დღეს ჩვენი სტუმარია ადამიანი, რომელიც სამედიცინო მეცნიერების საფუძვლებს ძრავს.
ადამიანი, რომელიც ამტკიცებს, რომ ვირუსები არ არსებობს. ან, სულ მცირე, რომ არ არსებობს საიმედო მტკიცებულება.
საზიზღარი ყველაფრისმცოდნე? შეშლილი ესოთერიკოსი თუ რადიკალი რევიზიონისტი? ვნახოთ.
შემდეგი თეზისები ფორმულირებულია მისი პლატფორმის, "Next Level"-ის, ვებსაიტზე:
ჩვენ ვახდენთ გაბედული კითხვებისა და გადაფასების გზას.
ჩვენ ვიკვლევთ ვირუსოლოგიურ და სამედიცინო საკითხებს ახალი ხედვით, ვავლენთ წინააღმდეგობებს და ვითხოვთ ავთენტურობას.
ჩვენი მტკიცებულებები მყარად არის დაფუძნებული გადამოწმებად წყაროებზე და წარმოადგენს კონსტრუქციული დისკუსიის მყარ საფუძველს.
ჩვენ კვლავაც ღია ვართ ინოვაციური პერსპექტივებისთვის და ხელს ვუწყობთ მეცნიერებაში უწყვეტ თვითშეფასებას. კეთილშობილური მიდგომა!
მივესალმოთ Next Level-ის პრესსპიკერს, ბატონ მარვინ ჰაბერლენდს, Kla.TV-ის სტუდიაში. კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება!
გისურვებთ კარგ დღეს და გმადლობთ მოწვევისთვის.
დიახ, სიამოვნებით! ერთი მხრივ, ეს ძალიან ამაღელვებლად ჟღერს.
ბატონო ჰაბერლანდ, ეს მისწრაფება კეთილშობილური და სასარგებლოა, მაგრამ, მეორე მხრივ, ჩნდება კითხვა:
ნამდვილად აუცილებელია კი ეს ვირუსის საკითხთან დაკავშირებით?
ხომ არ გადაწყდა ვირუსის საკითხი საუკუნეზე მეტი ხნის წინ და უამრავი კვლევით უდავოდ დამტკიცდა?
რატომ უნდა დავაბრუნოთ საათი უკან, ასე ვთქვათ, თითქოს ვირუსების კვლევა არ არსებობდეს?
დიახ, ეს კარგი კითხვაა. თუ დასაწყისში თქვენ მიერ ფორმულირებულ ან წაკითხულ კრიტერიუმებს ყველა თემას
დავუყენებთ, მაშინ ვერცერთ გამონაკლისს ვერ დავუშვებთ.
და როდესაც ამას ვირუსოლოგიაზე ვამოწმებთ და ვირუსოლოგების პუბლიკაციებს, მათ ნამუშევრებსა და ვირუსოლოგიიდან მიღებულ
შედეგებს, როგორიცაა მედიკამენტები, ვაქცინაცია ან რეკომენდაციები, სამეცნიერო სისწორისთვის განვიხილავთ, მაშინ ჩნდება მნიშვნელოვანი
პრობლემები, რომლებიც სამეცნიერო მეთოდს უკავშირდება.
და სწორედ ამაზე ვისაუბრებთ დღეს.
დიახ, მაგრამ ვირუსები უდავოდ აღმოაჩინეს და ჩვენთვის მედიასა და სპეციალიზებულ გამოცემებში წარმოადგინეს.
მომაქვს ენგელუზის ვირუსის, აივ-ვირუსის, ყვავილის ვირუსისა და კორონავირუსის რამდენიმე სურათი.
რას იტყვით ამ გარდამტეხ მიღწევებზე?
ეს არის შავ-თეთრი მტკიცებულება.
ასე რომ, თუ თქვენ იწყებთ ჰიპოთეზით, რომ, მაგალითად, ორ ადამიანს შეუძლია ერთმანეთის ინფიცირება, მაშინ მე უნდა
ჩავატარო ექსპერიმენტი, რომელიც დაადასტურებს ჩემს ჰიპოთეზას.
ვირუსოლოგიაში კი ამტკიცებენ, რომ მცირე ნაწილაკები, მაგალითად, ჰაერის მეშვეობით გადადის A-დან
B-ზე და შემდეგ ეს ნაწილაკები ვიღაცას აინფიცირებს.
ეს ნიშნავს, რომ ამ ჰიპოთეზის დასადასტურებლად, მე უნდა დავამტკიცო მიზეზ-შედეგობრივი კავშირების ეს მთელი ჯაჭვი.
თუმცა, ეს სურათები არ შექმნილა ასეთ სასამართლო პროცესში ან ექსპერიმენტში. თქვენ მიერ აქ ნაჩვენები სურათები შექმნეს
ვირუსოლოგებმა, რომლებიც ექსპერიმენტებს ატარებდნენ ლაბორატორიაში – არა ცოცხალ ორგანიზმზე, ადამიანზე, არამედ უჯრედულ კულტურებზე
ლაბორატორიაში – უჯრედული კულტურების აღებით, როგორც წესი, მაიმუნებისგან, მაიმუნის თირკმლის
ქსოვილისგან, და შემდეგ მათ მოწამვლასა და შიმშილს უპირებდნენ.
და შემდეგ ჩნდება ეს გამოსახულებები. ეს ასევე ცნობილია, სხვა საკითხებთან ერთად, ციტოპათიური ეფექტის სახელით.
მაგრამ სიმართლე ისაა, რომ თუ იმავე ექსპერიმენტს ჯანმრთელი ცხოველების ჯანმრთელ ქსოვილზე გაიმეორებთ,
ან თუ ავადმყოფი ცხოველების ნიმუშებს არ დაამატებთ, ზუსტად იგივე გამოსახულებებს მიიღებთ.
ეს იქნებოდა ის, რაც მეცნიერებაში ცნობილია, როგორც საკონტროლო ექსპერიმენტი ან უარყოფითი კონტროლი.
ეს, ფაქტობრივად, მიზნად ისახავს იმის გამორიცხვას, რომ ამ შედეგს თავად ჩემი ლაბორატორიის ექსპერიმენტული დანადგარი იწვევს.
ეს ნიშნავს, რომ თუ ახლა ჩავატარებ ექსპერიმენტს და ავიღებ ჯანსაღ ნიმუშებს, ზუსტად იგივე გამოსახულებებს მივიღებ.
მაგრამ ვირუსოლოგები ასე არასდროს იქცევიან. ისინი მხოლოდ ერთ ექსპერიმენტს ატარებენ, შემდეგ იღებენ ამ გამოსახულებებს
და ამტკიცებენ, რომ ისინი დაავადების გამომწვევი პათოგენებია.
თუმცა, მათ არ დაუმტკიცებიათ, პირველ რიგში, რომ ეს მოვლენა ხდება მხოლოდ ავადმყოფ ადამიანებში და, მეორეც,
რომ ამ სტრუქტურებს რეალურად გამოწვეული აქვთ დაავადება.
