Ngayon ay may bisita tayo na yuyugyugin ang mga pundasyon ng agham medikal.
Isang taong nagsasabing hindi umiiral ang mga virus. O hindi bababa rito, na walang magagamit na ebidensya.
Isang kilalang palaging may alam? Isang baliw na esoterikista o maging isang radikal na rebyonisista? Malalaman natin.
Ang mga sumusunod na tesis ay binuo sa website ng kanyang platapormang Next Level:
Tinatahak namin ang landas ng matapang na pagtatanong at muling pag-iisip.
Sinusuri namin ang mga paksang virolohikal at medikal nang may bagong pananaw, tinutukoy ang
mga kontradiksyon at hinihingi ang pagiging tunay.
Ang aming mga pahayag ay matibay na nakabatay sa mga mapapatunayang sanggunian at nagbibigay ng
matibay na batayan para sa konstruktibong talakayan.
Nananatili kaming bukas sa mga makabagong pananaw at hinihikayat ang patuloy na pagsusuri sa
sarili sa agham. Isang marangal na pamamaraan!
Tanggapin natin ang tagapagsalita ng Next Level, si Ginoong Marvin Haberland, sa studio ng Kla.TV. Maligayang pagdating!
Magandang hapon at maraming salamat sa paanyaya.
Oo, gusto ko nga! Sa isang banda, mukhang napakasaya nito.
Ginoong Haberland, marangal at kapaki-pakinabang ang hangaring ito, ngunit sa kabilang banda, lumilitaw ang
tanong: talagang kailangan ba ito kaugnay ng isyu ng virus?
Hindi ba nalutas na ang tanong tungkol sa virus mahigit isang siglo na ang nakalipas at napatunayan
nang hindi matatawaran ng napakaraming pag-aaral?
Bakit babalik sa nakaraan, gaya ng sinasabi, na para bang walang maayos na pananaliksik sa virus?
Oo, magandang tanong iyan. Kung iaaplay natin ang mga pamantayang binuo mo o binasa sa simula sa lahat ng
paksa, hindi na tayo makakagawa ng anumang eksepsiyon.
At kapag inilapat natin ito sa virolohiya at sinuri ang mga publikasyon ng mga virologo, sinuri ang kanilang mga gawa at pati
na rin ang mga resulta ng virolohiya—tulad ng mga gamot, bakuna, o mga rekomendasyon—para sa siyentipikong
bisa, lumilitaw ang mga dramatikong problema na may kinalaman sa metodolohiyang siyentipiko.
At iyan ang pag-uusapan natin ngayon.
Oo, ngunit walang duda na natagpuan ang mga virus at ipinakita sa atin sa media at mga espesyalistang publikasyon.
Dinala ko ang ilang larawan ng virus ng bluetongue, virus ng HIV, virus ng smallpox, at coronavirus.
Paano naman ang mga makabago at makabuluhang tagumpay na ito?
Iyon ang patunay na itim at puti.
Kaya kung sisimulan mo sa hipotesis na, halimbawa, maaaring magkahawa ang dalawang tao sa isa't isa, kailangan kong magsagawa
ng eksperimento na sumusuporta o nagpapatunay sa aking hipotesis.
At sa virolohiya, ang pahayag ay na ang maliliit na partikulo ay tumatalon mula sa A papunta sa B, halimbawa
sa hangin, at ang mga maliliit na partikulo na ito ay nagkakaroon ng impeksyon sa isang tao.
Ibig sabihin nito ay kailangan kong patunayan ang buong kadena ng sanhi at bunga upang makumpirma ang hipotesis na ito.
Gayunpaman, hindi nilikha ang mga larawang ito sa ganoong pagsubok o eksperimento. Ang mga larawang ipinakita mo rito ay
nilikha ng mga virologo na nagsasagawa ng mga eksperimento sa laboratoryo – hindi in vivo, sa tao, kundi sa mga kultura ng
selula sa laboratoryo – sa pamamagitan ng pagkuha ng mga kultura ng selula, karaniwang mula sa mga unggoy,
mula sa tisyu ng bato ng unggoy, at pagkatapos ay paglalason at pagpapahirap sa pagkain.
At pagkatapos ay lumilitaw ang mga larawang ito. Ito ay kilala rin bilang cytopathic effect, bukod sa iba pang mga bagay.
Ngunit ang totoo ay kung uulitin mo ang parehong eksperimento gamit ang malusog na tisyu mula sa malulusog na hayop, o
kung hindi ka magdaragdag ng anumang sample mula sa mga may sakit na hayop, makukuha mo ang eksaktong parehong mga imahe.
Ito ang tinatawag sa agham na kontrol na eksperimento o negatibong kontrol.
Ito ay talagang nilalayong alisin ang posibilidad na ang setup ng eksperimento sa aking
laboratoryo mismo ang nagdudulot ng resulta na ito.
Ibig sabihin, kung gagawa ako ng eksperimento ngayon at kukuha ng malulusog na mga sample,
makukuha ko nang eksakto ang parehong mga imahe.
Ngunit hindi kailanman ginagawa iyon ng mga virologo. Isinasagawa lang nila ang isang eksperimento, pagkatapos ay
kinukuhanan nila ng larawan ang mga ito at inaangkin na mga pathogen na nagdudulot ng sakit.
