1969–1972: ang tanging pagkakataon na sinasabing nakarating ang mga tao sa buwan.
Ano talaga ang nangyari?
Neil Armstrong: "Hindi ko naaalala."
Bakit hindi tayo nakabalik sa nakaraang 50 taon?
Si Bart Sibrel ay nagsasaliksik sa paksang ito sa loob ng mga dekada.
Bart Sibrel: "Ngayon, ilagay mo ang iyong kamay sa Bibliya at sumumpa ka sa Diyos na nakapunta ka na sa buwan."
Ngayon ay nasa Kla.TV siya upang panayamin tayo.
Neil Armstrong: "...upang alisin ang mga pananggalang na patong mula sa katotohanan..."
Nandito kami kasama si Bart Sibrel, isang imbestigatibong mamamahayag at may-akda.
Bart, maraming salamat sa iyong pagsang-ayon sa panayam na ito.
Siyempre. Natutuwa akong narito, Dan.
Naku, ayos. Sa tingin ko, pamilyar na marahil ang ilan sa ating mga tagapakinig na binugbog ka ng isang astronaut.
Alin iyon?
Edwin Aldrin Jr.
Ano pang mga kabaliwan ang nangyari sa iyo?
Ano ang partikular na nanatili sa iyong isipan tungkol sa iyong trabaho?
Marami sa kanila.
Ang susunod na naiisip namin ay na ginawa namin ang unang pelikula, "A Funny Thing Happened on the Way to the Moon".
At pinondohan ito ng isang milyonaryo na gumagawa ng mga rocket para sa NASA.
Alam niya na huwad ang mga misyon sa buwan.
At itinuring niya itong kanyang makabayang tungkulin na ibunyag ito.
Ginawa ko ang pelikula sa palagay na maaaring totoo na peke sila.
Ang pelikula ay nagkakahalaga ng halos isang milyong dolyar.
Maaari itong makita sa homepage ng sibrel.com.
Tinatawag itong: "May Nakakatawang Nangyari sa Daan Papunta sa Buwan".
Mga tatlong taon at kalahati na sa pitong taong proyekto, nakatanggap kami ng isang audio recording—lihim na materyal mula
sa isang informant ng NASA—mula sa tripulante ng Apollo 11, ang diumano'y unang misyon sa buwan, na
nagkunwari ng bahagi ng misyon sa buwan sa mismong harapan nila.
May ikatlong audio track ang recording kung saan sinabi ng CIA sa kanila kung paano ito gawin. Naniwala ako noon.
Napaniwala nito ang dalawang ehekutibo ng NBC News na talagang peke ng NASA ang paglapag sa buwan.
At iyon ay isang karanasang nagbago ng buhay.
Pagkatapos lumabas ang pelikulang ito, gumawa kami ng pelikulang pinamagatang "Astronauts Gone Wild".
Gayunpaman, ang titulong ito ay nabuo lamang sa pagbabalik-tanaw, matapos akong tamaan ng isang astronaut, bantaang suntukin
ng isa pa, sipa ng isa pa, at sa huli ay bantaang barilin.
Sa isang pagkakataon, aksidenteng naiwan naming nakabukas ang mikropono para sa isang astronaut, at
nakalimutan ng cameraman na itigil ang pagre-record.
Kaya habang ang kamera ay nasa likurang upuan ng inuupahang kotse sa driveway ng astronaut – ipinakita na namin sa kanya ang lihim
na kuha ng video bago pa man, na labis niyang ikinagalit – naitala ang kanyang pribadong
pag-uusap sa anak sa loob ng bahay na nakasara ang pinto.
At pinag-uusapan nila kung tatawagan ang CIA para ipapatay ako.
Na hindi sana kinakailangan kung talagang nasa buwan sila.
Ang pagsisinungaling na lumipad sa buwan ay isang satanicong kasinungalingan na may napakalaking sukat.
Mitchell: Hindi ako nanakit ng tao, pero papalubugin kita kung hindi ka lalabas ng bahay ko.
Papunta na ako.
Mitchell: Dapat ba tayong kumuha ng baril at barilin ka bago ka umalis?
Gumagana ang video camera namin kung gusto mong gawin iyon. Magiging mahusay na kuha iyon para sa amin.
Magkita-kita tayo mamaya, sana sa hukuman.
Anak ni Mitchell: Gusto mo bang tawagan ang CIA at ipapatay sila?
Kaya't iyon ang dalawang namumukod-tanging sandali, at kung titignan mo ang librong kakalathala lang sa Aleman ng Kopp Verlag
(...), literal akong dinukot ng CIA at iniimbestigahan gamit ang truth serum dahil natagpuan ko ang mga kuha
ng pelikula na nagpapatunay na hindi sila nasa buwan.
Dalawang ehekutibo ng NBC News ay sumang-ayon din na ipapakita nito na hindi nakapunta sa buwan ang mga Amerikano.
Gayunpaman, binalaan ang NBC na mawawalan ito ng lisensya kung magpasya itong ipalabas ang programa.
Kaya umatras sila.
Well, Bart, kung—at masasabi kong bukas ang isip ng ating mga tagapakinig sa mga bagong teorya, pati na rin sa mga teorya ng
konspirasyon—kaya kung kailangan mong magbigay ng turbo summary, ang kuwento ba na peke nila ang video ng
Daigdig na tinitingnan sa bintana ang magiging pinakamahusay mong 30-segundong argumento?
Paano mo mahihikayat ang isang taong tumututol sa kahit anong bagay na nagmumungkahi ng teorya ng sabwatan?
Alin ang dapat piliin na pamamaraan?
Kailangan mong maging bukas upang makita ang katotohanan.
Nakausap ko ang mga propesor sa unibersidad na nagsabi na kahit aminin ng isang astronauta ng Apollo na ito ay
panlilinlang, maniniwala pa rin sila na nakalakad siya sa buwan.
Sa loob ng 30 segundo sa elevator, maaari mong gamitin ang lohika upang patunayan na ang paglapag sa buwan ay isang panlilinlang.
Ngayon, pagkatapos ng 55 taon at sa tulong ng mas mahusay na mga raketa at kompyuter, kaya ng NASA na ipadala
ang isang astronaut sa kalawakan hanggang sa isang libong bahagi ng distansya papunta sa buwan.
Ang talagang inaangkin nila ay na ang NASA, noong ang pinagsamang lahat ng mga kompyuter nito ay mayroon lamang isang milyong
bahagi ng kapangyarihan sa pagpoproseso ng isang teleponong selular, ay nagpadala ng mga astronauta sa kalawakan
nang isang libong beses na mas malayo sa kanilang unang pagtatangka kaysa sa kaya nitong gawin ngayon.
Kaya't inaangkin na, sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng mundo, mas mahusay ang teknolohiya noon
kaysa sa hinaharap. Imposible ito at simpleng nangangahulugang hindi sila lumipad papunta sa buwan.
Sige, gusto kong bumalik mamaya sa lumang teknolohiyang ngayon ay nawala na.
Bago tayo pumasok sa mga detalye, mayroon akong sumusunod na tanong: Sabihin sa amin kung bakit napakahalaga
na malaman ang katotohanan tungkol sa paglapag sa buwan.
Nakausap ko ang ilang tao na nagsabing, "Tingnan mo, ayaw kong pag-usapan ang Setyembre 11; 24 na taon na ang nakalipas."
Magpatuloy tayo sa kasalukuyang araw. Naganap ang paglapag sa buwan noong 1969.
Sa lahat ng nangyayari sa Ukraine at sa Gaza Strip, sa pambansang utang at sa suliranin sa imigrasyon, sa lahat
ng bagay na kailangan nating pagtuunan ng pansin, bakit napakahalaga ng paglapag sa buwan?
Sabihin nating, Dan, ikaw at ako ay nakatira sa isang residential na lugar at isang beses sa isang buwan
sa nakalipas na 50 taon, may isang bata na naglalaho.
Pagkatapos sinasabi natin, "Ah sige, nangyayari talaga ang mga ganitong bagay." O kung ano pa man.
