur, mesthi wae, muncul argumentasi kaya "Ya, mbok menawa virusé durung cukup
dikonsentrasi, utawa mbok menawa subjek tes iki wis kebal."
Iki kabeh hipotesis sing apik, ora ana pitakon babagan iki.
Nanging kasunyatane, kita durung tau bisa mbuktekake infeksi ing sawijining eksperimen.
Lan kowe kudu ngidini kuwi mlebu dhisik, kowe kudu nyerna dhisik, lan kowe kudu nyadari dhisik.
Lan kuwi mbantah klaim manawa kita duwe infeksi apa wae ing kene lan manawa iki bisa digawé liwat partikel-partikel iki.
Sampeyan bisa weruh kuwi ing panaliten topeng iki.
Yen, umpama, masker FFP2 pancen dipaké, utawa yen ana virus, mesthi bakal ana efeké.
Utawa masker higienis kuduné duwé efek, nanging ora duwé.
Iki ateges kita duwe bantahan marang virologi ing pirang-pirang dimensi lan liwat macem-macem eksperimen.
Mesthi wae saiki ana sing nyoba njaga supaya tetep urip kanthi sakabehe kekuwatan lan sumber daya, lan pancen saiki lagi
ditindakake, amarga akèh banget sing gumantung marang iku: akèh industri, akèh perputaran ekonomi, dhuwit, lan sapiturute.
Sapa waé bisa mbayangaké yèn iki wiwit ambruk, bakal ana gempa gedhé sing mesthiné arep dihindari.
Lan kita mung pengin mbuktèkaké sacara ilmiah lan obyektif yèn ana masalah gedhé lan kontradiksi nalika
ndelok ilmiahé, lan kuwi ora bisa ditrima minangka ilmuwan.
Minangka ilmuwan kritis, ora bisa nampa iki.
Iku ateges manawa sumber-sumberé kaya ngono saéngga teori iki ora tenanan bisa ditampa.
Apa kowe wis maca sumber-sumber iki dhéwé?
Bener, ing Next Level, kaya sing aku sebutake, kita wis padha surat-menyurat karo puluhan
lembaga, luwih saka 200 sejatine, kalebu ahli virologi.
Kita wis nindakake wawancara lan ngirim pitakon marang Institut Robert Koch lan kabèh lembaga liya ing saindenging
donya sing duwé bab sing arep dilaporaké ing babagan iki.
Lan saben uwong mastèkaké yèn ora ana kontrol negatif ing conto sing séhat, yèn pancèn ora ana kontrol negatif
babar pisan ing sekuensing genom. Dadi kuwi sakabèhé ora ana.
Kasunyatan manawa eksperimen infeksi ora dilakoni, contone amarga alasan etika, mung dadi
argumentasi palsu sing digunakake minangka pembelaan.
Sampeyan bisa nindakake perkara sing padha marang kéwan, kaya sing biasané sampeyan lakoni karo vaksin lan obat-obatan liyané,
nanging anehé etika malah digunakaké dadi argumentasi ing kéné.
Dadi kowe mung nyoba nglindhungi awakmu saka kontradiksi-kontradiksi iki, lan pengamat sing tliti utawa malah
wong sing mikir ilmiah bakal cepet nyadari yen ana masalah gedhe ing alesan ilmiah ing kene, uga ing hubungan sebab-akibat iki.
Lan bali maneh marang gambar-gambar iki, marang struktur-struktur iki.
Ana karya penting saka Karlheinz Lüdtke saka Institut Max Planck kanggo Sejarah Ilmu Pengetahuan.
Dheweke wis sinau sejarah awal virologi lan uga tekan kesimpulan manawa gambar-gambar iki nyebabake masalah gedhe, amarga
gambar-gambar kasebut dudu gambar optik saka mikroskop kaya sing kita kenal, nanging sejatine ora gambar babar pisan.
Ing kéné, mikroskop elektron lagi digunakaké.
Sampel sing dilebokake ing mikroskop elektron iki, ing kamar vakum, kudu ditangani kanthi ati-ati banget.