Gayunpaman, hindi nila ipinakita, una, na ito ay nangyayari nang partikular lamang sa mga maysakit at, pangalawa,
na ang mga estrukturang ito ay talagang sanhi ng sakit.
Dahil sa susunod na hakbang, hindi sapat na patunay ang isang larawan lamang na ang partikulo o estruktura ang sanhi ng sakit.
Maaari kong ipakita ang isang nasirang bahay at sabihin na ang pinsala ay sanhi ng lindol,
ngunit hindi ito mapatutunayan ng larawan lamang.
Maaaring may ibang sanhi na nagdulot ng pinsala.
Ibig sabihin, pagkatapos kong kunan ng larawan at ipakita ang imaheng ito, na talagang nangyayari lamang sa mga taong may sakit;
hindi ko matagpuan ang mga estrukturang ito sa mga malulusog na tao, kailangan ko panghiwalayin ang mga estrukturang ito.
At pagkatapos, sa isang kasunod na eksperimento, ibigay ito sa mga hayop o tao at pagkatapos ay ipakita:
Aha, magkakasakit sila ngayon ng parehong mga sintomas kung ibibigay ko sa kanila ang mga estrukturang ito.
Hindi rin ito ginagawa ng mga virologo sa anumang punto.
Kaya, ang lahat ng gawain ay isinasagawa nang eksklusibo sa laboratoryo.
Binabalaan ng lason ang mga kultura ng selula, pinaputol ang kanilang nutrisyon gamit ang mga antibiotiko at iba pa, at saka
nagaganap ang mga epekto na tinatawag na cytopathic effects.
Tulad ng nabanggit, nangyayari ito sa eksaktong parehong paraan, hindi matukoy kahit sa malusog na tisyu.
At maraming-marami nang pag-aaral at publikasyong virolohikal, lalo na mula sa mga unang araw ng makabagong virolohiya noong
dekada 1940 at 1950, at na nailathala nang paulit-ulit, na nagsasaad na nagaganap din ang
epekto na ito kapag ginamit ang malusog na tisyu.
At mula pa noong dekada 1980 at 1990, patuloy na iniiwasan ng mga virologo na kontrolin ang mga
eksperimentong ito gamit ang malusog na tisyu.
Hindi na iyon ginagawa. Marami na akong palitan ng sulat tungkol dito.
Para sa layuning ito, nagsumite ako ng maraming kahilingan sa ilalim ng Batas sa Kalayaan ng Impormasyon.
Sa buong mundo, sa pandaigdigang antas, Robert Koch Institute, Public Health Service England, sa Italya, CDC sa
Amerika, Pasteur Institute sa Pransya, University of Melbourne sa Australia, Doherty Institute, at iba pa at iba pa.
Para sa lahat ng posibleng virus, tigdas, SARS-CoV-2, HIV. At ang mensahe ay palaging pareho:
Hindi, hindi kami nagsasagawa ng mga eksperimento sa kontrol o negatibong kontrol gamit ang malusog
na materyal. Ito ay kategorikal na hindi ginagawa.
Ngunit kung alam nila ang pagkakaibang ito, ano ang kanilang paliwanag? Kaya bakit hindi nila iyon gawin?
Sinasabi ba nila, "Oo, naresolba na namin iyon noong dekada 1940, hindi na namin ito kailangan"?
Iba-iba ang mga sagot. Minsan naririnig mong wala raw kakayahan para isagawa ang mga eksperimentong ito.
Na nakatuon ka nang buo sa mga positibong eksperimento.
Iyon ang, halimbawa, tugon ng Australia sa SARS-CoV-2.
Sa ibang mga kaso, tulad ng kasalukuyang paglaganap ng sakit na foot-and-mouth sa Friedrich Loeffler Institute, sinabihan kami na
hindi ito kinakailangan, dahil ang iba pang mga pamamaraan, mga di-tuwirang pamamaraan, ay
napatunayan na naglalaman ang sampol ng virus.
At mga karaniwang dahilan iyon, masasabi ko, na madalas mong naririnig.
Gayunpaman, hindi ito sapat sa agham at lumalabag din sa metodolohiyang pang-agham, na sapilitan para sa
lahat ng mga virologo at mga institusyon ayon sa Seksyon 1 ng German Infection Protection Act.
Sinasabi na dapat magtrabaho ang lahat ayon sa pinakabagong mga natuklasang siyentipiko.
At tinutukoy ng German Research Foundation sa Alemanya ang mga alituntunin ng
siyentipikong gawain para sa lahat ng mga siyentipiko.
At malinaw na nakasaad na kailangan nating magsagawa ng mga negatibong kontrol, o mas tiyak, na kailangan nating
suriin ang aming mga pamamaraan, na kailangan nating idokumento ang lahat upang maunawaan ito ng lahat.
At iyon ay lubos na nilalabag sa virolohiya.
Ngunit kapag isinagawa mo ang mga kontrol, gaya ng aming inilathala, halimbawa, naglathala kami ng mga kontrol na
eksperimento kung saan idinadagdag mo nang eksakto ang parehong mga antibiotiko na ginagamit ng mga virologo sa malusog na
materyal, gamit din nang eksakto ang parehong mga teknik sa pagpapagutom na ginagamit ng mga
virologo, makakakuha ka nang eksakto ng mga epekto na ito.