რადგან შემდეგ ეტაპზე, მხოლოდ გამოსახულება არ არის მტკიცებულება, რომ ნაწილაკი ან სტრუქტურა დაავადებას იწვევს.
შემიძლია დაზიანებული სახლი ვაჩვენო და ვთქვა, რომ ზიანი მიწისძვრამ გამოიწვია, მაგრამ თავისთავად სურათი ამას ვერ დაამტკიცებს.
ზიანის გამომწვევი სხვა მიზეზიც შეიძლებოდა ყოფილიყო.
ეს ნიშნავს, რომ მას შემდეგ, რაც გადავიღებ და ვაჩვენებ ამ გამოსახულებას, რომელიც სინამდვილეში მხოლოდ ავადმყოფ
ადამიანებში გვხვდება; ჯანმრთელ ადამიანებში ამ სტრუქტურებს ვერ ვპოულობ, ამიტომ მომიწევს ამ სტრუქტურების იზოლირება.
და შემდეგ, შემდგომ ექსპერიმენტში, მისცეთ ის ცხოველებს ან ადამიანებს და შემდეგ აჩვენეთ:
აჰა, ისინი ახლავე დაავადდებიან იგივე სიმპტომებით, თუ მათ ამ სტრუქტურებს მივცემ.
ვირუსოლოგები ამას არცერთ ეტაპზე არ აკეთებენ.
შესაბამისად, ყველა სამუშაო ტარდება ექსკლუზიურად ლაბორატორიაში.
უჯრედების კულტურებს ამწამებენ, ანტიბიოტიკებით შიმშილობენ და ა.შ., და შემდეგ ჩნდება
ეფექტები, რომლებსაც ციტოპათოლოგიური ეფექტები ეწოდება.
როგორც აღვნიშნეთ, ისინი ზუსტად ერთნაირად წარმოიქმნებიან და ჯანმრთელ ქსოვილშიც კი განასხვავებადი არ არიან.
არსებობს უამრავი ვირუსოლოგიური კვლევა და ვირუსოლოგიური პუბლიკაცია, განსაკუთრებით თანამედროვე ვირუსოლოგიის ადრეული
პერიოდიდან, 1940-იანი და 1950-იანი წლებიდან, და შემდგომში უთვალავჯერ გამოქვეყნებული, რომლებიც აცხადებენ, რომ ეს
ეფექტი ასევე გვხვდება, როდესაც ჯანსაღ ქსოვილს იყენებენ.
და 1980-იანი და 1990-იანი წლებიდან ვირუსოლოგები თანმიმდევრულად თავს არიდებდნენ ამ ექსპერიმენტების ჯანსაღ ქსოვილზე კონტროლს.
ეს აღარ კეთდება. ამის შესახებ უამრავი მიმოწერა მქონდა.
ამ მიზნით, მე წარვადგინე მრავალი მოთხოვნა ინფორმაციის თავისუფლების აქტის საფუძველზე.
მსოფლიოს მასშტაბით, საერთაშორისო დონეზე: რობერტ კოხის ინსტიტუტი, ინგლისის საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სამსახური, იტალია, აშშ-ის
დაავადებათა კონტროლისა და პრევენციის ცენტრები (CDC), საფრანგეთში პასტერის ინსტიტუტი, ავსტრალიაში
მელბურნის უნივერსიტეტი, დოერტი ინსტიტუტი და ა.შ.
ყველა შესაძლო ვირუსისთვის, წითელასთვის, SARS-CoV-2-ისთვის, აივ-ისთვის. და გზავნილი ყოველთვის ერთი და იგივეა:
არა, ჩვენ არ ვატარებთ საკონტროლო ექსპერიმენტებს ან უარყოფით კონტროლს ჯანმრთელ მასალაზე. ამას კატეგორიულად არ აკეთებენ.
მაგრამ თუ მათთვის ცნობილია ეს განსხვავება, რა არის მათი ახსნა? მაშ, რატომ არ აკეთებენ ამას?
ამბობენ, "დიახ, ეს 1940-იან წლებში მოვაგვარეთ, აღარ გვჭირდება"?
კარგით, პასუხები განსხვავებულია. ზოგჯერ გესმით, რომ ამ ექსპერიმენტების ჩასატარებლად შესაძლებლობა არ არსებობს.
რომ თქვენ მთლიანად დადებით ექსპერიმენტებზე ფოკუსირდებით.
ეს იყო, მაგალითად, ავსტრალიის პასუხი SARS-CoV-2-ზე.
სხვა შემთხვევებში, მაგალითად, ფრიდრიხ ლოფლერის ინსტიტუტში პირის-და-კანჭის დაავადების მიმდინარე აფეთქებისას,
გვითხრეს, რომ ეს არ იყო აუცილებელი, რადგან სხვა, არაპირდაპირი მეთოდებით უკვე დადასტურებული იყო, რომ ნიმუში ვირუსს შეიცავდა.
და ეს, ვიტყოდი, გავრცელებული თავის მართლებაა, რომელსაც ხშირად გაიგებთ.
თუმცა, ეს არ არის სამეცნიეროდ დამაკმაყოფილებელი და ასევე არღვევს სამეცნიერო მეთოდს, რომელიც გერმანიის
ინფექციებისგან დაცვის შესახებ კანონის მე-1 მუხლის თანახმად სავალდებულოა ყველა ვირუსოლოგისა და დაწესებულებისთვის.
მითითებულია, რომ ყველამ უნდა იმუშაოს უახლესი სამეცნიერო კვლევების შესაბამისად.
და გერმანიაში გერმანიის კვლევითი ფონდი განსაზღვრავს სამეცნიერო მუშაობის წესებს ყველა მეცნიერისთვის.
და მასში ნათლადაა მითითებული, რომ ჩვენ უნდა განვახორციელოთ ნეგატიური კონტროლი, ან, უფრო სწორად, უნდა შევამოწმოთ
ჩვენი მეთოდები და დავაფასოთ ყველაფერი, რათა ყველამ გაიგოს.
და ეს ვირუსოლოგიაში უბრალოდ სრულიად ირღვევა.
მაგრამ როდესაც კონტროლის ექსპერიმენტებს ატარებთ, როგორც თავად გამოვაქვეყნეთ, მაგალითად, ჩვენ გამოვაქვეყნეთ საკონტროლო
ექსპერიმენტები, სადაც ჯანმრთელ მასალას ზუსტად იმავე ანტიბიოტიკებს ვამატებთ, რომლებსაც ვირუსოლოგები იყენებენ, და
ვიყენებთ ზუსტად იმავე შიმშილის ტექნიკას, რომელსაც ისინი მიმართავენ, მაშინ თქვენც ზუსტად ამ ეფექტებს მიიღებთ.
