2025 թվականի մարտի 26-ը նշանավորեց Շենգենի համաձայնագրի ուժի մեջ մտնելու 30-րդ տարեդարձը։
Այս համաձայնագիրը նախատեսում է, որ ստորագրած պետությունների միջև սահմաններում անձանց
նկատմամբ համակարգված ստուգումներ չեն իրականացվի։
30-րդ տարեդարձի առթիվ հանրային լրատվամիջոցները կրկին փորձեցին սահմանների վերացումը դրական լույսի տակ ներկայացնել։
WDR-ում հեղինակը հիացած է արտահայտվում «ազատության հսկայական զգացողության» մասին, երբ Շենգենի համաձայնագրի
ուժի մեջ մտնելուց հետո առաջին անգամ մեկնել է արտերկիր։
Tagesschau լրատվական ծրագիրը մեջբերում է Եվրոպական խորհրդի պատգամավորին, ով Շենգենը բնութագրում է որպես «Եվրոպական
ինտեգրացիայի ամենաթանկարժեք ակտիվը», իսկ շվեյցարական SRF-ի փորձագետը նույնպես հայտարարում է, որ այդ
համաձայնագիրը ԵՄ-ի ամենակարևոր ձեռքբերումներից մեկն է։
Երբ մեր պարտադիր լրատվամիջոցները ինչ-որ հարցի մասին այդքան դրական են հաղորդում, միշտ արժե ավելի ուշադիր նայել։
Այս անքննադատական լուսաբանման հակադրությամբ մենք ձեզ ներկայացնում ենք մեր 2018 թ. Շենգենի համաձայնագրի շարքը, որը
մինչ օրս էլ շատ արդիական է և ամփոփված է մեկ ծրագրում։ Շենգենի համաձայնագիրը (www.kla.tv/12349):
Մեր շարքը վերաբերում է Շենգենի համաձայնագրին։
Համաձայնագրի անվանումը ստացվում է այն վայրի անունից, որտեղ այն ստորագրվել է։
1985 թվականի հունիսի 15-ին Շենգենում (Լյուքսեմբուրգ) Ֆրանսիան, Բելգիան, Նիդեռլանդները, Լյուքսեմբուրգը և Գերմանիան
համաձայնության եկան հետևյալ հիմնական դրույթով կոնվենցիայի շուրջ։
Ներքին սահմանները կարելի է անցնել ցանկացած կետում առանց ինքնության ստուգման։
Հաջորդ տարիներին ավելի շատ նահանգներ միացան համաձայնագրին։
Այժմ կոչված «Շենգենյան տարածքին» պատկանում են 26 «Շենգենյան պետություններ»։
2007 թվականին համաձայնագիրը ընդլայնվեց դեպի արևելք՝ վերացնելով սահմանային վերահսկողությունը
այնպիսի երկրների հետ, ինչպիսիք են Լեհաստանը և Չեխիան։
Շվեյցարիան միացել է Համաձայնագրին 2008 թվականի մարտի 1-ին։
2015 թվականին, Շենգենյան համաձայնագրի 30-րդ տարեդարձի առթիվ, Հունաստանի ԵՄ ներքին գործերի
հանձնակատար Ավրամոպուլոսը համարձակորեն հայտարարեց:
Շենգենյան տարածքի ստեղծումը Եվրոպական Միության ամենամեծ ձեռքբերումներից մեկն է և այն անշրջելի է։
Kla.TV-ն բացահայտում է քաղաքական գործիչների և լրատվամիջոցների կիրառած կասկածելի մեթոդները, որոնց միջոցով նրանք
թաքցնում են Շենգենյան համաձայնագրի ներդրման մահացու հետևանքները։
Չկառավարվող ապօրինի ներգաղթը, հանցագործությունների կտրուկ աճը և օրեցօր ավելի խոցելի դարձող բնակչությունը։
Շենգենի արևելք ընդլայնում: Քաղաքական գործիչներն ու լրատվամիջոցները ուրախանում են – բնակչությունը
տառապում է. – Բնակչությունը տառապում է (www.kla.tv/12350):
2007 թվականին, երբ Գերմանիայի և մի շարք արևելյան երկրների, ինչպիսիք են Լեհաստանը և Չեխիան, միջև սահմանները