Hindi. Malaya pa rin ang mga taong ito. At hindi lang nila pinekeng ang paglapag sa buwan;
pinatay pa nila ang mga tao para takpan ito.
Hindi iyon ang aking opinyon, kundi ang opinyon ng mga biyuda at mga kamag-anak ng mga yumaong astronaut na nagsabi nito sa akin.
Na ang lalaking dapat sana ang unang taong maglakad sa buwan ay pinaslang ng CIA dahil tumanggi
siyang makipagtulungan sa panlilinlang ng NASA.
Kaya ang mga taong ito ay hindi lang nagpapanggap sa mga paglapag sa buwan na pinondohan natin.
Binabayaran din kami sa pagiging niloko.
Binabayaran din namin ang mga sahod ng mga ahente ng CIA na pumatay sa aming mga kapatid dahil sinubukan
nilang ilantad ang mga krimen ng korap na pamahalaan.
Itinatag ang ating bansa dahil naging tirano si Haring George, at sinasabing may karapatan ang mga tao na baguhin o
alisin ang isang pamahalaan kapag ito ay nakakasagabal sa kanilang buhay, kalayaan, at paghahangad ng kaligayahan.
Well, ang una ay buhay.
Pinapatay nila ang kanilang sariling mga tao upang maisagawa ang mga partikular na panlilinlang na ito.
At ang tunay na dahilan kung bakit ito mahalaga – isa lamang sa dalawa ang totoo:
Alinman sa nakalipad sila papunta sa buwan, nakapagtanim ng bandila sa pinakamalapit na bato, bumalik at
hindi namatay, ayon sa motto na "Grabe, muntik na 'yon".
Kahit na, makalipas ang limampung taon, kaya lamang nilang takpan ang isang libong bahagi ng distansya.
O ang pinakamakapangyarihang bansa sa mundo ay nagpeke sa pinakadakilang tagumpay ng sangkatauhan at pumatay ng mga tao
mula sa sariling populasyon upang itago ito, habang hipokritikong inaangkin na kumakatawan sa katotohanan at katarungan.
Kung totoo ang pangalawa, at tinitiyak ko sa iyo na totoo nga, maaari mong tingnan ang
lahat ng ebidensya nang libre sa sibrel.com.
Kung totoo iyon, mas malalim ang panlilinlang sa paglapag sa buwan kaysa kung ito ay talagang naganap.
Naiintindihan mo ba iyon?
Napakahalaga nito, at kung hindi malalaman ng publiko ang katotohanan na nagsisinungaling ang mga kriminal
na ito sa ganitong sukat, tayo mismo ang mapapahamak.
Ano sa palagay mo ang mangyayari kung ang katotohanan tungkol sa paglapag sa buwan ay maging karaniwang kaalaman at malaking
karamihan ng mga Amerikano ay nakakaalam kung ano ang nangyayari?
Nasa Berlin ako nang dalawang beses noong nakatayo pa ang Pader, at nakakatakot talaga ang karanasan.
Tinulungan ko pa nga ang isang tao mula sa KGB na lumipat sa Kanluran.
At nang bumagsak ang pader, isa iyon sa pinakamagagandang sandali ng ika-20 siglo.
Maiisip mo na lang ang mga telepono namin na tumutunog at ang producer na nagsasabi, "Iwan mo lahat, buksan mo ang
telebisyon, isa sa mga astronauta ng Apollo ang nagkukumpisal!"
Magiging nakakabinging ang katahimikan sa buong mundo, titigil tayo at sasabihing, "Diyos ko, talagang
ganoon na ba kasama? Gaano na ba tayo kalalim nahulog?"
Hindi lang nila pinekeng ang paglapag sa buwan, pinatay pa nila ang maraming tao para takpan ito.
Mayroon pa nga kaming isang saksi na nakakita sa kanila na nagkukunan ng eksena sa himpilan ng hukbong panghimpapawid
noong 1968 at umamin na pinatay niya ang isa pang manggagawa sa Cannon Air Force Base upang mapanatiling lihim ang lahat.
Mas malalim iyon kaysa sa kung talagang lumipad sila sa buwan.
At ang pagkakaiba ay, kahit sino pa man ang pumatay kay JFK, laging may taong mapagbibintang, isang
taong may motibo para gawin ito – trahedya pa rin ito.
Ganoon din sa Setyembre 11; maaari mong palitan ang salarin at ang mga dahilan sa likod nito. Nanatili itong trahedya.
Kumpara rito, positibong kasinungalingan ito! Nakikita mo?
At dumarating ako at gusto kong kunin sa kanila ang matamis na kendi at sabihin sa kanila ang mapait na katotohanan.
Ngayon ay ipinagtatanggol ng publiko at maging ng mga tagagawa ng podcast na nagsasabing laban sila sa
korapsyon ang mga salarin ng lahat ng krimeng ito.
Maaaring sabihin ni Trump ang katotohanan tungkol kina JFK, RFK, at MLK (Martin Luther King), ngunit kung hindi niya
aaminin ang katotohanan tungkol sa panlilinlang sa paglapag sa buwan, nanalo na ang Deep State at siya ay kasabwat.
Kaya kung gusto niyang makamit ang suporta ng publiko para sa reporma ng pamahalaan, kung gusto niyang linisin ang pamahalaan,
ayon sa pinuno ng NBC News, walang mas mabuting paraan para ipakita sa publiko kung gaano kalala ang
sitwasyon kundi ang ibunyag ang pandaraya sa paglapag sa buwan.
Pagkatapos noon, sasabihin ng mga Republikano at Demokratiko, "Hindi namin alam na ganoon kalala."
Ang katotohanan ay sinabi ni Robert Kennedy Jr., na may mas malawak na access sa mga talaan ng JFK kaysa kay Oliver Stone ,
nang may 100% katiyakan na pinatay ng CIA ang kanyang tiyuhin, ang Pangulo ng Estados Unidos, dahil nais
niyang alisin ang mga masasamang elemento sa pamahalaan.
Pagkatapos, nariyan si Robert McNamara, ang Kalihim ng Depensa, na bago siya mamatay ay nagsabi na ang Digmaang Vietnam,
na tinututulan ng publiko, ay sinimulan lamang dahil nagpasa ang Kongreso ng batas na nakabatay sa kasinungalingan.
Sinabi niya na hindi kailanman nangyari ang pag-atake sa Gulpo ng Tonkin.
Ang sinasabi ko, Dan, ay kung handa ang CIA na patayin ang sariling pangulo, handa ring patayin nang hindi
kinakailangan ang 58,220 sa sariling mamamayan, hindi sila magkakaroon ng anumang problema sa pag-iimbento ng video.
At may apat na beses na mas maraming ebidensya kaysa sa kinakailangan upang patunayan sa
hukuman na peke nila ang paglapag sa buwan!
Ngunit iyon ay isang katotohanang ayaw marinig ng mga tao; mas gusto nilang maniwala sa kasinungalingan.
Talagang parang Santa Claus para sa mga matatanda!
Ang pagsasabi ng totoo ay pansamantalang magpapahiya sa Estados Unidos.
Ngunit kung hindi ito magawa, lalo pang lumalala kapag ang mga estudyante, ang mga mag-aaral sa
elementarya, at ang mga aklat-pampasaysayan ay nag-iinstitusyonalisa ng isang kasinungalingan.
Kailangan nating malaman iyon.
Ayon sa aming saksi, personal na naroroon si Pangulong Johnson sa Cannon Air Force Base noong 1 Hunyo 1968 upang
masaksihan ang pagkuha ng pelikula ng paglapag sa buwan, at inaprubahan ito ni Nixon mga isang taon pagkatapos.
Kaya may mga pangulong Republikano at Demokratiko na sumusuporta sa nakakagimbal at mayabang na kasinungalingang ito.
Talagang isang blasphemous na kasinungalingan ito.
Alam mo ang Torre ng Babel, na hindi kailanman natapos; dapat sana'y umabot ito sa langit.
Ano ang ibig sabihin ng pagpapadala ng isang tao sa buwan?