At siyempre, inilathala na ito nang ilang beses noon ng mga virologist mismo, ngunit gaya ng sinabi ko, pinag-uusapan natin
ang panahon mula dekada 1940 hanggang dekada 1960 at dekada 1970. Mula dekada 1980 at dekada 1990, hindi na ito ginagawa.
Palagi nating pinag-uusapan ang mga virus. Bakit may mga antibiotiko sa mga kulturang
selula na ito? Ano ang ginagawa nila doon?
Oo, iyon din ay isang napakahalaga at magandang tanong.
Gumagamit ang mga virologo ng mga antibiotiko sa mga eksperimento sa kultura ng selula sa laboratoryo
dahil nais nilang i-disimpekta ang kultura ng selula.
Nais mong pigilan ang bakterya o iba pang mikroorganismo na makaapekto sa eksperimento.
Gusto lang nila ang mga virus, na hindi naman talaga buhay, hindi sila mga nabubuhay na nilalang, gusto
lang nilang magkaroon ng epekto ang mga virus na ito.
At gusto nilang halos tuluyang puksain at alisin ang lahat ng iba pang mikroorganismo.
Gayunpaman, madalas hindi napapansin ng mga virologo na ang mga antibiotiko mismo ay nagdudulot ng
malaking stress sa tisyu at sa kulturang selula na ito.
At ang administrasyon ng mga antibiotiko, karaniwang dalawa ang ginagamit, penicillin at streptomycin na pinagsama, na sa
pamamagitan lamang ng pagpapahirap sa kultura ng selula ay nagdudulot ng tinatawag na cytopathic effect, kung saan
natutunaw ang kultura ng selula at pagkatapos ay ibinebenta sa atin bilang isang viral na imahe, gaya ng sinasabi.
Mayroon ding mga pahayag mula sa mga virologo sa korespondensya, kabilang mula sa mga institusyong tulad ng
Friedrich Loeffler Institute, na malinaw na nagsasaad:
Ito ay kilala na. Alam ng mga virologo na ang mga antibiotiko ay nagdudulot ng problema sa mga
tisyu at maaaring magdulot ng epekto sa selula na ito.
At iyon ang dahilan kung bakit, ayon sa agham, obligadong magsagawa ng kontrol na pagsusuri, kung saan ang
isang malusog na sampol ay ginagamot din ng mga antibiotiko, at hindi rin iyon kailanman ginagawa.
Ibig sabihin nito, kahit sa pinaka-makabagong pamamaraan at pinakamahusay na mga scanning electron microscope, makikita
ang parehong mga epekto sa malusog at maysakit na mga tao.
Oo.
Walang pinagkaiba?
Walang pinagkaiba; hindi ito matutukoy.
May isa pang punto na hinihiling ng German Research Association, na hindi kailanman
ipinapatupad sa virology, at iyon ay ang pagbubulag.
Mahalaga talaga na hindi alam ng mga virologo sa laboratoryo kung aling sampol ang nahawahan at alin, halimbawa, ay
nagmula sa isang malusog na pinagkukunan, upang hindi sila magkaroon ng anumang pagkiling o paunang opinyon.
Hindi rin ito kailanman ginagawa sa anumang punto sa kabuuang larangan ng virology.
Ibig sabihin nito ay talagang mayroon tayong ilang paglabag sa pamamaraang siyentipiko.
Kakulangan ng mga eksperimento sa kontrol, kakulangan ng kumpletong dokumentasyon at kakulangan ng blinding, at palagiang
nilalabag ang lahat ng ito – kahit ng Robert Koch Institute.
At tulad ng sinabi ko, hindi lang ito isang kritisismo sa metodong siyentipiko, ngunit alam natin na
kapag isinasagawa mo ang mga kontroladong eksperimento, hindi matukoy na pareho ang kinalabasan.
Iyon ay simpleng tuwirang pagtutol at pagpabulaan sa virology – kahit man lang sa epekto nito.
Napag-usapan na natin ngayon dito ang mga larawang ito, ang mga eksperimento sa kultura ng selula.
Pagkatapos, isinasagawa ng mga virologo ang ikalawang hakbang, ang pagsunod-sunod ng
genome, na maaaring narinig na ng ilang manonood.
Sinusubukan pagkatapos na tukuyin ang genome o impormasyong genetiko ng isang virus.
Lahat ng ito ay ginagawa gamit ang isang modelo ng kompyuter, gaya ng sinasabi.
Ito ay purong kompyuter na simulasyon gamit ang mga software na programa.
Wala itong kinalaman sa aktwal na pag-uuri, at wala ring anumang pagsusuri ang isinasagawa rito.
At kailangan mo ring i-sequence ang malusog na kultura ng selula na nagdudulot nang eksakto ng mga epekto na ito.
At aba, kapag ginawa mo iyon, matatagpuan mo rin ang parehong mga genome, ang parehong
mga virus, sa malusog na kultura ng selula.
Ibig sabihin nito ay kaya kong kalkulahin ang lahat ng mga virus mula sa malusog na kultura ng
selula na inlasunan ko ng mga antibiotiko at pinagutom.
Madali ko ring mahahanap doon ang HIV gamit ang programa sa kompyuter.
Maaari kong mahanap doon ang SARS-CoV-2, pati na rin ang mga variant ng SARS-CoV-2.