და, რა თქმა უნდა, ეს წარსულში რამდენჯერმე გამოქვეყნდა თავად ვირუსოლოგების მიერ, მაგრამ, როგორც ვთქვი, ჩვენ
ვსაუბრობთ 1940-იანი, 1960-იანი და 1970-იანი წლების პერიოდზე. 1980-იანი და 1990-იანი წლებიდან ეს უბრალოდ აღარ კეთდება.
ჩვენ მუდმივად ვილაპარაკებთ ვირუსებზე. რატომ არის ანტიბიოტიკები ამ უჯრედულ კულტურებში? რას აკეთებენ ისინი იქ?
დიახ, ესეც ძალიან, ძალიან მნიშვნელოვანი და კარგი კითხვაა.
ვირუსოლოგები ლაბორატორიაში, უჯრედული კულტურის ექსპერიმენტებში, ანტიბიოტიკებს იმიტომ
იყენებენ, რომ სურთ უჯრედული კულტურის დეზინფექცია.
თქვენ გსურთ, თავიდან აიცილოთ ბაქტერიების ან სხვა მიკროორგანიზმების ზეგავლენა ექსპერიმენტზე.
მათ სურთ მხოლოდ ის ვირუსები, რომლებიც, სინამდვილეში, ცოცხლები არ არიან, ისინი ცოცხალი არსებები არ
არიან, მათ სურთ, რომ მხოლოდ ამ ვირუსებმა იმოქმედონ.
და მათ სურთ, პრაქტიკულად აღმოფხვრან, გაანადგურონ ყველა სხვა მიკროორგანიზმი.
თუმცა, ვირუსოლოგები ხშირად უგულებელყოფენ იმ ფაქტს, რომ ანტიბიოტიკები თავისთავად დიდ
დატვირთვას აწესებენ ქსოვილზე, ამ უჯრედულ კულტურაზე.
და ანტიბიოტიკების ადმინისტრირება, როგორც წესი, გამოიყენება ორი მათგანი, პენიცილინი და სტრეპტომიცინი კომბინაციაში, რაც თავისთავად
სტრესს უქმნის უჯრედულ კულტურას და შემდეგ ჩნდება ეს ეფექტი, ციტოპათოლოგიური ეფექტი, როდესაც უჯრედული კულტურა იშლება და
შემდეგ გვიყიდიან, ასე ვთქვათ, ვირუსული გამოსახულების სახით.
ასევე არსებობს კორესპონდენციაში მოყვანილი ვირუსოლოგების განცხადებები, მათ შორის ისეთი ინსტიტუტებისგან,
როგორიცაა ფრიდრიხ ლოფლერის ინსტიტუტი, რომლებიც ნათლად აცხადებენ:
ეს კარგად არის ცნობილი. ვირუსოლოგებმა იციან, რომ ანტიბიოტიკები ქსოვილებისთვის პრობლემურია
და შეუძლია გამოიწვიოს ეს ციტოპათიური ეფექტი.
და სწორედ ამიტომ, მეცნიერული თვალსაზრისით, აუცილებელია საკონტროლო ტესტის ჩატარება, რომლის დროსაც ჯანმრთელ ნიმუშსაც
ანტიბიოტიკებით მკურნალობენ, რასაც ასევე არასდროს აკეთებენ.
ეს ნიშნავს, რომ ყველაზე თანამედროვე მეთოდებითა და საუკეთესო სკანირებადი ელექტრონული მიკროსკოპებითაც კი, იგივე ეფექტების
დანახვა შესაძლებელია როგორც ჯანმრთელ, ისე ავადმყოფ ადამიანებში.
დიახ.
განსხვავება არ არის?
არანაირი განსხვავება არ არის, მისი გარჩევა შეუძლებელია.
არსებობს კიდევ ერთი საკითხი, რომლის დანერგვასაც გერმანიის კვლევითი ასოციაცია ითხოვს, რომელიც
ვირუსოლოგიაში არასდროს გამოიყენება, და ეს არის ბლაინდინგი.
სინამდვილეში მნიშვნელოვანია, რომ ლაბორატორიის ვირუსოლოგებმა არ იცოდნენ, რომელი ნიმუშია ინფიცირებული და რომელი,
მაგალითად, ჯანმრთელი წყაროდან არის აღებული, რათა მათ არ ჰქონდეთ რაიმე მიკერძოება ან წინასწარგანწყობა.
ესეც არ კეთდება ვირუსოლოგიაში ზოგადად.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ სინამდვილეში სამეცნიერო მეთოდის რამდენიმე დარღვევა გვაქვს.
კონტროლის ჯგუფების ექსპერიმენტების, სრული დოკუმენტაციის და ბლაინდინგის არარსებობა, და ამ ყველაფრის
მუდმივი დარღვევა – თუნდაც რობერტ კოხის ინსტიტუტის მიერ.
და როგორც ვთქვი, ეს მხოლოდ სამეცნიერო მეთოდის კრიტიკა არ არის, მაგრამ ჩვენ ვიცით, რომ როდესაც ამ საკონტროლო
ექსპერიმენტებს ატარებთ, იგივე შედეგი განურჩევლად მიიღება.
ეს უბრალოდ ვირუსოლოგიის პირდაპირი უარყოფა და გაყალბებაა – ყოველ შემთხვევაში, ამ ეფექტის.
ჩვენ ახლა აქ განვიხილეთ ეს გამოსახულებები, უჯრედული კულტურის ექსპერიმენტები.
შემდეგ ვირუსოლოგები მეორე ნაბიჯს დგამენ, კერძოდ, გენომის სექვენირებას, რომლის შესახებაც
ზოგიერთმა მაყურებელმა შესაძლოა ადრეც გაუგია.
შემდეგ ხდება ვირუსის გენომის ან გენეტიკური ინფორმაციის იდენტიფიცირების მცდელობა.
ეს ყველაფერი, ასე ვთქვათ, კომპიუტერული მოდელის გამოყენებით კეთდება.
ეს არის წმინდად კომპიუტერული სიმულაცია პროგრამული უზრუნველყოფის გამოყენებით.
ეს არაფერი აქვს საერთო რეალურ, ნამდვილ თანმიმდევრობასთან და აქ არანაირი შემოწმება არ ხორციელდება.
და თქვენ ასევე მოგიწევთ იმ ჯანსაღი უჯრედული კულტურის სექვენირება, რომელიც სწორედ ამ ეფექტებს იწვევს.
და აი, როდესაც ამას აკეთებთ, აღმოაჩენთ იგივე გენომებს, იგივე ვირუსებს ჯანმრთელი უჯრედების კულტურაშიც.
ეს ნიშნავს, რომ შემიძლია გამოვთვალო ყველა ვირუსი ჯანმრთელი უჯრედების კულტურიდან,
რომელიც ანტიბიოტიკებით მოვწამლე და გავასახლე.
იქ HIV-ის აღმოჩენა კომპიუტერული პროგრამით ისევე მარტივია.