Abutin ang langit?
Sinabi ng isang tanyag na manunulat tungkol sa Torre ng Babel: "Ang monumento ng kanilang
kayabangan ay naging alaala ng kanilang kamangmangan."
Hindi pa ito tapos.
Sinabi ng Mesiyas, "Ang magtayo ng tore at hindi ito tapusin ay pagpapahiya sa sarili."
At saka ang pelikula ko, na nasa homepage din ng sibrel.com.
Ipinapakita namin ang Titanic at si Dan doon; isinulat nila, "ang barkong hindi kayang palubugin ni kahit ang Diyos mismo."
At saka si Richard Nixon, kahit alam niyang hindi sila nasa buwan, ay nagsabi pa rin, "Ang paglalagay ng tao sa
buwan ang pangalawa sa pinakadakilang tagumpay matapos likhain ng Diyos ang sansinukob. Mahalaga itong katotohanan."
Talagang napakalalim na bagay na peke ng sangkatauhan ang paglapag sa buwan.
Kung hindi tayo magsasabi ng katotohanan, hindi tayo kailanman gagaling mula sa kanser na paglaki na ito.
Lumilipat mula kay Trump patungong kay Nixon: naniniwala ka ba na tiyak na alam ni Nixon?
Siyempre alam niya! Hindi siya nandoon nang lumipad ang unang misyon sa buwan!
Nandoon ang pangulo ng Japan, nandoon ang kanselor ng Alemanya, nandoon ang lahat ng mga pinuno ng estado sa mundo, maliban sa
pangulo ng Estados Unidos, na natakot na dumalo — at makita sa larawan na nakikipagkamay kay Neil Armstrong,
dahil baka mahuli sila at lalo pang masama ang dating.
Matapos nilang magtagumpay dito, lumitaw siya anim na buwan pagkatapos sa ikalawang paglulunsad, nang kumbinsido na
ang mga tao na kaya naming mailapag ang isang tao sa buwan.
May opisyal ba siyang dahilan sa kanyang hindi pagdalo sa unang pagsisimula?
Sa tingin ko sinabi niyang kailangan niyang ipaglakad ang aso niya.
Sige na!
Munting biro lang iyon. Pero talagang walang dahilan kung bakit hindi dapat naroroon ang Pangulo.
Ihihinto nila ang appointment upang makadalo siya.
Gagawin nila iyon.
Oo, tama iyon.
Kamakailan lang ay nandoon ka sa palabas ni Joe Rogan nang tatlong oras. At kalahati.
Sa tingin mo ba ay patas ang panayam sa kanya?
patas ba?
Ang totoo tungkol sa pagiging patas ay iniisip ng mga tao na kailangan nating marinig ang
opisyal na bersyon ng kuwento para maging patas.
Iyon ay kabaligtaran ng katotohanan.
Narinig na natin ang opisyal na kuwento sa loob ng 55 taon.
Kung ngayon lang namin ikwento ang aming panig ng kuwento sa loob ng 55 taon, saka lang kami magiging patas.
Alam na namin kung ano ang iniisip mo, alam na namin kung ano ang sasabihin mo.
Sinabi sa akin ni Joe Rogan nang pribado na pakiramdam niya ay kailangan niyang gawin ito dahil
unang beses pa lang itong nakikita ng mga bagong tao.
Hindi ako sumang-ayon doon, pero baka tama siya, dahil sa homepage ng Sibrel.com ay makikita ang siping ito
mula sa isang taong nag-review ng aking libro sa Amazon.
Sinabi niya na, sa madaling sabi, naniwala siya na tunay ang mga misyon sa buwan at hindi niya ito kailanman pinagdudahan
hanggang sa makita niya si Bart Sibrel sa palabas ni Joe Rogan at doon ay naging napakalinaw na peke ang mga ito.
Nabasa na niya ang libro at ngayon ay mas malinaw na ito.
Kabalighuan na paniwalaan na ginawa nila ang kanilang unang pagtatangka gamit ang isang milyong bahagi ng kapangyarihan sa
pagkukuwenta ng isang teleponong selular, samantalang limampung taon na ang lumipas ay hindi pa rin nila
nagagawang abutin kahit isang libong bahagi ng distansya.
Naiintindihan mo ba iyan? Parang sinasabi na lumipad si Lindbergh ng limang libong kilometro sa Atlantiko noong 1927,
pero limampung taon ang lumipas, noong 1977, makakalipad na lang ng limang kilometro ang isang eroplano.
Alam mo ba na, matapos sumabog ang unang atomikong bomba noong 1945, ang mga atomikong bomba ay naging 1,000 beses
na mas makapangyarihan sampung taon lamang ang nakalipas?
Kaya kung nakalipad tayo papunta sa buwan sa unang pagtatangka gamit ang isang milyong bahagi ng computing power ng isang mobile
phone, makarating na sana tayo sa Mars makalipas ang sampung taon, ngayon ay nasa ibang sistema ng araw
na tayo, at magkakaroon na ng mga base sa buong buwan.
Walong pangulo ang nagsabi na babalik tayo sa buwan sa loob ng limang taon, simula kay Reagan, pagkatapos kay
Bush Sr., kay Clinton, kay George Bush Jr. na sinabi nang dalawang beses, kay Obama, at kay Trump.
Lahat sila ay nagsabi na lilipad tayo sa buwan sa loob ng limang taon at hindi nila ito nagawa.
Noong 2014, sinabi nila, "Pagsapit ng 2018, magkakaroon na tayo ng mga tao sa orbit ng Buwan," at dalawang taon
na silang nahuli sa iskedyul at nakapaglagay lamang ng mga manikang pang-subok sa orbit ng Buwan.
Noong dekada 1960, kaya nilang magmaneho ng kotse at maglaro ng golf sa buwan, ngunit ngayon ang pinakamabuti na lang
nilang magawa ay magpadala ng mga test dummy sa orbit ng buwan.
Ang katotohanan ay nasa harap mismo ng iyong mga mata!
Hindi ko alam kung bakit hindi makita ng mga tao iyon?
Oo, isa iyon sa mga pinaka-kapansin-pansing bagay na napansin ko.
Pinag-uusapan natin ang teknolohiyang mula pa noong 1969, at hindi pa natin ito napapabuti nang sapat para maulit natin ito?
At hindi lang tayo; may iba pang mga bansa na ngayon ay medyo mayaman na, gaya ng Tsina,
Rusya, Hapon, India, at ang European Union.
Tiyak na mayroon silang pera at teknolohiya para gawin iyon.
Napansin agad ni Rogan ang puntong ito sa simula pa lang, at sinabi, "Oo, pero ang saklaw ng operasyon, na
kinasasangkutan ng 400,000 katao, at ang kahandaang gumawa muli ng ganoong kalakihan, ay wala."
Hindi iyon totoo.
Ginagawa ng gobyerno ang gusto nito, kahit pa sumasang-ayon o tutol ang mga tao rito.
Tingnan mo lang lahat ng mga digmaan na kinasangkutan natin na tinutulan ng publiko, pero ginawa nila iyon kahit paano.
At isa iyon sa mga dahilan kung bakit sinasabi ng mga tao na dapat itong totoo, dahil hindi mo
maitago ang isang lihim sa daan-daang libong tao.
Hindi rin iyon totoo.
Ang bomba atomiko ang pinakamalaking lihim ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
129,500 katao ang kasangkot sa pagtatayo nito, at walo lamang ang nakakaalam kung ano ang kanilang itinayo.
Parang sinasabi mong may 500,000 kawani sa teller ang Bank of America.
Pero talagang naniniwala ka ba na ang alam ng mga empleyadong ito tungkol sa korapsyon sa
kanilang bangko ay kapareho ng alam ng kanilang CEO?
Talaga bang naniniwala ka na sobrang tanga ang CIA para sabihin sa lalaking gumagawa ng guwantes, hawakan ng
pinto, o bota, "Uy, hindi naman talaga tayo lilipad papuntang buwan, huwag mong sabihin sa kahit kanino."
