Денес имаме гостин кој ги тресе темелите на медицинската наука.
Некој што тврди дека вирусите не постојат. Или барем дека нема употребливи докази.
Познат знајко? Луд езотерист или дури радикален ревизионист? Ќе видиме.
Следниве тези се формулирани на веб-страницата на неговата платформа Next Level:
Ние го следиме патот на храброто прашување и преиспитување.
Ние ги испитуваме вирусолошките и медицинските теми со свежа перспектива,
идентификувајќи противречности и барајќи автентичност.
Нашите тврдења се цврсто засновани на проверливи извори и обезбедуваат солидна основа за конструктивна дискусија.
Ние остануваме отворени за иновативни перспективи и поттикнуваме континуирана
самоиспитувачка работа во науката. Благороден пристап!
Ајде да го поздравиме портпаролот на Next Level, г. Марвин Хаберланд, во студиото на Kla.TV. Добредојдовте!
Добро попладне и многу ви благодарам за поканата.
Да, би сакал! Од една страна, тоа звучи многу возбудливо.
Г-дин Хаберланд, оваа аспирација е благородна и корисна, но од друга страна се поставува прашањето: дали
навистина е неопходна во однос на прашањето за вирусот?
Зарем прашањето за вирусот не е решено веќе повеќе од еден век и непобитно докажано со безброј истражувачки студии?
Зошто, така да се каже, да го вратиме часовникот назад, како да нема солидни истражувања за вируси?
Да, тоа е добро прашање. Ако ги применеме критериумите што ги формулиравте или ги прочитавте на почетокот на
сите теми, тогаш не можеме да правиме никакви исклучоци.
И кога ова ќе го примениме на вирусологијата и ќе ги испитаме публикациите на вирусолозите, ќе ја испитаме нивната работа и ќе
ги испитаме резултатите што произлегуваат од вирусологијата, како што се лекови, вакцини или препораки, за
научна валидност, тогаш се појавуваат драматични проблеми кои се поврзани со научниот метод.
И тоа е за што ќе зборуваме денес.
Да, но вирусите несомнено беа пронајдени и ни беа претставени во медиумите и специјализираните публикации.
Понесов неколку слики од вирусот на сини јазик, вирусот ХИВ, вирусот на мали сипа и коронавирусот.
Што е со овие револуционерни достигнувања?
Тоа е доказ црно на бело.
Значи, ако почнете со хипотезата дека, на пример, две лица можат да се заразат еден со друг, тогаш морам да спроведам
експеримент што ја поддржува или ја потврдува мојата хипотеза.
И во вирусологијата се тврди дека мали честички скокаат од А до Б, на пример преку воздухот,
и дека тие мали честички потоа некого заразат.
Ова значи дека треба да го докажам целиот овој синџир на причина и последица за да ја потврдам оваа хипотеза.
Сепак, овие слики не се создадени во такво испитување или експеримент. Сликите што ги прикажавте овде беа создадени од
вирусолози кои спроведуваа експерименти во лабораторија – не in vivo, на луѓе, туку во клеточни култури во лабораторија –
земајќи клеточни култури, обично од мајмуни, од ткиво на бубрезите на мајмуни, и потоа труејќи ги и гладејќи ги.
И потоа се појавуваат овие слики. Ова е познато и како цитопатичен ефект, меѓу другото.
Но вистината е дека ако го повторите истиот експеримент со здраво ткиво од здрави животни, или ако не додадете
никакви примероци од болни животни, добивате точно истите слики.
Ова би било она што во науката е познато како контролен експеримент или негативна контрола.
Ова всушност е наменето да ја исклучи можноста дека самата експериментална поставка во
мојата лабораторија го предизвикува овој резултат.
Тоа значи дека ако сега направам експеримент и земам здрави примероци, ќе добијам точно истите слики.
Но вирусолозите никогаш не го прават тоа. Тие секогаш спроведуваат само еден експеримент, потоа ги фотографираат овие
слики и тврдат дека се патогени кои предизвикуваат болест.