იქ შემიძლია ვიპოვო SARS-CoV-2, ასევე SARS-CoV-2-ის ვარიანტები.
და შემიძლია, ეს ყველაფერი კიდევ უფრო გავამარტივო ამ უჯრედული კულტურის გარკვეული დამატებითი ეტაპებისთვის
დაქვემდებარებით, როგორიცაა პჯრ, სადაც, ასე ვთქვათ, ამ უჯრედულ კულტურას ვაამპლიფიცირებ.
ეს ნიშნავს, რომ მე უბრალოდ ვამრავლებ მასალას.
ეს კომპიუტერულ პროგრამას, ასე ვთქვათ, ვირუსების პოვნასა და გამოთვლას კიდევ უფრო უადვილებს.
და ჩვენ ამ ყველაფერს ვაკრიტიკებთ, რადგან ვხედავთ, რომ თუ მას გონივრულად, როგორც ამას მეცნიერულად უნდა
ჰქონდეს, აკონტროლებთ, მაშინ ჩვენ ვამახინჯებთ და ვამსხვრევთ ვირუსოლოგების მიერ გაკეთებულ განცხადებებს.
და – ეს ყველაფერი საკმაოდ რთულად ჟღერდა, ასე რომ, შესაძლოა, მისი მოსმენა კიდევ ერთხელ ან ორჯერ დაგჭირდეთ – მაგრამ ახლა
მოდის ყველაზე მარტივი და მნიშვნელოვანი საკითხი, რომელიც ყველა მაყურებლისთვის აბსოლუტურად ლოგიკური უნდა იყოს.
მიუხედავად ამ გამოსახულებებისა, რომლებსაც მუდმივად გვიჩვენებენ, და მიუხედავად უჯრედული კულტურის ექსპერიმენტებისა და კომპიუტერული
გენომის სექვენირებისა – სრულიად მიუხედავად ამ ყველაფრისა:
ისტორიაში ჩატარებული ყველა ექსპერიმენტი გადადების შესახებ, ანუ ჯანმრთელი და ავადმყოფი ინდივიდების ერთად მოთავსება, იქნებოდა ეს
ცხოველები თუ ადამიანები, წარუმატებელი აღმოჩნდა. ყველა მათგანი!
ეს ნიშნავს, რომ როდესაცც კი ვცდილობ ავადმყოფი და ჯანმრთელი ადამიანები ერთმანეთს კონტროლირებად ექსპერიმენტში
შევახვედრო გადადების დასამტკიცებლად, ეს არასდროს მუშაობს!
და ეს ასევე ვირუსოლოგიის პირდაპირი უარყოფაა.
დიახ, ალბათ ირიბად. მაგრამ ვერ იტყვი, რომ ვირუსები დაავადებას არ იწვევენ, როდესაც ამ ინფექციებს ხედავ.
ანუ, ამას სკოლის საკლასო ოთახშიც ხედავ.
ჯერ ერთი ბავშვია ავად, მერე მეორე, მასწავლებლები ავად არიან, კლასის ნახევარი ცარიელია.
ეს ისევ მოხდა. ეს როგორ უნდა მოხდეს?
თუ შემდეგ დამტკიცდება, რომ ბაქტერიები არ არის ჩართული, არამედ საქმე გვაქვს ამ არასპეციფიკურ სიმპტომებთან, რომლებსაც
ხშირად ვაწყდებით, მაგრამ რომლებიც განმეორებით იჩენენ თავს.
ეს ტიპური კლინიკაა, რომელიც ჩნდება. როგორ ხსნით ამას?
დიახ, როდესაც ამ მოვლენებს ვაკვირდებით, სამეცნიერო ჰიპოთეზები ჩნდება.
მაგალითად, რომ ახლა უკვე ნაწილაკები ან ვირუსები ვრცელდება.
ეს მართლაც კარგი ჰიპოთეზაა. მაგრამ როდესაც მას ამოწმებ, ის არ მუშაობს.
ასე რომ, ჩვენ გვჭირდება მეტი იდეა, მეტი ჰიპოთეზა.
რა თქმა უნდა, ამაზე ბევრი ვიფიქრეთ.
თუ ვირუსები არ არის, მაშინ რა შეიძლება იყოს? ან ბაქტერიები?
ეს აშკარად გვიბიძგებს, ყურადღება გავამახვილოთ ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა კვება, გარემოზე ზემოქმედება, ტოქსინები და
გარე ფაქტორების ზემოქმედება, სამეცნიერო კვლევებთან კავშირში.
რა თქმა უნდა, ასევე მოსაზრებადია რადიაციის წყაროები, ფსიქოლოგიური მიზეზები და სტრესი.
ეს ყველაფერი არის მიზეზები, რომელთა გადამოწმებაც ძალიან კარგად შეიძლება ექსპერიმენტულად, მაგალითად, ნებისმიერ ექსპერიმენტში.
მე შემიძლია სიმპტომების გამოწვევა მხოლოდ დიეტით. მე შემიძლია ტოქსინებით სიმსივნეების გამოწვევა.
მე შემიძლია რადიაციული ექსპერიმენტებით სიმსივნეების გამოწვევა.
ამ ცვლადების გამოყენებით, ღილაკზე ერთი დაჭერით, შემიძლია სიმპტომების ჩართვა და გამორთვა.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ უკვე საკმაოდ ბევრი ვიცით მრავალი სიმპტომის შესახებ, თუ როგორ შეგვიძლია მათი
წარმოქმნა ექსპერიმენტებში და, ასე ვთქვათ, რა იწვევს მათ.
არა ყველა, მაგრამ ძალიან ბევრი. სწორედ ამიტომ ვამბობთ, რომ უფრო გონივრულია ამ სფეროში კვლევის გაგრძელება და იქ ღია
კვლევების ჩატარება, ვიდრე მუდმივად ამ თემაზე ფოკუსირება, რომელიც თავიდან ბოლომდე სრულად იყო უარყოფილი.
ეს ასევე ხელს უშლის შემდგომი სიღრმისეული შეხედულებების, კვლევებისა და ცოდნის მიღებას.
ესეც ისაა, რასაც ჩვენ მკაცრად ვკრიტიკით, რადგან ის მკვეთრად ზღუდავს ცოდნის ჰორიზონტს და მას
იმ თემამდე ამცირებს, რომელიც უკვე უარყოფილია.
სწორად ვხვდები? ინფექციაზე პასუხისმგებელი არც ვირუსები არიან და არც ბაქტერიები?
სწორია. მეცნიერულად რომ ვთქვათ, თუ ამ ექსპერიმენტებს ვირუსებით ან იმით ატარებთ, რასაც
ვირუსებს უწოდებთ, ინფექციის დამტკიცება არ შეგიძლიათ.