Ang katotohanan ay sinabi ni Eugene Krantz, , ang direktor ng paglipad na personal kong nakausap, na walang sinuman sa mission
control ang makapagsabi ng pagkakaiba sa pagitan ng isang simulated na paglipad at isang – at sinipi
ko – "tunay na paglipad" sa panahon ng paglulunsad.
Isa lang itong grupo ng mga numero na kumikislap sa screen.
Paano nga ba natin ito makikilala, maging tayo man ay apat na taong gulang sa ating sala o kapag nakita
natin ito sa video makalipas ang dalawampung taon?
Maraming aspeto ang paksang ito.
Kapag tinitingnan ko ang mga argumento ng mga tao sa YouTube o sa pahina ng Wikipedia na sinusubukang pabulaanan ang lahat
ng inyong natuklasan at ng iba pang nagtatangkang pabulaanan ang paglapag sa buwan, napakaraming impormasyon doon.
Ngunit higit sa lahat: mayroon bang mga argumento na kumukwestiyon sa paglapag sa buwan na hindi man
lang sinisikap ng Wikipedia at NASA na pabulaanan?
Sobrang hindi matututulan sila kaya hindi na nila pinapansin na sagutin sila.
Aba, ang mga kuha kong video na natuklasan ko, na nagpapakita sa kanila na nagpapanggap na nasa kalagitnaan
na sila papunta sa buwan sa harap ng ating mga mata.
Sobrang kapanipaniwala nito.
Sa bahaging ito, na kalaunan ay inedit at ipinalabas sa telebisyon sa buong mundo, sumasalungat si Neil Armstrong
sa kanyang sarili nang sabihin niyang 130,000 milya ang layo niya, ibig sabihin ay kalahati na papunta sa buwan.
Tulad ng nakasaad din sa talaan ng paglipad ng NASA para sa araw na iyon.
Sa katotohanan, ito ay nasa mababang orbit sa paligid ng Daigdig na ilang daang milya ang layo.
Armstrong: "Roger, Houston. Tawag ang Apollo 11 mula sa humigit-kumulang 130,000 milya ang layo."
Sa isa pang bahagi, na dapat ding ipalabas pagkatapos ng pagsusuri, mali ang paliwanag ni Neil Armstrong sa mga manonood
kung paano nakuha ang kuha sa pamamagitan ng paghawak ng lente ng kamera sa harap ng salamin ng bintana, gaya ng kakailanganin
kung sila ay nasa tinukoy na distansya mula sa Daigdig.
Armstrong: "At isa lang ang bintana namin na nagpapakita ng tanawin ng Daigdig."
At puno ito ng kamera ng telebisyon.
Kung, gaya ng sinabi niya, ganap na napuno ng kamera ng telebisyon ang bintana, hindi magkasya ang braso
ng isang astronaut sa pagitan ng kamera at ng bintana, gaya ng malinaw na makikita sa clip na ito.
Armstrong: "Ang kalahati ng Amerika ay nagiging hindi nakikita at naglalaho sa kabila ng terminator patungo sa mga anino."
Makikita mo rin kung paano tumutugon ang astronaut na nagpapatakbo ng kamera sa pagkakamali
sa pamamagitan ng pagtatangkang mag-pan palayo.
Ito ay isang bahagi na pinaniniwalaan nilang hindi pa man naitala.
Hindi ito gaanong angkop para sa pagsasahimpapawid, dahil lumalayo ang zoom ng lente at lumilipat ang eksena sa loob ng sasakyang
pangkalawakan kung saan nagtatrabaho ang mga astronauta.
At tila biglang lumitaw muli nang walang babala ang stop button sa video recorder.
Narito ang malabong ilaw pangtrabaho na ginagamit nila para makita ang mga kontrol nang hindi
nagliliwanag sa pader ng sasakyang pangkalawakan.
Dito, tinanggal nila ang bahagi ng hugis-kresenteng inserto.
Sa wakas, binuksan ang aperture at makikita mo ang aktwal na lokasyon ng kamera at ang
napakaliwanag at malapit na Daigdig sa pamamagitan ng bintana.
Dalawang direktor ng balita ng NBC ang nagkasundo na pinatutunayan nito na hindi sila nasa buwan.
Dinala nila ako sa New York, tinuluyan sa Waldorf Astoria, at binayaran ng libu-libong dolyar para sa eksklusibong lisensya na
ikalat ang kuwento sa buong bansa: huwad ang paglapag sa buwan.
Tumanggap sila ng nakakatakot na tawag sa telepono mula sa pamahalaan at pagkatapos ay binawi nila ang usapin.
Pati ang mga kritiko ko ay pumayag – na ito ang tripulante ng Apollo 11 na nagpapanggap na
nasa kalagitnaan ng paglalakbay patungo sa buwan.
Bakit pa nga ba magpapanggap silang nasa kalagitnaan na papunta sa buwan kung hindi naman nila kayang takpan ang kalahati
ng distansya, hindi man lang makalabas sa orbit ng Daigdig?
At ang nakakagulat: 55 taon na ang lumipas, hindi pa rin nila maiwan ang orbit ng
Daigdig, kaya mga manekin ang umiikot sa buwan.
May ilang mga dahilan para dito.
Hindi sapat ang gasolina ng raketa.
Mayroon kaming mga orihinal na publikasyon ni Wernher von Braun kung saan sinasabi niya na
imposible na lumipad papunta sa buwan gamit ang rocket.
Kakailanganin mo ng hindi bababa sa tatlong rocket, na ang bawat isa ay mas mataas kaysa sa Empire
State Building at may bigat na 800,000 tonelada.
Ang Saturn V ay may bigat na 2,500 tonelada lamang sa halip na 800,000 tonelada – isang
pagkakaiba na 30,000 porsyento na tatlong beses.
Mayroon si Elon Musk ng isang rocket na halos tatlo o apat na palapag ang taas kaysa sa Saturn V, at sinabi niya na
ang rocket na ito ay makakarating lamang sa orbit ng Daigdig.
Kailangan mong magdagdag ng gasolina nang hindi bababa sa walong beses para lumipad papunta sa buwan.
Ngunit hindi nila ginawa iyon.
At ang aking aklat na Moon Man ay naglalaman ng 17 interaktibong video clip na maaari mo nang panoorin sa sibrel.com.
Sa isa, sinabi ng isang inhinyero ng NASA na may sinturon ng radyasyon sa pagitan ng Daigdig at ng
Buwan na kailangang pagdaanan upang makarating sa Buwan.
Lahat ng paglipad sa orbit ay malayo sa ibaba nito.
Sinabi niya na ito ay mapanganib o nakamamatay, at ang teknolohiyang kailangan upang makalampas dito at mabuhay sa
paglalakbay papunta sa buwan ay hindi pa naimbento, nakikita mo?
"Ako si Kelly Smith at nagtatrabaho ako sa nabigasyon at kontrol para sa Orion."
Ang aming layunin ay maabot ang altitud na 3,600 milya sa itaas ng Daigdig.
15 beses na mas mataas kaysa sa International Space Station.
Habang lumalayo tayo sa Daigdig, lilipad tayo sa Van Allen belt: isang lugar na may mapanganib na radyasyon.
Ang ganitong uri ng radyasyon ay maaaring makasira sa mga sistema ng paggabay at sa mga on-board na
kompyuter o iba pang elektronikong kagamitan sa Orion.
Siyempre, kailangan nating tawirin nang dalawang beses ang mapanganib na sona na ito: minsan papunta at minsan pabalik.
Kailangan nating lutasin ang mga hamong ito bago natin magpadala ng mga tao sa rehiyong ito ng kalawakan.
Hindi magkakaroon tayo ng anumang mga astronauta sa barko.
Kaya mong patunayan sa pamamagitan ng isang larawan na peke ang mga paglapag sa buwan.
Sa homepage ng sibrel.com, ipinapakita namin ang sikat ng araw – maaari mo itong suriin nang mag-isa sa pamamagitan ng pagpunta sa
paradahan ng sasakyan sa harap ng iyong bahay sa isang araw na walang ulap at pagtingin sa dalawang
tao, dalawang puno, at dalawang poste ng telepono:
Ang mga anino ay palaging magkasabay na patayo sa isa't isa.