At maaari kong gawing mas simple pa ang lahat ng ito sa pamamagitan ng pagsusailalim sa kulturang selula na ito
sa ilang karagdagang hakbang, gaya ng PCR, kung saan pinaparami ko ang kulturang selula na ito, gaya ng sinasabi.
Ibig sabihin, dinodoble ko lang ang materyal.
Mas pinapadali nito para sa programa ng kompyuter na hanapin at kalkulahin ang mga virus, gaya ng sinasabi.
At kinokritika natin ang lahat ng ito dahil nakikita natin na kung kokontrolin mo ito nang makatwiran, gaya ng
nararapat gawin nang siyentipiko, saka natin pinabulaanan at tinutuligsa ang mga pahayag ng mga virologo.
At – medyo kumplikado ang lahat ng iyon, kaya maaaring kailanganin mong pakinggan ito nang isa o dalawang beses pa
– ngunit ngayon ay ang pinakasimple at pinakamahalagang punto, na dapat ding ganap na lohikal para sa lahat ng manonood.
Sa kabila ng mga imaheng palagi nating ipinapakita, at sa kabila ng mga eksperimento sa kultura ng selula at pag-sequence
ng genome sa kompyuter – ganap na sa kabila ng lahat ng iyon:
Lahat ng eksperimento sa paghawa na isinagawa kailanman sa kasaysayan, ibig sabihin ay pinagsasama ang malulusog at
may sakit, maging hayop o tao, ay nabigo. Lahat ng iyon!
Ibig sabihin, tuwing sinusubukan kong pagsamahin ang mga may sakit at malulusog na tao sa isang kontroladong eksperimento para
patunayan ang pagkalat ng sakit, hindi ito kailanman gumagana!
At iyon ay isa na namang tuwirang pagtanggi sa virology.
Oo, marahil nang hindi direkta. Ngunit hindi mo masasabi na hindi nagdudulot ng sakit ang mga
virus kapag nakikita mo ang mga impeksiyong ito.
Ibig kong sabihin, makikita mo ito sa silid-aralan ng paaralan.
Pagkatapos ay may isang bata na may sakit, ang susunod na bata ay may sakit, ang mga guro
ay may sakit, kalahati ng klase ay bakante.
Kakatapos lang naming maranasan iyon muli. Paano iyon dapat mangyari?
Kung mapatutunayan na hindi kasangkot ang bakterya, kundi ang mga hindi tiyak na sintomas na madalas
nating hinaharap ngunit paulit-ulit na lumilitaw.
Karaniwang klinika lang iyan na lumilitaw. Paano mo ipapaliwanag iyan?
Oo, kapag pinagmamasdan natin ang mga bagay na ito, nabubuo ang mga siyentipikong hipotesis.
Halimbawa, na ngayon ay mga partikulo o virus na ang kumakalat.
Talagang magandang hipotesis iyan. Pero kapag sinubukan mo ito, hindi ito gumagana.
Kaya kailangan natin ng mas maraming ideya, mas maraming hipotesis.
Siyempre, pinag-isipan namin ito nang mabuti.
Kung hindi ito ang mga virus, ano kaya ito? O baka naman ang mga mikrobyo?
Malinaw na dinadala tayo nito sa mga puntong tulad ng nutrisyon, mga impluwensiyang pangkapaligiran, mga
lason, at pagkakalantad sa panlabas na impluwensya kaugnay ng mga pag-aaral na siyentipiko.
Siyempre, maaari ring isaalang-alang ang mga pinagkukunan ng radyasyon, mga sanhiing sikolohikal, at stress.
Ang mga ito ay lahat ng mga sanhi na maaaring masusing mapatunayan sa pamamagitan ng
eksperimento, halimbawa sa anumang eksperimento.
Maaari kong magdulot ng mga sintomas sa pamamagitan lamang ng diyeta. Maaari kong
magdulot ng mga bukol sa pamamagitan ng mga lason.
Maaari kong magdulot ng mga bukol sa pamamagitan ng mga eksperimento sa radyasyon.
Maaari kong buksan at patayin ang mga sintomas sa pamamagitan ng pagpindot ng isang pindutan gamit ang mga baryabol na ito.
Ibig sabihin nito ay alam na natin nang husto ang tungkol sa maraming sintomas, kung paano natin ito maaaring likhain sa
mga eksperimento, at kung ano ang sanhi nito, gaya ng sinasabi.
Hindi lahat ng iyon, ngunit napakarami. Kaya sinasabi namin na mas makatuwiran na ipagpatuloy ang pananaliksik sa larangang ito
at magsagawa ng bukas na pananaliksik doon, kaysa palaging ituon ang pansin sa paksang ito, na
lubos nang pinabulaanan mula simula hanggang wakas.
Pinipigilan din nito ang karagdagang pananaw, karagdagang pananaliksik, at karagdagang kaalaman.
Iyon din ay isang bagay na mariing kinokondena namin, dahil labis nitong nililimitahan ang saklaw
ng kaalaman sa isang paksang napatunayang mali.
Tama ba ang pagkakaintindi ko rito? Wala bang virus o bakterya ang responsable sa impeksyon?
Tama iyon. Sa siyentipikong pananaw, kung isasagawa mo ang mga eksperimentong ito gamit ang mga virus o sa kung ano ang
inaangkin mong mga virus, hindi mo mapatutunayan ang impeksyon.