Contone, kudu dilapisi logam supaya bisa ngalirake listrik, banjur kudu dibekuk utawa dipasang
ing antarane loro pelat kaca nganggo resin epoksi.
Iku beban stres sing gedhé banget marang jaringan iki, sing wis nyebabaké ketegangan lan bisa nyebabaké owah-owahan.
Karlheinz Lüdtke saka Institut Max Planck uga wis nyathet yèn ana masalah gedhé banget, yèn
ana artefak – kuwi jenenge ing ilmu pengetahuan.
Artefak iku mung asil utawa struktur sing muncul mung amarga kahanan eksperimen.
Lan iki dudu gambar, nanging arus listrik sing diowahi dening komputer, banjur diowahi
sacara matematis dadi gambar, bisa diomongake.
Lan kuwi masalah liyane. Iki ateges, ing skenario paling apik, kita ngadhepi bukti ora
langsung, nanging ora tau ngadhepi bukti langsung.
Bukti langsung yaiku: Aku duwe wong sing lara, aku duwe wong sing waras, aku nggabungake loro-lorone, wong sing lara nularake
marang wong sing waras, banjur wong sing waras dadi lara.
Aku njupuk ludah utawa ingus saka wong sing lara, maringi ingus iki marang wong sing waras, banjur wong kuwi dadi lara.
Iku bakal dadi bukti langsung. Iku ora tau kelakon ing virologi.
Yen kowe nindakake kuwi, ora bakal bisa. Lan kuwi kritik utama saka sakabehe masalah iki.
Dadi ayo padha nyimpulake asilé.
Ilmu pengetahuan lan riset bakal luwih apik yen diskusine tetep kabuka.
Amarga bisa uga kita lagi nandhang salah paham dhasar, mbok menawa ora mung ing virologi, nanging uga ing bidang liya.
Lan kuwi, kaya sing panjenengan aturake, bakal nglanggar dhasar-dhasar ilmu pengetahuan. Ya,
pungkasane bakal nyuda dadi bab sing ora masuk akal.
Lan kuwi mesthi bakal dadi kahanan sing ora kita karepake, ing ngendi kita bali menyang jaman peteng
nalika bab-bab ora bisa dibuktekake kanthi tuntas.
Pak Haberland, matur nuwun wis ngobrol karo kita.
Aku penasaran krungu apa sing bakal diomongake para pamirsa babagan iki.
Kla.TV nampilake swara-swara sing mbantah tanpa sensor supaya kita bisa mangerteni apa sing nyata. Matur nuwun sanget.
Ya, matur nuwun uga kanggo kesempatan iki. Aku mikir iki pancen penting banget.
Akeh pamirsa mesthi wis tau krungu babagan topik iki, nanging umume mesthi durung.
Lan kaya sing wis tak kandhakake, pancen angel banget ngomong babagan topik iki ing ngarepe wong akeh.
Kowe pancen mung entuk panolakan ing endi-endi nalika kowe pengin ngomong bab topik iki.
Dadi, wajar yen diomongake yen ana upaya kanggo nyensor informasi iki.
Lan aku ngajak pamirsa supaya mriksa kabèh pernyataanku ing situs web kita wissen-neu-gedacht.de.
Kita wis mbukak akèh publikasi kanthi kabèh korespondensi, kabèh sumber, lan uga akèh proses pengadilan ing babagan iki.
Lan ya, kita uga duwe aplikasi, Nexiqa, , ing ngendi sampeyan bisa njelajah kabeh topik iki nganggo metode
"pitakon lan jawaban" ChatGPT lan maca kabeh publikasi virologi iki kanthi pitulungan, bisa diomongake.
Kepiye carane aku bisa ngerti saka publikasi manawa ilmu pengetahuan diabaikan, dilanggar, utawa malah
ing korespondensi karo ahli virologi lan sapiturute?
Dadi kowe entuk akèh informasi ing kono.
Ya wis, mula gumantung marang pamirsa kanggo mriksa fakta dhewe lan takon marang sampeyan. Matur nuwun sanget.
Matur nuwun uga.