Сепак, тие не покажаа, прво, дека ова се случува исклучиво кај болни луѓе и, второ, дека овие
структури навистина ја предизвикуваат болеста.
Бидејќи во следниот чекор, самата слика не е доказ дека честичката или структурата предизвикуваат болест.
Можам да покажам оштетена куќа и да кажам дека штетата е предизвикана од земјотрес,
но самата слика не може да го докаже тоа.
Можеби постоела друга причина што предизвикала штета.
Тоа значи дека откако ќе ја фотографирам и прикажам оваа слика, која всушност се јавува само кај болни луѓе; не
можам да ги најдам овие структури кај здрави луѓе, тогаш ќе треба да ги изолирам овие структури.
И потоа, во натамошен експеримент, дајте го на животни или луѓе и потоа демонстрирајте:
Аха, тие ќе се разболат со истите симптоми веднаш ако им ги дадам овие структури.
Вирусолозите исто така не го прават ова во ниту еден момент.
Затоа, целата работа се изведува исклучиво во лабораторија.
Клеточните култури се трујат, гладуваат со антибиотици и така натаму, и потоа се појавуваат овие
ефекти, кои се нарекуваат цитопатолошки ефекти.
Како што е споменато, овие се појавуваат на точно ист начин, неможат да се разликуваат дури и во здраво ткиво.
И постојат многу, многу вирусолошки студии и публикации, особено од раните денови на модерната вирусологија во 1940-тите и
1950-тите, и потоа објавени безброј пати, кои наведуваат дека овој ефект се јавува и кога се користи здраво ткиво.
И од 1980-тите и 1990-тите години, вирусолозите постојано избегнуваа да ги контролираат овие експерименти со здраво ткиво.
Тоа повеќе не се прави. Имав бројна преписка за ова.
За таа цел, поднесов бројни барања според Законот за слободен пристап до информации.
Во светот, меѓународно, Институтот "Роберт Кох", Службата за јавно здравје на Англија, во Италија, ЦДЦ во Америка,
Институтот "Пастер" во Франција, Универзитетот во Мелбурн во Австралија, Институтот "Доерти" и така натаму.
За сите можни вируси, морбили, САРС-КоВ-2, ХИВ. И пораката е секогаш иста:
"Не, ние не спроведуваме контролни експерименти или негативни контроли со здрав материјал." Тоа категорично не се прави.
Но ако се свесни за оваа разлика, какво е нивното објаснување? Па зошто не го прават тоа?
Дали велат: "Да, тоа го решивме во 1940-тите, повеќе не ни треба"?
Па, одговорите варираат. Понекогаш слушате дека нема капацитет да се спроведат овие експерименти.
Дека се фокусираш целосно на позитивните експерименти.
Тоа беше, на пример, одговорот на Австралија на САРС-КоВ-2.
Во други случаи, како што е тековниот излив на болеста на копита и уста во Институтот Фридрих Лефлер, ни беше кажано
дека тоа не е неопходно, бидејќи други методи, индиректни методи, веќе докажаа дека примерокот содржи вирус.
И тоа се вообичаени изговори, би рекол, кои често ги слушате.
Сепак, овие не се научно задоволителни и исто така го прекршуваат научниот метод, кој е задолжителен за сите вирусолози и институции
според Дел 1 од Германскиот закон за заштита од инфекции.
Се наведува дека секој мора да работи според најновите научни откритија.
И Германската фондација за истражување во Германија ги дефинира правилата за научна работа за сите научници.
И јасно се наведува дека мораме да спроведуваме негативни контроли, односно дека мораме да ги проверуваме нашите методи,
дека мораме да документираме сè за да може секој да го разбере.
И тоа едноставно е целосно нарушено во вирусологијата.
Но кога ќе ги направите контролите, како што и самите објавивме, на пример, објавивме контролни експерименти каде што на здрав
материјал додавате точно истите антибиотици што ги користат вирусолозите, користејќи точно истите техники на гладување
што ги користат вирусолозите, тогаш добивате точно овие ефекти.