Ngunit kung gagawin mo ito sa mga bakterya na talagang nakikita mo sa ilalim ng mikroskopyo, mga bakteryang tunay na umiiral,
kahit ganoon, kapag inihiwalay natin ang mga ito, hindi natin magagawa na magdulot ng
impeksyon sa isang kontroladong eksperimento.
Halimbawa: Kung kukunin ko ang salmonella o iba pang bakterya na sinasabing sanhi ng ilang sintomas, hindi ko sila
magagamit para mahawahan o madumihan ang isang malusog na buhay na nilalang. Hindi ito gumagana.
Palagi nating napapansin na kapag ang isang buhay na nilalang ay may sakit o may sintomas na, kasabay ding
dumarami ang mga bakterya sa lokal na lugar, bilang isang kasabay na epekto, masasabi natin.
Ngunit iyon ay, halimbawa, upang gumuhit ng isang paghahambing para sa manonood, tulad ng isang nasusunog na bahay.
Kapag may nasusunog na mga bahay, karaniwan o halos palagi kong napapansin na naroon din ang mga bumbero.
Ibig sabihin, napakataas ng korelasyon.
Gayunpaman, hindi nito napatutunayan na ang mga bumbero rin ang naging sanhi ng sunog.
Lumilitaw lamang sila kasabay ng apoy.
Kaya kailangan mong maging napakaingat sa mga mikroorganismo at bakterya at suriing mabuti.
Hindi dahil lumilitaw sila kasabay ng mga sintomas ay nangangahulugang sila ang sanhi.
Dahil, gaya ng sinabi ko lang, kung ihihiwalay ko sila at ibibigay ang bakterya sa isang malusog na
tao na hindi nagkakasakit, wala namang nangyayari.
At iyan nga ang pagtanggi na may umiiral na mga impeksyon o kontagyon sa pamamagitan ng mga mikroorganismo gaya ng bakterya.
Ngunit kasama rin doon ang mga parasito at mga bulate. Hindi rin ito gumagana doon.
Hindi mo mahahawa ang malulusog na tao sa ganoong paraan. Hindi ito gumagana.
Oo, pero bumabalik tayo sa sitwasyong ito sa klase.
Hindi lahat ng mga bata ay kumakain ng pareho. Hindi rin sila lahat ay may eksaktong parehong kalagayan sa pamumuhay.
Paano nga ba nangyayari na lahat sila ay nagkakaroon ng parehong mga sintomas?
Kaya, kapag sinasabi natin na mayroon tayong magkatulad na mga sintomas sa isang klase:
Una, hindi nito laging naaapektuhan ang lahat ng mga bata, kundi iilan lamang.
At kailangan nating maghanap ng pinagkakasunduan. Nasa isang silid ang lahat ng mga bata.
Lahat sila ay may parehong mga aral.
Lahat sila ay nakalantad sa parehong kondisyon ng klima.
Lahat sila ay nalalantad sa parehong kundisyong pangkapaligiran sa silid na ito.
At maaaring sapat na iyon na mga baryabol o argumento, na siyempre ay kailangang subukan sa isang makatwirang eksperimento.
Iyon ang ikalawang hakbang. Ngunit hindi tayo kulang sa mga hipotesis. Tama.
Ngunit kung sasabihin mong hindi napatunayan ang pag-iral ng mga virus na nagdudulot ng sakit at na sa esensya ay hindi alam ng
agham kung ano ang ginagawa nito o kung ano ang hinahanap nito, gaano kapaki-pakinabang ang
mga hakbang sa pag-iwas tulad ng pagbabakuna?
Oo, maaari rin silang maging kapaki-pakinabang kahit walang ebidensya ng mga virus kung ipapakita
nila ang kalamangan sa isang makatwirang eksperimento.
Kaya kahit umiiral man o hindi ang mga virus, maaari pa ring gumana ang pagbabakuna.
Ngunit hindi iyon ang nangyayari kapag isinasagawa ang mga eksperimento sa pagbabakuna.
Una, ang napakalaking karamihan ng mga pag-aaral tungkol sa pagbabakuna ay hindi rin sumusunod sa mga pamantayang pang-agham.
Ibig sabihin nito ay mayroon tayong hindi bababa sa dalawang grupo.
Ang isa ay tumatanggap ng bakuna, ang isa naman ay tumatanggap ng angkop na placebo.
At pagkatapos ay sinusuri ang purong klinikal na larawan.
Ganoon ang kaso sa coronavirus, halimbawa, sa mga bakuna laban sa coronavirus.
Iningatan na isama ang isang placebo na grupo.
Pagkatapos ay binigyan siya ng solusyong saline, na sa kanyang sarili ay hindi talaga angkop na placebo.
Dahil ang placebo sa isang makatwirang negatibong kontrol ay dapat na magkaiba lamang sa aktibong sangkap sa isang
solong baryabol, upang ang baryabol na iyon lamang ang masuri.
Sa ganoong kaso, ito ang viral na sangkap.
Ang solusyong saline ay naiiba sa aktwal na bakuna sa daan-daang mga baryabol.
Ngunit ibang usapin iyon nang lubos.
Ano ang ginawa sa mga pag-aaral na ito tungkol sa coronavirus para sa mga bakuna laban dito? Halimbawa, ang BioNTech-Pfizer?
Noon, sinuri lamang ang mga tao gamit ang mga PCR test.