Matematikal at siyentipikong imposible na
Nag-uugnay ang mga anino na itinapon ng araw.
Kapag binisita mo ang website, makikita mo ang dalawang bagay: isang astronaut na ang anino ay nakaturo sa
alas-dose, at isang bato na nasa humigit-kumulang isang metro ang layo na ang anino ay nakaturo sa alas-nuebe.
90-degree na paglihis ng mga bagay na isang metro ang pagitan.
Kaya may sangkap na pinagmumulan ng ilaw na elektriko na napakalapit.
Katatapos lang naming patunayan sa isang larawan na peke ang mga paglapag sa buwan.
Pagkatapos ay mayroon tayong film footage, kung saan ang kalahati ng paglalakbay patungo sa buwan ay peke.
Bukod dito, mayroon tayong lohika na noong 1969, hindi maaaring isang libong beses na mas mahusay
ang teknolohiyang pangkalawakan kaysa sa ngayon.
At mayroon kaming isang saksi, si Cyrus Eugene Akers, ang pinuno ng seguridad sa Cannon Air Force Base, na umamin bago
siya mamatay na pumatay siya ng isang kasamahan upang itago ang pandaraya sa paligid ng paglapag sa buwan.
Kaya ayun nga. Hindi pa sila nakapunta sa buwan.
Ano ang maaaring gawin? At kung hindi lumabas ang katotohanan, hindi ko alam kung ano ang sasabihin,
ngunit nakataya ang sangkatauhan kung hindi ito ilalantad.
At hindi seryoso ang pangulo sa pagsisiwalat.
Ang pagsasabi ng katotohanan ay magpapalakas ng tiwala sa pamahalaan sa halip na sirain ito.
Oo. At ngayon ang kontra-teoryang ito, na hindi ko gaanong naintindihan.
Narinig ko sila habang papunta ako rito ngayon.
Ang sagot sa hipotesis ni Von Braun, o sa pahayag na kailangan natin ang mga higanteng raketa na mas matangkad
pa kaysa sa Empire State Building, ay ang lunar module.
Sinasabi nito: ang pahayag ni von Braun ay tumutukoy sa kung gaano karami ang kakailanganin upang ilunsad
ang isang rocket, paaatin sa buwan, at ibalik ito, ibig sabihin ay ilunsad ito mula sa buwan.
Ngunit hindi na natin kailangang lumapag sa buwan dahil mas madali tayong lumipad gamit ang modyul ng buwan.
Narinig mo na ba iyon dati?
Hindi, siya ang taga-disenyo ng raketa.
Sinabi niya na ang mga numerong ito ay hindi matatawaran at hindi mababago.
Iyon ang sinabi niya; hindi matututulan at hindi mababago.
Sabi ni Musk na sa mas malaking rocket, kailangan mo munang magsagawa ng walong pagtakbo ng tangke.
Sa isang TED talk, sinabi na baka kailangan mo pa ng 24 na biyahe ng gasolina para sa ferry.
Sinabi ni Von Braun sa kamera na ang pinakamalaking raketa na kayang gawin ng tao ay makakarating lamang
sa orbit ng Daigdig, at kailangang dalhin ang panggatong sa isang istasyon sa kalawakan.
Werner von Braun: "Ang paglalakbay sa paligid ng buwan ay dapat gawin sa dalawang yugto."
Ang isang sasakyang pangkalawakan na inilulunsad mula sa ibabaw ng Daigdig ay gagamitin halos lahat ng
gasolina nito upang makamit ang bilis na sapat na mabilis para malampasan ang puwersa ng grabidad.
Kung walang propulsion, magpapatuloy itong umikot sa Daigdig sa isang orbit sa labas ng atmospera.
Ito ang unang yugto.
Gayunpaman, kung mapupuno natin ng panggatong ang sasakyang pangkalawakan sa orbit na ito gamit ang panggatong na
dinala ng sasakyang pangkalakal, maaari na itong simulan ang ikalawang yugto: ang paglalakbay paikot sa buwan at pabalik.
Upang mapadali ang prosesong ito ng pagpuno ng gasolina, magtatatag kami ng isang advanced na
base sa orbit, 1,000 milya sa itaas ng Daigdig.
Ang advanced base o istasyong pangkalawakan na ito ang magiging punong himpilan para sa huling pag-akyat sa buwan.
Sinasabi ni Elon Musk ang eksaktong pareho, hindi ba?
Dapat mong isagawa ang walong transportasyon ng gasolina.
Ngunit ang katotohanan ay habang lumilipas ang panahon, nagiging mas epektibo ang mga ito, hindi mas hindi epektibo.
Oo, sige, paano naman ito: Bahagi ng dahilan kung bakit kinailangan ng Amerika na ituloy ang paglapag sa buwan ay
dahil tayo ay nasa karera sa kalawakan laban sa mga Sobyet.
Kaya bakit nga ba hindi pinaghinalaan ng mga pangunahing tauhang Sobyet, sa lahat ng tao, kung ano ang
nangyayari, at bakit hindi nila sigaw na "Hindi patas!"
Oo, kaya't iyon ang dalawang argumento kung bakit dapat tunay ang mga ito:
Maraming tao ang kasangkot. At sinabi ko sa iyo na kahit ang isang tao sa sentro ng pamumuno ay hindi makapagsabi ng
pinagkaiba ng isang simulasyon at ng isang aktwal na paglipad, ayon sa direktor ng paglipad na aking nakausap.
Ang isa pang argumento ay: Hindi ba sasalihin sila ng mga Tsino o ng mga Ruso?
Hindi iyon totoo sa lahat.
Huwag nating ipagpalagay, halimbawa, na mayroon akong larawan ng ulo ng estado kasama ang isang prostituta.
Maaari kong i-upload ito sa internet at sirain ang kanyang karera, at mawawalan ng halaga ang larawan.
O kaya puwede ko silang pantakot taon-taon.
Kilala ko ang isang tao na personal na nagtatrabaho sa sentrong pangkomando ng Ahensiyang Pansariling Lupaing Tsina.
At sinabi niya sa akin na alam ng lahat doon na peke ito.
Bilang kapalit ng paglilipat ng mga lihim na teknolohiya ng NASA na may kaugnayan sa paglalakbay sa
kalawakan, hindi nila ito inihahayag sa publiko.
Sinasabi ng Kongreso ng Estados Unidos na ilegal na magbenta ng teknolohiyang pangkalawakan sa Tsina.
Nangbabantá ang Tsina sa Estados Unidos, at ilegal na ibinibigay ng CIA sa kanila ang teknolohiyang ito kapalit
ng hindi pagsisiwalat ng pandaraya sa paglapag sa buwan.
At ganoon din sa Russia.
Isa sa mga pinakabagong publikasyon sa homepage ng sibrel.com ay mga isang taon na ang nakalipas.
Ang pinakamatalinong AI sa mundo, na hindi magagamit ng publiko, ilang magkakaugnay na AI, ang neural
network ng Google, na ipinakita nila sa loob ng tatlong araw sa isang kumperensya sa Moscow.
Isang koponan ang ginamit ito: sumulat sila ng isang simponya sa loob ng dalawang segundo, isang nobela sa loob ng dalawang
segundo – at mayroon itong programa para matukoy ang mga pekeng larawan (deep fakes) na hindi kailanman nagkamali.
Maaari mong ipakita rito ang video ni Biden o ni Trump, at sasabihin nito sa iyo sa
loob ng isang segundo kung ito ay peke o hindi.
Sinusuri nito ang lahat ng mga pixel at ang heometriya ng imahe.
Pinakain ng isang koponan dito ang mga larawan ng ibabaw ng buwan mula sa mga walang-pilotong
sondang Tsino, at sinabi nitong tunay ang mga ito.
Sa bawat larawan ng Apollo na ipinakita sa programa, sinabi nitong peke ito – peke ang likuran.
Ibig sabihin nito ay naitala ito sa isang telebisyon studio.