բացվեցին, քաղաքական գործիչներն ու առաջատար լրատվամիջոցները միաձայն դրական էին Շենգենի արևելյան ընդլայնման նկատմամբ։
«Սթեռն» թերթը հրապարակեց վերնագիրը՝ «Պատմական իրադարձություն Գերմանիայի համար»։ «Թագեսպիգել» թերթը ուրախացավ՝
«Բրանդենբուրգը ողջունում է Լեհաստանի միացումը Շենգենին»։
Անգելա Մերկելը խոսեց պատմական պահի մասին, իսկ Լեհաստանի վարչապետ Տուսկը այն անվանեց ազատության տրիումֆ։
Մի քանի տարի անց հիմնական լրատվամիջոցները ստիպված եղան հետ կանգնել։
ԵՄ-ի արևելք ընդլայնումից տասը տարի անց սահմանային շրջանի ընկերությունները իրենց պաշտպանում են բարձր ցանկապատներով, իսկ
մասնավոր անձինք պատուհաններին երկաթյա ճաղեր են տեղադրում և ահազանգման համակարգերով պաշտպանում են
իրենց։ Անապահովության զգացողությունը ակնհայտ է։
Focus ամսագիրը հաղորդել է գողությունների թվի կտրուկ աճի մասին։
Դեր Շպիգելը Սաքսոնիայում գտնվող Վերին Լյուսատիա տարածաշրջանը բնութագրել է որպես «գողության համար բաց»։
Հարևանները այլևս չէին այցելում միմյանց այնտեղ, քանի որ վախենում էին, որ իրենց տներում
գողություն կկատարեն, երբ նրանք բացակայում էին։
Վերին Լյուսատիայում դռների բացվածքներից գողանում էին մեքենաներ, գործիքներ, անձրևաջրերի խողովակներ և նույնիսկ կոշիկներ։
Արդյո՞ք քաղաքական գործիչների և լրատվամիջոցների արևելք ընդլայնվելու սկզբնական ոգևորությունը իսկապես անկեղծ էր, թե՞ պարզապես
ռազմավարություն՝ կասկածող բնակչությանը հանգստացնելու համար։
Շվեյցարիա՝ թանկարժեք Շենգենյան անդամակցություն (www.kla.tv/12363):
Շվեյցարիայի բնակչությունը համոզվեց ընդունել Շենգենի համաձայնագիրը 20 միլիոն շվեյցարական
ֆրանկ արժողությամբ քարոզչական արշավի միջոցով։
Հանրաքվեի արշավը ֆինանսավորվել է ֆեդերալ միջոցներով և բիզնես ասոցիացիաների, ինչպիսիք են Economiesuisse-ը։
Իր շահերը պաշտպանելու համար Economiesuisse-ը, ի թիվս այլ բաների, խոստացավ, որ համաձայնագիրը կբերի
ավելի մեծ անվտանգություն։ Իրականությունը լրիվ այլ է։
Շենգենը հանգեցրել է սահմանային հանցագործությունների զանգվածային աճի։
Գողությունները 2008 (երբ ուժի մեջ մտավ Շենգենը) և 2009 թվականների միջև աճել են 22%-ով,
իսկ 2011 և 2012 թվականների միջև՝ ևս 15.7%-ով։
2012 թվականին, ըստ տարածաշրջանի, գողությունները նախորդ տարվա համեմատ 20–40%-ով ավելի էին։
Շվեյցարիայի բնակչությունը այսպիսով երկու անգամ խաբվել է։
Առաջին հերթին նրանց հարկային վճարումներով ստիպեցին ֆինանսավորել Շենգենի կողմնակից քարոզչությունը, իսկ այժմ նրանք
ստիպված են կրել հանցագործությունների աճած մակարդակի հետևանքները։
Դաշնային կառավարությունը ընդունեց ռիսկերը
(www.kla.tv/12351): Շենգենի ընդլայնումից դեպի արևելք ութ ամիս առաջ Գերմանիայի դաշնային կառավարությունում
ձախերի կուսակցության խմբակցությունը ներկայացրեց հետևյալը
Հարց՝ «Ճի՞շտ է, որ Դաշնային կառավարությունը ենթադրում է, որ Լեհաստանի և Չեխիայի հետ սահմաններին
անվտանգության ռիսկը մեծացել է, և եթե այո, ո՞րն է դրա վերաբերյալ Դաշնային կառավարության հիմնավորումը?»