И, секако, ова беше објавувано неколкупати во минатото од самите вирусолози, но, како што реков, зборуваме за
периодот од 1940-тите до 1960-тите и 1970-тите. Од 1980-тите и 1990-тите едноставно повеќе не се прави.
Секогаш зборуваме за вируси. Зошто има антибиотици во овие клеточни култури? Што прават таму?
Да, тоа е исто така многу, многу ваžno и добро прашање.
Вирусолозите користат антибиотици во овие експерименти со клеточна култура во лабораторијата затоа
што сакаат да ја дезинфицираат клеточната култура.
Сакате да спречите бактерии или други микроорганизми да влијаат на експериментот.
Тие сакаат само вируси, кои всушност не се живи, не се живи суштества, тие сакаат само овие вируси да имаат ефект.
И тие сакаат практично да ги истребат, да ги искоренат сите други микроорганизми.
Сепак, вирусолозите често го занемаруваат фактот дека антибиотиците сами по себе создаваат
голем стрес врз ткивото, врз оваа клеточна култура.
И администрирањето на антибиотици, обично се користат два, пеницилин и стрептомицин во комбинација, кои сами по себе
предизвикуваат стрес во клеточната култура и потоа се јавува овој ефект, цитопатолошкиот ефект, каде што
клеточната култура се раствора и потоа ни се продава како вирусна слика, така да се каже.
Исто така, постојат изјави од вирусолози во кореспонденција, вклучувајќи од институции како
Институтот Фридрих Лефлер, кои јасно наведуваат:
Ова е добро познато. Вирусолозите знаат дека антибиотиците се проблематични за ткивата и
можат да предизвикаат овој цитопатичен ефект.
И затоа, научно гледано, се должи спроведување контролен тест, при кој здрава проба исто така се третира
со антибиотици, а тоа исто така никогаш не се прави.
Ова значи дека дури и со најмодерните методи и најдобрите скенирачки електронски микроскопи, истите
ефекти може да се видат кај здрави и болни луѓе.
Да.
Нема разлика?
Нема разлика; не може да се разликува.
Постои уште една точка за која Германската истражувачка асоцијација бара да се примени, а која никогаш не
се применува во вирусологијата, а тоа е заслепувањето.
Всушност е важно вирусолозите во лабораторијата да не знаат кој примерок е инфициран, а кој, на пример, потекнува од
здрав извор, за да немаат никакви пристрасности или предрасуди.
Ова исто така не се прави во ниту еден момент во вирусологијата како целина.
Ова значи дека всушност имаме неколку прекршувања на научниот метод.
Недостаток на контролни експерименти, недостаток на целосна документација и недостаток на замаглување, и сето ова
постојано се прекршува – дури и од Институтот Роберт Кох.
И како што реков, ова не е само критика на научниот метод, туку знаеме дека кога ќе ги спроведете овие
контролни експерименти, истиот резултат се појавува неразлично.
Тоа е едноставно директно побивање и фалсификација на вирусологијата – барем на овој ефект.
Сега ги дискутиравме овие слики овде, експериментите со култура на клетки.
Потоа вирусолозите преземаат втор чекор, односно секвенционирање на геномот, за кое некои гледачи можеби веќе слушнале.
Потоа се прави обид да се идентификува геномот или генетската информација на вирусот.
Сето ова се прави со помош на компјутерски модел, така да се каже.
Ова е исклучиво компјутерска симулација што користи софтверски програми.
Тоа нема никаква врска со вистинското реално секвенционирање, и овде исто така не се извршуваат никакви проверки.
И исто така ќе треба да ја секвенционирате здравата клеточна култура што точно предизвикува овие ефекти.
И ете, кога ќе го направите тоа, ќе ги најдете истите геноми, истите вируси, и во здравата клеточна култура.
Ова значи дека можам да ги пресметам сите вируси од здравата клеточна култура што ја отрув со антибиотици и ја изгладнев.