Sinabi lang ng matalinong AI na iyon.
Mayroon kaming video sa aking website na nagpapakita kay Putin na tinitingnan ang mga resulta nang real time.
Hindi siya mukhang nagulat sa lahat, mas takot nga siya.
Ngunit kapag lumabas ang katotohanan, marahil may totoo rin tungkol sa kanya ang lilitaw, o hindi
na niya magagawang pantakot ang Estados Unidos.
At sa araw ng kanyang pagreretiro, sinabi ng dating direktor ng kalawakan ng Russia: "Uy, gusto kong sabihin ang
isang bagay na hindi ko masabi habang nasa posisyon pa ako."
Pekeng-pekeke ang mga misyon sa buwan.
Kailan iyon nailathala?
Mga tatlong taon na ang nakalipas iyon.
Ang telebisyon channel na RT ay samakatuwid ay inaasahang laban sa korapsyon.
Hindi nila kailanman iniulat kung paano ipinakita kay Putin na kakalabas lang sinabi ng
pinakamatalinong AI sa mundo na peke ang mga misyon sa buwan.
Hindi nila ito kailanman iniulat.
At kapag nag-iwan ako ng komento sa isa pang artikulo tungkol sa AI: "Paano naman ang AI na nagsasabi kay
Putin na peke ang mga misyon sa buwan?", nabubura ito.
Matapos sabihin ng dating direktor ng kalawakan ng Russia na peke ang mga misyon sa buwan,
nakatanggap ako ng tawag mula sa Fox News kinabukasan.
Gusto nilang gumawa ng isang oras na espesyal tungkol sa kung tayo ba ay nakapunta sa
buwan o hindi, at gusto nilang interbyuhin ako.
At sinasabi nila, "Makinig, Ginoong Sibrel, hindi namin nabasa ang iyong libro, hindi namin napanood ang iyong mga pelikula, at
kahit makakita kami ng tiyak na ebidensya na peke ang mga misyon sa buwan, ipagpapalagay ng programa
na totoo ang mga ito upang mapakalma ang publiko."
Kaya iyan ang sinabi nila sa iyo bago ka makapanayam? Tama. At iyan ang Fox News — hindi
sila mas kaibigan mo kaysa sa Russia Today.
Kung hindi, hindi nila sana tinanggal si Tucker Carlson, na may 100 milyong manonood sa bawat isa sa kanyang mga programa.
Di ba? Hindi naman nasa negosyo ang mga taong ito para kumita ng pera gaya ng nararapat.
Nakatuon sila sa pagkontrol ng impormasyon.
Kaya pinanood ko ang kanyang espesyal.
Natagpuan nila ang isang siyentipikong Ruso mula pa noong 1969 na bumati sa kanila.
Sinabi ng tagapagsalita, "Alam mo, naniniwala ang mga Ruso na nandoon tayo sa buwan!"
Ngunit hindi iniulat ng Fox News na sinabi ng dating direktor ng kalawakan ng Russia anim na linggo
na ang nakalipas na peke ang mga misyon sa buwan.
Nagsisinungaling ang Fox News gaya ng pagsisinungaling ng RT.
Pareho silang binabantayan at inaasahang gagawa ng mga programa na magpapatibay sa mga tao na tunay ang mga misyon sa buwan.
Balik sa mga tumutuligsa sa aking mga argumento.
Kung talagang nasa buwan sila, Dan, ang sinumang magsasabing hindi ay tanga lang.
Bakit nga ba may libong mga video sa YouTube na inabot ng sampu-sampung libong oras para gawin, para lang kumbinsihin
ang isang grupo ng mga hangal na totoo ang paglapag sa buwan?
Kung sasabihin kong si Mickey Mouse ang unang pangulo at hindi si George Washington, naniniwala akong
magkakaroon ng isang libong video para itama ang mga tao: "Hindi, hindi, hindi, hindi si Mickey Mouse."
Narito ang mga dahilan kung bakit. Siya nga talaga si George Washington.
Sige. Nabanggit mo na... sa iba pang mga bansa—halimbawa, Tsina—na tunay ang mga kuha ng video ng Tsino na module sa buwan.
Talagang pumunta sila roon, at narinig kong sinabi ng skeptic, "Oo, lumipad na sa buwan
ang ibang bansa, iyon ay isang katotohanan."
Hindi na talaga nagkaroon ng paglipad patungong buwan na may sakay na tao mula noon – kailan nga ba ang huli nating ginawa? 1971?
1972. Ngunit nagpadala sila ng mga pagong at mga gagamba at sino ang nakakaalam kung ano pa sa buwan.
Totoo ba iyon o kalokohan?
Hindi ako naniniwala diyan.
Hindi ako naniniwala na may hayop na lumapag sa buwan, gaya ng inaangkin.
Pinadala nila ang mga hayop sa sinturon ng radyasyon upang malaman kung gaano kataas ang antas ng pagkakalantad sa radyasyon.
Nasa clip iyon sa aking website kung saan ginawa ng inhinyero ng NASA ang kanyang pahayag.
Hindi alam ng mga tao ito, ngunit mga isang libong milya sa itaas ng Daigdig, nagsisimula ang isang
larangang radyasyon na may kapal na 30,000 milya.
Ang bawat misyong may tripulante ay malayo sa ibaba noon, maliban sa misyon sa buwan.
Sinabi ng lalaki na mapanganib ang radyasyon doon at hindi pa naimbento ang teknolohiyang magpapahintulot
na tumawid sa larangang ito ng radyasyon at mabuhay.
Nakita ko ang clip ng NASA kung saan sinabi ng direktor, "Kailangan pa rin nating lutasin ang problemang ito bago tayo..."
"Kailangan nating lutasin ang problema sa radyasyon bago natin magpadala ng mga tao sa rehiyong ito ng
kalawakan, ngunit kailangan nilang dumaan sa rehiyong ito ng kalawakan para makarating sa buwan."
Nakikita mo, "Kailangan nating lutasin ang mga problemang ito bago natin magpadala ng mga tao sa rehiyong ito ng
kalawakan," na nangangahulugang hindi pa nalulutas ang mga problema, at kung nagpadala sila ng isang tao, mamamatay siya.
Paano nga ba talaga sila nakarating sa buwan?
Oo.
Kaya sa madaling sabi, nagpadala sila ng mga walang-pilotong sonda na may dalawang Geiger counter sa loob ng radyasyon.
Dapat alam mo na hindi sila nakamamatay kung nakalipad na sila sa buwan ng anim na beses para maglakad sa
paligid nito at dalawang beses pa para umikot dito.
Kaya ibinalik nila ang mga Geiger counter.
Kaya tinanong ko, "Alam mo, sibilyan itong misyon na pinondohan ng mga nagbabayad ng buwis. Ako ay isang mamamahayag
at isang mamamayang Amerikano. Maaari ko bang makuha ang mga pagbasa mula sa mga Geiger counter na ito?"
Sabi nila: Iyon ay isang lihim ng militar.
At sinabi ko, "Sige, hayaan mo akong tiyakin na naiintindihan ko ito: kapag nagpapadala kayo ng mga probe sa araw para sukatin
ang temperatura nito, ang nasusukat na temperatura ng araw ay hindi isang lihim ng militar, kundi bahagi ng kalikasan?"
Siyempre.
Kapag nagpapadala ka ng mga probe sa Jupiter upang malaman kung gaano karaming helium ang nasa atmospera nito, ang
dami na nasukat ay hindi lihim, kundi bahagi ng kalikasan.
Kaya bakit dapat lihim ang bahagi ng kalikasan, partikular ang dami ng radyasyon na kailangang
pagdaanan ng isang astronaut para makarating sa buwan?
Dahil sinabi ng orihinal na tagadiskubre ng Van Allen radiation belt na ang dosis ay 100 beses na mas nakamamatay.
At iyan ang dahilan kung bakit may mga manekin na umiikot sa buwan at walang tao.
Sige. Ayon sa artikulo ng Wikipedia tungkol dito, sinabi raw ni Van Allen na, "Ay hindi,
sa tingin ko ay makakadaan ang mga tao rito."