Gayunpaman, kung babasahin mo ang maliliit na letra ng pag-aaral, pareho ang bilang ng mga taong nagkasakit sa dalawang grupo.
Sa mga pag-aaral na ito, tinutukoy ito bilang "pinaghihinalaang kaso ng Covid-19".
Ibig sabihin, halos pareho ang bilang ng mga taong nagkasakit.
Hindi posible na makagawa ng anumang pagkakaiba sa aktwal na klinika.
Ibig sabihin nito ay walang anumang klinikal na epekto ang pagbabakuna. Tanging ang
PCR test lamang ang nagpakita ng pagkakaiba.
At doon din, kinokritika rin natin ang mga bakuna.
Hindi pa napatunayan sa agham na epektibo sila laban sa mga sakit. At dagdag pa rito, gaya ng sinasabi:
Kung titingnan mo ang tigdas at bulla-bula, o iba pang mga sakit na iniuugnay sa pagbabakuna, kung saan iginiit ng karaniwang
medisina na napuksa ng mga bakuna ang mga sakit na ito, makikita mo na bago pa man ipinakilala ang anumang bakuna, ipinapakita
ng mga estadistika na unti-unti nang bumababa ang bilang ng mga kaso ng mga sakit na ito, at sa katunayan ay lubhang bumababa.
Sa ilang kaso, gaya ng tigdas, bumaba ang insidente ng hanggang 95 porsyento sa Alemanya bago ipinakilala ang pagbabakuna.
Ibig sabihin nito ay talagang nawala na ang sakit nang ipinakilala ang pagbabakuna.
Ibig sabihin nito, hindi rin maaaring makuha ang anumang epekto mula sa datos na ito.
Kaya naman kinokritika natin ang mga bakuna gaya ng kinokritika natin ang virology.
At, sa totoo lang, karamihan sa iba pang mga gamot ay itinuturing ding hindi epektibo at hindi kinakailangan.
Ngunit parang panlilinlang iyon.
Sa iyong palagay, mandaraya at masasamang tao ba ang lahat ng mga virologist at mga medikal na mananaliksik?
Hindi, hindi naman. Lagi nating kailangang isaalang-alang din ang sangkap na pantao.
Dahil inialay ng mga taong ito ang kanilang buong buhay sa paksang ito, sa pananaliksik na ito.
May kinikilingan sila, gaya ng sinasabi sa Ingles, o may prehuwisyo, may baluktot na pananaw, hindi makapag-isip nang
bukas, at madalas nakasalalay rito ang kanilang buong pag-iral.
Ibig sabihin nito ay may mga pamilya sila, may mga anak at iba pa, at maaaring hindi nila kayang maging kritikal.
Dapat mo palaging isaalang-alang iyon; hindi nito awtomatikong ginagawang kontrabida ang mga tao.
Maraming virologo ang maaaring masabing ignorante na.
Dahil palagi nilang tinatanggihan ang aming mga alok na makipag-usap.
Minsan ay nakakatanggap kami ng mga sagot sa mga nakasulat na pagtatanong, ngunit hindi palagi, at napakahirap
talagang makipagtalo nang obhetibo at siyentipiko doon.
Maaari mo silang siguradong sisihin sa ganoon, pero hindi ko masasabing sinadya iyon ng lahat
ng doktor o ng lahat ng virologist at iba pa.
Mas isang uri ito ng pagtatanggol sa sarili, at pati na rin ng isang tiyak na kamangmangan tungkol sa paksa.
Gayunpaman, iginiit ng mga tagapagtaguyod ng teorya ng virus na sa pamamagitan lamang ng pagpapakilala ng kalinisan, halimbawa ni
Ignaz Semmelweis sa gynaecology at ni Robert Koch sa pamamagitan ng teorya ng mikrobyo,
nagsimulang bumaba ang mga nakakahawang sakit.
Hindi mo ba sinasapeligro na mababaliktad muli ang mga nagawa mo dahil sa mga pahayag mo?
Kailangan mong laging magkakaiba. Ang mga hakbang tulad ng pinabuting kalinisan ay tiyak na maaaring magkaroon
ng epekto, halimbawa, dahil mas kaunting dayuhang materyal ang pumapasok sa aking sugat o sa aking katawan.
Siyempre, tumutugon ang katawan sa dayuhang dumi, masasabi kong may pamamaga.
Malinaw iyon, at tama nga.
Ngunit hindi naman kinakailangang may kinalaman iyon sa mga virus.
Sa virolohiya, malinaw ang pahayag: may maliliit na partikulo na nagdudulot ng mga sakit, at ito ang sanhi ng mga ito.
At kailangan kong patunayan iyon nang siyentipiko. Hindi ko puwedeng iwanang ganoon lang.
Tiyak na napabuti ng kalinisan ang mga kondisyon. Gayunpaman, mayroon din itong makabuluhang mga limitasyon.
Halimbawa, sa panahon ng pandemya ng coronavirus, isinagawa ang maraming pag-aaral, gaya ng sa
trangkaso, kung saan sinuri ang dalawang grupo.
Ang isa ay nagpatupad ng mga hakbang sa kalinisan, ang isa naman ay hindi.
O ang isa ay gumamit ng mga maskara at ang isa naman ay hindi.