Можам таму исто толку лесно да го најдам ХИВ со компјутерската програма.
Можам да го најдам САРС-КоВ-2 таму, како и варијантите на САРС-КоВ-2.
И можам уште повеќе да го поедноставам сето ова со тоа што ќе ја подложам оваа клеточна култура на одредени
дополнителни чекори, како што е ПЦР, каде што, така да се каже, ја умножувам оваа клеточна култура.
Тоа значи дека јас едноставно го множам материјалот.
Ова го прави уште полесно за компјутерската програма да ги најде и пресмета вирусите, така да се каже.
И ние го критикуваме сето ова затоа што гледаме дека ако го контролирате разумно, како што треба да се прави научно, тогаш
ги фалсификуваме и побиваме изјавите дадени од вирусолозите.
И – сето тоа звучеше прилично комплицирано, па можеби ќе треба да го слушнете уште еднаш или двапати – но сега
доаѓа најпростата и најважната точка, која исто така треба да биде апсолутно логична за сите гледачи.
Без оглед на овие слики што постојано ни ги прикажуваат, и без оглед на експериментите со клеточна култура и компјутерското
секвенционирање на геномот – целосно без оглед на сето тоа:
Сите експерименти за пренесување на заразни болести што некогаш биле спроведени во историјата, односно зближување
на здрави и болни поединци, без разлика дали станува збор за животни или луѓе, не успеале. Сите!
Тоа значи дека секогаш кога ќе се обидам да ги соберам болните и здравите луѓе во контролиран
експеримент за да докажам заразност, тоа никогаш не успева!
И тоа е исто така директно побивање на вирулогијата.
Да, можеби индиректно. Но не можете да кажете дека вирусите не предизвикуваат болести кога ги гледате овие инфекции.
Мислам, можеш да го видиш тоа во училницата.
Потоа едно дете е болно, следното дете е болно, наставниците се болни, половина од класот е празна.
Само што ни се случи тоа повторно. Како треба да се случи тоа?
Ако потоа може да се докаже дека бактериите не се вклучени, туку станува збор за овие неспецифични симптоми со кои
често се соочуваме, но кои повторно и повторно се јавуваат.
Тоа е типична клиника што се појавува. Како го објаснуваш тоа?
Да, кога ги набљудуваме овие работи, се појавуваат научни хипотези.
На пример, дека сега се шират честички или вируси.
Тоа е навистина добра хипотеза. Но кога ќе ја тестираш, таа не функционира.
Значи, ни требаат повеќе идеи, повеќе хипотези.
Секако, ние многу размислувавме за ова.
Ако не се вирусите, што би можело да биде? Или микробите?
Ова јасно нè доведува до прашања како што се исхраната, влијанијата на околината, токсините и изложеноста
на надворешни влијанија во контекст на научни студии.
Секако, извори на зрачење, психолошки причини и стрес исто така се можни.
Ова се сите причини кои можат многу добро да се потврдат експериментално, на пример во кој било експеримент.
Можам да предизвикам симптоми исклучиво преку исхрана. Можам да предизвикам тумори преку токсини.
Можам да предизвикам тумори преку експерименти со зрачење.
Можам да ги вклучам и исклучам симптомите со допир на копче користејќи ги овие променливи.
Ова значи дека веќе знаеме доста за многу симптоми, како можеме да ги произведеме во
експерименти и што ги предизвикува, така да се каже.
Не сите, но многумина. Затоа велиме дека има повеќе смисла да продолжиме со истражувања во оваа област и да спроведеме
отворени истражувања таму, наместо постојано да се фокусираме на оваа тема, која е целосно побиена од почеток до крај.
Ова исто така го попречува добивањето дополнителни сознанија, дополнителните истражувања и дополнителното знаење.
Тоа е исто така нешто што силно го критикуваме, бидејќи сериозно го ограничува хоризонтот на знаењето на тема што е побиена.
Дали правилно разбирам? Ниту вирусите ниту бактериите не се одговорни за инфекцијата?