Maniniwala ka man o hindi, kaya kong hanapin iyon.
Oo. Siyempre, kumakalat ang mga kasinungalingan ng Wikipedia sa bawat pahina.
Tunay nga!
Kaya noong una sinabi niya, "Isang daang beses na mas nakamamatay na dosis ito."
At kung mamaya sasabihin niya, "Hindi ito nakamamatay," eh hangal ang lalaki na hindi alam ang sinasabi niya.
Kaya bakit siya nasa lever ng kambyo?
Ganoon din sa Von Braun.
Una niyang sinabi, "Kakailanganin mo ng tatlong rocket na tig-800,000 tonelada para lumipad papunta sa buwan,"
at pagkatapos ay sinabi niya, "Oh, kailangan mo lang ng 30,000 porsyentong mas kaunting lakas ng rocket."
Sinumang nagmamaymanipula sa kanilang mga kalkulasyon sa ganitong paraan ay samakatuwid ay walang kakayahan.
Bakit siya ang namumuno kung ganoon?
Alinman ay tama siya o hindi siya magaling, di ba?
Oo.
Kaya kung siya'y walang kakayahan, hindi ka makalipad papunta sa buwan, at gayundin, kung
tama siya, hindi ka makalipad papunta sa buwan.
Sa tingin mo ba natanggap ng dalawang lalaki ang tawag?
Mayroon kaming listahan ng mga taong nasa Cannon Air Force Base nang kinunan ang unang paglapag sa buwan.
Mula mismo kay Pangulong Johnson ito.
Cannon Air Force Base sa silangang New Mexico?
Oo, Clovis, New Mexico.
Ang aming pinagkunan, na nakasaksi sa pagkuha ng video ng pekeng paglapag sa buwan, ay ang pinuno ng
seguridad sa pinaka-seguradong base ng Hukbong Himpapawid.
Personal na ibinigay ni Pangulong Johnson sa kanya ang listahan ng labinlimang tao na tinanggap bilang mga saksi mata.
Ipinanatili niya ang listahang ito bilang alaala, at inilathala namin ito sa aklat, sa parehong edisyong Amerikano at Aleman.
At kasama si Van Allen sa listahang iyon.
Sige, kaya ang susi ebidensiyang ito na pinag-uusapan mo, kasama ang konklusyon sa isip mo, ay
sapat na para pabulaanan ang paglapag sa buwan.
Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa dagat, sa bato, sa mga crosshairs sa mga larawan, at sa lahat ng ganoong bagay.
Oo, hindi iyon ang punto.
Sige, naiintindihan ko, pero ang mga spotlights kasama ang ilaw ng rampa...
Ibig kong sabihin, ang taong gumawa ng Hasselblad camera na ginamit para kumuha ng mga larawan ay nagsabi, "Ang mga
larawang ito ay kinunan sa harap ng ilaw na de-kuryente."
Ginawa ba niya?
Oo, sinabi nga niya iyon.
Sige.
Oo, sa Fox special na pinamagatang "Conspiracy Theory - Did We Land on the Moon?", kung saan nagsilbi ako bilang tagapayo.
Oo, pagdating sa mga kamera: ang dalawang kuha ng kamera na hanggang ngayon ay nagpapalito sa akin ay, una, ang mga kuha ni
Armstrong nang lumabas siya mula sa lunar module at, pangalawa, ang pelikulang ito na perpektong naka-time at naka-panning.
Ibig kong sabihin, bilang isang tagagawa ng pelikula at bilang isang potograpo – paano nila nagawa makuha ang perpektong kuha
ng lunar module habang inilulunsad ito pabalik sa kalawakan?
Alam mo kung alin ang mga iyon.
Sa totoo lang, dapat ay may matinding pagkaantala sa radyo sa pagitan ng remote control at ng
lalaki, at medyo katawa-tawa na tama ang hula niya.
Ang kawili-wili sa aking pelikulang "When Astronauts Go Crazy" ay na-interview namin si Alan Bean , na nagsabi sa
kamera: "Hindi kami lumipad sa sinturon ng radyasyon," na totoo.
Nanatili sila sa orbit ng Daigdig nang walong araw upang umakyat at bumaba sa harap ng
mga saksi, isagawa ang splashdown , at iba pa.
At pagkatapos ay sinabi ng isang astronaut tungkol sa pagbaba: "Alam mo, napakatahimik," na iyon ang
naririnig natin sa tape, kahit na dapat ay maingay talaga.
Pagkatapos ay si Eugene Cernan , na nagsabi: "Oh, napakalakas ng ingay, halos hindi mo marinig ang sarili mo!"
Ano nga ba iyon?
Hindi ba medyo magkasalungat at hindi pare-pareho iyon?
Mayroon bang ebidensya na si Stanley Kubrick ay kasangkot sa produksyon ng studio ng pekeng paglapag sa buwan?
May lohikal na konklusyon, at may ilang ebidensya na nagpapahiwatig na siya ang gumawa nito.
Sa palagay ko, hindi mahalaga kung sino ang nagpeke nito.
Ang katotohanan ay peke nila iyon noong 1968 nang kunan ito sa Cannon Air Force Base habang sabay niyang kinukunan ang "2001: A
Space Odyssey," isang pelikula tungkol sa paglalakbay sa buwan.
Oh oo!
Ang katotohanan ay peke nila ang paglapag sa buwan.
Kailangang may managot sa mga huwad na larawang ito.
Maaari nilang kunin ang heneral ng departamento ng media ng Pentagon at magpatupad ng mahusay na mga hakbang sa seguridad,
ngunit magreresulta pa rin ito sa mga amateurish na resulta.
O kaya'y maaari nilang kunin ang pinakamahusay na direktor sa mundo, si Stanley Kubrick, makamit ang magagandang
resulta sa panandalian at pag-isipan ang seguridad mamaya.
Gagawin ko sana ang ikalawang bagay.
At sa pelikula niyang "The Shining", isa sa mga aktor, ang munting batang lalaki, ay
nakasuot ng ginawang-kamay na sweater ng Apollo 11.
At saka nariyan ang huling pelikula ni Kubrick, Eyes Wide Shut.
Sa loob ng 50 taon, tinitingnan ng mga tao ang larawan ni Buzz Aldrin na nakabaluktot ang braso at hindi
napapansin ang maraming kulubot sa kanyang pressure suit.
Ilang tiklop ang mayroon sa lobo?
Sa anumang kaso, nakapikit nang mahigpit ang mga mata ng mga tao.
Naiintindihan ko, oo.
Iginiit ni Stanley sa kanyang kontrata na ipalabas ang pelikulang ito (Eyes Wide Shut)
sa ika-30 anibersaryo ng paglapag sa buwan.
At naging ganoon ba siya?
Oo, noong ika-16 ng Hulyo 1999.
Sa tingin ko, matutuwa si Stanley Kubrick na gumawa ng pelikula na sobrang ganda kaya't inakala ng mga tao na
totoo ito, bilang isang uri ng intelektwal na parangal.
Alinman ay may kinalaman siya rito o alam niya ito.
At muli, hindi ito mahalaga.
Hindi ko sinasabi sa aking libro o sa aking pelikula na siya ang gumawa nito.
Ito ay isang kawili-wiling teorya.
May ilang palatandaan na nagpapahiwatig na siya ay may kinalaman dito o alam niya ito.
Tama, tama.
Kailangan ba sa huli ng gobyerno na aminin na, "Oo, ang ilang eksena ay kinunan sa studio dahil hindi namin
ito muling naibalik dahil sa mataas na temperatura," o anumang iba pang may kaugnayan sa pelikula?
Kaya: "Oo, inayos ang mga larawang ito upang malaman ng publiko kung ano ang nangyayari."
Ipinakita rin ba sa publiko ang ganitong uri ng kuha?
Well, isang maliit na paalala para sagutin ang tanong na iyon.
Noong huling beses na nasa hotel ako, naalala kong nag-i-scroll ako sa programa ng HBO .