მაგრამ თუ ამას გავაკეთებთ ბაქტერიებზე, რომელთა დანახვაც მიკროსკოპითაა შესაძლებელი, ბაქტერიებზე, რომლებიც ნამდვილად
არსებობენ, მაშინაც კი, თუ ამ ბაქტერიებს გამოვყოფთ, ჩვენ ვერ შევძლებთ ინფექციის პროვოცირებას კონტროლირებად ექსპერიმენტში.
მაგალითად: თუ ავიღებ სალმონელას ან სხვა ბაქტერიებს, რომლებიც გარკვეული სიმპტომების გამომწვევად ითვლება, მათით ჯანმრთელ
ცოცხალ არსებას ვერ დავაინფიცირებ ან დავბინძურებ. ეს არ მუშაობს.
ყოველთვის შეინიშნება, რომ როდესაც ცოცხალი ორგანიზმი უკვე ავად არის ან სიმპტომებს ავლენს, ბაქტერიებიც ადგილობრივად,
ერთდროულად მრავლდებიან, ასე ვთქვათ, თანმხლები ეფექტის სახით.
მაგრამ ეს, მაგალითად, მაყურებლისთვის ანალოგიის გასავლებად არის, ცეცხლში გახვეული სახლის მსგავსად.
როდესაც სახლები იწვის, როგორც წესი, ან თითქმის ყოველთვის, ვამჩნევ, რომ იქ მეხანძრეებიც არიან.
ეს ნიშნავს, რომ კორელაცია, კორელაცია ძალიან, ძალიან მაღალია.
თუმცა, ეს არ ამტკიცებს, რომ ხანძრის მიზეზი მეხანძრეებიც იყვნენ.
ისინი მხოლოდ ცეცხლთან ერთად ჩნდებიან.
ასე რომ, მიკროორგანიზმებისა და ბაქტერიების მიმართ ძალიან, ძალიან ფრთხილად უნდა იყოთ და ყურადღებით დააკვირდეთ.
მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი სიმპტომებთან ერთად ჩნდებიან, არ ნიშნავს, რომ ისინი მიზეზი არიან.
რადგან, როგორც ახლახან ვთქვი, თუ მათ გამოვყოფ და ბაქტერიებს გადავცემ ჯანმრთელ, დაავადებაზე არმყოფ ადამიანს, არაფერი ხდება.
და ეს, ფაქტობრივად, იმის უარყოფაა, რომ ინფექციები ან გადამდები დაავადებები საერთოდ არსებობს ისეთი
მიკროორგანიზმების მეშვეობით, როგორიცაა ბაქტერიები.
მაგრამ ეს პარაზიტებსა და ჭიებსაც მოიცავს. იქაც არ მუშაობს.
ასე ჯანმრთელ ადამიანს ვერ დააინფიცირებ. ეს არ მუშაობს.
დიახ, მაგრამ კლასში ამ სიტუაციას დავუბრუნდეთ.
ყველა ბავშვი ერთსა და იმავეს არ ჭამს. მათ ყველას ცხოვრების პირობები ზუსტად ერთნაირი არ აქვთ.
მაშ, როგორ შეიძლება, რომ მათ ყველას ერთი და იგივე სიმპტომები გამოუვლინდეს?
ასე რომ, როდესაც ვამბობთ, რომ კლასში მსგავსი სიმპტომები გვაქვს:
პირველ რიგში, ეს ყოველთვის არ ეხება ყველა ბავშვს, არამედ მხოლოდ რამდენიმეს.
და ჩვენ უნდა ვეძებოთ საერთო ენა. ბავშვები ყველა ერთ ოთახში არიან.
მათ ყველას ერთი და იგივე გაკვეთილები აქვთ.
ისინი ყველა ერთსა და იმავე კლიმატურ პირობებს არიან დაქვემდებარებულნი.
ისინი ამ ოთახში ყველა ერთსა და იმავე გარემო პირობებს არიან დაქვემდებარებულნი.
და ეს შეიძლება საკმარისი იყოს ცვლადებისა თუ არგუმენტების რაოდენობისთვის, რომლებიც, რა თქმა
უნდა, შემდგომ გონივრულ ექსპერიმენტში უნდა შემოწმდეს.
ეს მეორე ნაბიჯი იქნებოდა. მაგრამ ჰიპოთეზების ნაკლებობას არ განვიცდით. ზუსტად.
მაგრამ თუ თქვენ ამბობთ, რომ ამ დაავადებათა გამომწვევი ვირუსების არსებობა დამტკიცებული არ არის და რომ მეცნიერებას,
ფაქტობრივად, არც კი იცის, რას აკეთებს ან რას ეძებს, რამდენად სასარგებლოა პრევენციული ზომები, როგორიცაა ვაქცინაცია?
დიახ, ისინი ასევე შეიძლება სასარგებლო იყვნენ ვირუსების მტკიცებულების გარეშეც, თუ
გონივრულ ექსპერიმენტში უპირატესობას აჩვენებდნენ.
ასე რომ, მიუხედავად იმისა, არსებობს თუ არა ვირუსები, ვაქცინაციას მაინც შეიძლება ემუშაოს.
მაგრამ ასე არ ხდება, როდესაც ვაქცინაციებზე ექსპერიმენტები ტარდება.
პირველ რიგში, ვაქცინაციაზე ჩატარებული კვლევების უმრავლესობა ასევე არ იცავს სამეცნიერო წესებს.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ გვყავს სულ მცირე ორი ჯგუფი.
ერთი იღებს ვაქცინას, მეორე — შესაფერის პლაცებოს.
და შემდეგ იკვლევა წმინდად კლინიკური სურათი.
მაგალითად, ასე იყო კორონავირუსის შემთხვევაში, კორონავირუსის ვაქცინებთან დაკავშირებით.
იზრუნეს პლაცებო ჯგუფის ჩართვაზე.
შემდეგ მას მისცეს ფიზიოლოგიური ხსნარი, რომელიც თავისთავად არ იქნებოდა შესაფერისი პლაცებო.
რადგან გონივრულ ნეგატიურ კონტროლში პლაცებო, ფაქტობრივად, მხოლოდ ერთი ცვლადით უნდა განსხვავდებოდეს აქტიური ნივთიერებისგან,
რათა მხოლოდ ამ ცვლადის დაკვირვება გახდეს შესაძლებელი.
ამ შემთხვევაში, ეს ვირუსული კომპონენტი იქნებოდა.
ფიზიოლოგიური ხსნარი ნამდვილ ვაქცინას ასობით ცვლადით განსხვავდება.
მაგრამ ეს სულ სხვა საქმეა.
რა გაკეთდა ამ კორონავირუსული კვლევების ფარგლებში კორონავირუსის ვაქცინებისთვის? მაგალითად, BioNTech-Pfizer-ის?
ხალხს შემდეგ უბრალოდ PCR ტესტებით ამოწმებდნენ.
თუმცა, თუ კვლევის წვრილმან ტექსტს წაიკითხავთ, ორივე ჯგუფში ერთნაირი რაოდენობის ადამიანი იყო ავად.