Точно е. Научно гледано, ако ги спроведувате овие експерименти со вируси или со она што тврдите
дека се вируси, не можете да докажете инфекција.
Но ако го направите тоа со бактерии, кои навистина можете да ги видите под микроскоп и кои затоа навистина постојат,
дури и тогаш, ако ги изолираме овие бактерии, не можеме да предизвикаме инфекција во контролиран експеримент.
Пример: Ако земам салмонела или други бактерии за кои се тврди дека се причина за одредени симптоми, не можам да инфицирам
или контаминирам здрав жив организам со нив. Тоа не функционира.
Секогаш се забележува дека кога живо суштество е веќе болно или покажува симптоми, бактериите исто така се размножуваат
локално во исто време, како, така да се каже, придружен ефект.
Но тоа е, на пример, да се нацрта аналогија за гледачот, како запалена куќа.
Кога имам запалени куќи, обично или речиси секогаш забележувам дека таму има и пожарникари.
Тоа значи дека корелацијата, корелацијата е многу, многу висока.
Сепак, ова не докажува дека пожарникарите биле и причината за пожарот.
Тие се појавуваат само истовремено со огнот.
Затоа мора да бидете многу, многу внимателни со микроорганизмите и бактериите и да гледате многу внимателно.
Само затоа што се појавуваат заедно со симптомите, не значи дека тие се причината.
Бидејќи, како што штотуку реков, ако ги изолирам и ги дадам бактериите на здрав човек кој не е болен, ништо не се случува.
И тоа всушност е побивање дека инфекции или заразни болести воопшто постојат преку микроорганизми како бактерии.
Но тоа исто така вклучува паразити и црви. Ни таму не функционира.
Не можеш така да ги заразиш здравите луѓе. Тоа не функционира.
Да, но враќајќи се на оваа ситуација во училницата.
Не сите деца јадат исто. Тие немаат точно исти услови за живот.
Како тогаш може да биде дека сите развиваат исти симптоми?
Значи, кога велиме дека имаме слични симптоми во еден клас:
Прво, ова не секогаш ги погодува сите деца, туку само неколку.
И мораме да бараме заедничка основа. Децата се сите во една соба.
Сите тие имаат исти лекции.
Тие сите се изложени на истите климатски услови.
Тие сите се изложени на истите услови на околината во оваа просторија.
И тоа би можело да биде доволно променливи или аргументи, кои потоа, се разбира, би
морале да бидат тестирани во разумен експеримент.
Тоа би бил вториот чекор. Но не ни недостасуваат хипотези. Точно.
Но ако велите дека постоењето на овие вируси што предизвикуваат болести не е докажано и дека науката во
основа не знае што прави или што бара, колку се корисни превентивните мерки како вакцинациите?
Да, тие исто така би можеле да бидат корисни без докази за вируси ако покажат предност во разумен експеримент.
Значи, без разлика дали вирусите постојат или не, вакцинацијата сепак би можела да функционира.
Но тоа не е она што се случува кога се спроведуваат експерименти со вакцинации.
Прво, огромното мнозинство на студии за вакцинации исто така не ги следат научните правила.
Ова значи дека имаме најмалку две групи.
Едниот ја прима вакцината, а другиот соодветен плацебо.
И потоа се испитува чисто клиничката слика.
Тоа беше случај, на пример, со коронавирусот, со вакцините против коронавирусот.
Се погрижија да вклучат плацебо група.
Потоа ѝ беше даден физиолошки раствор, кој сам по себе всушност не би бил соодветен плацебо.
Бидејќи плацебо во разумна негативна контрола треба да се разликува од активната состојка само по една
променлива, за да може да се набљудува само таа променлива.
Во тој случај, тоа би била оваа вирусна компонента.
Солвен раствор се разликува од вистинската вакцина по стотици променливи.
Но тоа е сосема друга работа.
Што беше направено во овие студии за коронавирусот за вакцините против коронавирусот? На пример, за BioNTech-Pfizer?
Луѓето потоа едноставно беа тестирани со ПЦР тестови.