At sa lahat ng tinatawag na gold standard na RCT na mga pag-aaral na ito, kung saan mayroon kang dalawang grupo at
iisa lamang ang nagkakaiba, natuklasan mong wala nang epekto ang mga hakbang sa kalinisan o ang mga maskara.
Palaging pareho ang bilang ng mga pasyenteng may sakit at may sintomas sa parehong grupo.
Kaya walang makabuluhang estadistikal na pagkakaiba. At pinabulaanan din nito ang hipotesis na ito.
Gayunpaman, siyempre ay mabuting mag-ingat sa kalinisan ngayon dahil may bukas na sugat, gaya ng kakasabi ko lang.
Dahil ang katawan ay pinakamalusog kapag walang banyagang substansiya sa mga tisyu. Malinaw iyan.
At saka, sa kasaysayan, nagkaroon din ng malakihang pagtatangka ng impeksyon.
Sa pagitan ng mga digmaang pandaigdig, sa panahon ng mga digmaang pandaigdig.
Hindi ba ito nagdulot ng konklusyon na, bukod sa bakterya, may iba pang mga mekanismong nagdudulot ng
sakit na maaaring maiugnay sa mga partikulo na ito?
Sa totoo lang, may ilang pagtatangka ng impeksyon sa buong kasaysayan.
Sa panahon ng pandemya ng trangkasong Espanyol, oo, ngunit pati na rin sa kalaunan sa tigdas at sa
maraming iba pang mga sakit, trangkaso at iba pa.
At nabanggit ko na sa simula na palagi silang nabibigo.
Kaya hindi mo kailanman mapapatunayan na kaya mong mahawahan ang mga tao sa isang kontroladong paraan. Hindi ito laging gumagana.
At sa puntong ito, sa pinakahuli, dapat nang talagang magsimulang magmuni-muni at
isaalang-alang na may isang bagay na hindi maaaring tama.
Ang mga doktor o kawani ng pag-aaral na kasali sa mga pag-aaral na ito ay siyempre palaging
nagtatanong tungkol dito. Uy, paano 'yan posible?
Dito, sinusubukan naming gamitin nang eksperimento ang pinaka-nakakahawang mga sakit, at
hindi ito kailanman gumagana. Paano nga ba iyon?
Pagkatapos, siyempre, lumilitaw ang mga argumento gaya ng, "Oo, marahil hindi sapat ang konsentrasyon ng mga
virus, o marahil may resistensya ang mga test subject na ito."
Lahat ng ito ay magagandang hipotesis, walang duda tungkol dito.
Ang katotohanan, gayunpaman, ay hindi pa natin kailanman napatunayan ang impeksyon sa isang eksperimento.
At kailangan mo munang hayaang tumimo iyon, kailangan mo munang tunawin ito, at kailangan mo munang maging mulat dito.
At pinabulaanan nito ang pahayag na mayroon tayong anumang impeksyon dito at na
gumagana ito sa pamamagitan ng mga partikulo.
Makikita mo iyon sa mga pag-aaral ng maskara.
Kung, halimbawa, talagang sinuot ang mga FFP2 mask, o kung may mga virus, kailangan talagang may epekto.
O dapat may epekto ang mga maskara para sa kalinisan, ngunit wala naman.
Ibig sabihin nito ay mayroon kaming mga pagtutol sa virology sa iba't ibang dimensyon at iba't ibang eksperimento.
Siyempre, maaari na ngayong subukang panatilihin itong buhay gamit ang buong lakas at yaman, na nga nga ang
isinasagawa, dahil napakarami ang nakataya rito: napakaraming industriya, napakalaking turnover sa ekonomiya, pera, at iba pa.
Maaaring maisip na kung ito ay magsisimulang gumuho, magkakaroon ng malaking lindol na siyempre ay nais nating iwasan.
At nais lang naming ipakita nang siyentipiko at obhetibo na may napakalalaking problema at napakalalaking
kontradiksyon kapag tiningnan mo ang agham doon, at hindi iyon katanggap-tanggap bilang isang siyentipiko.
Bilang isang kritikal na siyentipiko, hindi ito maaaring tanggapin.
Ibig sabihin nito ay ang mga pinagkukunan ay ganoon na hindi talaga matatanggap ang teoryang ito.
Nabasa mo na ba ang mga pinagkukunan na ito nang mag-isa?
Tama, sa Next Level, gaya ng kakasabi ko lang, nakipagpalitan kami ng sulat sa dose-dosenang mga
institusyon, mahigit 200 nga, kasama na ang mga virologo.
Nagsagawa kami ng mga panayam at nagpadala ng mga katanungan sa Robert Koch Institute at sa lahat ng iba pang mga
institusyon sa buong mundo na may maiuulat sa larangang ito.
At kinukumpirma ng lahat na walang mga negatibong kontrol sa malulusog na mga sampol, na talagang walang mga negatibong
kontrol sa pagsunod ng genome. Kaya ganap silang nawawala.
Ang katotohanang hindi isinasagawa ang mga eksperimento sa impeksyon, halimbawa dahil sa mga etikal na dahilan, ay
isang huwad na argumento lamang na ginagamit bilang depensa.
Maaari mong gawin ang parehong bagay sa mga hayop, gaya ng palagi mong ginagawa sa mga bakuna at iba pang gamot,
ngunit nakapagtataka, ginagamit ang etika bilang argumento rito.