Կառավարության պատասխանը:
Արևմտյան ներքին Շենգենյան սահմաններում ձեռք բերված փորձը ցույց է տալիս, որ, չնայած համապատասխան փոխհատուցողական
միջոցառումներին, ամբողջ Շենգենյան տարածքում պետք է սպասել ապօրինի ներգաղթի և սահմանային հանցավորության։
Այսպիսով, այն ժամանակ կառավարությանը արդեն պարզ էր, որ արևելք ընդլայնվելու հետ մեկտեղ
ապօրինի ներգաղթը և հանցագործությունը կաճեն։
Այնուամենայնիվ, Ներքին գործերի նախարար Շյուբլեն անգամ խոստացել էր ուժեղացնել անվտանգությունը։
Դա միտումնավոր ձեր սեփական բնակչությանը մոլորեցնելու փորձ չէ՞։
Գերմանացի քաղաքական գործիչները, երբ գիտակցաբար ենթարկում են գերմանական ժողովրդին նման վտանգների, ինչ նպատակներ են հետապնդում?
Եվ ինչո՞ւ նրանց չեն պահանջում պատասխանատվության ենթարկել պատճառված վնասների համար։
Բնակչության մոլորեցում վաղաժամ «ամեն ինչ կարգին է» ազդանշանով (www.kla.tv/12364)
Արևելք ընդլայնվելու ընդամենը երեք ամիս անց Գերմանիայի Ներքին գործերի նախարարությունը տվեց «բոլորը մաքուր է» ազդանշանը։
Սահմանի մոտ ապրող մարդկանց մտահոգությունները չեն իրականացել։ Առաջին 100 օրերը դա ցույց են տվել։
Մեր ոստիկանները լավ և հուսալիորեն են կատարում իրենց աշխատանքը։
Մեծամասն լրատվամիջոցները, ըստ Die Welt-ի, տարածում են նման վերնագրեր՝ «Բաց սահմանները նվազեցնում են հանցագործությունը»։
Ֆեդերալ ոստիկանության միության ղեկավարը, Ռյուդիգեր Ռիդվիշը, կտրուկ քննադատեց այս մոտեցումը։
Դեռևս չկան հուսալի տվյալներ փոքր հանցագործությունների զարգացման վերաբերյալ, որոնք թույլ կտային ստույգ պատկերացում կազմել
իրավիճակի մասին։ Ներքին գործերի նախարարությունը չի հրապարակում որևէ պաշտոնական վիճակագրություն և
ոստիկանության բաժանմունքներին արգելել է խոսել այդ մասին։
2012 թվականին ոստիկանության գնահատականը այդ ժամանակ դառը էր։
Սահմանահատումային հանցագործությունները՝ ավտոմեքենաների գողությունը, տուների գողությունը, մարդկանց առևտրը, զենքերի և
թմրանյութերի ապօրինի շրջանառությունը, զգալիորեն աճել էին։
Չեխ-Բավարական սահմանը դարձավ «Քրիստալ Սփիդ»-ի՝ վտանգավոր, ուժեղ կախվածություն առաջացնող և հոգեկան հիվանդությունների պատճառ
դառնացող թմրամիջոցի գլխավոր հանգույցը, մինչդեռ ավտոմեքենաները, շինարարական տեխնիկան և տրակտորները մեծածավալ
կերպով անհետացան Գերմանիա-Լեհաստանի սահմանի երկայնքով։
Արևային պարկերն ու բանկոմատները նույնպես թալանվել են։
Եզրակացություն: Նախ՝ սահմանամերձ շրջանում ապրող մարդիկ խաբեությամբ մոլորեցվեցին «Շենգենի» վերաբերյալ, իսկ
հետո ստիպված եղան ինքնուրույն հոգ տանել հետևանքների մասին։