Сепак, ако го прочитате ситниот печат на студијата, истиот број луѓе во двете групи беа болни.
Во овие студии, ова се нарекува "сомнителни случаи на Ковид-19".
Тоа значи дека приближно истиот број луѓе беа болни.
Во самата клиника беше невозможно да се направи каква било разлика.
Ова значи дека вакцинацијата немаше никаков клинички ефект. Само ПЦР-тестот покажа разлика.
И таму, исто така, ги критикуваме вакцините.
Не е научно докажано дека се ефикасни против болести. И, да додадеме, така да се каже:
Ако ги погледнете сипаниците и задушливиот кашал, или други болести поврзани со вакцинации, каде што конвенционалната
медицина тврди дека вакцинациите ги искорениле овие болести, всушност можете да видите дека многу пред да се воведе
која било вакцина, статистиката покажува дека зачестеноста на овие болести веќе опаѓала, и тоа драматично.
Во некои случаи, како што е морбили, инциденцата во Германија се намали за до 95 проценти пред да се воведе вакцинацијата.
Ова значи дека болеста всушност веќе исчезнала до моментот кога беше воведена вакцинацијата.
Ова значи дека од овие податоци не може да се извлечат никакви заклучоци.
Затоа ги критикуваме вакцините исто како што ја критикуваме вирусологијата.
И, инаку, повеќето други лекови исто така се сметаат за неефикасни и непотребни.
Но тоа звучи прилично како измама.
Според ваше мислење, дали сите вирусолози и медицински истражувачи се измамници и зли луѓе?
Не, воопшто не. Секогаш мораме да ја земеме предвид и човечката компонента.
Бидејќи овие луѓе го посветиле целиот свој живот на оваа тема, на ова истражување.
Тие се пристрасни, како што би се рекло на англиски, или предрасудни, имаат искривено гледиште, не можат да размислуваат
отворено, и често нивното целосно постоење зависи од тоа.
Тоа значи дека тие имаат семејства, имаат деца и така натаму, и можеби нема да можат да си дозволат да бидат критични.
Секогаш мораш да го земеш тоа предвид; тоа не ги прави луѓето автоматски злодеи.
Многу вирусолози веќе можат да бидат обвинети за незнаење.
Бидејќи тие постојано ги одбиваат нашите понуди за разговор.
Понекогаш добиваме одговори на писмени прашања, но не секогаш, и таму е многу, многу тешко да се води објективна, научна дебата.
Сигурно можете да ги обвинирате за тоа, но јас не би отишол толку далеку да кажам дека сите лекари или
сите вирусолози и така натаму го прават тоа намерно.
Тоа е повеќе форма на самозаштита, како и одредено незнаење за темата.
Сепак, поборниците на теоријата за вирусот тврдат дека дури со воведувањето на хигиената, на пример од страна на
Игнац Семелвајс во гинекологијата и Роберт Кох преку теоријата на микробите, заразните болести почнаа да опаѓаат.
Зарем со вашите изјави не ризикувате овие достигнувања повторно да бидат поништени?
Секогаш треба да правите разлика. Мерења како подобрена хигиена сигурно можат да имаат ефект, на пример,
едноставно затоа што дозволувам помалку странски материјал во мојата рана или во моето тело.
Се разбира, телото реагира на туѓа нечистотија, би рекол, со воспаление.
Тоа е сосема јасно и со право.
Но тоа не мора да има никаква врска со вируси.
Во вирусологијата, изјавата е сосема јасна: постојат мали честички кои предизвикуваат болести и кои се нивна причина.
И јас морам тоа да го докажам научно. Не можам само така да го оставам.
Секако, хигиената ги подобри условите. Сепак, ова исто така има значителни ограничувања.
На пример, за време на пандемијата на коронавирусот, беа спроведени голем број студии, како што беше
случај и со грипот, каде што беа испитани две групи.
Едниот примени хигиенски мерки, другиот не.
Или еден користеше маски, а другиот не.