Kaya sinusubukan mo lang protektahan ang sarili mula sa mga kontradiksiyong ito, at agad mapapansin ng isang masusing
tagamasid o kahit ng may kaisipang siyentipiko na may malalaking problema rito pagdating sa ebidensiyang
siyentipiko at pati na rin sa ugnayang sanhi at bunga.
At upang bumalik sa mga larawang ito rito, sa mga estrukturang ito.
May isang pangunahing akda ni Karlheinz Lüdtke mula sa Max Planck Institute para sa Kasaysayan ng Agham.
Pinag-aralan niya ang maagang kasaysayan ng virology at napagpasyahan din na ang mga larawang ito ay nagdudulot ng
napakalaking problema, dahil hindi ito mga optikal na larawan mula sa mikroskopyo gaya ng alam natin,
kundi sa katunayan ay hindi naman talaga mga larawan.
Dito, ginagamit ang isang elektron mikroskopyo.
Ang mga sampol na inilagay sa elektron mikroskopyo na ito, sa isang vacuum chamber, ay
dapat hawakan nang may matinding pag-iingat.
Halimbawa, kailangang balutan sila ng metal upang makapagpadaloy ng kuryente, at pagkatapos ay kailangang i-freeze o ikabit
sa pagitan ng dalawang salamin na plato gamit ang epoxy resin.
Napakalaking stress iyon sa tisyu na ito, na nagdudulot na ng tensiyon dito at maaaring magdulot ng mga pagbabago.
Napansin din ni Karlheinz Lüdtke mula sa Max Planck Institute na may napakalalaking problema, na may
mga artepakto – iyon ang tawag sa mga ito sa agham.
Ang mga artepakto ay simpleng mga resulta o estruktura na nabubuo lamang dahil sa mga eksperimentong kalagayan.
At hindi ito mga larawan; mga kuryenteng elektrikal na kinonberta ng isang kompyuter, na pagkatapos ay matematikal
na binabago upang maging isang larawan, gaya ng sinasabi.
At iyon ay isa pang problema. Ibig sabihin nito, sa pinakamainam na sitwasyon, haharap tayo sa di-tuwirang
ebidensya, ngunit hindi kailanman sa tuwirang ebidensya.
Ang direktang ebidensya ay: Mayroon akong taong maysakit, mayroon akong taong malusog, pinagsama ko sila, naipasa
niya ang impeksyon sa kabilang tao, at nagkasakit siya.
Kinuha ko ang laway o uhog mula sa maysakit, ibinibigay ko ang uhog na ito sa isang
malusog na tao, at nagkakasakit ang taong iyon.
Iyon ay direktang ebidensya. Hindi iyon kailanman nangyayari sa virology.
Kung gagawin mo iyon, hindi ito gagana. At iyon ang pangunahing kritisismo sa buong isyu.
Kaya't buodin natin ang resulta.
Makabubuti sa agham at pananaliksik na panatilihing bukas ang talakayan.
Dahil maaaring tayo ay naghihirap sa ilalim ng mga pangunahing maling akala, marahil hindi lamang sa
virology, kundi pati na rin sa iba pang mga paksa.
At iyon ay, gaya ng iyong binanggit, lalabag sa mga pangunahing prinsipyo ng agham. Oo, sa huli ay mapapababa ito sa kabaliwan.
At iyon, siyempre, ay isang sitwasyon na ayaw nating maranasan, kung saan tayo'y bumabalik sa madilim na panahon
nang hindi talaga mapapatunayan nang tiyak ang mga bagay.
Ginoong Haberland, salamat sa pakikipag-usap sa amin.
Nagtataka akong marinig kung ano ang sasabihin ng mga manonood tungkol dito.
Ipinapakita ng Kla.TV ang walang sensurang mga tinig ng pagtutol upang maunawaan natin kung ano ang totoo. Maraming salamat.
Oo, salamat din sa pagkakataong ito. Sa tingin ko ay napakahalaga nito.
Maraming manonood ang tiyak na nakarinig na ng kaunti tungkol sa paksang ito, ngunit karamihan ay tiyak na hindi pa.
At tulad ng sinabi ko na, napakahirap talakayin ang paksang ito sa publiko.
Talagang pagtanggi lang ang nakukuha mo kahit saan kapag gusto mong pag-usapan ang paksang ito.
Kaya't makatarungan na sabihin na may mga pagtatangka na supilin ang impormasyong ito.
At iniimbitahan ko ang mga manonood na beripikahin ang lahat ng aking mga pahayag sa aming website na wissen-neu-gedacht.de.
Ibinunyag namin ang maraming publikasyon kasama ang lahat ng korespondensya, lahat ng sanggunian, at pati
na rin ang maraming pagdinig sa korte sa larangang ito.
At oo, mayroon din kaming app na Nexiqa , kung saan maaari mong tuklasin ang lahat ng paksang ito gamit ang pamamaraang
"tanong at sagot" ng ChatGPT at basahin nang may tulong ang lahat ng mga publikasyong virolohikal, gaya ng sinasabi.
Paano ko eksaktong malalaman mula sa publikasyon na hindi pinansin, nilabag, o kahit sa
pakikipag-ugnayan sa mga virologo at iba pa ang agham?
Kaya nakakakuha ka ng maraming impormasyon doon.
Sige, nasa mga manonood na ang tungkulin na suriin ang mga katotohanan at magtanong sa inyo. Maraming salamat.
Salamat din.