ამ კვლევებში ამას "სავარაუდო Covid-19-ის შემთხვევები" ეწოდება.
ეს ნიშნავს, რომ დაახლოებით იგივე რაოდენობის ადამიანი იყო ავად.
ნამდვილ კლინიკაში რაიმე გამორჩევა შეუძლებელი იყო.
ეს ნიშნავს, რომ ვაქცინაციას არანაირი კლინიკური ეფექტი არ ჰქონია. განსხვავება მხოლოდ პჯრ ტესტმა აჩვენა.
და იქაც ვაკრიტიკებთ ვაქცინებს.
მეცნიერულად დადასტურებული არ არის მათი ეფექტიანობა დაავადებების წინააღმდეგ. და ამასთან ერთად, ასე ვთქვათ:
თუ ყურადღებას მივაქცევთ წითელასა და ყივანახველას, ან სხვა დაავადებებს, რომლებიც ვაქცინაციას უკავშირდება, და რომელთა
შემთხვევაშიც ტრადიციული მედიცინა ამტკიცებს, რომ ვაქცინაციამ ეს დაავადებები აღმოფხვრა, სინამდვილეში დავინახავთ, რომ ნებისმიერი
ვაქცინაციის შემოღებამდე დიდი ხნით ადრე სტატისტიკა აჩვენებს, რომ ამ დაავადებების გავრცელება
უკვე მცირდებოდა და, მეტიც, მკვეთრად მცირდებოდა.
ზოგიერთ შემთხვევაში, მაგალითად წითელას დროს, გერმანიაში ვაქცინაციის შემოღებამდე
ავადობის მაჩვენებელი 95 პროცენტით შემცირდა.
ეს ნიშნავს, რომ ვაქცინაციის დანერგვის დროისთვის დაავადება სინამდვილეში უკვე გაქრა.
ეს ნიშნავს, რომ ამ მონაცემებიდანაც არ შეიძლება რაიმე ეფექტის გამოყვანა.
სწორედ ამიტომ ვაკრიტიკებთ ვაქცინებს, ისევე როგორც ვაკრიტიკებთ ვიროლოგიას.
და, სხვათა შორის, სხვა მედიკამენტების უმეტესობაც არაეფექტურად და არასაჭიროდ ითვლება.
მაგრამ ეს თითქმის თაღლითობას ჰგავს.
თქვენი აზრით, ყველა ვირუსოლოგი და სამედიცინო მკვლევარი თაღლითები და ბოროტი ადამიანები არიან?
არა, სულაც არა. ჩვენ ყოველთვის უნდა გავითვალისწინოთ ადამიანური ფაქტორიც.
რადგან ამ ადამიანებმა მთელი თავიანთი ცხოვრება ამ საკითხს, ამ კვლევას მიუძღვნეს.
ისინი მიკერძოებულები არიან, როგორც ინგლისურად იტყვიან, ან ცრურწმენები, აქვთ დამახინჯებული ხედვა, არ შეუძლიათ ღიად
აზროვნება და ხშირად მთელი მათი არსებობა ამაზეა დამოკიდებული.
ეს ნიშნავს, რომ მათ ჰყავთ ოჯახები, შვილები და ასე შემდეგ, და შესაძლოა, კრიტიკის უფლება არ ჰქონდეთ.
ამას ყოველთვის უნდა გაითვალისწინებდე; ეს ავტომატურად არ ხდის ადამიანებს ბოროტმოქმედებად.
ბევრ ვირუსოლოგს უკვე შეიძლება დააბრალონ უცოდინრობა.
რადგან ისინი მუდმივად უარყოფენ ჩვენს წინადადებებს საუბრის დაწყების შესახებ.
ჩვენ ზოგჯერ ვიღებთ პასუხებს წერილობით მოთხოვნებზე, მაგრამ არა ყოველთვის, და იქ ობიექტურ,
სამეცნიერო დებატებში ჩართვა ძალიან, ძალიან რთულია.
რა თქმა უნდა, ამაში მათ დადანაშაულება შეგიძლიათ, მაგრამ მე არ დავუშვებდი იმის თქმას, რომ ყველა ექიმი,
ყველა ვირუსოლოგი და ასე შემდეგ ამას განზრახ აკეთებენ.
ეს უფრო თვითდაცვის ფორმაა, და ასევე, ამ თემის მიმართ გარკვეული უცოდინრობა.
თუმცა, ვირუსული თეორიის მომხრეები ამტკიცებენ, რომ ინფექციური დაავადებების შემცირება მხოლოდ ჰიგიენის დანერგვის
შემდეგ დაიწყო, მაგალითად, იგნაც სემელვაისის მიერ გინეკოლოგიაში და რობერტ კოხის მიერ მიკრობების თეორიის მეშვეობით.
მაშინ ხომ არ რისკავთ, რომ თქვენი განცხადებებით ამ მიღწევებს კვლავ გააუქმებენ?
თქვენ ყოველთვის უნდა გააკეთოთ დიფერენცირება. ისეთი ზომები, როგორიცაა გაუმჯობესებული ჰიგიენა, რა თქმა უნდა,
შეიძლება გავლენა იქონიოს, მაგალითად, უბრალოდ იმიტომ, რომ ჩემს ჭრილობაში ან ორგანიზმში ნაკლებ უცხო სხეულს ვუშვებ.
რა თქმა უნდა, ორგანიზმი უცხო ჭუჭყზე, ვიტყოდი, ანთებით რეაგირებს.
ეს სრულიად ნათელია და სამართლიანია.
მაგრამ ეს სულაც არ არის ვირუსებთან დაკავშირებული.
ვირუსოლოგიაში პოზიცია საკმაოდ ნათელია: არსებობს მცირე ნაწილაკები, რომლებიც დაავადებებს
იწვევენ და თავად არიან მათი გამომწვევი მიზეზი.
და მე ეს სამეცნიეროდ უნდა დავამტკიცო. ამით ასე უბრალოდ ვერ დავკმაყოფილდები.
რა თქმა უნდა, ჰიგიენამ პირობები გააუმჯობესა. თუმცა, ამასაც მნიშვნელოვანი შეზღუდვები აქვს.
მაგალითად, კორონავირუსის პანდემიის დროს ჩატარდა უამრავი კვლევა, ისევე, როგორც გრიპის შემთხვევაში, როდესაც ორი ჯგუფი გამოიკვლიეს.
ერთმა ჰიგიენური ზომები დაიცვა, მეორემ კი — არა.
ან ერთმა ნიღბები გამოიყენა, მეორემ კი — არა.
და ყველა ამ ეგრეთ წოდებულ "ოქროს სტანდარტის" რანდომიზებულ კონტროლირებად კვლევაში, სადაც ორი ჯგუფია და მხოლოდ
ერთი ცვლადი განსხვავდება, აღმოჩნდა, რომ არც ჰიგიენურ ზომებს და არც პირბადეებს არანაირი ეფექტი არ ჰქონია.