Isang katlo ng sampung pelikula ang nag-ulat tungkol sa mga dayuhan mula sa kalawakan.
Kung tatlo sa sampung pelikula ay tungkol sa kung gaano ka-bobo si Trump, o kabaligtaran, tungkol sa kung gaano siya
kabayanihan, tiyak na ito ay isang pinag-ugnay na pagsisikap upang impluwensyahan ang opinyong publiko.
Sa hindi malinaw na dahilan, gusto ng gobyerno na maniwala tayo sa mga UFO.
At nagsasagawa sila ng pagdinig tungkol dito sa Kongreso ng Estados Unidos. Bakit walang pagdinig sa Kongreso
tungkol kay JFK o sa panlilinlang sa paglapag sa buwan?
Gusto nilang paniwalaan natin ito, kaya ito ay kasinungalingan.
Kamakailan lang ay inilabas ang isang pelikula tungkol sa paglipad patungo sa buwan at sa mga pekeng larawan.
Gusto nilang ipaniwala sa atin na peke ang mga larawan, pero totoo ngang nasa buwan sila.
Ngunit kasinungalingan din iyon.
Ang dahilan kung bakit kailangan nilang gawin iyon ay dahil sinabi lang ng AI na peke ang mga larawan.
Pinag-iisipan nila, sinusubukang malaman: "Okay, peke ang mga larawan, pero paano namin mapapaniwala ang
mga tao na totoo ang kuwento nang hindi kami nahihiya?"
Ang katotohanan ay: noong 1969, 10% ng populasyon ang nag-isip na isang panlilinlang
ang misyon sa buwan bago pa man ito magsimula.
Kaya ang huling bagay na gagawin nila ay opisyal na palsipikahin ang alinman dito, dahil saka
sila maaakusahan na pinalpalsipika ang lahat.
Napakasimple lang: kung talagang lilipad ka papunta sa buwan, hindi mo na kailangang magkunwari ng kahit ano.
Kung nagpapanggap silang nasa kalahating daan papunta sa buwan, ito ay dahil hindi nila kayang
lumipad nang kalahating daan papunta sa buwan.
Hindi sila nagmalasakit.
Sa diumano'y live landing, isang graphic ng Atari ang nagpakita ng maliit na mantsa sa ibabaw ng buwan.
Walang mga live na imahe.
Kung ako ang pinuno ng NASA, ikakabit ko ang isang kamera sa gilid ng rocket, ilalagay ko ito sa protektibong salamin, at
kukuha ako ng mga larawan nang tuloy-tuloy mula sa launch pad hanggang sa buwan upang patunayan na talagang naroroon tayo.
Magpaputok ng flare mula sa buwan o kung ano pa man.
Pero wala silang ginawa rito.
Ipinakita nila ang pinakamaliit na posibleng ipakita, at pagkatapos ay isa lamang na larawan ng
ika-apat na henerasyon ang kanilang ipinakita.
Sinabi ng mga tagapagpalabas, "Bigyan ninyo kami ng live na pagsasahimpapawid."
Sabi nila, "Hindi, kukunin namin ang imahe, ipoprojekta namin ito sa isang malaking screen na may kalidad ng proyeksyon noong 1969,
i-fi-film namin ito gamit ang kamera ng telebisyon, ililipat namin ito sa monitor ng telebisyon at doon namin muli i-fi-film."
Maaari sana silang nagkaroon ng live broadcast.
At saka masasabi ko rin: si Ron Howard ay binalaan ng kanyang lolo: huwad ang mga misyon sa buwan.
Hindi siya nakinig. Gusto niyang gawin ang espesyal na programang ito.
Kaya pumunta siya sa NASA at sinabi, "Iilipat namin ang lahat ng orihinal na materyal sa HD na telebisyon at
ipoprojekta namin ito nang 100 talampakan ang lapad."
Sinabi ng NASA, "Bigyan ninyo kami ng ilang araw," at makalipas ang dalawang araw, nawala ang
lahat ng materyal, kaya hindi na ito mailipat sa HD.
Wow. Paano mo nalaman na sinabi iyon ng lolo ni Ron Howard sa kanya?
Inamin niya ito.
Sinabi niya iyon. Oo, kaya hindi lang nila sinadyang wasakin ang lahat ng orihinal na videotape, kundi pinaghiwa-hiwalay at
itinapon din nila ang lahat ng bahagi ng nag-iisang aparato na kayang magpatugtog nito, sakaling matagpuan pa
ang mga orihinal, upang hindi na ito mapatugtog muli.
Sinira nila ang lahat ng orihinal na datos ng telemetriya na nagpapakita kung nasaan talaga ang raketa.
At sinira nila ang lahat ng mga circuit diagram, blueprint, at diagram ng orihinal na kagamitan, na nagpapakita kung paano
diumano'y pinalalamig ang lunar module hanggang 72 degrees Fahrenheit sa loob ng tatlong araw gamit ang
baterya ng kotse, pati na rin ang gasolina at iba pa.
Hindi nila iyon gagawin kung talagang lumipad sila.
Pero iyan nga ang gagawin nila kung nagsasagawa sila ng pandaraya, nakikita mo?
Gumastos ka ng katumbas na 250 bilyong dolyar para lumipad papunta sa buwan, hindi ba?
Isipin si Bill Gates na gumastos ng £250 bilyon para buuin ang unang kompyuter; gumagana ito nang kamangha-mangha,
itinapon niya ito sa pugon kasama ang lahat ng mga plano.
Marahil dapat nilang ginawa rin iyon sa bomba atomika, pero hindi nila ginawa, hindi ba?
Hindi, 70 taong gulang na ang B-52, at mayroon pang 200 dito na nasa serbisyo.
Kaya kung talagang lumipad sila papunta sa buwan, hindi sana nila sinira ang anumang bagay, ngunit iyan mismo
ang gagawin mo kung ikaw ay nagsasagawa ng pandaraya.
At iyon mismo ang patunay ng panlilinlang, na winasak nila ang lahat.
At mayroon ba talaga tayong mga tao mula sa NASA at sa pamahalaan na nakapagtala na
nagsasabing: Nawala na sa atin ang teknolohiya?
Hindi, hindi nila sinabi na nawala ito, sinabi nila na sinadya nilang sirain ito.
Isa ito sa mga video clip sa sibrel.com, sa aking aklat na "Moon Man", at ito ay interaktibo.
Isa sa mga link ay mula sa kanilang sariling mga astronauta ng NASA, na nagsasabing, "Sinira namin ang teknolohiyang ito."
Astronautang si Don Pettit: "Babalik ako sa buwan sa loob ng isang nanosegundo."
Ang problema ay wala na tayong teknolohiya para gawin iyon.
Naranasan na namin ito minsan, pero sinira namin ito, at ang muling pagtatayo nito ay isang masakit na proseso.
Bakit nila sisirain ang isang bagay na nagkakahalaga ng 250 bilyong dolyar kung ayaw pa nga nilang
sirain ang teknolohiyang nasa likod ng bomba atomika?
Nakikita mo, ginawa nila iyon para takpan ang pandaraya.
Wow, sige. Sa tingin ko, dito na natin tatapusin.
Bart Sibrel, mayroon ka bang huling saloobin?
At pagkatapos, maaari mo kaming muling paalalahanan tungkol sa iyong mga libro at kung saan ka matatagpuan ng lahat.
Well, dahil ito ay ipinapalabas sa Aleman...
Siyempre.
Narito na ito, ang Aleman na bersyon ng "Moon Man", inilathala ng Kopp Verlag.
Ito ang totoong kuwento ng isang tagagawa ng pelikula na nasa listahan ng mga papatayin ng CIA.
Nailathala na ito ngayon sa Aleman bilang isang hardcover na aklat. At maaari kang pumunta sa sibrel.com at
tingnan ang pahayag ng kumpisal sa kama ng kamatayan.
Makikita mo ang lahat ng ito sa homepage na sibrel.com.
Sige. Maraming salamat sa iyong oras. Isang tunay na kasiyahan at karangalan ito.
Walang anuman.