Արդյո՞ք հանցագործությունների վիճակագրությունը կեղծվում է հանրությանը հանգստացնելու համար? (www.kla.tv/12365):
2014 թվականին Բրանդենբուրգի հանցագործությունների վիճակագրությունից բացակայում էին մոտավորապես 4 000 կատարված հանցագործություններ։
Պատճառը՝ վարչական ցուցումը պահանջում էր շարքային իրավախախտումները միավորել մեկ գործի մեջ։
Հակառակ դեպքում լրագրող Ուդո Ուլֆկոտեն պարզել է, որ մեկ լուծված գողությունը հանրությանը «վաճառվել» է որպես երեք տարբեր լուծված
հանցագործություն (գողություն, անօրինական մուտք և գույքի վնասում), ենթադրաբար՝
հաջողությունների վիճակագրությունը ավելի լավ ցույց տալու համար։
Բացի այդ, հաճախ քրեական հանցագործությունները համարվում են «լուծված», եթե կասկածյալը կարող է նույնականացվել։
Գերմանական քրեական հետաքննիչների ֆեդերացիայի նախագահի խոսքով՝ քաղաքական գործիչները տարիներ շարունակ մարդկանց աչք են խաբում։
Թաքնված է, որ բոլոր բնակելի գողությունների 75%-ը և բոլոր սեռական հանցագործությունների ու
կիբեռհանցագործությունների 90%-ը երբեք չեն հաղորդվում։
Հետևյալը հատկապես ուշագրավ է։
Նախկին ֆեդերալ ներքին գործերի նախարար Թոմաս դե Մայզիերը, ըստ մեղադրանքի, իր պաշտոնավարման ընթացքում պետական ոստիկանության
մարմինների ղեկավարներին հանձնարարել է վիճակագրությունում փախստականների հանցագործությունները պակաս ներկայացնել։
Ոստիկան Թանյա Կամբուրին, «Deutschland im Blaulicht» (Գերմանիա կապույտ լույսի տակ) գրքի հեղինակը, ասել է, որ Ֆեդերալ
քրեական ոստիկանության վարչության վիճակագրությունը կարող էր կեղծվել՝ բնակչության շրջանում վախ չառաջացնելու նպատակով։
Արդյո՞ք նման մանիպուլյացիաների նպատակը բնակչությանը հանգստացուցիչ տալն է՞
«Երբ իրավիճակը լրջանում է, ստիպված ես ստել.» Ժան-Կլոդ Յունկեր – Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ
G7 ստուգումները բացահայտում են բաց սահմանների խնդիրները (www.kla.tv/12352):
Պոլշայի և Չեխիայի հետ սահմանային վերահսկողությունն ուժի մեջ մտավ 2015 թվականի մայիսին և հունիսին՝ Վերին
Բավարիայում կայանալիք G7 գագաթնաժողովը պաշտպանելու համար։
Հանցագործներ ձերբակալվում էին ամեն ժամ։
Սահմանային վերահսկողության արդյունքները, որոնք տևեցին ընդամենը չորս շաբաթ, հետևյալն էին՝ 8 600 խախտում «Բնակության
մասին» օրենքի, 430 մուտքի մերժում, 150 հայտնաբերված քրեական իրավախախտում և 60 կատարված ձերբակալության հրաման։
Սա այս ժամանակահատվածում ամբողջ երկրում սովորաբար ձերբակալվողների թվի կրկնակի չափն է։
Այն փաստը, որ այս ստուգումները կատարվում են միայն քաղաքական գործիչների պաշտպանության նպատակով, ինչպես եղավ G7
գագաթնաժողովում, հասարակության լայն զանգվածի համար սենսացիոն է։