ორივე ჯგუფში ყოველთვის ერთნაირი რაოდენობის ავადმყოფი, სიმპტომური პაციენტი იყო.
ასე რომ, სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება არ იყო. და ეს ასევე ამ უარყოფს ამ ჰიპოთეზას.
მიუხედავად ამისა, რა თქმა უნდა, ღია ჭრილობების შემთხვევაში ჰიგიენა სასურველია, როგორც ახლახან აღვნიშნე.
რადგან ორგანიზმი უბრალოდ ყველაზე ჯანმრთელია, როდესაც ქსოვილებში უცხო ნივთიერებები არ არის. ეს სრულიად ნათელია.
და შემდეგ, ისტორიულად, ასევე არსებობდა ამ მასშტაბური ინფექციის ექსპერიმენტები.
სამყარო ომებს შორის, სამყარო ომების დროს
განა ეს დასკვნამდე არ მიგვიყვანა, რომ ბაქტერიების გარდა, არსებობს სხვა დაავადების გამომწვევი
მექანიზმებიც, რომელთა მიკუთვნებაც ამ ნაწილაკებზეა შესაძლებელი?
ისე, სინამდვილეში ისტორიის განმავლობაში ინფიცირების საკმაოდ ბევრი მცდელობა იყო.
ესპანური გრიპის პანდემიის დროს, დიახ, მაგრამ ასევე მოგვიანებით წითელასთან, ბევრ სხვა
დაავადებასთან, გრიპთან და სხვებთან დაკავშირებით.
და მე დასაწყისშივე ვახსენე, რომ ისინი ყოველთვის მარცხდებიან.
ასე რომ, ვერასდროს დაამტკიცებ, რომ ადამიანების ინფიცირება კონტროლირებადი წესით შეგიძლია. ეს ყოველთვის არ მუშაობს.
და ამ მომენტისთვის, სულ მცირე, ნამდვილად უნდა დაფიქრდეს და გააცნობიეროს, რომ რაღაც რიგზე ვერ არის.
ექიმები ან კვლევის პერსონალი, რომლებიც ამ კვლევებში იყვნენ ჩართულნი, ბუნებრივია, ყოველთვის
დაინტერესებულნი იყვნენ ამით. ჰეი, როგორ შეიძლება ასე იყოს?
აქ ჩვენ ვცდილობთ, ექსპერიმენტულად გამოვიყენოთ ყველაზე გადამდები დაავადებები, და ეს არასდროს მუშაობს. როგორ შეიძლება ეს?
შემდეგ, რა თქმა უნდა, ჩნდება ისეთი არგუმენტები, როგორიცაა: "დიახ, შესაძლოა ვირუსები საკმარისად არ იყო კონცენტრირებული,
ან შესაძლოა ამ საცდელი სუბიექტები იმუნურები იყვნენ".
ეს ყველაფერი კარგი ჰიპოთეზებია, ამაში ეჭვი არ არის.
თუმცა, ფაქტია, რომ ექსპერიმენტში ინფექციის დამტკიცება არასდროს შეგვიძლია.
და პირველ რიგში, ეს უნდა გააცნობიერო, უნდა გადაამუშავო და უნდა გაიაზრო.
და ეს უარყოფს მტკიცებას, რომ აქ საერთოდ რაიმე ინფექციაა და რომ ის ამ ნაწილაკების მეშვეობით მოქმედებს.
ეს ჩანს ამ ნიღბების კვლევებში.
თუ, მაგალითად, FFP2-ის ნიღბებს ნამდვილად ატარებდნენ, ან ვირუსები არსებობდა, მაშინ ეფექტი უნდა ყოფილიყო.
ან ჰიგიენურ ნიღბებს უნდა ჰქონდეს ეფექტი, მაგრამ არ აქვს.
ეს ნიშნავს, რომ ვირუსოლოგიის უარყოფა მრავალი ასპექტითა და სხვადასხვა ექსპერიმენტითაა შესაძლებელი.
რა თქმა უნდა, ახლა შეიძლება ყველანაირი ძალისხმევითა და რესურსით მისი გადარჩენა სცადო, რაც, ფაქტობრივად, ხდება კიდეც,
რადგან ამაზე ბევრი რამაა დამოკიდებული: უდიდესი ინდუსტრია, უზარმაზარი ეკონომიკური ბრუნვა, ფული და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ.
შეიძლება წარმოვიდგინოთ, რომ თუ ეს ინგრევა დაიწყება, უზარმაზარი მიწისძვრა მოხდება, რომლის
თავიდან არიდებასაც, ბუნებრივია, ყველას მოუნდება.
ჩვენ უბრალოდ გვინდა, სამეცნიეროდ და ობიექტურად ვაჩვენოთ, რომ როდესაც იქ არსებულ მეცნიერებას დავაკვირდებით,
უზარმაზარი პრობლემები და უზარმაზარი წინააღმდეგობები არსებობს, რაც, როგორც მეცნიერისთვის, მიუღებელია.
როგორც კრიტიკული მეცნიერი, ამას ვერ მიიღებ.
ეს ნიშნავს, რომ წყაროები ისეთია, რომ ეს თეორია სინამდვილეში მიუღებელია. თავად წაიკითხეთ ეს წყაროები?
ზუსტად, Next Level-ში, როგორც ახლახან ვახსენე, ჩვენ წერილობრივ კავშირზე ვიყავით ათობით დაწესებულებასთან,
სინამდვილეში 200-ზე მეტთან, მათ შორის ვირუსოლოგებთან.
ჩვენ ჩავატარეთ ინტერვიუები და გავუგზავნეთ მოთხოვნები რობერტ კოხის ინსტიტუტს და მსოფლიოს ყველა სხვა ინსტიტუტს,
რომლებსაც ამ სფეროში რაიმე ინფორმაციის წარმოდგენა შეუძლიათ.
და ყველა ადასტურებს, რომ ჯანმრთელი ნიმუშებისთვის ნეგატიური კონტროლები არ არსებობს, რომ გენომის სექვენირებაში ნეგატიური
კონტროლები საერთოდ არ არის. ასე რომ, ისინი სრულიად აკლია.
ის ფაქტი, რომ ინფექციის ექსპერიმენტები არ ტარდება, მაგალითად, ეთიკური მიზეზების გამო, მხოლოდ
ცრუ არგუმენტია, რომელიც თავდაცვისთვის გამოიყენება.
შეგიძლიათ იგივე გააკეთოთ ცხოველებზეც, როგორც ამას მუდმივად აკეთებთ ვაქცინებისა და სხვა წამლების შემთხვევაში,
მაგრამ, უცნაურია, რომ აქ ეთიკა გამოიყენება არგუმენტად.
ასე რომ, თქვენ უბრალოდ ცდილობთ, თავი დაიცვათ ამ წინააღმდეგობებისგან, და ყურადღებიანი დამკვირვებელი ან თუნდაც
მეცნიერული აზროვნების ადამიანი მალევე შეამჩნევს, რომ უზარმაზარი პრობლემებია როგორც სამეცნიერო
არგუმენტაციაში, ასევე ამ მიზეზ-შედეგობრივ კავშირში.