И во сите овие таканаречени студии со златен стандард (RCT), каде што имате две групи и се разликува само
една променлива, се покажа дека ниту мерките за хигиена, ниту маските немаа никаков ефект.
Двете групи секогаш имаа ист број на болни пациенти со симптоми.
Значи, немаше статистички значајна разлика. И тоа исто така ја побива оваа хипотеза.
Сепак, хигиената, се разбира, сега е препорачлива при отворени рани, како што штотуку спомнав.
Бидејќи телото е едноставно најздраво кога во ткивата нема странски супстанции. Тоа е сосема јасно.
И потоа, историски, постоеле и овие обиди за инфекција на голема скала.
Меѓу светските војни, за време на светските војни.
Не доведе ли ова до заклучокот дека, покрај бактериите, постојат и други механизми што предизвикуваат
болести и што можат да се припишат на овие честички?
Па, всушност низ историјата имало доста обиди за инфекција.
За време на пандемијата на шпанскиот грип, да, но и подоцна со морбили и многу други болести, грип и други.
И веќе спомнав на почетокот дека тие секогаш не успеваат.
Значи, никогаш не можеш да докажеш дека можеш да ги заразиш луѓето на контролиран начин. Тоа не секогаш успева.
И во овој момент, најдоцна, навистина треба да се замисли и да се сфати дека нешто не може да биде во ред.
Лекарите или персоналот вклучен во овие студии, секако, секогаш се прашувале за тоа. Еј, како е тоа можно?
Тука се обидуваме експериментално да ги користиме најзаразните болести, и тоа никогаш не успева. Како е тоа можно?
Потоа, секако, се појавуваат аргументи како "Да, можеби вирусите не беа доволно
концентрирани, или можеби овие испитаници биле имуни".
Сите овие се добри хипотези, нема дилема за тоа.
Сепак, фактот е дека никогаш не сме успеале да докажеме инфекција во експеримент.
И мораш прво да го пуштиш тоа да ти седне, прво да го свариш и прво да станеш свесен за тоа.
И тоа го побива тврдењето дека овде воопшто имаме некаква инфекција и дека тоа делува преку овие честички.
Можете да го видите тоа во овие студии за маски.
Ако, на пример, маските FFP2 навистина се носеа или ако вирусите постоеја, тогаш би морало да има ефект.
Или хигиенските маски треба да имаат ефект, но тие немаат.
Ова значи дека имаме побивања на вирусологијата во повеќе димензии и преку различни експерименти.
Секако, сега може да се обиде да го одржи во живот со сите сили и ресурси, што навистина се прави, бидејќи многу зависи од него:
голема индустрија, голем економски обрт, пари и така натаму.
Може да се замисли дека ако ова почне да се распаѓа, ќе настане огромен земјотрес, што природно би сакале да го избегнете.
И ние едноставно сакаме да покажеме научно и објективно дека постојат огромни проблеми и огромни противречности кога ќе
ја погледнете науката таму, и тоа е неприфатливо како научник.
Како критички научник, не може да го прифати ова.
Тоа значи дека изворите се такви што оваа теорија навистина не е одржлива. Дали сами ги прочитавте овие извори?
Точно, во Next Level, како што штотуку споменав, бевме во кореспонденција со десетици
институции, всушност со повеќе од 200, со вирусолози.
Спроведовме интервјуа и испративме прашања до Институтот "Роберт Кох" и до сите други институции
ширум светот кои имаат што да пријават во оваа област.
И сите потврдуваат дека нема негативни контроли со здрави примероци, дека во секвенционирањето на геномот воопшто
нема негативни контроли. Значи, тие целосно недостасуваат.
Фактот што експериментите со инфекции не се спроведуваат, на пример поради етички причини, е
само лажен аргумент што се користи за да се браниш.
Можете да го направите истото и со животните, како што секогаш правите со вакцини и други лекови,
но, чудно, тука етиката се користи како аргумент.