2015 թվականին Բադեն-Վյուրտեմբերգի նախկին ներքին գործերի նախարար Ռայնհոլդ Գալլը ասել է. «Որտեղ այլևս սահմաններ չկան,
հանցագործությունն էլ տեղաշարժվում է առանց սահմանափակումների»։
Պետական լիազորությունները չկիրառելը հանգեցնում է www.kla.tv/12368-ին:
Գերմանացի ֆինանսական փորձագետ Դիրկ Մյուլլերի, ով հայտնի է նաև «Միսթեր Դաքս» մականվամբ, «Cashkurs» կայքում հեղինակ Թոմաս
Թրեպնաուն հրատապ զգուշացնում է, որ եթե Գերմանիան թույլ տա հարյուր հազարավոր մարդկանց անօրինական կերպով մուտք
գործել երկիր, այն շարունակելու է ձախողվել իր պետական լիազորությունները կիրառելու հարցում։
Տրեպնաուն այսը բացատրում է Յորգ Յելլինեկի պետության ընդհանուր տեսության միջոցով։
Պետությունը բաղկացած է երեք տարրերից՝ ազգային տարածք, ազգային բնակչություն և պետական իշխանություն։
Ազգային տարածքը սահմանվում է իր սահմաններով, և դրանք պետք է պաշտպանվեն՝ չթողնվելով արտաքին և
ներքին կամայականության ու հապճեպության ենթարկվելու։
Նույնը վերաբերում է պետական իշխանությանը։
Եթե պետությունը չի կիրառում իր լիազորությունները՝ թույլ չտալով հարյուր հազարավոր մարդկանց անօրինական մուտք, ապա այդ
պետությունը կորցնում է իր պետականության անփոխարինելի բաղադրիչը, այսինքն՝ դադարում է լինել «պետություն»։
Պետության լուծարումից հետո գալիս է անարխիան, որը նշանակում է իշխանության բացակայություն, անօրինականություն և խառնաշփոթ։
Այս անարխիան իր սկզբնական փուլերում արդեն ակնհայտ է դաժան հարձակումների, ֆիզիկական վնասվածքների, բռնաբարությունների
և նույնիսկ սպանությունների դեպքերի աճի միջոցով։
Թոմաս Տրեպնաուն լուրջ մեղադրանքներ է հնչեցնում պատասխանատուների հասցեին:
Անօրինական ներգաղթյալների կողմից սպանված կամ վիրավորված զոհերի արյունը նրանց ձեռքերին է, ովքեր թույլ են
տվել կամ նույնիսկ խրախուսել են անկառավարելի ներգաղթը։
Հաշվի առնելով աշխարհով մեկ սահմանների քանդումը՝ ոչ միայն Շենգենյան գոտում, գերմանացի հեղինակ և
կինոռեժիսոր Գերհարդ Վիշնևսկին դրա ետևում տեսնում է մի մեծ «մեգատրենդ», այն է՝ մարդկային կյանքի ոչնչացումը։
Սահմանները՝ որպես մարդկային հասարակության և ողջ մարդկային կյանքի կառուցվածքային առանձնահատկություն,
դիտավորությամբ կոչնչացվեն՝ ազգային, ֆինանսական, տնտեսական, կենսաբանական և սոցիալական սահմաններ։
Եթե կառուցվածքային հատկանիշներ, ինչպիսիք են սահմանները, վերացվեն, ապա կյանքը ինքնին ոչնչանում է։
Սահմանների բացակայության դեպքում կյանք չի լինի։
Միացեք մեզ՝ կանգնեցնելու կյանքի դիտավորյալ ոչնչացման այս միտումը։
Այս ուղղությամբ առաջին քայլը կարող է լինել այս կարևոր տարաձայնվող ձայների տարածումը։