და რომ დავუბრუნდეთ ამ გამოსახულებებს, ამ სტრუქტურებს.
მაქს პლანკის სახელობის მეცნიერების ისტორიის ინსტიტუტიდან კარლჰაინც ლუდტკეს მნიშვნელოვანი ნაშრომი არსებობს.
მან შეისწავლა ვირუსოლოგიის ადრეული ისტორია და ასევე დაასკვნა, რომ ეს გამოსახულებები უზარმაზარ პრობლემებს ქმნის, რადგან ისინი არ
არიან მიკროსკოპიდან მიღებული ოპტიკური გამოსახულებები, როგორებსაც ჩვენ ვიცნობთ, არამედ,
ფაქტობრივად, საერთოდ არ არიან გამოსახულებები.
აქ გამოიყენება ელექტრონული მიკროსკოპი.
ამ ელექტრონულ მიკროსკოპში, ვაკუუმურ კამერაში მოთავსებული ნიმუშები დიდი სიფრთხილით უნდა იქნას მოპყრობილი.
მაგალითად, ისინი მეტალით უნდა დაიფაროს, რათა ელექტროენერგია ატარონ, შემდეგ კი გაყინული ან
ეპოქსიდური ფისით უნდა დამაგრდეს ორ მინის ფირფიტას შორის.
ეს ამ ქსოვილზე უზარმაზარი დატვირთვაა, რომელიც მასზე უკვე ზეწოლას ახდენს და შესაძლოა ცვლილებებს გამოიწვიოს.
კარლჰაინც ლუდტკემ მაქს პლანკის ინსტიტუტიდან ასევე აღნიშნა, რომ არსებობს უზარმაზარი პრობლემები, რომ
ჩნდება არტეფაქტები – ასე ეწოდება მათ მეცნიერებაში.
არტეფაქტები უბრალოდ შედეგები ან სტრუქტურებია, რომლებიც მხოლოდ ექსპერიმენტული გარემოებების გამო ჩნდება.
და ეს სურათები არ არის, ეს არის ელექტრული დენები, რომლებიც კომპიუტერმა გარდაქმნა და რომლებიც
შემდეგ, ასე ვთქვათ, მათემატიკურად გარდაიქმნება სურათად.
და ეს კიდევ ერთი პრობლემაა. ეს ნიშნავს, რომ საუკეთესო შემთხვევაში, ჩვენ გვაქვს საქმე არაპირდაპირ
მტკიცებულებებთან, მაგრამ არასდროს — პირდაპირ მტკიცებულებებთან.
პირდაპირი მტკიცებულება იქნებოდა: მყავს ავადმყოფი ადამიანი, მყავს ჯანმრთელი ადამიანი, მათ ვახვედრებ
ერთმანეთს, ავადმყოფი ჯანმრთელს აინფიცირებს და ის ავადდება.
მე ვღებულობ სიმსივნეს ან ლორწოს ავადმყოფისგან, ვაძლევ მას ჯანმრთელ ადამიანს და ის ავადდება.
ეს იქნებოდა პირდაპირი მტკიცებულება. ვირუსოლოგიაში ასეთი რამ არასდროს ხდება.
თუ ამას გააკეთებთ, ის არ მუშაობს. და ეს არის მთელი საკითხის მთავარი კრიტიკა.
მოდით, შევაჯამოთ შედეგი.
მეცნიერებამ და კვლევებმა სასიკეთო იქნებოდა, თუ დისკურსს ღიად შეინარჩუნებდნენ.
რადგან შესაძლოა, ფუნდამენტურ მცდარ შეხედულებებს ვეყრდნობოდეთ, არა მხოლოდ ვირუსოლოგიაში, არამედ სხვა სფეროებშიც.
და ეს, როგორც თქვენ აღნიშნავთ, მეცნიერების ფუნდამენტურ პრინციპებს დაარღვევდა. დიახ, საბოლოოდ, ამას აბსურდამდე მიიყვანდა.
და ეს, რა თქმა უნდა, იქნებოდა ისეთი სიტუაცია, რომელშიც არ გვსურს აღმოჩენა, როდესაც უკან, ბნელ დროში
ვბრუნდებით, როდესაც რამის საბოლოოდ დამტკიცება შეუძლებელია.
ბატონო ჰაბერლანდ, გმადლობთ, რომ გვესაუბრეთ.
მაინტერესებს, რას იტყვის აუდიტორია ამაზე.
Kla.TV წარმოგიდგენთ ცენზურისგან თავისუფალ განსხვავებულ აზრებს, რათა აღვიქვათ, რა არის რეალური. დიდი მადლობა.
დიახ, მადლობა ამ შესაძლებლობისთვისაც. ვფიქრობ, ეს წარმოუდგენლად მნიშვნელოვანია.
ბევრმა მაყურებელმა, უეჭველად, რამე მაინც გაიგო ამ თემის შესახებ, მაგრამ უმრავლესობამ, რა თქმა უნდა, არაფერი იცის.
და როგორც უკვე ვთქვი, ამ თემაზე საჯაროდ საუბარი წარმოუდგენლად რთულია.
სინამდვილეში ყველგან მხოლოდ უარს გეუბნებიან, როცა ამ თემაზე საუბარი გინდა.
ასე რომ, სამართლიანი იქნება თუ ვიტყვით, რომ ხდება ამ ინფორმაციის დაფარვის მცდელობა.
და მინდა, მოვუწოდო მაყურებელს, გადაამოწმოს ჩემი ყველა განცხადება ჩვენს ვებგვერდზე wissen-neu-gedacht.de.
ჩვენ ამ სფეროში გამოვაქვეყნეთ მრავალი პუბლიკაცია სრული კორესპონდენციითა და ყველა წყაროს
მითითებით, ასევე მრავალი სასამართლო პროცესი.
და დიახ, ჩვენ ასევე გვაქვს აპლიკაცია, Nexiqa , სადაც შეგიძლიათ გამოიკვლიოთ ყველა ეს თემა ChatGPT-ის
"კითხვა-პასუხის" მეთოდის გამოყენებით და, ასე ვთქვათ, დახმარების მეშვეობით გაეცნოთ ყველა ამ ვირუსოლოგიურ პუბლიკაციას.
როგორ შემიძლია ზუსტად დავასკვნო პუბლიკაციიდან, რომ მეცნიერება უგულებელყოფილი, დარღვეული იყო, ან
თუნდაც ვირუსოლოგებთან კორესპონდენციაში და ა.შ.?
ასე რომ, იქ ბევრ ინფორმაციას იღებთ.
კარგი, მაშინ მაყურებლებმა თავად უნდა შეამოწმონ ფაქტები და დაგისვან კითხვები. დიდი მადლობა.
მეც გმადლობ.