Значи, вие едноставно се обидувате да се заштитите од овие противречности, а внимателен набљудувач или дури и личност со
научен дух брзо ќе забележи дека постојат огромни проблеми во научната аргументација,
како и во односот меѓу причината и последицата.
И да се вратиме на овие слики овде, на овие структури.
Постои значајно дело од Карлхајнц Лудтке од Институтот Макс Планк за историја на науката.
Тој ја проучувал раната историја на вирусологијата и исто така дошол до заклучок дека овие слики претставуваат огромни
проблеми, бидејќи тие не се оптички слики од микроскоп, како што ги познаваме, туку всушност воопшто не се слики.
Тука се користи електронски микроскоп.
Пробите поставени во овој електронски микроскоп, во вакуумска комора, мора да се третираат со голема претпазливост.
На пример, тие мора да бидат обложени со метал за да можат да спроведуваат електрична струја, а потоа мора да бидат замрзнати
или фиксирани помеѓу две стаклени плочи со епоксидна смола.
Тоа е огромна количина на стрес врз ова ткиво, кое веќе е под напнатост и може да доведе до промени.
Карлхајнц Лудтке од Институтот Макс Планк исто така забележа дека постојат огромни проблеми, дека се
појавуваат артефакти – така се нарекуваат во науката.
Артефактите се едноставно резултати или структури што настануваат исклучиво поради експериментални околности.
И овие не се слики, туку електрични струи конвертирани од компјутер, кои потоа математички
се трансформираат во слика, така да се каже.
И тоа е уште еден проблем. Ова значи дека, во најдобар случај, се занимаваме со индиректни докази, но никогаш со директни докази.
Директни докази би биле: имам болен човек, имам здрав човек, ги доведувам во контакт, тој
го заразува другиот човек и тој се разболува.
Земам плунка или слуз од болниот човек, ја давам таа слуз на здрав човек и тој човек се разболува.
Тоа би било директен доказ. Тоа никогаш не се случува во вирусологијата.
Ако го направите тоа, тоа не функционира. И тоа е главната критика на целото прашање.
Па ајде да го сумираме резултатот.
Науката и истражувањето би било добро да го одржат дијалогот отворен.
Бидејќи може да е дека ние се трудиме под темелни заблуди, можеби не само во вирусологијата, туку и во други области.
И тоа би, како што укажувате, ги прекршило основите на науката. Да, на крајот би го свело на апсурдност.
И тоа, секако, би била ситуација во која не сакаме да се најдеме, каде што се враќаме во мрачни времиња
кога работите навистина не можат да се докажат конечно.
Г-дин Хаберланд, ви благодариме што разговаравте со нас.
Ме интересира што публиката има да каже за ова.
Kla.TV презентира нецензурирани дисидентски гласови за да можеме да сфатиме што е вистинско. Многу ви благодарам.
Да, благодарам и за оваа можност. Мислам дека е неверојатно важно.
Многу гледачи сигурно ќе имаат слушнато нешто за темата, но повеќето сигурно нема да имаат.
И како што веќе реков, неверојатно е тешко да се зборува за оваа тема во јавност.
Навистина насекаде добиваш одбивања кога сакаш да зборуваш за оваа тема.
Значи, фер е да се каже дека се прават обиди да се потиснат овие информации.
И ги поканувам гледачите да ги проверат сите мои изјави на нашата веб-страница wissen-neu-gedacht.de.
Објавивме многу публикации со целата кореспонденција, сите извори, како и многу судски постапки во оваа област.
И да, имаме и апликација, Nexiqa, , каде што можете да ги истражите сите овие теми користејќи го методот
"прашање и одговор" на ChatGPT и, така да се каже, со помош да ги прочитате сите овие вирусолошки публикации.
Како точно можам да утврдам од публикацијата дека науката била игнорирана, прекршена или дури и во
кореспонденцијата со вирусолозите и така натаму?
Значи, таму добиваш многу информации.
Добро, тогаш е на гледачите да ги проверат фактите сами и да ви постават прашања. Многу ви благодарам.
И ти благодарам.